சர்க்கம்
சீதையின் செய்தியும் புலம்பலும்
சீதை மயங்குதலும் துயரச் சொல்லும், ராமனுக்கும் மாமியாருக்கும் செய்தி, லக்ஷ்மணன் புறப்படுதல், அக்கரையில் சீதை அழுதல்
லக்ஷ்மணனின் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு, ஜனகன் மகளான வைதேகி பெரும் துயரம் அடைந்து விழுந்தாள். சிறிது நேரம் உணர்விழந்தவள்போல, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு இருந்து, பிறகு துயரக் குரலில் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னாள் — ‘லக்ஷ்மணா, நிச்சயமாக என் இந்த உடல் படைப்பவனால் துயரத்துக்காகவே படைக்கப்பட்டது; இன்று அது துயரத்தின் உருவம்போலவே தோன்றுகிறது. முன்பு நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ, யாரை மனைவியிடமிருந்து பிரித்தேனோ, தூய நடத்தையுடையவளாக இருந்தும் நான் அரசரால் துறக்கப்பட்டேனே?’ சீதை தன் துயரத்துக்கான காரணத்தை முற்பிறவியில் தேடுகிறாள் — இந்தப் பிறவியில் தான் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை என்று அவள் உறுதியாக அறிவாள். ‘முன்பு நான் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தபோது ராமரின் திருவடிகளைப் பின்பற்றியவளாக, துயரத்திலும் அவரோடு இருந்து அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். இனியவனே, இப்போது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நான் ஆசிரமத்தில் எப்படி வாழ்வேன்? துயரில் மூழ்கிய நான் யாரிடம் என் துயரத்தைச் சொல்வேன்? பிரபுவே, முனிவர்களிடம் என்ன சொல்வேன் — நான் என்ன தீய செயல் செய்தேன், எந்தக் காரணத்தால் மகாத்மாவான ராகவனால் துறக்கப்பட்டேன் என்று? சௌமித்திரி, இன்றே ஜாஹ்னவியின் நீரில் என் உயிரைத் துறக்க மாட்டேன்; என் கணவரின் அரச வம்சம் அழிந்துவிடும்.’ வனவாசம் முன்பும் துயரமானதுதான்; ஆனால் அப்போது ராமன் உடன் இருந்தான்; இப்போது அவள் தனியள். அவளைத் தற்கொலையிலிருந்து தடுக்கும் காரணம் அவள் அல்ல; கருவில் உள்ள ராம வம்சமே — ‘அரச வம்சம் அழிந்துவிடும்’ என்று. இந்தத் துயரத்திலும் அவள் ராமனின் வம்சத்தைக் காப்பதையே சிந்திக்கிறாள்; இதுவே அவளுடைய கற்பின் உச்சம். ‘து:கமூர்தி:’ (துயரத்தின் உருவம்) என்ற சொல்லால் அவள் தன்னை உருவெடுத்த துயரமாகவே கருதுகிறாள். முனிவர்களின் கேள்விக்கான அச்சம் — ‘என்ன சொல்வேன்’ — அவளுடைய நாணத்தையும் மானத்தைப் பற்றிய கவலையையும் காட்டுகிறது. ‘விஜநீக்ருதா’ (தனிமைப்படுத்தப்பட்டவள்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய தனிமையும் உதவியற்ற நிலையும் சொல்லப்படுகின்றன.
‘சௌமித்திரி, ஆணைப்படி செய்; துயருக்கு உரியவளான என்னை விட்டுவிடு; அரசரின் கட்டளையில் நில். என்னுடைய இந்தச் சொல்லைக் கேள். மாமியார் அனைவருடைய திருவடிகளையும் வேறுபாடின்றிக் கைகூப்பித் தலையால் வணங்கி, அரசரின் நலத்தைச் சொல். லக்ஷ்மணா, அனைவரையும் தலைவணங்கிச் சொல். அறங்களில் நன்கு ஒருமுகப்பட்ட அரசரிடமும் சொல்ல வேண்டும் — ராகவா, சீதை உண்மையில் தூயவள், மேலான பக்தியோடு கூடியவள், எப்போதும் உங்கள் நன்மையில் ஈடுபட்டவள் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். வீரரே, பழிக்கு அஞ்சிய உங்களால் மக்களிடையே நான் துறக்கப்பட்டேன். உங்களைப் பற்றிய பழிச்சொல் எதுவோ, எழுந்த அவதூறு எதுவோ, அதை நானும் போக்க வேண்டும் — ஏனெனில் நீங்களே என் மேலான புகலிடம். அறத்தில் நன்கு ஒருமுகப்பட்ட அரசரிடம் இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்.’ சீதையின் செய்தியில் பழிப்பு இல்லை, குமுறல் இல்லை — தன் தூய்மையை நினைவூட்டுவதும், ராமனின் பழிச்சொல்லைப் போக்குவதில் ஒத்துழைப்பதும் மட்டுமே. ‘த்வம் ஹி மே பரமா கதி:’ (நீங்களே என் மேலான புகலிடம்) என்ற சொல் அவளுடைய அசையாத பற்றை அறிவிக்கிறது — துறக்கப்பட்டும் அவள் ராமனையே அடைக்கலமாகக் கருதுகிறாள். ராமனின் அச்சத்துக்கு அவள் ‘அயஶோபீருணா’ (பழிக்கு அஞ்சியவரால்) என்று தெளிவாகப் பெயரிடுகிறாள் — அதில் மென்மையான கடிந்துரையும் உண்டு; ஆனால் கருணையே மிகுதி. மாமியாருக்கான வணக்கம் மீண்டும் ‘வேறுபாடின்றி’ — கைகேயியும் இதில் அடங்குகிறாள். இந்தப் பகுதியின் 11–14 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்தில் சீதையின் செய்தி மேலும் விரிவானது. ‘யதாஜ்ஞம் குரு’ (ஆணைப்படி செய்) என்ற சொல்லில் சீதை லக்ஷ்மணனின் தயக்கத்தைப் போக்குகிறாள் — நீ அரசரின் ஆணையை நிறைவேற்று, எனக்காக வருந்தாதே என்று.
‘சகோதரர்களிடம் நடப்பதுபோலவே எப்போதும் நகரமக்களிடமும் நடந்துகொள்ளுங்கள்; இதுவே உங்கள் மேலான அறம்; அதனால் இணையற்ற புகழ் உண்டாகும். அரசே, நகரமக்களிடையே அறவழியில் எதை அடைவீர்களோ அதுவே உங்களுக்கு நன்மை. மனிதர்களில் காளையே, நானோ என் உடலைப் பற்றி வருந்தவில்லை. ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவரே, நகரமக்களின் பழிச்சொல் எழாதவாறே நடந்துகொள்ளுங்கள். கணவனே பெண்ணுக்குத் தெய்வம், கணவனே உறவு, கணவனே குரு. ஆகவே உயிரைக் கொடுத்தேனும் கணவனுக்கு இனியதைச் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும். என் சொல்லாக இவ்வாறு ராமரிடம் சொல்ல வேண்டும் — இதுவே என் செய்தியின் சுருக்கம். இன்று மாதவிடாய்க் காலத்தைக் கடந்த, கருவுற்றவளான என்னைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்.’ சீதை ராமனுக்கு அரச அறத்தையே அறிவுறுத்துகிறாள் — மக்களைச் சகோதரர்களாகப் பேணுங்கள் என்று. அவள் தன் துயரத்தைப் பொருட்படுத்தவில்லை; ராமனின் புகழை மட்டுமே. ‘பதிர்ஹி தேவதா நார்யா:’ (கணவனே பெண்ணுக்குத் தெய்வம்) என்ற சுலோகம் இந்திய மரபில் கற்புநெறியின் சூத்திரம்போலப் புகழ்பெற்றது. கடைசிச் சொல் அவலமானது — ‘கருவுற்றவளான என்னைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்’ — அவள் ராமனின் மகவைச் சுமக்கிறாள் என்பதற்கு லக்ஷ்மணன் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும்; பின்னர் பழிச்சொல்லைப் போக்குவதில் இந்தச் சான்று பயன்படும். இவ்வாறு சீதை சொல்கிறாள்; லக்ஷ்மணன் துயருற்ற மனத்தோடு கேட்கிறான். ‘மம ஸங்க்ரஹ:’ (என் சுருக்கம்) என்பது செய்தியின் சாரம் — சுருக்கம். பதினேழாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும், பதினெட்டாம் சுலோகமும், பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. ‘அஹம் து நாநுஶோசாமி ஸ்வஶரீரம்’ (நானோ என் உடலைப் பற்றி வருந்தவில்லை) என்ற சொல்லால் சீதையின் தன்னை மறக்கும் தியாகம் வெளிப்படுகிறது.
சீதை இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்க, லக்ஷ்மணன் தலையால் தரையைத் தொட்டு வணங்கினான்; அவனால் பேச முடியவில்லை. அவன் அவளை வலம் வந்து, பெருங்குரலில் அழுதபடியே சிறிது நேரம் சிந்தித்து அவளிடம் சொன்னான் — ‘அழகியவளே, என்னிடம் என்ன சொல்கிறீர்கள்? பாவமற்றவளே, இதுவரை உங்கள் வடிவை நான் கண்டதில்லை; உங்கள் திருவடிகளை மட்டுமே கண்டிருக்கிறேன். ராமர் இல்லாத உங்களை இங்கே காட்டில் எப்படிப் பார்ப்பேன்?’ லக்ஷ்மணனின் சொல் வியப்பூட்டுவது — அவன் சீதையின் முகத்தைக்கூட ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, திருவடிகளை மட்டுமே; தாயைப்போல வழிபடுகிறான். இவ்வாறு சொல்லி அவளை வணங்கி அவன் மீண்டும் படகில் ஏறினான். மீண்டும் படகில் ஏறிப் படகோட்டியைத் தூண்டினான். சோகச் சுமையோடு கூடிய அவன் வடகரையை அடைந்து, துயரத்தால் மயங்கியவன்போல விரைந்து தேரில் ஏறினான். அக்கரையில் நின்று, கதியற்றவள்போலத் தவிக்கும் சீதையை மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தபடியே லக்ஷ்மணன் புறப்பட்டான். ‘முஹுர்முஹு: பராவ்ருத்ய’ (மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி) என்ற சொல்லால், செல்லும்போதும் அவன் மனம் சீதையிடமே இருப்பது சுட்டப்படுகிறது. தொலைவில் செல்லும் தேரையும் லக்ஷ்மணனையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தபடி கலக்கத்தோடு நின்ற சீதையைச் சோகம் ஆட்கொண்டது. இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. காட்சி இருபக்கமுடையது — ஒருபுறம் லக்ஷ்மணன் பின்னே பார்த்தபடி செல்கிறான், மறுபுறம் சீதை தொலைவில் செல்லும் தேரைப் பார்க்கிறாள்; நடுவே கங்கை. 21–22 சுலோகங்கள் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை.
இறுதியில் வம்சஸ்த விருத்தத்தோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது — ‘துயரச் சுமையால் வளைந்த, புகழுடைய, புகழைத் தாங்கும் அந்தக் கற்புடையவள், தன் தலைவனைக் காணாமல், மயில்கள் அகவும் காட்டில், துயரில் மூழ்கியவளாகப் பெருங்குரலில் அழுதாள்.’ புகழைத் தாங்கிய அவள் இப்போது தலைவனற்றவள்; மயில்களின் அகவல் நிறைந்த காட்டில் அவளுடைய அழுகை கலக்கிறது. இயற்கையின் ஒலிகளும் அவளுடைய துயரத்தின் துணைவர்கள்போலத் தோன்றுகின்றன. துயரச் சுமையால் வளைந்தவள் என்ற உருவகம் — துயரம் கனமான சுமை; அவள் அதனால் வளைந்தாள். இந்தச் சுலோகம் இந்தச் சர்க்கத்தின் அவலச்சுவையின் உச்சப்புள்ளி; இதன்பின் வால்மீகியின் வருகையோடு ஆறுதல் தொடங்குகிறது. ‘யஶஸ்விநீ’ (புகழுடையவள்) என்பது அச்சுப் பதிப்பில்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘தபஸ்விநீ’ (துயருற்றவள்) என்று உள்ளது. லக்ஷ்மணன் சென்றுவிட்டான், தேர் தொலைவில் சென்றுவிட்டது, சீதை தனியளாகக் கங்கைக் கரையில் நிற்கிறாள் — காட்சியின் வெறுமை அவளுடைய இதயத்தின் வெறுமையையும் பிரதிபலிக்கிறது. கவி இங்கே சொற்களைச் சேர்க்கவில்லை; அழுகையின் ஒலியைக் காட்டின் மயில் அகவலோடு மட்டுமே இணைக்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥