॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 43

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

பத்திரன் நகரமக்களின் பழிச்சொல்லைத் தெரிவித்தல்

நகைச்சுவைக் கதைசொல்லிகளின் கூட்டம், ராமனின் கேள்வி, நகரமக்களின் நல்ல, தீய பேச்சுகளைப் பத்திரன் தெரிவித்தல், சீதையைப் பற்றிய பழிச்சொல், நண்பர்கள் உறுதிப்படுத்துதலும் அவர்களை அனுப்பிவைத்தலும்

நடுக்கூடத்தில் அமர்ந்திருந்த அரசன் ராமனை, பலவகைக் கதைகளைச் சொல்லும் அறிவுக்கூர்மையுடைய நகைச்சுவை வல்ல தோழர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுடைய பெயர்கள் — விஜயன், மதுமத்தன், காசியபன், மங்களன், குலன், சுராஜி, காளியன், பத்திரன், தந்தவக்த்ரன், சுமாகதன். இவர்கள் நகைச்சுவை நிறைந்த பலவகைக் கதைகளை மகிழ்ச்சியோடு மகாத்மாவான ராகவனின் முன் சொல்லிவந்தனர். அரசனின் அருகில் களிப்பூட்டும் தோழர்களின் கூட்டம் இருப்பது பழைய அரச வழக்கம்; அவர்களுடைய கதைகளில் அரசின் செய்திகளும் இடையிடையே வருவதுண்டு. பிறகு ஏதோ ஒரு கதை நடந்துகொண்டிருந்தபோது ராகவன் கேட்டான் — ‘பத்திரா, நகரிலும் நாட்டுப்புறங்களிலும் என்ன பேச்சுகள் நடக்கின்றன? நகரமக்களும் நாட்டுமக்களும் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்? சீதை, பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன், தாய் கைகேயி ஆகியோரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்? அரசர்கள் காட்டிலும் நாட்டிலும் பேசப்படுபவர்களாகிறார்கள் — அவர்களுடைய குணங்களும் குற்றங்களும் எங்கும் விவாதிக்கப்படுகின்றன.’ ராமனின் கேள்வி அரச அறத்தின் ஓர் உறுப்பு — அரசன் ஒற்றர்கள், தோழர்கள் வழியாக மக்கள் கருத்தை அறிந்தே ஆட்சி செய்ய வேண்டும். அவன் தன்னைப் பற்றி மட்டுமல்ல, குடும்பத்தார் அனைவரைப் பற்றியும் கேட்கிறான்; ஏனெனில் அரச குடும்பத்தின் ஒவ்வோர் உறுப்பினரின் நடத்தையும் அரசனின் புகழிலோ இகழிலோ எதிரொலிக்கிறது. கைகேயியின் பெயரையும் ராமன் மதிப்போடு ‘தாய்’ என்று சொல்கிறான். இந்தி உரை இதை, அரசர்கள் ஒழுக்கமும் சிந்தனையும் அற்றவர்களானால் … பழிப்புக்கு உரியவர்களாகிவிடுகிறார்கள் என்று விளக்குகிறது. தோழர்களின் பெயர்கள் நினைவுகூரத்தக்கவை — இவர்கள் அமைச்சர்களும் அல்லர், சேனாதிபதிகளும் அல்லர்; அரசனின் அந்தரங்கமான களிப்புத் தோழர்கள். அவர்கள் வாயிலிருந்தே உண்மையைக் கேட்க முடியும்; ஏனெனில் அவர்கள் மக்களிடையே தடையின்றித் திரிந்து மக்களின் பேச்சுகளைக் கேட்கிறார்கள்.

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் பத்திரன் கைகூப்பிச் சொன்னான் — ‘அரசே, நகரவாசிகளிடையே நல்ல பேச்சுகளே நிலவுகின்றன. இனியவனே, மனிதர்களில் காளையே, பத்துத் தலையனைக் கொன்றதால் பெற்ற உன்னுடைய இந்த வெற்றியே உன் நகரில் நகரமக்களால் மிகுதியாகப் பேசப்படுகிறது.’ பத்திரன் முதலில் புகழ்ச்சியை மட்டுமே சொல்கிறான், விரும்பத்தகாததை மறைக்கிறான் — பணியாளனுக்குரிய இயல்பான தயக்கம். ஆனால் ராமன் நிறைவடையவில்லை. பத்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராகவன் சொன்னான் — ‘உள்ளபடியே எல்லாவற்றையும் எதையும் விடாமல் சொல். நகரவாசிகள் எந்த நல்ல சொற்களையும் தீய சொற்களையும் சொல்கிறார்கள்? கேட்டு, இனி நல்லதைச் செய்வேன், தீயவற்றைச் செய்யமாட்டேன். நம்பிக்கையோடு, அச்சமின்றி, கவலையின்றிச் சொல் — நகரமக்களும் நாட்டுப்புறங்களில் உள்ள தீயோரும் எப்படிப் பேசுகிறார்களோ அப்படியே.’ ராமனின் நோக்கம் தெளிவானது — மக்கள் கருத்தை அறிந்து தன் நடத்தையைத் திருத்திக்கொள்வது. அவன் புகழ்ச்சியை அல்ல, குற்றத்தையே கேட்க விரும்புகிறான்; இது முன்மாதிரியான அரசனின் இலக்கணம். ராகவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பத்திரன் நன்கு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கைகூப்பி, நீண்ட கரங்களுடைய ராமனுக்கு மிகத் தெளிவான சொல்லால் மறுமொழி கூறினான். ‘நிர்பயம்’ (அச்சமின்றி) என்ற சொல்லால் ராமன் பேசுபவனுக்கு அபயம் அளிக்கிறான் — விரும்பத்தகாததைச் சொன்னாலும் தண்டனை இருக்காது என்று. ‘பாபா:’ (தீயோர்) என்ற அடைமொழி தீயோரின் சொல்லையும் கேட்க வேண்டும் என்று சுட்டுகிறது; அரசன் அனைவருடைய கருத்தையும் அறிய வேண்டும். பத்திரனின் ‘ஸுஸமாஹித:’ (நன்கு மனம் ஒருமுகப்பட்டவன்) என்ற நிலை அவனுடைய தீவிரத்தைச் சுட்டுகிறது — நகைச்சுவையாளனும் இப்போது தீவிரமாகப் பேச முனைகிறான். அரசனின் அருகில் உண்மையைச் சொல்வது கடினம் என்பது எங்கும் அறியப்பட்டது; ஆகவே ராமன் மீண்டும் மீண்டும் தேற்றுகிறான் — நம்பிக்கையோடு, அச்சமின்றி, கவலையின்றி என்ற மூன்று அடைமொழிகளால். இவ்வாறு அவன் உண்மைக்கான வழியைத் திறக்கிறான் — தன் துயரத்துக்கான வழியையும்.

‘அரசே, நகரமக்கள் நாற்சந்திகளிலும் கடைவீதிகளிலும் தெருக்களிலும் காடுகளிலும் தோட்டங்களிலும் எப்படி நல்லதும் தீயதும் பேசுகிறார்களோ அதைக் கேள். முன்னைய தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் கேள்விப்படாத, கடலில் அணை கட்டும் கடினமான செயலை ராமன் செய்தான். வெல்ல முடியாத ராவணன் படையோடும் ஊர்திகளோடும் கொல்லப்பட்டான்; வானரர்களும் கரடிகளும் ராக்ஷசர்களோடு வசப்படுத்தப்பட்டனர். ராவணனைப் போரில் கொன்று, சீதையை மீட்டு, ராகவன் சினத்தைப் பின்னே தள்ளிவைத்து அவளைத் தன் இல்லத்துக்கு மீண்டும் அழைத்து வந்தான்.’ இங்கே புகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்தே பழிப்பு தொடங்குகிறது. ‘முன்பு ராவணனால் வலிந்து மடியில் ஏற்றிக் கவரப்பட்டு, இலங்கைக்கும் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, அசோக வனத்தில் இருந்து, ராக்ஷசர்களின் வசப்பட்ட சீதையை ராமன் ஏன் இகழவில்லை? சீதையோடு கூடி வாழ்வதால் அவன் உள்ளத்தில் உண்டாகும் இன்பம் எத்தகையது? நம் மனைவியரைப் பொறுத்தவரையிலும் இது பொறுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டியதாகிவிடும்; ஏனெனில் அரசன் எப்படி நடக்கிறானோ மக்களும் அவனைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.’ அரசே, இவ்வாறு பலவகைச் சொற்களை நகரவாசிகள் எல்லா நகரங்களிலும் நாட்டுப்புறங்களிலும் சொல்கிறார்கள். நகரமக்களின் குற்றச்சாட்டு நேரடியாகச் சீதையின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றியது அல்ல; அரசனின் முன்மாதிரியைப் பற்றியது — அரசன் எதைப் பொறுத்துக்கொள்கிறானோ அதை மக்களும் பொறுத்துக்கொள்வார்கள்; அதனால் சமூகத்தின் வரம்பு தளர்ந்துவிடும் என்பது அவர்களுடைய அச்சம். இந்த வாதமே பின்னர் ராமனின் முடிவுக்கு வேர். ‘யதா ஹி குருதே ராஜா ப்ரஜாஸ்தமநுவர்ததே’ (அரசன் எப்படி நடக்கிறானோ மக்களும் அவனைப் பின்பற்றுகிறார்கள்) என்ற சொல் நீதிநூலின் புகழ்பெற்ற மொழி. நகரமக்கள் ராமனின் பராக்கிரமத்தை முழுமையாக ஏற்கிறார்கள்; அவர்களுடைய ஐயம் அவனுடைய பொறுமையைப் பற்றியது மட்டுமே. அக்னிப் பரீட்சையின் நிகழ்ச்சியை அவர்கள் அறியவில்லை; ஏனெனில் அது இலங்கையில் தேவர்களின் முன்னிலையில் நடந்தது, அயோத்தியில் அல்ல. பத்திரனின் தெரிவிப்பு திறமை நிறைந்தது — முதலில் அணை கட்டியதற்கும் ராவண வதத்துக்கும் புகழ்ச்சி, பிறகு பழிச்சொல்; இவ்வாறு அவன் விரும்பத்தகாத உண்மையை விரும்பத்தக்கதால் போர்த்திச் சொல்கிறான். ‘கீத்ருஶம் ஹ்ருதயே தஸ்ய’ (அவன் உள்ளத்தில் எத்தகையது) என்ற நகரமக்களின் கேள்வி ராமனின் உள்ளத்தின்மீதும் ஒரு குற்றச்சாட்டு.

அந்தப் பத்திரனின் இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு ராகவன் மிகவும் வேதனையுற்றவன்போல நண்பர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘இது எப்படி? நீங்கள் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ ராமன் ஒருவனுடைய சொல்லால் முடிவெடுப்பதில்லை; அவன் மற்ற நண்பர்களின் சான்றையும் கேட்கிறான். நண்பர்கள் அனைவரும் தரையில் தலைபட வணங்கிப் பணிந்து, துயருற்ற ராகவனிடம் மறுமொழி கூறினர் — ‘இது இப்படியேதான்; ஐயமில்லை.’ அவர்களுடைய வணக்கம் துயரத்தையும், விரும்பத்தகாத சொல்லுக்காக மன்னிப்பு வேண்டுவதையும் சுட்டுகிறது. அனைவரும் சொன்ன சொல்லைக் கேட்டுப் பகைவரை அழிக்கும் காகுத்ஸ்தன் அப்போது தோழர்களை அனுப்பிவைத்தான். சர்க்கத்தின் முடிவில் ராமன் தனியனாகிறான் — முடிவின் சுமை அவனுடையது மட்டுமே. ‘பரமார்தவத்’ (மிகவும் வேதனையுற்றவன்போல) என்ற சொல், ராமன் உள்ளே மிகவும் வருந்தினாலும் வெளியே அடக்கத்தோடு இருக்கிறான் என்று சுட்டுகிறது. நண்பர்களின் பார்வையில் ராமனுக்கு உள்ள ‘தீநம்’ (துயருற்றவன்) என்ற அடைமொழி அவனுடைய துயரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தச் சர்க்கம் சீதையைத் துறக்கும் கதைக்கு வாயில். நண்பர்களும் ‘இது இப்படியேதான்’ என்று சொன்னால், பழிச்சொல் எங்கும் பரவிவிட்டது என்பது உறுதி. ஆகவே அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் சகோதரர்களை அழைத்து அவர்கள் முன் தன் முடிவை வெளிப்படுத்துகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க