॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 50

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனும் சுமந்திரனும் உரையாடுதல்

விதியைப் பற்றிய லக்ஷ்மணனின் புலம்பல், துர்வாசரின் பழைய முன்னறிவிப்பைச் சுமந்திரன் குறிப்பிடுதல்

மைதிலியான சீதை ஆசிரமத்தில் சேர்க்கப்பட்டதைக் கண்டு, துயருற்ற மனத்தோடு லக்ஷ்மணன் கொடிய வேதனை அடைந்தான். பேரொளி படைத்த அவன், அமைச்சனும் தேரோட்டியுமான சுமந்திரனிடம் சொன்னான் — ‘தேரோட்டியே, சீதையைப் பற்றிய வேதனையால் உண்டான ராமரின் துயரத்தைப் பாருங்கள். தூய நடத்தையுடைய ஜனகன் மகளான மனைவியைத் துறந்தபின் ராகவருக்கு இதைவிடக் கொடிய துயரம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? தேரோட்டியே, ராகவர் வைதேகியைப் பிரிவது விதியாலேயே என்று நான் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் விதியைக் கடப்பது அரிது. சினம் கொண்டால் கந்தர்வர்களோடு தேவர்களையும் அசுரர்களையும் ராக்ஷசர்களோடு கொல்லக்கூடிய அந்த ராகவரும் விதியையே பணிகிறார். முன்பு ராமர் தந்தையின் சொல்லால் மக்களற்ற தண்டகக் காட்டில், பெருங்காட்டில், ஒன்பதும் ஐந்துமாக (பதினான்கு) ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். அதைவிடவும் கொடிய துயரம் மீண்டும் சீதையை நாடுகடத்துவது; நகரமக்களின் சொல்லைக் கேட்டுச் செய்யப்பட்ட இது எனக்குக் கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது. தேரோட்டியே, இழிந்த பொருளைப் பேசும் நகரமக்களால் மைதிலிக்கு நேர்ந்த, புகழைப் பறிக்கும் இந்தச் செயலில் அறத்தின் அடிப்படை என்னதான் இருக்கிறது?’ லக்ஷ்மணன் ராமனின் செயலைக் கொடுமை என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான் — அவன் ஆணையை நிறைவேற்றினான்; ஆனால் அவனுடைய இதயம் அதை ஏற்கவில்லை. இருந்தும் அவன் ராமனைப் பழிக்கவில்லை; குற்றத்தை விதியின்மீதும் நகரமக்கள்மீதும் சுமத்துகிறான். ‘யோ ஹி தேவாந்… நிஹந்யாத்’ (தேவர்களையும் கொல்லக்கூடியவர்) என்ற சொல்லால் அவன் ராமனின் ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறான் — இத்தகைய வீரனும் விதியின் முன் கையறு நிலையில் இருக்கிறான். வனவாசத்தின் பதினான்கு ஆண்டுகளை நினைவுகூர்ந்து, ராமனின் வாழ்க்கை துயரங்களின் தொடர் என்று லக்ஷ்மணன் உணர்கிறான். ‘ஹீநார்தவாதிபி:’ (இழிந்த பொருளைப் பேசுபவர்களால்) என்பது நகரமக்களைப் பற்றிய பழிப்பு — அற்ப விஷயத்தைப் பேசும் அவர்கள் பெரும் துயரத்துக்குக் காரணமானார்கள். ‘யஶோஹரே கர்மணி’ (புகழைப் பறிக்கும் செயலில்) — அவன் துறப்பை ராமனின் புகழுக்குக் கேடு விளைவிப்பதாகக் கருதுகிறான், காப்பதாக அல்ல. ‘மந்த்ரஸாரதிம்’ (அமைச்சனும் தேரோட்டியுமானவன்) என்ற சுமந்திரனின் அடைமொழி சுட்டுகிறது — அவன் தேரோட்டி மட்டுமல்ல, அரச குடும்பத்தின் அமைச்சனும்கூட; ஆகவே லக்ஷ்மணன் அவனிடமே தன் துயரத்தைத் தெரிவிக்கிறான். லக்ஷ்மணனின் கேள்வி விடையை வேண்டுகிறது — இந்தத் துயரத்துக்கு ஏதேனும் காரணமோ, ஏதேனும் நோக்கமோ உண்டா?

லக்ஷ்மணன் பேசிய இந்தப் பலவகைச் சொற்களைக் கேட்டு, அறிவாளியான சுமந்திரன் மதிப்போடு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘சௌமித்திரி, மைதிலியைப் பற்றி நீ வருந்த வேண்டாம். லக்ஷ்மணா, இது முன்பே அந்தணர்களால் உன் தந்தையின் முன்னிலையில் காணப்பட்டது — ராமர் நிச்சயமாகப் பெரும்பாலும் துயருடையவராக, இன்பம் இழந்தவராக இருப்பார்; நீண்ட கரங்களுடைய அவர் விரைவில் அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து பிரிவை அடைவார். அறவுள்ளம் கொண்ட அந்தப் பெரியவர் நீண்ட காலத்தில் உன்னையும், மைதிலியையும், சத்ருக்னனையும் பரதனையும் துறப்பார்.’ சுமந்திரன் வயதான தேரோட்டி, தசரதரின் நம்பிக்கைக்குரியவன்; அவன் அரச குடும்பத்தின் மறைபொருள்களை அறிவான். அவனுடைய மறுமொழி லக்ஷ்மணனின் ‘கோ தர்மாஶ்ரய:’ (அறத்தின் அடிப்படை என்ன) என்ற கேள்விக்குத் தீர்வு — இது முன்பே குறிக்கப்பட்ட விதியே. முன்னறிவிப்பில் லக்ஷ்மணனின் துறப்பும் சொல்லப்பட்டுள்ளது — பின்னர் லக்ஷ்மணனும் ராமனால் துறக்கப்படுவான் என்ற கதையின் தொலைநோக்குக் குறிப்பு. ‘விஸௌக்யபாக்’ (இன்பம் இழந்தவர்) என்ற சொல் ராமனின் வாழ்க்கையின் சாரத்தைச் சொல்கிறது — இன்பமற்றவர். பதினோராம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. சுமந்திரனின் சொல்லில் ‘ஶ்ரத்தயா’ (மதிப்போடு) என்ற சொல் — அவன் ஆறுதலுக்காக மட்டுமல்ல, மதிப்போடும் தீவிரத்தோடும் பேசுகிறான். பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் துறக்கப்படுவோர் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகிறார்கள் — நீ, மைதிலி, சத்ருக்னன், பரதன் — அதாவது ராமன் காலப்போக்கில் அன்புக்குரியவர்கள் அனைவரையும் துறப்பான். ‘காலேந மஹதா’ (நீண்ட காலத்தில்) — இது உடனே அல்ல, நீண்டகாலம் கழித்தே நிகழும். விதியின் திட்டம் முன்பே ரிஷிகளால் காணப்பட்டது என்ற அறிவு லக்ஷ்மணனின் துயரத்தைப் போக்குவதில்லை; ஆனால் அதற்குப் பொருள் தருகிறது — இது ராமனின் கொடுமை அல்ல, ஊழின் விளைவு.

‘சௌமித்திரி, அரசரால் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட, துர்வாசர் உரைத்த இந்தச் சொல்லை உன்னிடமோ பரதனிடமோ சொல்லக் கூடாது. மனிதர்களில் காளையே, பெருமக்களின் அருகிலும், என் முன்னிலையிலும், வசிஷ்டரின் முன்னிலையிலும் ரிஷியால் இந்தச் சொல் உரைக்கப்பட்டது. ரிஷியின் சொல்லைக் கேட்டு மனிதர்களில் காளையான அரசர் என்னிடம் சொன்னார் — தேரோட்டியே, எங்கேயும் மக்களின் முன்னிலையில் இதை நீ சொல்லக் கூடாது என்று. உலகைக் காக்கும் அந்த அரசரின் அந்தச் சொல்லை, நன்கு மனம் ஒருமுகப்பட்ட நான் ஒருபோதும் பொய்யாக்கக் கூடாது — இனியவனே, இதுவே என் கருத்து. இனியவனே, எவ்வகையிலும் உன் முன் நான் இதைச் சொல்லக் கூடாது; இருந்தும் ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, கேட்பதில் உனக்கு ஆர்வம் இருந்தால் கேள். முன்பு அரசரால் இந்த மறைபொருள் எனக்குக் கேட்கச் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், நான் எடுத்துரைப்பேன் — ஏனெனில் விதியைக் கடப்பது அரிது; அதனாலேயே சோகம் நிறைந்த இத்தகைய இந்தத் துயரம் வந்துள்ளது. ஆனால் நீ பரதனின் முன்னும் சத்ருக்னனின் முன்னிலையிலும் இதைச் சொல்லக் கூடாது.’ ஆழ்ந்த பொருளுடைய சொற்கள் நிறைந்த அவனுடைய அந்தப் பெரும் பேச்சைக் கேட்டுச் சௌமித்திரி தேரோட்டியிடம் ‘உண்மையைச் சொல்லுங்கள்’ என்றான். சுமந்திரனின் அறச் சிக்கல் — ஒருபுறம் மறைபொருளைக் காக்கும்படி அரசரின் ஆணை, மறுபுறம் லக்ஷ்மணனின் துயரத்தைப் போக்குதல். ‘விதியைக் கடப்பது அரிது’ என்று கருதி அவன் மறைபொருளை வெளிப்படுத்த முடிவுசெய்கிறான்; ஆனால் ஒரு நிபந்தனையோடு — பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் முன் சொல்லக் கூடாது. இங்கே வல்கேட் பதிப்பின் பாடம் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸர்வதா நாஸ்தி அவக்தவ்யம் மயா தவ அக்ரத:’ (உன் முன் நான் சொல்லக் கூடாதது எதுவுமில்லை) என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘ஸர்வதைவ ந வக்தவ்யம்’ (எவ்வகையிலும் சொல்லக் கூடாது) என்று உள்ளது; வல்கேட் பதிப்பில் சுமந்திரனின் தயக்கம் மிகுதி. பத்தொன்பதாம் சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. அடுத்த சர்க்கத்தில் துர்வாசரின் கதை விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. சர்க்கம் ஆவலோடு நிறைவுறுகிறது — படிப்பவரும் லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து மறைபொருளைக் கேட்க ஆவலாக இருக்கிறார். மறைபொருளைக் காப்பது தேரோட்டியின் அறம், வாய்மையைக் காப்பது அவனுடைய விரதம்; இவ்விரண்டுக்கும் இடையில் அவன் விதியையே தீர்ப்பளிப்பதாகக் கருதுகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க