॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 47

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணன் சீதையிடம் துறப்பைத் தெரிவித்தல்

கங்கையின் அக்கரையில் லக்ஷ்மணனின் துயரம், சீதையின் கேள்வி, மக்களின் பழிச்சொல்லையும் ராமனின் முடிவையும் தெரிவித்தல், வால்மீகியின் ஆசிரமத்தைக் காட்டுதல்

பிறகு ராகவனின் தம்பி லக்ஷ்மணன் முதலில் மைதிலியை ஏற்றி, மிக அகன்றதும் நன்கு ஆயத்தம் செய்யப்பட்டதுமான நிஷாதர்களின் படகில் ஏறினான். அவன் தேரோடு இருந்த சுமந்திரனிடம் ‘இங்கேயே இருங்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டு, சோகத்தால் வெந்தவனாகப் படகோட்டியிடம் ‘செலுத்து’ என்றான். சுமந்திரன் அக்கரைக்கு வரவில்லை — துறப்புக்குச் சாட்சி லக்ஷ்மணன் மட்டுமே. பிறகு பாகீரதியின் கரையை அடைந்து லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி, கண்ணீரால் மூடப்பட்டவனாக மைதிலியிடம் சொன்னான் — ‘வைதேகி, அறிவுடைய அண்ணன் இந்தக் காரியத்தில் என்னை உலகின் பழிப்புக்கு உரியவனாக்கியதால் என் இதயத்தில் ஒரு பெரும் முள் தைத்துள்ளது. இன்று எனக்கு மரணமே மேல், அல்லது மரணத்தினும் கொடியது ஏதேனும் இருந்தால் அதுவே மேல்; உலகம் பழிக்கும் இத்தகைய காரியத்தில் நான் நியமிக்கப்பட்டிருக்கக் கூடாது. அழகியவளே, அருள்புரியுங்கள்; என்மீது பாவம் சுமத்தலாகாது.’ என்று சொல்லிக் கைகூப்பிய லக்ஷ்மணன் தரையில் விழுந்தான். லக்ஷ்மணனின் துயரம் ஆழமானது — அவன் ஆணையை நிறைவேற்றுகிறான்; ஆனால் அந்தச் செயலை உலகம் பழிப்பதாகக் கருதுகிறான்; அவனுடைய இதயம் ராகவனின் ஆணைக்கும் அறத்துக்கும் இடையே பிளவுபட்டுள்ளது. ‘ந மே பாபம் கர்தும் அர்ஹஸி’ (என்மீது பாவம் சுமத்தலாகாது) என்ற சொல்லால் அவன் சீதையிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறான் — அவளுடைய சாபமோ துயரமோ தனக்குப் பாவமாகிவிடுமோ என்ற அச்சம். ‘ஹ்ருத்கதம் ஶல்யம்’ (இதயத்தில் தைத்த முள்) என்ற உருவகம் — அம்புபோல இதயத்தில் புதைந்த துயரம். நைஷாதீ நௌ என்பது நிஷாதர்களின் படகு; வனவாசத் தொடக்கத்திலும் நிஷாத அரசன் குகன் ராமனைக் கடக்கச் செய்தான். லக்ஷ்மணன் முன்பே சுமந்திரனைத் திருப்பிவிடுகிறான்; அதனால் துறக்கும் கணத்தில் அவ்விருவர் மட்டுமே இருப்பார்கள். வணங்கித் தரையில் விழுவது அவனுடைய இயலாமையின் அடையாளம், சீதையிடம் கொண்ட வழிபாட்டு உணர்வின் அடையாளமும்.

அழுதுகொண்டு, கைகூப்பி, தனக்கு மரணத்தை விரும்பும் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு மிகவும் கலங்கிய மைதிலி சொன்னாள் — ‘லக்ஷ்மணா, இது என்ன என்று எனக்குப் புரியவில்லை; உண்மையைச் சொல். உன்னை நலமாகக் காணவில்லை; அரசருக்கு நலம்தானா? நீ எதனால் துயரம் அடைந்தாயோ அதை என் முன்னிலையில் சொல் — அரசர்மீது உனக்கு ஆணை; நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்.’ சீதை கட்டளையிடுகிறாள் — அவள் அரசி; லக்ஷ்மணன் அவளுடைய கட்டளையை மீறக் கூடாது; ‘அரசர்மீது உனக்கு ஆணை’ என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் ஆணையையும் அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறாள். அவளுடைய முதல் கவலை மீண்டும் ராமனின் நலமே. வைதேகியால் இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட, துயருற்ற மனமுடைய லக்ஷ்மணன் தலைகுனிந்து, கண்ணீரால் அடைத்த தொண்டையோடு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ‘பாஷ்பகல:’ என்ற சொல் — கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்டது, குரல் தழுதழுத்தது. சீதையின் கேள்வியில் அச்சம் — முந்தைய சர்க்கத்தில் கண்ட அமங்கல நிமித்தங்கள் இப்போது உண்மையானவைபோலத் தோன்றுகின்றன. ‘அஹம் ஆஜ்ஞாபயாமி தே’ (நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்) என்ற சொல்லில் சீதையின் அரசிக்குரிய பெருமிதம் தெரிகிறது; அவள் அஞ்சினாலும் உறுதியாக இருக்கிறாள். லக்ஷ்மணனின் தலைகுனிவு — அவனால் சீதையின் கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை.

‘ஜனகன் மகளே, அவையின் நடுவிலும் நகரிலும் நாட்டிலும் உங்களைப் பற்றிய மிகக் கொடிய பழிச்சொல்லைக் கேட்டு, ராமர் வெந்த இதயத்தோடு எனக்குத் தெரிவித்துவிட்டு இல்லத்துக்குச் சென்றார். தேவி, அரசர் சினத்தால் தம் இதயத்தில் வைத்துக்கொண்டு பின்னே தள்ளிவைத்த அந்தப் பழிச்சொற்களை உங்கள் முன் என்னால் சொல்ல முடியாது. அத்தகைய நீங்கள், என் முன்னிலையில் குற்றமற்றவராக இருந்தும், நகரமக்களின் பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சிய அரசரால் துறக்கப்பட்டீர்கள்; தேவி, இதை வேறுவிதமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். ஆசிரமங்களின் அருகில் நான் உங்களை விட்டுவிட வேண்டும் — அரசரின் ஆணையை ஏற்றும், அவ்வாறே உங்கள் மசக்கை ஆசையை நிறைவேற்றியும்.’ லக்ஷ்மணன் பழிச்சொல்லின் விவரங்களைச் சொல்வதில்லை — ‘அந்தப் பழிச்சொற்களைச் சொல்ல முடியாது’ என்கிறான்; அவனுடைய கண்ணியம் சீதையின் அவமானத்தைப் பொறுப்பதில்லை. ‘என் முன்னிலையில் குற்றமற்றவர்’ என்று அவனே சான்று தருகிறான் — நீங்கள் குற்றமற்றவர் என்று நான் அறிவேன் என்று. ‘மா அந்யதா க்ராஹ்யம்’ (வேறுவிதமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்) என்ற சொல்லால், ராமனின் அன்பு இல்லாததால் அல்ல, உலகத்துக்கு அஞ்சியே துறப்பு என்று அவன் சீதைக்கு உணர்த்துகிறான். ‘தௌர்ஹ்ருதம்’ (மசக்கை ஆசை) என்ற சொல்லால் தவவனங்களைக் காணும் ஆசை நினைவுகூரப்படுகிறது — அவளுடைய விருப்பமும் நிறைவேறுகிறது என்ற கசப்பான ஆறுதல். பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி — ‘ராமர் வெந்த இதயத்தோடு எனக்குத் தெரிவித்துவிட்டு இல்லத்துக்குச் சென்றார்’ — வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. ‘அமர்ஷாத்’ (சினத்தால்) என்பது அச்சுப் பதிப்பில்; திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்திலோ ‘அமர்ஷ: ப்ருஷ்டத: க்ருத:’ (சினம் பின்னே தள்ளிவைக்கப்பட்டது) என்று உள்ளது.

‘மங்களமானவளே, ஜாஹ்னவிக் கரையில் உள்ள இந்த பிரம்மரிஷிகளின் தவவனம் புனிதமானதும் எழில்மிக்கதும்; வருந்தாதீர்கள். என் தந்தையான அரசர் தசரதரின் உயிர்த்தோழரும், மிகுந்த புகழ் படைத்த அந்தணருமான முனிவர்களில் சிறந்த வால்மீகி இங்கே வாழ்கிறார். ஜனகன் மகளே, இந்த மகாத்மாவின் திருவடி நிழலை அடைந்து, நோன்பில் ஈடுபட்டவராக, மனம் ஒருமுகப்பட்டவராக இனிதே வாழுங்கள். தேவி, கற்புநெறியைப் பற்றிக்கொண்டு, ராமரை எப்போதும் இதயத்தில் வைத்து அவ்வாறு வாழ்ந்தால் உங்களுக்கு மேலான நன்மை உண்டாகும்.’ லக்ஷ்மணனின் கடைசிச் சொல் ஆறுதல் நிறைந்தது — சீதை புகலற்றவள் அல்லள்; தசரதரின் நண்பரான வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் அவள் தந்தையின் இல்லத்தில்போலப் பாதுகாப்பாக இருப்பாள். ‘ராமரை எப்போதும் இதயத்தில் வைத்து’ என்ற அறிவுரை — வெளியே பிரிவு, ஆனால் உள்ளே என்றும் இணைவு. வால்மீகியின் பெயர் இங்கே முதன்முறையாகக் கதையில் நுழைகிறது — அவரே இந்தக் காவியத்தின் ஆசிரியர். பின்னர் அவரே சீதையின் மைந்தர்களான லவ குசர்களை வளர்ப்பார்; அவர்களுக்கு ராமாயணத்தைப் பாடவும் கற்பிப்பார். பதினேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. ‘பாதச்சாயா’ (திருவடி நிழல்) என்ற சொல்லால் குருவின் அடைக்கலத்தின் குளிர்ச்சியும் அமைதியும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘உபவாஸபரா’ (நோன்பில் ஈடுபட்டவள்) என்பது விரத ஒழுக்கம் — துறக்கப்பட்ட மனைவியும் கற்புடையவளின் அறத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற அறிவுரை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः॥ ४७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க