॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 49

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

வால்மீகி சீதையைத் தேற்றுதலும் ஆசிரமத்தில் சேர்த்தலும்

முனிகுமாரர்கள் தெரிவித்தல், வால்மீகியின் வருகை, சீதைக்கு ஆறுதல், தவப்பெண்களின் கையில் சீதையை ஒப்படைத்தல்

அங்கே அழுதுகொண்டிருந்த சீதையைக் கண்டு அந்த முனிச் சிறுவர்கள், கூர்மையான அறிவுடைய பகவான் வால்மீகி எங்கே இருந்தாரோ அங்கே ஓடினார்கள். முனிவர்களின் மைந்தர்கள் அனைவரும் முனிவரின் திருவடிகளை வணங்கி, அவளுடைய அழுகுரலைப் பற்றி மகரிஷியிடம் தெரிவித்தனர் — ‘பகவானே, இதுவரை கண்டிராத, திருமகள்போன்ற, ஏதோ ஒரு மகாத்மாவின் மனைவி மயக்கத்தால் முகம் மாறியவளாக அழுகிறாள். பகவானே, நன்கு பாருங்கள் — அவள் வானிலிருந்து விழுந்த தெய்வம்போல இருக்கிறாள். நதிக் கரையில் யாரோ ஒரு சிறந்த பெண் துயருற்றிருக்கிறாள். மிகுந்த சோகத்தில் மூழ்கி அழுதுகொண்டிருந்த அவளை நாங்கள் கண்டோம் — தனியளாக, துயருற்றவளாக, கதியற்றவள்போல, துயருக்கும் சோகத்துக்கும் தகாதவளாக. இவளை மானிடப் பெண் என்று நாங்கள் கருதவில்லை; இவளுக்கு உபசாரம் செய்யப்படட்டும். ஆசிரமத்தின் அருகில் அவள் உங்களைச் சரணடைந்திருக்கிறாள். நல்லவளான அவள் காப்பவரை விரும்புகிறாள்; பகவானே, அவளைக் காக்க வேண்டும்.’ சிறுவர்களின் சொல்லில் வியப்பும் கருணையும் — அவர்கள் சீதையை அறியவில்லை; ஆனால் அவளுடைய தெய்விக வடிவையும் துயரத்தையும் கண்டு கலங்குகிறார்கள். ‘திருமகள்போல’, ‘வானிலிருந்து விழுந்த தெய்வம்போல’ என்ற உவமைகளால் அவளுடைய அழகும் தூய்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. சிறுவர்களும் ‘உபசாரம் செய்யப்படட்டும்’ என்று விருந்தோம்பல் அறத்தை அறிந்திருக்கிறார்கள் — ஆசிரமத்தின் பண்பாடு. ‘அநர்ஹா து:கஶோகாப்யாம்’ (துயருக்கும் சோகத்துக்கும் தகாதவள்) என்பது அவர்களுடைய தீர்ப்பு — இத்தகைய பெண் துயருக்கு உரியவள் அல்லள். அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்டு, அறம் அறிந்த முனிவர் அறிவால் முடிவுசெய்து செய்ய வேண்டியதை அறிகிறார். இந்தப் பகுதியின் பல அரைச்சுலோகங்கள் (4.2, 5, 6.2, 7.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்தில் சிறுவர்களின் தெரிவிப்பு விரிவானது. ‘முநிதாரகா:’ என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்தின் சிறுவர்களும் சீடர்களும் குறிக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களே முதலில் சீதையைக் காண்கிறார்கள். ‘உக்ரதீ:’ (கூர்மையான அறிவுடையவர்) என்ற வால்மீகியின் அடைமொழி அவருடைய தவத்தின் தீவிரத்தைச் சுட்டுகிறது.

தவத்தால் ஞானக்கண் பெற்ற வால்மீகி மைதிலி இருந்த இடத்துக்கு விரைந்தார். பேரறிவாளரான அவர் செல்வதைக் கண்டு சீடர்களும் பின்தொடர்ந்தனர். பேரறிவாளரான அவர் அந்த இடத்தை நோக்கிச் சிறிது தூரம் கால்நடையாகவே சென்று, அழகிய அர்க்கியத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஜாஹ்னவிக் கரைக்கு வந்தார். அங்கே ராகவனின் அன்பு மனைவியான சீதை கதியற்றவள்போல நிற்பதைக் கண்டார். பிறகு முனிவர்களில் சிறந்த வால்மீகி, சோகச் சுமையால் வருந்திய அந்தச் சீதையைத் தம் ஒளியால் மகிழ்விப்பவர்போல இனிய சொல்லைச் சொன்னார். ‘தபஸா லப்தசக்ஷுஷ்மாந்’ (தவத்தால் ஞானக்கண் பெற்றவர்) என்ற சொல் முக்கியமானது — வால்மீகி தெய்விகப் பார்வையால் அனைத்தையும் அறிகிறார்; அவருக்குச் சீதையின் தூய்மை கண்கூடானது. அர்க்கியத்தோடு வருதல் — அவர் சீதையைக் கதியற்றவளாக அல்ல, வழிபடத்தக்க விருந்தினராகச் சிறப்பிக்கிறார். ‘பத்ப்யாம் ஏவ’ (கால்நடையாகவே) — தாமே நடந்து வருவது அவருடைய பணிவையும் கருணையையும் காட்டுகிறது. ஒன்பதாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. இங்கே ராமாயணத்தின் ஆதிகவியே கதையில் ஒரு பாத்திரமாக நுழைகிறார் — கவியே நாயகியைக் காப்பவராகிறார். ‘தேஜஸா ஹ்லாதயந்நிவ’ (ஒளியால் மகிழ்விப்பவர்போல) என்பது முரண்தோற்றம் — ஒளி எரிக்கும்; ஆனால் முனிவரின் ஒளி மகிழ்விக்கிறது. அர்க்கிய நீர் வழிபாட்டுக்காக அளிக்கப்படுவது; முனிவர் அரசியை உரியவாறு சிறப்பிக்கிறார். ‘அநாதவத்’ (கதியற்றவள்போல) என்ற சொல்லில் ‘வத்’ விகுதி சுட்டுகிறது — அவள் உண்மையில் கதியற்றவள் அல்லள், ராமனின் மனைவி; அப்படித் தோன்றுகிறாள் மட்டுமே. முனிவர் தொலைவிலிருந்தே சீதையைக் கண்டு அவளுடைய துயரத்தை அறிகிறார்; கேள்வி கேட்காமலேயே அவளைத் தேற்றத் தொடங்குகிறார்.

‘கற்புடையவளே, நீ தசரதரின் மருமகள், ராமனின் அன்பு அரசி, அரசர் ஜனகரின் மகள்; உனக்கு நல்வரவு. நீ வந்துகொண்டிருக்கும்போதே அறத்தோடு கூடிய தியானத்தால் உன்னை அறிந்தேன்; எல்லாக் காரணத்தையும் என் இதயத்தால் உணர்ந்தேன். பெரும்பேறுடையவளே, உன்னைப் பற்றிய அனைத்தும் உள்ளபடியே எனக்குத் தெரியும்; மூவுலகிலும் நடப்பது அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும். சீதா, தவத்தால் பெற்ற கண்ணால் நீ பாவமற்றவள் என்று நான் அறிகிறேன். வைதேகி, நம்பிக்கையோடு இரு; இப்போது நீ என்னிடம் இருக்கிறாய். என் ஆசிரமத்தின் அருகில் தவத்தில் நிலைபெற்ற தவப்பெண்கள் இருக்கிறார்கள்; மகளே, அவர்கள் உன்னைத் தம் குழந்தைபோல என்றும் பேணுவார்கள். இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றுக்கொள்; நம்பிக்கையோடும் கவலையின்றியும் இரு. உன் சொந்த வீட்டுக்கு வந்ததுபோல எண்ணி வருந்தாதே.’ வால்மீகியின் சொல் சீதைக்கு முதல் ஆறுதல் — அவர் அவளுடைய மூன்று குலங்களை நினைவூட்டுகிறார்: தந்தையின் குலம், மாமனாரின் குலம், கணவனின் குலம்; அதனால் அவளுடைய பெருமையை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறார். ‘அபாபாம் வேத்மி’ (பாவமற்றவள் என்று அறிகிறேன்) என்ற சான்று முக்கியமானது — நகரமக்கள் அறியாததை ரிஷி தவத்தால் அறிகிறார். ‘யதா ஸ்வக்ருஹம்’ (சொந்த வீடுபோல) என்ற சொல்லால் ஆசிரமமே அவளுடைய புதிய வீடு என்ற ஆறுதல். ‘வத்ஸே’ (மகளே) என்ற விளி தந்தைபோன்ற பாசத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது — முனிவரின் எல்லாம் அறியும் தன்மையைப் பற்றிய தனிக் கூற்று. ‘ஸாம்ப்ரதம் மயி வர்தஸே’ (இப்போது நீ என்னிடம் இருக்கிறாய்) — இப்போது நீ என் காவலில் இருக்கிறாய் என்ற ஆறுதல். ‘தர்மஸமாதிநா’ (அறத்தோடு கூடிய தியானத்தால்) — யோக வலிமையால்; முனிவர் தியானத்தால் அனைத்தையும் காண்கிறார்.

முனிவரின் மிக அற்புதமான பேச்சைக் கேட்டு, சீதை தலையால் அவருடைய திருவடிகளை வணங்கி, கைகூப்பி ‘அப்படியே’ என்றாள். செல்லும் முனிவரைச் சீதை கைகூப்பியவளாகப் பின்தொடர்ந்தாள். வைதேகியோடு வரும் முனிவரைக் கண்டு முனிவர்களின் மனைவியர் மகிழ்ச்சியோடு அருகில் வந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள் — ‘முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உங்களுக்கு நல்வரவு; நீண்ட காலத்துக்குப் பின் வருகிறீர்கள். நாங்கள் அனைவரும் உங்களை வணங்குகிறோம்; சொல்லுங்கள், நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வால்மீகி இதைச் சொன்னார் — ‘அறிவுடைய ராமனின் மனைவி சீதை இதோ வந்திருக்கிறாள். இவள் தசரதரின் மருமகள், ஜனகரின் மகள், கற்புடையவள், பாவமற்றவள், கணவனால் துறக்கப்பட்டவள்; என்னால் எப்போதும் பேணப்பட வேண்டியவள். நீங்கள் இவளைப் பேரன்போடு பாருங்கள்; என் பெருமையாலும் என் சொல்லாலும் இவள் உங்களுக்குத் தனிச்சிறப்பாக வழிபடத்தக்கவளாக இருக்கட்டும்.’ இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் வைதேகியை ஒப்படைத்துவிட்டு, பெரும்புகழும் பெருந்தவமும் உடைய வால்மீகி சீடர்கள் சூழத் தம் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார். முனிவர் மனைவியரின் வரவேற்புச் சொல் ‘நீண்ட காலத்துக்குப் பின் வருகை’ — முனிவர் நீண்டகாலமாக அங்கே வரவில்லை; இன்று சீதையின் காரணமாக வந்தார். வால்மீகி சீதையை ‘பாவமற்றவள்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அறிவிக்கிறார் — சீதையின் தூய்மைக்கு அவரே முதல் சாட்சி; பின்னர் ராமனின் அவையிலும் அவரே ஆணையிட்டு அவளுடைய தூய்மையை அறிவிப்பார். ‘முஹுர்முஹு: பரிதாய’ (மீண்டும் மீண்டும் ஒப்படைத்து) — முனிவர் பலமுறை அவர்களிடம் சீதையின் காவலைப் பற்றி வலியுறுத்துகிறார்; அவளுடைய பாதுகாப்பைப் பற்றிய அவருடைய கவலை தெரிகிறது. பதினெட்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; திறனாய்வுப் பதிப்பின் 014c ‘அந்வயாத்யத்ர தாபஸ்ய:…’ (தவப்பெண்கள் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றார்…) என்ற அரைச்சுலோகம் இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் முடிவில் சீதை புதிய இல்லத்தில் நிலைபெறுகிறாள் — தவப்பெண்களின் அன்பிலும் ரிஷியின் காவலிலும்; அங்கே பின்னர் அவளுடைய இரு மைந்தர்கள் பிறப்பார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க