சர்க்கம்
அசோக வனத்தில் உலாவுதலும் சீதை தவவனங்களைக் காண விரும்புதலும்
அசோக வனத்தின் வருணனை, சீதையோடு ராமன் மகிழ்ந்திருத்தல், கருவுற்ற சீதை தவவனங்களைக் காண ஆசைகொள்ளுதல், ராமன் இசைதல்
பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பகத்தை அனுப்பிவைத்தபின், நீண்ட கரங்களுடைய ராமன் அசோக வனத்தில் நுழைந்தான். அந்தப்புரத்தின் இந்த விளையாட்டுச் சோலையைக் கவி விரிவாக வருணிக்கிறார்; ஏனெனில் இங்கேதான் சர்க்கத்தின் பிற்பகுதியில் சீதை கருவுற்ற செய்தியும் அவளுடைய ஆசையும் வெளிப்படுகின்றன. அந்தச் சோலை சந்தனம், அகில், மா, உயர்ந்த காலேயக மரங்கள், தேவதாருத் தோப்புகள் ஆகியவற்றால் எங்கும் பொலிந்திருந்தது. சண்பகம், அசோகம், புன்னை, இலுப்பை, பலா, வேங்கை, புகையற்ற நெருப்பின் ஒளிபோன்ற பாரிஜாதம் ஆகியவற்றால் அழகுற்றிருந்தது. லோத்திரம், கடம்பு, மருது, நாகசம்பகம், ஏழிலைப்பாலை, குருக்கத்தி, மந்தாரம், வாழை, புதர்களும் கொடிகளுமான வலைகள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டிருந்தது. பிரியங்கு, கடம்பம், மகிழம், நாவல், மாதுளை, கோவிதாரம் ஆகியவற்றால் பொலிந்திருந்தது. எப்போதும் மலர்களாலும் கனிகளாலும் மனத்தைக் கவர்வனவும், தெய்விக மணமும் சுவையும் உடையனவும், இளந்தளிர்களும் துளிர்களும் கொண்டனவுமான மரங்கள் அங்கே இருந்தன. சிற்பிகளால் அமைக்கப்பட்ட தெய்விக மரங்கள் அழகிய தளிர்களும் மலர்களும் நிறைந்து, மதுவுண்ட வண்டுகள் மொய்ப்பனவாக இருந்தன. குயில்களாலும் கரிச்சான்களாலும் பல நிறப் பறவைகளாலும் பொலிந்த அந்தச் சோலை, மாமரங்களின் தலையணிகளால்போல நூற்றுக்கணக்கான வகையில் வண்ணமயமாக இருந்தது. அங்கே சில மரங்கள் பொன்போலவும், சில நெருப்புக் கொழுந்துபோலவும், மற்றவை கருமை (நீலாஞ்சனம்) போலவும் ஒளிர்ந்தன. மரங்களின் பெயர்களின் நீண்ட பட்டியல் காவியத்தின் செழுமையைக் காட்டுகிறது — இந்தியத் தாவரங்களின் முழுச் சித்திரம்போல. மூவகை நிறங்கள் — பொன், நெருப்பு நிறம், நீலம் — சோலையின் வண்ண வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தப் பகுதியின் சில சுலோகங்கள் (3, 4, 6.2, 7.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்தில் வருணனை மேலும் விரிவானது. ‘சிற்பிகளால் அமைக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் — இந்தச் சோலை இயற்கையின் படைப்பு மட்டுமல்ல, மனிதத் திறமையின் பயனும் ஆகும் என்று அறியப்படுகிறது. கவி ஒவ்வொரு மரத்தையும் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுகிறார் — சந்தனம், அகில், மா, சண்பகம், அசோகம், புன்னை, இலுப்பை, பலா, பாரிஜாதம், லோத்திரம், கடம்பு, மருது, கடம்பம், மகிழம், நாவல், மாதுளை, கோவிதாரம் என்று. இவற்றுள் சில மணத்துக்கும், சில கனிக்கும், சில மலருக்கும், சில நிழலுக்கும் புகழ்பெற்றவை; அனைத்தும் சேர்ந்து அரச உத்தியானத்தின் முழுமையைச் சுட்டுகின்றன. ‘ஸர்வதா குஸுமை:’ (எப்போதும் மலர்களால்) என்ற சொல்லால் பருவ வேறுபாடின்றி மலர்கள் என்றும் இருப்பது சொல்லப்படுகிறது; இது தெய்விக உத்தியானத்தின் இலக்கணம். அசோக வனம் என்ற பெயரும் நினைவுகூரத்தக்கது — இலங்கையிலும் சீதை அசோக வனத்தில் துயரோடு வாழ்ந்தாள்; இங்கே அயோத்தியில் அசோக வனத்திலேயே அவள் ராமனோடு இன்புற்று உலாவுகிறாள். பெயர் ஒற்றுமையால் கவி முந்தைய துயரத்துக்கும் இப்போதைய இன்பத்துக்கும் உள்ள முரணைக் காட்டுகிறார்.
அங்கே நறுமணமிக்க மலர்களும் பல்வேறு மாலைகளும் இருந்தன. சிறந்த நீரால் நிறைந்த பல வடிவங்களுடைய நீள்குளங்கள் இருந்தன — மாணிக்கத்தால் அமைந்த படிகள், பளிங்காலான உட்தளங்கள், மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களுமான கூட்டங்கள், சக்கரவாகப் பறவைகளால் அழகு, நீர்க்கோழிகளும் கிளிகளும் ஒலிப்பவை, அன்னங்களும் நாரைகளும் கூவுபவை, மலர்களால் பலவண்ணமாகத் தோன்றும் கரைமரங்களால் பொலிவுற்றவை. அவை பல வடிவ மதில்களாலும் கற்பலகைகளாலும் அழகுற்றிருந்தன. அதே சோலைப் பகுதியில் வைடூரிய மணிபோன்ற பசும்புல்வெளிகள் நிறைந்து, மலர்ந்த மரக்காடுகளோடு அந்தச் சோலை இருந்தது. அங்கே ஒன்றோடொன்று போட்டியிட்டு வளர்ந்தவைபோன்ற மலர் நிறைந்த மரங்களின் மலர்களால் பலவண்ணமான பாறைகள், விண்மீன் கூட்டங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட வானம்போலத் தோன்றின. இந்த உவமை அழகானது — கரிய பாறையில் விழுந்த வெண்மலர்கள் இரவில் வானத்தில் விண்மீன்கள்போல. இந்திரனின் நந்தனவனம்போலவும், பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்ட குபேரனின் சைத்திரரதம்போலவும் ராமனின் அந்தச் சோலையும் அதன் அமைப்பும் இருந்தன. பல இருக்கை மண்டபங்கள் கொண்டதும் கொடிவீடுகளால் சூழப்பட்டதுமாக அந்த அசோக வனம் இருந்தது. ‘தத்ர ஸம்கர்ஷஜாதாநாம்’ என்ற சொல்லில் மரங்களின் போட்டி கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளது — எது மிகுதியாக மலர்கிறது என்று. நீர், பாறை, புல், மலர் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் இந்தப் பகுதி உத்தியானத்தின் முழுச் சித்திரத்தை வரைகிறது. நீள்குளங்களின் வருணனையில் மாணிக்கம், பளிங்கு, வைடூரியம் — ரத்தினங்களும் இயற்கையோடு கலந்து அரச உத்தியானத்தின் பெருமிதத்தைச் சுட்டுகின்றன. பறவைகளின் ஒலியும், அன்னங்கள், நாரைகளின் இனிய கூவலும் — காட்சியோடு ஒலியும் சித்திரத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘பரமவாரிணா பூர்ணா:’ (சிறந்த நீரால் நிறைந்தவை) என்ற சொல்லால் குளங்களின் நீரின் தெளிவும் இனிமையும் சுட்டப்படுகின்றன. அவற்றில் படிகள் மாணிக்கங்களாலும், உட்தளங்கள் பளிங்குகளாலும் அமைக்கப்பட்டவை; அதனால் நீரின் அடியிலும் ஒளி தெரிகிறது. சக்கரவாகங்கள் தம்பதியர் அன்பின் அடையாளம் — பகலில் சேர்ந்து திரிகின்றன, இரவில் பிரிகின்றன; அவற்றைக் குறிப்பிடுவது பின்னர் வரும் ராமன் சீதையின் பிரிவுக்கான நுட்பமான முன்குறிப்புபோலத் தோன்றுகிறது. நந்தனம், சைத்திரரதம் ஆகியவற்றின் உவமையால் அயோத்தியின் விளையாட்டுச் சோலை சுவர்க்க உத்தியானங்களுக்கு நிகராக்கப்படுகிறது; ராமனின் அரசு பூமியில் சுவர்க்கம் என்பது கருத்து. கொடிவீடுகளும் இருக்கை மண்டபங்களும் ஓய்வுக்காகவும் தனிமைக்காகவும் அமைக்கப்பட்டவை; அவற்றில் அரச தம்பதியர் உலாவுகின்றனர்.
செழிப்பான அந்த அசோக வனத்தில் நுழைந்து, ரகுகுலத்தை மகிழ்விக்கும் ராமன், மலர்க் குவியல்களால் அணிசெய்யப்பட்டதும் கம்பள விரிப்பு விரிக்கப்பட்டதுமான அழகிய ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். இந்திரன் சசிக்குப் புகட்டுவதுபோல, அவன் சீதையைக் கையால் பற்றித் தூய மைரேயக மதுவைப் பருகச் செய்தான். ராமன் உண்பதற்காகப் பணியாளர்கள் நன்கு சமைக்கப்பட்ட இறைச்சியையும் பலவகைக் கனிகளையும் விரைந்து கொண்டுவந்தனர். நடனத்திலும் இசையிலும் வல்ல அப்சரஸ்களும், கின்னரப் பெண்கள் சூழ்ந்த நாகக் கூட்டங்களும் அரசனின் முன் நடனமாடினர். திறமையும் அழகும் உடையவர்களும், பருகியதன் வசப்பட்டவர்களும், நடனத்திலும் இசையிலும் வல்லவர்களுமான பெண்களும் காகுத்ஸ்தனின் முன் நடனமாடினர். மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்தவனும் அறவுள்ளம் கொண்டவனுமான ராமன், மிகவும் அணிசெய்யப்பட்ட, மனத்தைக் கவரும் அந்தப் பெண்களை எப்போதும் மகிழ்வித்தான் — பரிசுகளாலும் உபசாரங்களாலும் அவர்களை மகிழ்வித்தான் என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. சீதையோடு அமர்ந்திருந்த அவன் அருந்ததியோடு வசிஷ்டர்போல ஒளியால் விளங்கினான். இவ்வாறு மகிழ்ச்சியோடு கூடிய ராமன் தேவமகள்போன்ற வைதேகியை நாள்தோறும் தேவன்போல மகிழ்வித்தான். இவ்வாறு சீதையும் ராகவனும் நீண்டகாலம் உலாவிவர, இன்பம் தரும் மங்களமான சிசிர காலம் கடந்தது; பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்த அவர்களுக்குச் சிசிரப் பருவம் கழிந்தது. அருந்ததி, வசிஷ்டர் உவமை இல்லறத்தின் தூய்மையைச் சுட்டுகிறது — இன்பத்திலும் அறத்தின் வரம்பு மறையவில்லை. இந்த இன்பச் சித்திரம் அடுத்த சர்க்கங்களில் வரவிருக்கும் பிரிவுக்கான பின்னணி; கவி இன்பத்தின் உச்சியைக் காட்டிவிட்டுப் பிறகு துயரத்தைத் தொடங்குகிறார். ‘தேவவத்’ (தேவன்போல) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய இன்பம் தெய்விகமானதுபோல வருணிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் பல சுலோகங்கள் (21.1, 22–24.1, 25.2–26) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை; திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்தில் உலாவலின் வருணனை சுருக்கமானது. மது அருந்துதல், இறைச்சி உண்ணுதல், நடனம், இசை — இந்த அரச இன்பங்கள் அக்காலத்தில் க்ஷத்திரியர்களுக்கு இயல்பானவை; கவி அவற்றைத் தயக்கமின்றி வருணிக்கிறார். அப்சரஸ்களும் கின்னரப் பெண்களும் நாகக் கன்னியரும் நடனமாடுகிறார்கள் என்பதால் தெய்வ உலகின் பெருமிதமும் அயோத்திக்கு வந்துவிட்டது என்பது சுட்டப்படுகிறது. ராமனின் எல்லா இன்பங்களிலும் சீதையே மையம் — அவன் தன் கையால் அவளைப் பருகச் செய்கிறான், அவளோடு அமர்ந்து பொலிகிறான், அவளையே மகிழ்விக்கிறான். சிசிரம் கடந்ததால் காலத்தின் ஓட்டம் சுட்டப்படுகிறது; இன்பத்தில் காலம் விரைவில் கழிகிறது என்ற உலக அனுபவமும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.
அறம் அறிந்த ராமன் முற்பகலில் அறவழியில் அறக் காரியங்களைச் செய்துவிட்டு, மீதமுள்ள அரை நாளில் அந்தப்புரத்தில் இருந்தான். அரசனின் நாள் ஒழுங்கு — முதலில் மக்கள் பணி, பிறகு இல்லற இன்பம் — என்ற வரிசை பொருத்தமானது. சீதையும் முற்பகலுக்குரிய தெய்வக் காரியங்களைச் செய்துவிட்டு, மாமியார் அனைவருக்கும் வேறுபாடின்றிப் பணிவிடை செய்தாள். ‘அவிஶேஷத:’ (வேறுபாடின்றி) என்ற சொல் சுட்டுகிறது — கைகேயிக்கும் அவள் கௌசல்யைக்குப்போலவே பணிவிடை செய்கிறாள்; அவள் உள்ளத்தில் பகை இல்லை. பிறகு விந்தையான அணிகலன்களும் ஆடைகளும் அணிந்த அவள், சுவர்க்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஆயிரம் கண்ணனிடம் சசி செல்வதுபோல, ராமனிடம் சென்றாள். மங்களமான கருவின் அடையாளங்களோடு கூடிய மனைவியைக் கண்டு ராகவன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து ‘நன்று, நன்று’ என்று சொன்னான். பிறகு அவன் தேவமகள்போன்ற, அழகிய இடையுடைய சீதையிடம் சொன்னான் — ‘வைதேகி, உன்னிடம் மகப்பேறு வந்துவிட்டது.’ வம்சத்தின் வாரிசு வருகிறது என்பதால் ராமனின் மகிழ்ச்சி இருமடங்கு — கணவனாகவும், அரசனாகவும். ‘கல்யாணேந ஸமந்விதாம்’ (மங்களத்தோடு கூடியவள்) என்ற சொல்லால் கரு மங்கள வடிவானது என்று சுட்டப்படுகிறது; இந்தி உரையும் இதைக் ‘கருவின் மங்களமான அடையாளங்களோடு கூடியவள்’ என்று விளக்குகிறது. சசி, ஆயிரம் கண்ணன் உவமை முந்தைய அருந்ததி, வசிஷ்டர் உவமையின் தொடர்ச்சி — அங்கே தூய்மை, இங்கே அரசப் பெருமிதம். ராமனின் நாள் பகுப்பு அரச அறநூல்களுக்கு ஏற்றது — முற்பகலில் அவையில் மக்கள் பணிகள், பிற்பகலில் அந்தப்புரத்தில் ஓய்வு. சீதையின் நாள் ஒழுங்கும் முன்மாதிரியான இல்லத்தரசிக்குரியது — முதலில் தெய்வ வழிபாடு, பிறகு பெரியோருக்குப் பணிவிடை, பிறகு கணவனின் அண்மை. ‘விசித்ராபரணாம்பரா’ (விந்தையான அணிகலன்களும் ஆடைகளும் அணிந்தவள்) என்பது கணவனை மகிழ்விப்பதற்கான அவளுடைய அலங்காரம். கருவின் செய்தியே சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி; அதன் பிறகு கதை முழுவதும் இந்தக் கருவையும் லவ குசர்களின் பிறப்பையும் நோக்கிச் செல்கிறது. ராமனின் ‘நன்று, நன்று’ என்ற உள்ளக்களிப்பு அவனுடைய இயல்பான மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
‘அழகிய இடையுடையவளே, எதை விரும்புகிறாய்? உன் எந்த ஆசை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்?’ என்று ராமன் கேட்டான். கருவுற்றவளின் மசக்கை ஆசையைக் கட்டாயம் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பது உலக வழக்கம். வைதேகி புன்னகைத்து ராமனிடம் சொன்னாள் — ‘ராகவா, புனிதமான தவவனங்களைக் காண விரும்புகிறேன். தேவனே, கங்கைக் கரையில் அமர்ந்திருக்கும், கடும் தவ ஒளியுடைய, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்ணும் ரிஷிகளின் திருவடிகளில் இருக்க விரும்புகிறேன். கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்ணும் அவர்களுடைய தவவனத்தில் ஒரே ஓர் இரவேனும் தங்க வேண்டும் — இதுவே என் மேலான ஆசை.’ சீதையின் ஆசை வனவாசத்தின் நினைவை எழுப்புகிறது; அரச இன்பங்களுக்கு இடையிலும் அவள் மனம் தவவனங்களிலேயே மகிழ்கிறது. எளிதாகச் செயல்களைச் செய்து முடிக்கும் ராமன் ‘அப்படியே’ என்று வாக்களித்தான் — ‘வைதேகி, நம்பிக்கையோடு இரு; நாளை நீ ஐயமின்றிச் செல்வாய்.’ இந்தச் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. இவ்வாறு சொல்லிக் காகுத்ஸ்தன் ஜனகன் மகளான மைதிலியை விட்டு, நண்பர்கள் சூழ நடுக்கூடத்துக்குச் சென்றான். இங்கே கதையின் அவலமான குறிப்புப்பொருள் — சீதையின் குற்றமற்ற ஆசையே பின்னர் அவள் துறக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகும். ராமன் அன்போடு எதை வாக்களிக்கிறானோ, அதையே பின்னர் துயரத்தோடு நிறைவேற்றுவான். ‘ஒரே ஓர் இரவேனும்’ என்ற சொல் அவலமானது — அவள் ஓர் இரவை விரும்புகிறாள்; ஆனால் விதி அவளை நீண்டகாலம் காட்டில் வாழச் செய்யும். ‘ஸுஹ்ருத்வ்ருத:’ (நண்பர்கள் சூழ) என்ற கடைசிச் சொல் அடுத்த சர்க்கத்தின் நண்பர் கூட்டத்தைச் சுட்டுகிறது; அங்கே பத்திரன் நகரமக்களின் பேச்சைச் சொல்வான். சீதையின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — புனிதமான தவவனங்களைக் காண்பது, ரிஷிகளின் திருவடிகளில் இருப்பது, அங்கே ஓர் இரவு தங்குவது. அவள் ரிஷிகளை ‘உக்ரதேஜஸ:’ (கடும் தவ ஒளியுடையவர்கள்), ‘பலமூலாஶிந:’ (கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்பவர்கள்) என்று சிறப்பிக்கிறாள் — அரண்மனையின் இன்பத்துக்கு மாறான தவசிகளின் எளிய வாழ்க்கை அவள் மனத்தைக் கவர்கிறது. வனவாச காலத்தில் தண்டகாரணியத்தில் ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களில் அனுபவித்த அமைதியின் நினைவு இது. ராமன் ‘விஸ்ரப்தா பவ’ (நம்பிக்கையோடு இரு) என்று தேற்றுகிறான், ‘ஶ்வ:’ (நாளை) என்று காலத்தையும் உறுதிப்படுத்துகிறான் — அவனுடைய வாக்குறுதி உடனே நிறைவேற்றப்பட வேண்டியது என்பது கருத்து.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥