சர்க்கம்
சீதையைத் துறக்கும் ஆணை
ராமன் சகோதரர்களின் முன் மக்களின் பழிச்சொல்லைத் தெரிவித்தல், சீதையின் தூய்மையை நினைவுகூர்தல், இகழ்ச்சியைப் பற்றிய அச்சம், சீதையைக் காட்டில் விட்டுவர லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணை
துயருற்ற மனத்தோடு அமர்ந்திருந்த அந்தச் சகோதரர்கள் அனைவரின் முன்னிலையிலும் காகுத்ஸ்தன் வறண்ட முகத்தோடு சொன்னான் — ‘அனைவரும் கேளுங்கள், உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; மனத்தை வேறுவிதமாக்கிக்கொள்ளாதீர்கள். நகரமக்களிடையே என்னையும் சீதையையும் பற்றி எத்தகைய பேச்சு நடக்கிறது என்பதைக் கேளுங்கள். நகரமக்களிடையேயும் நாட்டுமக்களிடையேயும் என்னைப் பற்றி மிகப் பெரிய பழிச்சொல்லும் அருவருப்பும் வெறுப்பும் நிலவுகின்றன; அது என் உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறது.’ ‘மா குருத்வம் மநோ(அ)ந்யதா’ (மனத்தை வேறுவிதமாக்கிக்கொள்ளாதீர்கள்) என்ற சொல்லால் ராமன் சகோதரர்களைத் தேற்றுகிறான் — அஞ்சாதீர்கள், கலங்காதீர்கள் என்று. ‘மர்மாணி க்ருந்ததி’ (உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறது) என்ற சொல்லால் அவனுடைய வேதனை கடுமையாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘நான் மகாத்மாக்களான இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் பிறந்தவன் அல்லவா; சீதையும் மகாத்மாக்களான ஜனகர்களின் நற்குலத்தில் பிறந்தவள். இனியவனே, மக்களற்ற தண்டகக் காட்டில் ராவணனால் சீதை எப்படிக் கவரப்பட்டாள், அவன் என்னால் எப்படி அழிக்கப்பட்டான் என்பதை நீ அறிவாய்.’ ராமன் இரண்டு குலங்களின் பெருமையையும் நினைவூட்டுகிறான் — பழிச்சொல் அவனுக்கு மட்டுமல்ல, இரண்டு பெருங்குலங்களுக்குமே களங்கம். இக்ஷ்வாகுக்களின் புகழ் நூற்றாண்டுகளாகச் சேர்க்கப்பட்டது; அதைக் காப்பது ராமனின் கடமை. ‘கில’ (அல்லவா) என்ற இடைச்சொல்லால் மக்கள் பேச்சும் சுட்டப்படுகிறது. ‘பீபத்ஸா’ (அருவருப்பு) என்பது அச்சுப் பதிப்பில் பெண்பால் வடிவில் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்திலோ ‘பீபத்ஸ: ஸ மே’ என்று உள்ளது. லக்ஷ்மணனை நோக்கிய ‘இனியவனே, நீ அறிவாய்’ என்ற விளி — அவன் தண்டகாரணியத்தில் சாட்சியாக இருந்தவன். ‘பரிஶுஷ்யதா முகேந’ (வறண்ட முகத்தோடு) என்ற சொல் ராமனின் உடல் துயரத்தையும் சுட்டுகிறது; உள்ளத்து வேதனை முகத்திலும் தெரிகிறது. அவன் ‘பத்ரம் வ:’ (உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்) என்று வாழ்த்தவும் செய்கிறான் — துயர நேரத்திலும் நல்லொழுக்கம் கைவிடப்படவில்லை.
‘அங்கே ஜனகனின் மகளைப் பற்றி என் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் தோன்றியது — இங்கே வாழ்ந்த இந்தச் சீதையை எப்படி நகருக்கு அழைத்துச் செல்வேன் என்று. பிறகு நம்பிக்கை உண்டாக்குவதற்காகச் சீதை அப்போது உன் கண்முன்னே நெருப்பில் புகுந்தாள், சௌமித்திரி. தேவர்களுக்கு அவி சுமந்துசெல்லும் அக்னியும், வானில் உலவும் வாயுவும் மைதிலி பாவமற்றவள் என்று சொன்னார்கள். சந்திரனும் சூரியனும்கூட முன்பு தேவர்கள் அனைவர், ரிஷிகள் அனைவரின் முன்னிலையில் ஜனகன் மகளைப் பாவமற்றவள் என்று அறிவித்தனர். இவ்வாறு தூய நடத்தையுடைய அவள் தேவர்கள், கந்தர்வர்களின் முன்னிலையில் இலங்கைத் தீவில் மகேந்திரனால் என் கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டாள். என் உள்ளுணர்வும் புகழுடைய சீதையைத் தூயவள் என்றே அறிகிறது. பிறகு வைதேகியை அழைத்துக்கொண்டு நான் அயோத்திக்கு வந்தேன்.’ இங்கே ராமன் தானே ஒப்புக்கொள்கிறான் — சீதை முற்றிலும் தூயவள்; தேவர்களும் ரிஷிகளும் அவனுடைய உள்ளுணர்வும் அவளுக்குச் சாட்சிகள். ஆகவே துறப்பது ஐயத்தால் அல்ல; மக்களின் பழிச்சொல்லால் மட்டுமே. இந்த முரணே இந்தச் சூழலின் அவலத்துக்கு வேர். ‘அயம் து மே மஹாந் வாத:, ஶோகஶ்ச ஹ்ருதி வர்ததே’ (ஆனால் எனக்கு இந்தப் பெரும் பழிச்சொல் உள்ளது, உள்ளத்தில் சோகமும் உள்ளது) — இருந்தும் உலகில் பெரும் பழிச்சொல், உள்ளத்தில் சோகம். அக்னிப் பரீட்சையின் நிகழ்ச்சி யுத்த காண்டத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; இங்கே சுருக்கமாக நினைவுகூரப்படுகிறது. ஆறாம் சுலோகமும் ஏழாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை — வல்கேட் பதிப்பு நெருப்பில் புகுந்ததைத் தெளிவாக நினைவுகூர்வதைச் சேர்க்கிறது. ‘அந்தராத்மா ச மே வேத்தி’ (என் உள்ளுணர்வும் அறிகிறது) என்ற சொல் எல்லாச் சான்றுகளிலும் மேலானது — இதயம் அறிவதை உலகம் அறியவில்லை என்பதே ராமனின் வேதனை. இங்கே ஐந்து சாட்சிகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றனர் — அக்னி, வாயு, சந்திரன், சூரியன், ரிஷிகள் — இவர்களுக்கு மேலாக மகேந்திரனே.
‘நகரமக்களின் பழிச்சொல் மிகப் பெரியது; நாட்டுமக்களுடையதும் அப்படியே. உலகில் எந்த உயிரின் இகழ்ச்சி பாடப்படுகிறதோ, அந்தப் பழிச்சொல்லின் ஒலி பரவியிருக்கும் வரை அவன் இழிந்த உலகங்களில் வீழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறான். இகழ்ச்சி தேவர்களால் பழிக்கப்படுகிறது; புகழ் உலகங்களில் போற்றப்படுகிறது. மகாத்மாக்கள் அனைவருடைய முயற்சியும் புகழுக்காகவே. மனிதர்களில் காளைகளே, பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சிய நான் என் உயிரையும் துறப்பேன், உங்களையும் துறப்பேன் — ஜனகன் மகளைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? ஆகவே சோகக் கடலில் வீழ்ந்துள்ள என்னைப் பாருங்கள்; இதைவிட மிகுதியான துயரம் எதுவும் இதுவரை நேர்ந்ததாக நான் காணவில்லை.’ இங்கே ராமனின் வாதம் — அரசன் புகழைக் காப்பவன்; இகழ்ச்சி இவ்வுலகில் மட்டுமல்ல, மறுவுலகிலும் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம். தன் உயிரையும் சகோதரர்களையும் துறக்க ஆயத்தமாக இருப்பதாகச் சொல்லி அவன் தன் முடிவின் கனத்தைக் காட்டுகிறான் — சீதையைத் துறப்பது அவனுக்குத் தன்னையே துறப்பதைவிடக் குறைந்தது அல்ல. ‘ஶோகஸாகரே பதிதம்’ (சோகக் கடலில் வீழ்ந்தவன்) என்ற உருவகத்தால் அவனுடைய துயரத்தின் கரையின்மை சொல்லப்படுகிறது. அரச அறம் தனிமனித அறத்தைக் கடந்து நிற்கிறது என்பதே இந்தச் சூழலின் கடுமையான செய்தி. ‘ஶ்வஸ்த்வம் ப்ரபாதே ஸௌமித்ரே ஸுமந்த்ராதிஷ்டிதம் ரதம்’ (சௌமித்திரி, நாளை விடியலில் சுமந்திரன் செலுத்தும் தேரில்) என்று இங்கே ஆணையின் தொடக்கமும் உள்ளது. ‘கிம் புந:’ (சொல்லவும் வேண்டுமா) என்ற சொல்லால் ராமன் சகோதரர்களின் முன் தன் கடுமையான தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்துகிறான் — சகோதரர்களையும் துறக்க ஆயத்தமானவன் மனைவியை எப்படித் துறக்காமல் இருப்பான். புகழ், இகழ்ச்சி என்ற இரட்டையே எங்கும் வால்மீகியின் அரச இலட்சியத்தின் மையம்.
‘சௌமித்திரி, நாளை விடியலில் சுமந்திரன் செலுத்தும் தேரில் ஏறி, சீதையையும் ஏற்றிக்கொண்டு, நாட்டின் எல்லையில் விட்டுவிடு. கங்கையின் அக்கரையில் மகாத்மாவான வால்மீகியின் தெய்விகமான ஆசிரமம் தமஸா நதிக் கரையைச் சார்ந்து உள்ளது. ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, அங்கே மக்களற்ற இடத்தில் இவளை விட்டுவிட்டு விரைவில் திரும்பி வா; என் சொல்லைச் செய். சீதையைப் பற்றி எவ்வகையிலும் எனக்கு மறுமொழி சொல்லக் கூடாது. ஆகவே சௌமித்திரி, செல்; இதில் ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டாம். நீ இதைத் தடுத்தால் எனக்குப் பெரும் வெறுப்பு உண்டாகும். என் சொல்லுக்கு இடையே எவ்வகையிலேனும் என்னைச் சமாதானப்படுத்தப் பேசுபவர்கள், என் கால்கள்மீதும் உயிர்மீதும் என்னால் ஆணையிடப்பட்டவர்கள்; என் விருப்பத்தைக் குலைப்பதால் அவர்கள் என்றும் எனக்குப் பகைவர்களே. நீங்கள் என்னை மதிப்பீர்களானால், என் ஆணையில் நிற்பீர்களானால், இன்றே இங்கிருந்து சீதை அழைத்துச் செல்லப்படட்டும்.’ ஆணையின் கடுமை வியப்பூட்டுகிறது — யாரும் தன்னைத் தடுக்காதபடி ராமன் சகோதரர்களை ஆணையால் கட்டுகிறான். வால்மீகியின் ஆசிரமத்தைக் குறிப்பிடுவது, ராமன் சீதையை முற்றிலும் புகலற்றவளாகத் துறக்கவில்லை என்று சுட்டுகிறது; மகரிஷியின் அருகில் அவள் பாதுகாப்பாக இருப்பாள். விட்டுவரும் இடம் ராமனால் சிந்திக்கப்பட்டது — தொலைவானது, ஆனால் அறத்தின் அடைக்கலத்தில் உள்ளது. சகோதரர்களில் லக்ஷ்மணனே நியமிக்கப்படுகிறான்; வனவாசத்தில் சீதையின் துணைவனாகவும் காவலனாகவும் இருந்தவன் அவனே — இது விதியின் கசப்பான முரண். ‘பாதாப்யாம் ஜீவிதேந ச’ என்பது ஆணையின் வடிவம் — என் கால்கள்மீதும் உயிர்மீதும் ஆணை என்று.
‘முன்பு இந்தச் சீதை என்னிடம் சொன்னாள் — கங்கைக் கரையில் ஆசிரமங்களைக் காண வேண்டும் என்று. அவளுடைய இந்த விருப்பமும் நிறைவேற்றப்படட்டும்.’ சீதையின் குற்றமற்ற ஆசையே துறப்புக்கு மறைப்பாகிறது — அவள் மகிழ்ச்சியோடு செல்வாள், மீண்டும் திரும்பி வரப்போவதில்லை என்பதை அறியாமல். இவ்வாறு சொல்லி, கண்ணீரால் மறைந்த கண்களோடு, அறவுள்ளம் கொண்ட காகுத்ஸ்தன் சகோதரர்கள் சூழத் தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். சோகத்தால் கலங்கிய உள்ளத்தோடு அவன் யானைபோலப் பெருமூச்சு விட்டான். யானையின் உவமை — கட்டப்பட்ட யானை நீண்ட மூச்சு விடுவதுபோல, ராமன் உள்ளத்துக் கொதிப்பையும் துயரத்தையும் மறைத்தபடி பெருமூச்சு விடுகிறான். கடைசிப் பாதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. ராமனின் கண்ணீர் அவனுடைய முடிவின் விலையைக் காட்டுகிறது — அவன் சீதையைத் துறக்கிறான், ஆனால் அவனுடைய இதயம் அவளைத் துறக்கவில்லை. சர்க்கம் சோகத்தோடு நிறைவுறுகிறது; அடுத்ததில் லக்ஷ்மணன் ஆணையை நிறைவேற்றுவான். ‘ஸம்வர்த்யதாம்’ (நிறைவேற்றப்படட்டும்) என்ற சொல்லால் ராமன் சீதையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்புகிறான்; அந்த நிறைவேற்றம் துயரம் நிறைந்ததானாலும். ‘தர்மாத்மா’ (அறவுள்ளம் கொண்டவன்) என்ற அடைமொழியைக் கவி இங்கேயும் காக்கிறார் — அவருடைய பார்வையில் ராமனின் முடிவு அறத்திலிருந்தே பிறந்தது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥