॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 44

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் சகோதரர்களை அழைத்தல்

வாயில்காவலன் லக்ஷ்மணன், பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரை அழைத்துவருதல், ராமனின் வாடிய முகம், சகோதரர்களின் வணக்கம், ராமனின் அன்பு நிறைந்த சொல்

நண்பர் கூட்டத்தை அனுப்பிவைத்தபின், ராகவன் அறிவால் முடிவுசெய்து, அருகில் அமர்ந்திருந்த வாயில்காவலனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நல்லிலக்கணங்கள் உடைய சௌமித்திரி லக்ஷ்மணனையும், பெரும்பேறுடைய பரதனையும், தோல்வியறியாத சத்ருக்னனையும் விரைவில் அழைத்து வா.’ ‘புத்த்யா நிஶ்சித்ய’ (அறிவால் முடிவுசெய்து) என்ற சொல் முக்கியமானது — ராமன் சகோதரர்களை அழைக்கிறான்; ஆனால் முடிவு முன்பே அவன் மனத்தில் உருவாகிவிட்டது. அவன் சகோதரர்களோடு ஆலோசிக்கப் போவதில்லை; முடிவைத் தெரிவிக்கப் போகிறான். ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு வாயில்காவலன் தலைமேல் கைகூப்பி, லக்ஷ்மணனின் இல்லத்துக்குச் சென்று தடையின்றி உள்ளே நுழைந்தான். அவன் மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனை வாழ்த்திக் கைகூப்பிச் சொன்னான் — ‘அரசர் உங்களைக் காண விரும்புகிறார்; அங்கே செல்லுங்கள், தாமதிக்க வேண்டாம்.’ ‘நன்று’ என்று சொல்லிச் சௌமித்திரி ராகவனின் ஆணையை ஏற்று, தேரில் ஏறி ராகவனின் மாளிகைக்கு விரைந்தான். லக்ஷ்மணனின் முனைப்பு அவனுடைய இயல்பு — ராமனின் ஆணையில் ஒரு கணத் தாமதத்தையும் அவனால் பொறுக்க முடியாது. ‘அநிவாரித:’ (தடையின்றி) என்ற சொல்லால் அரசத் தூதனின் உரிமை சுட்டப்படுகிறது — இளவரசர்களின் இல்லங்களிலும் அவன் தடையின்றி நுழைகிறான். வாயில்காவலனின் சொல்லில் ‘மா சிரம்’ (தாமதிக்க வேண்டாம்) என்பது விரைவின் குறிப்பு; ராமனின் கலக்கம் தூதனின் சொல்லிலும் எதிரொலிக்கிறது. ‘வர்தயித்வா’ என்றால் வெற்றி வாழ்த்துச் சொல்லி — பணியாளனின் பணிவு. ராமன் நண்பர்களை அனுப்பிவைத்த பின்னரே சகோதரர்களை அழைக்கிறான் — அரச குடும்பத்தின் அந்தரங்க விஷயம் வெளியாரின் முன் விவாதிக்கப்படுவதில்லை என்பது அரசியல் நெறியின் விதி.

லக்ஷ்மணன் புறப்படுவதைக் கண்டு வாயில்காவலன் பரதனின் அருகில் சென்று, வாழ்த்திக் கைகூப்பிப் பணிவோடு தலைதாழ்த்திப் பரதனிடம் சொன்னான் — ‘அரசர் உங்களைக் காண விரும்புகிறார்.’ ராமன் சொல்லியனுப்பிய சொல்லை வாயில்காவலனிடமிருந்து கேட்டுப் பெருவலிமை கொண்ட பரதன் ஆசனத்திலிருந்து விரைந்து எழுந்து, கால்நடையாகவே சென்றான். பரதன் தேருக்காகக்கூடக் காத்திருக்கவில்லை — அவனுடைய பக்தி அவனுடைய விரைவில் தெரிகிறது. பரதன் புறப்படுவதைக் கண்டு வாயில்காவலன் விரைந்து, கைகூப்பியவனாகச் சத்ருக்னனின் மாளிகைக்குச் சென்று சொன்னான் — ‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவரே, வாருங்கள், வாருங்கள்; அரசர் உங்களைக் காண விரும்புகிறார். பெரும்புகழ் கொண்ட லக்ஷ்மணரும் பரதரும் முன்பே சென்றுவிட்டனர்.’ அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டுச் சத்ருக்னன் உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, தலையால் தரையைத் தொட்டு வணங்கி, ராகவன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். சத்ருக்னன் ராமனை மனத்தாலேயே வணங்குகிறான் — தொலைவிலிருந்தே தலையைத் தரையில் தாழ்த்தி. பிறகு வாயில்காவலன் வந்து கைகூப்பி ராமனிடம் ‘சகோதரர்கள் அனைவரும் வந்துவிட்டனர்’ என்று தெரிவித்தான். மூன்று சகோதரர்களின் வருகையின் வரிசை அவர்களுடைய இயல்பைக் காட்டுகிறது — லக்ஷ்மணன் தேரில் வேகமாக, பரதன் கால்நடையாக விரைவோடு, சத்ருக்னன் வணக்கத்தோடு பக்தியோடு. மூவரிடத்திலும் கவி ஒரே உணர்வைக் காட்டுகிறார் — ராமனின் அழைப்பைக் கேட்டதும் அனைவரும் உடனே எழுகிறார்கள். வாயில்காவலன் சத்ருக்னனை ‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவரே’ என்று விளிக்கிறான் — இளையவனானாலும் ரகுகுலத்தில் சிறந்தவன் என்ற மரியாதை. வாயில்காவலனும் வரிசையாக ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரிடம் செல்கிறான்; ஒவ்வொருவரிடமும் முன்பு சென்றவர்களைப் பற்றிய செய்தியைச் சொல்கிறான்; அதனால் இளவரசர்கள் விரைவின் தேவையை அறிகிறார்கள். இவ்வாறு சிறிய நிகழ்ச்சியும் கவியால் உயிர்ப்புடையதாக்கப்பட்டுள்ளது.

இளவரசர்கள் வந்ததைக் கேட்டு, கவலையால் புலன்கள் கலங்கியவனாக, தலைகுனிந்த முகத்தோடு, துயருற்ற மனத்தோடு ராமன் வாயில்காவலனிடம் சொன்னான் — ‘இளவரசர்களை விரைவாக என் அருகில் அழைத்து வா. இவர்களிடமே என் வாழ்வு இருக்கிறது; இவர்களே என் இனிய உயிர்கள்.’ ராமனின் சொல்லில் சகோதரப் பாசத்தின் ஆழம் — நெருக்கடியான நேரத்தில் அவன் சகோதரர்களையே உயிராகக் கருதுகிறான். அரசனால் ஆணையிடப்பட்ட, வெண்ணாடை அணிந்த இளவரசர்கள் பணிந்து, கைகூப்பி, மனம் ஒருமுகப்பட்டவர்களாக உள்ளே நுழைந்தனர். கிரகத்தால் பற்றப்பட்ட சந்திரன்போலவும், அந்திவேளையை அடைந்த சூரியன்போலவும் ஒளியிழந்த ராமனின் முகத்தை அவர்கள் கண்டனர். அறிவுடைய ராமனின் கண்கள் கண்ணீர் நிறைந்திருப்பதையும், அவனுடைய முகம் பொலிவிழந்த தாமரைபோல இருப்பதையும் கண்டு, அவர்கள் விரைந்து தலைகளால் ராமனின் திருவடிகளை வணங்கி, அனைவரும் மனம் ஒருமுகப்பட்டவர்களாக நின்றனர்; ராமனோ கண்ணீர் சொரிந்தான். மூன்று உவமைகள் — கிரகத்தால் பற்றப்பட்ட சந்திரன், மறையும் சூரியன், பொலிவிழந்த தாமரை — ராமனின் முக வாட்டத்தை வருணிக்கின்றன. போரிலும் கலங்காத ராமன் இன்று கண்ணீர் சொரிகிறான்; இதனால் அவனுடைய உள்ளப் போராட்டம் வெளிப்படுகிறது. பதினாறாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. ‘ஶுக்லவாஸஸ:’ (வெண்ணாடை அணிந்தவர்கள்) — வெண்ணாடை இளவரசர்களின் தூய உள்ளத்தைச் சுட்டுகிறது; இது ராமனின் வாடிய முகத்துக்கு நேர்மாறானது. சகோதரர்கள் முதலில் மௌனமாக வணங்குகிறார்கள், கேள்வி கேட்பதில்லை — மூத்தவனின் துயரத்தைக் கண்டு அவர்களுடைய பணிவு. ‘ஏதே ப்ராணா: ப்ரியா மம’ (இவர்களே என் இனிய உயிர்கள்) என்ற சொல் அவலமானது — உயிரினும் இனிய மனைவியைத் துறக்க முடிவுசெய்த அரசன் சகோதரர்களையே உயிராகச் சார்ந்து நிற்கிறான்.

பெருவலிமை கொண்ட ராமன் அவர்களைக் கைகளால் தழுவி எழுப்பி, ‘ஆசனங்களில் அமருங்கள்’ என்று சொல்லி, பிறகு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீங்களே எனக்கு எல்லாம், நீங்களே என் வாழ்வு. அரசர்களே, நீங்கள் அமைத்த அரசையே நான் ஆள்கிறேன். நீங்கள் சாஸ்திரங்களின் பொருளை அறிந்தவர்கள், அறிவில் நிலைபெற்றவர்கள்; ஆகவே ஒன்றுகூடி என்னுடைய இந்த விஷயத்துக்குத் தீர்வு காண வேண்டும்.’ ராமன் சகோதரர்களை ‘அரசர்களே’ என்று விளிக்கிறான் — அவர்களும் அரசின் பங்காளிகள் என்ற மரியாதை. ‘நீங்கள் அமைத்த அரசு’ என்ற சொல்லில் பணிவு — ராமன் தன் அரசைச் சகோதரர்களின் முயற்சியின் பயனாகக் கருதுகிறான். காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு சொல்லும்போது அனைவரும் கூர்ந்து கவனித்தவர்களாக, ‘அரசர் என்ன சொல்லப் போகிறாரோ?’ என்று கலங்கிய மனத்தோடு இருந்தனர். சர்க்கத்தின் முடிவு பதைபதைப்பானது — சகோதரர்கள் ஏதோ அமங்கலத்தை ஐயுறுகிறார்கள்; ஆனால் முடிவு இன்னும் சொல்லப்படவில்லை. அடுத்த சர்க்கத்தில்தான் ராமன் நகரமக்களின் பழிச்சொல்லையும் சீதையைத் துறக்கும் தீர்மானத்தையும் வெளிப்படுத்துவான். கடைசிச் சுலோகம் (21) திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட் பதிப்பின் பாடம் சகோதரர்களின் மனநிலையைத் தனியாக வருணிக்கிறது. ‘மதர்த: அந்வேஷ்டவ்ய:’ (என் விஷயத்துக்குத் தீர்வு காண வேண்டும்) என்ற சொல்லால் ராமன் பிரச்சினைக்கான தீர்வைச் சகோதரர்களோடு சேர்ந்து சிந்திக்க விரும்புவதுபோலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் உண்மையில் அவன் முடிவை முன்பே எடுத்துவிட்டான். ‘ஸம்பூய’ (ஒன்றுகூடி) என்ற சொல்லால் அனைவருடைய இசைவும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; ஆனால் சகோதரர்கள் சொல்லைக் கேட்டும் எதுவும் சொல்ல இயலாமல் காத்திருக்கிறார்கள் மட்டுமே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க