சர்க்கம்
துர்வாசரின் முன்னறிவிப்பும் பிருகுவின் சாபக் கதையும்
வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் தசரதரின் கேள்வி, துர்வாசர் சொன்ன பிருகுவின் மனைவி கொல்லப்பட்டதும் விஷ்ணு சபிக்கப்பட்டதுமான கதை, ராமனின் எதிர்காலம், லக்ஷ்மணனுக்கு ஆறுதல், கேசினிக் கரையில் தங்குதல்
மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் அவ்வாறு தூண்டப்பட்ட தேரோட்டி, ரிஷி உரைத்த அந்தச் சொல்லை எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினான் — ‘முன்பு அத்திரியின் மைந்தரான துர்வாசர் என்ற மாமுனிவர் வசிஷ்டரின் புனிதமான ஆசிரமத்தில் மழைக்காலத்தைக் கழித்தார். பேரொளியும் மிகுந்த புகழும் உடைய உன் தந்தை தசரதர், மகாத்மாவான புரோகிதரைக் காணத் தாமே அந்த ஆசிரமத்துக்குச் சென்றார். வசிஷ்டரின் இடப்பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த, சூரியனைப் போன்ற, ஒளியால் சுடர்விடுபவர்போன்ற மாமுனிவரை அவர் கண்டார். பணிவுடைய அவர் தவசிகளில் சிறந்த அந்த இரு முனிவர்களையும் வணங்கினார். அவ்விருவரால் நல்வரவு, ஆசனம், பாதம் கழுவும் நீர், கனிகள், கிழங்குகள் ஆகியவற்றால் சிறப்பிக்கப்பட்ட அரசர் முனிவர்களோடு தங்கியிருந்தார். அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெரும் ரிஷிகளிடையே, நண்பகலில் சூரியன் உச்சியில் இருந்தபோது, பல்வேறு மிக இனிய கதைகள் நடந்தன. பிறகு ஏதோ ஒரு கதையின்போது அரசர் கைகூப்பித் தலைவணங்கி, தவச்செல்வரும் மகாத்மாவுமான அத்திரியின் மைந்தரிடம் சொன்னார் — பகவானே, என் வம்சம் எந்த அளவுக்கு நீடிக்கும்? என் ராமனின் ஆயுள் எவ்வளவு, மற்ற மைந்தர்களின் ஆயுள் எவ்வளவு? ராமனுக்குப் பிறக்கும் மைந்தர்களின் ஆயுள் எவ்வளவு இருக்கும்? பகவானே, உங்களுக்கு விருப்பமானால் என் இந்த வம்சத்தின் போக்கைச் சொல்லுங்கள். அரசர் தசரதர் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பேரொளி படைத்த துர்வாசர் எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினார்.’ தசரதரின் கேள்வி ஒரு தந்தையின் இயல்பான கவலை — தன் மைந்தர்களின், வம்சத்தின் எதிர்காலத்தை அறிவது. துர்வாசர் கடுஞ்சினத்துக்குப் புகழ்பெற்றவர்; ஆனால் இங்கே அவர் எதிர்காலத்தைக் காணும் ரிஷி. நிகழ்ச்சி வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில், அரச புரோகிதரின் முன்னிலையில் நடக்கிறது — ஆகவே சொல்லின் நம்பகத்தன்மை உறுதியானது. ‘ப்ரக்ரஹ:’ என்ற சொல் சுட்டுகிறது — அரசர் தாமே பணிவோடு தலைவணங்கியவர், முனிவர்களின் முன் செருக்கற்றவர். ‘வார்ஷிக்யம்’ என்பது மழைக்காலச் சாதுர்மாஸ்ய வாசம் — ரிஷிகள் மழைக்காலத்தில் ஓரிடத்தில் தங்குவார்கள். ‘காம்யயா’ (விருப்பமானால்) — உங்களுக்கு விருப்பமானால் சொல்லுங்கள் என்ற பணிவு நிறைந்த வேண்டுகோள். சுமந்திரனே அந்த நிகழ்ச்சியில் இருந்தான்; ஆகவே அவன் நேரில் கண்டவன்போலச் சொல்கிறான்; அவனுடைய கூற்று செவிவழிச் செய்தி அல்ல, தன் அனுபவம். தசரதர் மூன்று கேள்விகள் கேட்கிறார் — வம்சத்தின் அளவு, ராமன் மற்றும் பிற மைந்தர்களின் ஆயுள், பேரன்களின் ஆயுள். இவற்றுக்கு துர்வாசர் ஒரே கதையால் விடை தருகிறார்; அதன் வேர் தேவாசுரப் போரில் உள்ளது. முனிவரின் சூரியனைப் போன்ற தோற்றம் அவருடைய தவத்தின் ஒளியைச் சுட்டுகிறது; அரசர் அவரைக் கண்டதுமே பணிவோடு வணங்குகிறார்.
‘அரசே, முன்பு தேவாசுரப் போரில் நடந்ததைக் கேள். தேவர்களால் விரட்டப்பட்ட தைத்தியர்கள் பிருகுவின் மனைவியைச் சரணடைந்தனர்; அவள் அபயம் அளித்ததால் அவர்கள் அங்கே அச்சமின்றி வாழ்ந்தனர். அவள் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டதைக் கண்டு சினம் கொண்ட தேவர் தலைவனான விஷ்ணு, கூரிய விளிம்புடைய சக்கரத்தால் பிருகுவின் மனைவியின் தலையைக் கொய்தார். பிறகு கொல்லப்பட்ட மனைவியைக் கண்டு, பிருகு குலத்தைத் தாங்குபவரான பிருகு திடீரென்று சினம் கொண்டு, பகைவர் குலத்தை அழிக்கும் விஷ்ணுவைச் சபித்தார் — ஜனார்த்தனா, சினத்தால் மயங்கிய நீ கொல்லத்தகாத என் மனைவியைக் கொன்றதால், மனித உலகில் பிறப்பாய்; அங்கே பல ஆண்டுகள் மனைவியைப் பிரிந்திருப்பாய் என்று. சாபம் கொடுத்ததால் மனம் கலங்கிய பிருகு தமக்குள்ளேயே மீண்டும் எண்ணிப் பார்த்தார் — வருந்தினார். சாபத்தால் வருந்திய பிருகு அந்தத் தேவனை வழிபட்டார். தவத்தால் வழிபடப்பட்ட, அடியார்களிடம் அன்புடைய தேவன் சொன்னார் — உலகங்களின் நன்மைக்காக அந்தச் சாபத்தை ஏற்கிறேன் என்று. இவ்வாறு முற்பிறவியில் பிருகுவால் சபிக்கப்பட்ட அந்தப் பேரொளி படைத்தவர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, இங்கே உனக்கு மைந்தனாக வந்திருக்கிறார்; மதிப்பளிப்பவனே, அவர் மூவுலகிலும் ராமன் என்று புகழ்பெற்றவர்.’ இந்தக் கதையின் நோக்கம் — ராமன் சீதையைப் பிரிவது தற்செயலானது அல்ல; முன்பு விஷ்ணு ஏற்றுக்கொண்ட சாபத்தின் விளைவு. விஷ்ணு தம் அடியாரான பிருகுவின் சாபத்தையும் உலக நன்மைக்காக ஏற்கிறார் — பகவானின் அடியார் அன்புக்கு எடுத்துக்காட்டு. ‘அவத்யாம் பத்நீம்’ (கொல்லத்தகாத மனைவி) — பெண் கொல்லத்தகாதவள் என்பது அறம்; அதை மீறியதன் விளைவை விஷ்ணுவும் அனுபவிக்கிறார். இந்தச் சூழல் முழுவதும் (11.2–20.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அது வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்துக்கே உரியது. இங்கே ராமனின் துயரத்துக்குத் தெய்விகக் காரணத்தைக் காட்டி, கவி படிப்பவர் மனத்தில் ராமனின் முடிவின் கடுமையை மென்மையாக்குகிறார். பிருகுவின் வருத்தமும் நினைவுகூரத்தக்கது — சினத்தால் சாபம் கொடுத்துவிட்டு அவர் ‘ஸ்வாத்மநா பாவித:’ (தமக்குள்ளேயே எண்ணிப் பார்த்தவர்) என்று அந்தச் சாபத்தை மனத்தால் மீண்டும் சிந்திக்கிறார்; அதைப் போக்குவதற்காகத் தேவனை வழிபடுகிறார். கதையின் முரண் நுட்பமானது — விஷ்ணு தேவர்களைக் காப்பதற்காகத் தைத்தியர்களைக் கொல்ல விரும்புகிறார்; ஆனால் அவர்கள் ரிஷியின் மனைவியைச் சரணடைந்தனர்; சரணடைந்தவரைக் காப்பது ரிஷியின் மனைவியின் அறம், தைத்தியர்களைக் கொல்வது தேவனின் கடமை. இரண்டு அறங்களின் மோதலிலிருந்து சாபம் பிறந்தது. அவ்வாறே ராமனுக்கும் மக்களைப் பற்றிய அறத்துக்கும் கணவனின் அறத்துக்கும் இடையே மோதல். ‘ரிபுகுலார்தநம்’ (பகைவர் குலத்தை அழிப்பவர்) என்ற விஷ்ணுவின் அடைமொழி பிருகுவின் சினத்துக்கான காரணத்தை நினைவூட்டுகிறது — பகைவர்களைக் கொல்பவர் இன்று குற்றமற்ற ஒரு பெண்ணைக் கொன்றார்.
‘பிருகுவின் சாபத்தால் உண்டான அந்தப் பெரும் விளைவை ராமன் அடைவான்; மேலும் அவன் நீண்டகாலம் அயோத்தியின் தலைவனாக இருப்பான். இவனைப் பின்பற்றுபவர்கள் இன்பமுடையவர்களாகவும் வளமுடையவர்களாகவும் இருப்பார்கள். பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் ஆயிரம் (பத்து நூறு) ஆண்டுகளும் அரசாண்டு ராமன் பிரம்மலோகம் செல்வான். வெல்லுதற்கு மிக அரியவனான அவன், வளமான அசுவமேதங்களால் வேள்வி செய்து, பல அரச வம்சங்களைப் பலமுறை நிலைநிறுத்துவான். சீதையிடம் ராகவனுக்கு இரண்டு மைந்தர்கள் பிறப்பார்கள்.’ இவ்வாறு அந்த மாமுனிவர் அரசரின் வம்சத்தின் சென்றதும் வருவதுமான அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல்லிவிட்டு மௌனமானார். அந்த முனிவர் மௌனமானதும் அரசர் தசரதர் மகாத்மாக்களான இரு முனிவர்களையும் வணங்கி மீண்டும் சிறந்த நகருக்குத் திரும்பினார். ராமனின் ஆட்சிக் காலம் பதினோராயிரம் ஆண்டுகள் — பத்தாயிரமும், ஆயிரமும். அசுவமேதங்கள், அரச வம்சங்களை நிலைநிறுத்துதல், இரு மைந்தர்களின் பிறப்பு — இவை அனைத்தும் பின்னர் கதையில் உண்மையாகும். குறிப்பாக ‘இரண்டு மைந்தர்கள்’ என்ற முன்னறிவிப்பு சீதையின் கருவில் உள்ள லவ குசர்களைச் சுட்டுகிறது; ஆகவே துறக்கப்பட்ட சீதையின் எதிர்காலமும் மங்களமானதே. ‘பரமதுர்ஜய:’ (வெல்லுதற்கு மிக அரியவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழி — சாபத்துக்கு உள்ளானாலும் அவன் வெல்லப்பட முடியாதவன். ‘கதாகதம்’ (சென்றதும் வருவதும்) என்ற சொல்லால் வம்சத்தின் கடந்தகாலமும் எதிர்காலமும் இரண்டும் சொல்லப்படுகின்றன. இருபத்துமூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘கஸ்மிம்ஶ்சித் கரணே த்வாம் ச மைதிலீம் ச… ஸந்த்யஜிஷ்யதி’ (ஏதோ ஒரு காரணத்தால் உன்னையும் மைதிலியையும்… துறப்பான்) என்ற முன்னறிவிப்பு உள்ளது; அது வல்கேட் பதிப்பில் இந்தச் சர்க்கத்தில் இல்லை. துர்வாசரின் சொல்லில் ராமனின் வாழ்க்கையின் இரு பக்கங்கள் — ஒருபுறம் துயரமும் பிரிவும், மறுபுறம் நீண்ட வளமான ஆட்சியும் புகழும். ராமனின் துயரம் அவனுடைய பெருமையின் ஒரு பகுதி, தோல்வி அல்ல என்று லக்ஷ்மணன் அறிந்துகொள்வதற்காகச் சுமந்திரன் இவை அனைத்தையும் அவனிடம் சொல்கிறான். அசுவமேதத்தைக் குறிப்பிடுவது அடுத்த சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்படவிருக்கும் ராமனின் அசுவமேதத்துக்கான முன்குறிப்பு; அங்கேதான் லவ குசர்கள் ராமாயணத்தைப் பாடுவார்கள்.
‘முன்பு அங்கே முனிவர் உரைத்த இந்தச் சொல்லை நான் கேட்டு இதயத்தில் பதித்துக்கொண்டேன்; அது வேறுவிதமாக ஆகாது. முனிவரின் சொல்படியே, ராமன் சீதையின் மைந்தர்கள் இருவருக்கும் அயோத்திக்கு வெளியே வேறிடத்தில் பட்டாபிஷேகம் செய்வான், அயோத்தியில் அல்ல. ராகவனே, நிலைமை இவ்வாறு இருக்க, நீ வேதனைப்படலாகாது; மனிதர்களில் சிறந்தவனே, சீதைக்காகவோ ராகவருக்காகவோ உறுதியாக இரு.’ சுமந்திரன் லக்ஷ்மணனை ‘ராகவனே’ என்று விளிக்கிறான் — அவனும் ரகு வம்சத்தில் பிறந்தவன். தேரோட்டியின் மிக அற்புதமான அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு லக்ஷ்மணன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து ‘நன்று, நன்று’ என்று சொன்னான். லக்ஷ்மணனின் மகிழ்ச்சி — சீதையின் பிரிவு விதியால் குறிக்கப்பட்டது, அவளுக்கு இரு மைந்தர்கள் பிறப்பார்கள் என்று அறிந்து அவன் மனம் அமைதியடைந்தது. இவ்வாறு வழியில் தேரோட்டியும் லக்ஷ்மணனும் உரையாடிக்கொண்டிருக்க, சூரியன் மறைந்ததும் அவ்விருவரும் கேசினி நதிக் கரையில் தங்கினர். திறனாய்வுப் பதிப்பில் நதி ‘கோமதி’; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘கேசினி’. இருபத்தேழாம் சுலோகம் — ‘அந்யத்ர ந த்வயோத்யாயாம்’ (வேறிடத்தில், அயோத்தியில் அல்ல) — வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; அது லவ குசர்களின் பட்டாபிஷேகத்தின் இடத்தைச் சுட்டுகிறது. சுமந்திரனின் ‘நாந்யதா தத் பவிஷ்யதி’ (அது வேறுவிதமாக ஆகாது) என்ற சொல் உறுதியான நம்பிக்கையால் நிறைந்தது — ரிஷியின் சொல் ஒருபோதும் பொய்ப்பதில்லை. ‘ஸீதார்தே ராகவார்தே வா’ (சீதைக்காகவோ ராகவருக்காகவோ) — இருவருக்காகவும் துயரப்பட வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் இருவருடைய எதிர்காலமும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. சர்க்கம் அமைதியோடு நிறைவுறுகிறது — தொடக்கத்தில் இருந்த துயரம் கதையின் முடிவில் நம்பிக்கையாக மாறியது. லக்ஷ்மணனின் ‘நன்று, நன்று’ என்ற உள்ளக்களிப்பு ராமனின் எதிர்காலத்தின் மங்களப் பகுதியைக் கேட்டதால் பிறந்தது; முன்பு அவன் அழுதுகொண்டிருந்தான், இப்போது ஆறுதல் அடைந்தான். வழியில் இரவு தங்கியதும் சொல்லப்படுகிறது — அயோத்திக்குத் திரும்பும் பயணமும் செல்லும் பயணம்போல இரண்டு நாள்களுடையது. கேசினி நதி வழியில் உள்ளது; அதன் கரையில் அவ்விருவரும் ஓய்வெடுத்தனர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥