சர்க்கம்
லக்ஷ்மணன் சீதையோடு கங்கைக் கரைக்குச் செல்லுதல்
சுமந்திரன் தேரைக் கொண்டுவருதல், சீதையின் மகிழ்ச்சி, வழியில் அமங்கல நிமித்தங்கள், கோமதிக் கரையில் தங்குதல், கங்கைக் கரையில் லக்ஷ்மணன் அழுதல், படகில் கங்கையைக் கடத்தல்
இரவு விடிந்ததும், துயருற்ற மனத்தோடு லக்ஷ்மணன் வறண்ட முகத்தோடு சுமந்திரனிடம் சொன்னான் — ‘தேரோட்டியே, விரைந்து செல்லும் குதிரைகளைச் சிறந்த தேரில் பூட்டு. அரசரின் சொல்லின்படி சீதைக்கு மங்களமான ஆசனத்தை நன்கு விரித்து அமை. அரசரின் சொல்லின்படி புண்ணியச் செயல்கள் செய்யும் மகரிஷிகளின் ஆசிரமத்துக்குச் சீதை என்னால் அழைத்துச் செல்லப்பட வேண்டும்; விரைவில் தேர் கொண்டுவரப்படட்டும்.’ லக்ஷ்மணனின் முகம் வறண்டுள்ளது, மனம் துயருற்றுள்ளது — அவன் இரவையும் துயரத்தோடே கழித்தான் என்று சுட்டப்படுகிறது. இருந்தும் ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் அவன் தாமதிப்பதில்லை; அண்ணனின் ஆணை அவனுக்கு எல்லாவற்றுக்கும் மேலானது. ‘ராஜவசநாத்’ (அரசரின் சொல்லின்படி) என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — லக்ஷ்மணன் தன் விருப்பத்தால் அல்ல, அரசரின் சொல்லாலேயே செய்கிறேன் என்று தன்னைத் தேற்றிக்கொள்வதுபோல. சுமந்திரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, மிக அழகிய தோற்றமுடைய, இன்பமான படுக்கையால் நன்கு விரிக்கப்பட்ட தேரைக் கொண்டுவந்து, நண்பர்களின் மதிப்பைப் பெருக்குபவனான சௌமித்திரியிடம் சொன்னான் — ‘பிரபுவே, இதோ தேர் வந்துவிட்டது; செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.’ சுமந்திரன் வயதான தேரோட்டி, தசரதருக்கும் நம்பிக்கைக்குரியவன்; ராமனின் வனவாசத்திலும் அவனே தேரைச் செலுத்தினான். இப்போது அவன் சீதையின் வனப் பயணத்துக்கும் தேரைச் செலுத்துவான் — வரலாற்றின் அவலமான மறுநிகழ்வு. தேரின் இன்பமான படுக்கையும் நன்கு விரிக்கப்பட்ட ஆசனமும் சீதையின் இன்பத்துக்கான கடைசி ஏற்பாடு; லக்ஷ்மணன் இயன்றவரை அவளுடைய துன்பத்தைக் குறைக்க விரும்புகிறான். ‘பரமவாஜிபி:’ (சிறந்த குதிரைகளால்) — பயணம் விரைவில் முடியட்டும் என்று. சுமந்திரன் எதுவும் கேட்பதில்லை; அவனும் ராமனின் முடிவை அறிவான் என்பது அடுத்த சர்க்கங்களில் தெளிவாகும். லக்ஷ்மணன் சீதையிடம் உண்மையைச் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவளுடைய இன்பத்துக்காக எல்லாவற்றையும் செய்கிறான் — இது அவனுடைய கடமைக்கும் பாசத்துக்குமான போராட்டம்.
சுமந்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, மனிதர்களில் காளையான லக்ஷ்மணன் அரண்மனையில் நுழைந்து சீதையை அணுகிச் சொன்னான் — ‘தேவி, நீங்கள் பிரபுவான இந்த அரசரிடம் ஒரு வரம் கேட்டீர்கள் அல்லவா; அரசரும் வாக்களித்தார். உங்களை ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல எனக்கு ஆணையிடப்பட்டுள்ளது. தேவி வைதேகி, நம் அரசரின் ஆணைப்படி நான் விரைவில் கங்கைக் கரையில் ரிஷிகளின் மங்களமான ஆசிரமங்களுக்குச் சென்று, முனிவர்கள் வாழும் காட்டுக்கு உங்களைக் கொண்டுசெல்வேன்.’ லக்ஷ்மணனின் சொல் இருபொருளுடையது — உண்மையானதும்கூட, ஆனால் முழு உண்மை அல்ல. ‘அபநேயா பவிஷ்யஸி’ (கொண்டுசெல்லப்படுவாய்) என்ற சொல்லில் ‘அபநயநம்’ என்பதில் அகற்றுதல் என்ற பொருளின் சாயலும் உள்ளது. மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்; பயணத்தை விரும்பினாள். அவள் மிக விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும் பலவகை ரத்தினங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு புறப்படத் தொடங்கினாள் — ‘இந்த அணிகலன்களையும், விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும், பலவகைச் செல்வங்களையும் முனிவர்களின் மனைவியருக்குக் கொடுப்பேன்.’ சௌமித்திரி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, மைதிலியைத் தேரில் ஏற்றி, ராமனின் ஆணையை நினைத்தபடி விரைந்த குதிரைகளுடைய தேரில் புறப்பட்டான். சீதையின் மகிழ்ச்சியும், முனிவர் மனைவியருக்குப் பரிசுகளைச் சேகரிப்பதும் — இவை அனைத்தும் படிப்பவரின் இதயத்தைப் பிளக்கின்றன; ஏனெனில் இந்தப் பயணம் நாடுகடத்தல் என்பதை அவள் அறியவில்லை. சீதையின் வள்ளன்மை — தன் அணிகலன்களையும் அவள் தவப்பெண்களுக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறாள். ‘ராமனின் ஆணையை நினைத்தபடி’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணனின் உள்ளப் போராட்டம் சுட்டப்படுகிறது — ஒவ்வோர் அடியையும் அவன் ஆணையை நினைத்தபடியே வைக்கிறான். இந்தப் பகுதியின் ஏழாம் சுலோகமும் ஒன்பதாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை — அங்கே லக்ஷ்மணன் வரத்துக்கான வாக்குறுதியைக் குறிப்பிடுகிறான். சீதை இதை வரத்தின் நிறைவேற்றமாகக் கருதி மகிழ்கிறாள்; ராமனின் அன்புக்குச் சான்றாகக் கருதுகிறாள். அவளுடைய அறியாமையே இந்தச் சூழலின் அவலச்சுவைக்கு வேர்; படிப்பவர் அனைத்தையும் அறிகிறார், அவள் அறியவில்லை.
வழியில் சீதை திருவைப் பெருக்கும் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னாள் — ‘ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, பல அமங்கலங்களையே காண்கிறேன். இன்று என் கண் துடிக்கிறது, உடல் நடுக்கமும் உண்டாகிறது. சௌமித்திரி, என் இதயம் நலமற்றதுபோல உணர்கிறேன். பெரும் பதற்றமும் மிகுந்த அமைதியின்மையும் எனக்கு. அகன்ற கண்களுடையவனே, பூமியே வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது. சகோதரனிடம் பாசமுள்ளவனே, உன் சகோதரருக்கு நலம்தானா? வீரனே, என் மாமியார் அனைவருக்கும் வேறுபாடின்றி, நகரிலும் நாட்டிலும் உள்ள உயிர்களுக்கும் நலம்தானா?’ என்று கைகூப்பிய சீதை தெய்வங்களை வேண்டினாள். பெண்ணுக்கு வலக்கண் துடிப்பது அமங்கலம் என்பது உலக நம்பிக்கை. சீதையின் இதயம் வரவிருக்கும் பிரிவை முன்பே உணர்கிறது, அறிவு அறியாவிட்டாலும். அவளுடைய கவலை தன்னைப் பற்றியது அல்ல; ராமனையும் மாமியாரையும் மக்களையும் பற்றியது — இது அவளுடைய தன்னலமற்ற இயல்பின் காட்சி. லக்ஷ்மணன் அவள் சொல்லின் பொருளைக் கேட்டு, மைதிலியைத் தலைவணங்கி, வறண்டுபோகும் இதயத்தோடு, மகிழ்ந்தவன்போல ‘நலமே’ என்று சொன்னான். ‘மகிழ்ந்தவன்போல’ — வெளியே மலர்ச்சி, உள்ளே வறட்சி — லக்ஷ்மணனின் இருநிலை இங்கே மனத்தைத் தொடும்படி சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘ஸர்வாஸாம் அவிஶேஷத:’ (அனைவருக்கும் வேறுபாடின்றி) என்பதால் சீதை கைகேயியின் நலத்தையும் விரும்புகிறாள். நிமித்தங்களின் வரிசை — கண் துடிப்பு, உடல் நடுக்கம், இதய நலமின்மை, பதற்றம், அமைதியின்மை, பூமியின் வெறுமை — வெளியிலிருந்து உள்ளுக்குச் செல்கிறது; சீதையின் கலக்கத்தையும் படிப்படியாகப் பெருக்குகிறது.
பிறகு கோமதிக் கரையில் ஓர் ஆசிரமத்தில் தங்கி, விடியலில் மீண்டும் எழுந்து சௌமித்திரி தேரோட்டியிடம் சொன்னான் — ‘தேரை விரைவில் பூட்டு. இன்று முக்கண்ணன் (சிவன்) போல வலிமையோடு பாகீரதியின் நீரைத் தலையால் தாங்குவேன்.’ சிவன் கங்கையைத் தலையில் தாங்குவதுபோல லக்ஷ்மணன் கங்கை நீரைத் தலையால் தாங்குவான் என்பது உவமை; அச்சுப் பதிப்பில் ‘த்ரியம்பக இவௌஜஸா’ என்பது பாடம். அந்தத் தேரோட்டி மனோவேகமுடைய குதிரைகளைத் தேர்ந்து தேரில் பூட்டி, கைகூப்பி வைதேகியிடம் ‘ஏறுங்கள்’ என்றான். அவள் தேரோட்டியின் சொல்லால் சிறந்த தேரில் ஏறினாள். அறிவுடைய சௌமித்திரியோடும் சுமந்திரனோடும் அகன்ற கண்களுடைய சீதை பாவங்களை அழிக்கும் கங்கையை அடைந்தாள். பிறகு நண்பகலில் பாகீரதியின் நீர்நிலையை அடைந்து அதைக் கண்டதும், துயருற்ற லக்ஷ்மணன் பெருங்குரலில் அழுதான். கங்கையைக் கண்டதே லக்ஷ்மணனின் அடக்கத்தை உடைக்கிறது — இனி சீதையைத் துறப்பது தவிர்க்க முடியாதது. இதுவரை அவன் துயரத்தை மறைத்திருந்தான்; இப்போது அது கண்ணீராக வெளிவந்தது. பயணம் இரண்டு நாள்களுடையது — முதல் நாள் கோமதிக் கரை வரை, இரண்டாம் நாள் கங்கை வரை; ஆகவே பின்னர் சீதை ‘இரண்டு இரவுகள்’ என்கிறாள். ‘பாபவிநாஶிநீம்’ (பாவங்களை அழிப்பவள்) என்ற கங்கையின் அடைமொழி அவலமானது — பாவமற்ற சீதையின் பழிச்சொல் இங்கேயே முடிவதுபோல. இருபத்துமூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. கோமதி அயோத்திக்கு அருகில் ஓடும் நதி; அதன் கரையில் ஆசிரமத்தில் இரவு தங்குவது சீதைக்குத் தவவனப் பயணத்தின் தொடக்கம்போலத் தோன்றுகிறது.
மிகவும் கவனமுடையவளும் அறம் அறிந்தவளுமான சீதை, வருந்தும் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு சொன்னாள் — ‘லக்ஷ்மணா, நீ ஏன் இப்படி அழுகிறாய்? நீண்டகாலம் விரும்பிய ஜாஹ்னவியின் (கங்கையின்) கரையை அடைந்து மகிழ வேண்டிய நேரத்தில் ஏன் என்னைத் துயரப்படுத்துகிறாய்? மனிதர்களில் காளையே, நீ எப்போதும் ராமனின் அருகிலேயே இருப்பவன்; அவரைப் பிரிந்து இரண்டு இரவுகளில் சோகம் அடைந்துவிட்டாயா? லக்ஷ்மணா, ராமர் எனக்கும் உயிரைவிட இனியவர்; நானோ இப்படி வருந்தவில்லை; இப்படிச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இருக்காதே. என்னைக் கங்கையைக் கடக்கச் செய், தவசிகளைக் காட்டு; பிறகு முனிவர்களுக்கு ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் கொடுப்பேன். பிறகு மகரிஷிகளுக்குத் தகுதிக்கேற்ப வணக்கம் செய்து, அங்கே ஓர் இரவு தங்கி, மீண்டும் அந்த நகருக்குச் செல்வோம். தாமரை இதழ்போன்ற கண்களும், சிங்கம்போன்ற மார்பும், மெலிந்த இடையும் உடையவரும், மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்தவருமான ராமரைக் காண என் மனமும் விரைகிறது.’ சீதையே லக்ஷ்மணனைத் தேற்றுகிறாள் — அவலத்தின் உச்ச நிலை. லக்ஷ்மணன் ராமனைப் பிரிந்ததாலேயே அழுகிறான் என்று அவள் கருதுகிறாள்; பாசத்தோடு அவனைச் ‘சிறுபிள்ளை’ என்று கடிந்துகொள்கிறாள். அவளுடைய ‘ஓர் இரவு தங்கி மீண்டும் செல்வோம்’ என்ற திட்டமும், ‘ராமரைக் காண மனம் விரைகிறது’ என்ற சொல்லும் படிப்பவரால் தாங்க முடியாதவை. இரண்டு இரவுகள்கூட ராமனின்றி இருக்க அவள் விரும்பவில்லை; ஆனால் அவளுடைய விதி நீண்ட பிரிவு. முப்பத்தோராம் சுலோகம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; அதில் ராமனின் வடிவ வருணனை — தாமரை இதழ்க் கண்கள், சிங்க மார்பு, மெலிந்த இடை. சீதையின் சொல்லில் லக்ஷ்மணனிடம் தாய்போன்ற பாசமும் தெரிகிறது — அவனை ‘மனிதர்களில் காளையே’ என்று மதிக்கிறாள், ‘சிறுபிள்ளை’ என்று கொஞ்சுகிறாள்.
அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பகைவீரர்களைக் கொல்லும் லக்ஷ்மணன் தன் அழகிய கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு படகோட்டிகளை அழைத்தான். செம்படவர்கள் கைகூப்பி ‘இதோ படகு ஆயத்தமாக உள்ளது’ என்றனர். கங்கையைக் கடக்க விரும்பிய லக்ஷ்மணன் மங்களமான படகில் ஏறி, மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாக அந்தச் சீதையைக் கங்கையைக் கடக்கச் செய்தான். லக்ஷ்மணன் கண்ணீரைத் துடைக்கிறான் — சீதையின் முன் துயரத்தை மறைப்பதற்காக. வனவாசத்தின் தொடக்கத்திலும் குகனின் படகில் ராமனும் சீதையும் லக்ஷ்மணனும் கங்கையைக் கடந்தனர்; இப்போது சீதை மீண்டும் கங்கையைக் கடக்கிறாள், ஆனால் ராமன் இல்லாமல். இந்தச் சூழலின் ஒப்புமையும் முரணும் கவியால் நுட்பமாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளன. முப்பத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதன் பின் இரண்டு பாதிகளும் முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்தில் லக்ஷ்மணன் ‘நாவம் உபாஹரத்’ (படகைக் கொண்டுவந்தான்) என்றும், அச்சுப் பதிப்பில் ‘உபாருஹத்’ (ஏறினான்) என்றும் உள்ளது. ‘ஸமாஹித:’ (மனம் ஒருமுகப்பட்டவன்) என்பது லக்ஷ்மணனின் நிலை — அவன் துயரத்தை அடக்கிக் கடமையையே செய்கிறான். படகோட்டிகள் ஆயத்தமான படகைக் கொண்டுவருகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய ‘ஆயத்தமாக உள்ளது’ என்ற சொல் அவலமானது — சீதையைத் துறப்பதற்காகவே படகு ஆயத்தமாக உள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥