॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 40

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

வானரர்கள், கரடிகள், ராக்ஷசர்களை அனுப்பிவைத்தல்

சுக்ரீவனுக்கும் விபீஷணனுக்கும் அறிவுரை, அனுமனின் வேண்டுகோள், ராமன் வரமும் முத்தாரமும் அளித்தல், அனைவரும் கண்ணீரோடு புறப்படுதல்

அந்தக் கரடிகளும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அயோத்தியில் இனிதே வாழ்ந்துவர, சிறிது காலம் கழிந்தது. பிறகு பேரொளி படைத்த ராகவன் சுக்ரீவனிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘இனியவனே, தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வெல்ல முடியாத கிஷ்கிந்தைக்குச் செல். அங்கே அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து, முட்கள் களையப்பட்ட அரசை ஆள்.’ ராமனின் ஆணையில் முதலில் அரசைக் காத்தலும், பிறகு துணைவர்களைச் சிறப்பித்தலும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘நீண்ட கரங்களுடையவனே, அங்கதனையும் அனுமனையும் பெருவலிமை கொண்ட நளனையும் பேரன்போடு பேணு. மாமனான வீரன் சுஷேணனையும், வலியோரில் சிறந்த தாரனையும், வெல்ல முடியாத குமுதனையும், பெருவலிமை கொண்ட நீலனையும், வீரனான சதபலியையும், மைந்தன், த்விவிதன், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன் ஆகியோரையும், கரடிகளின் அரசனான வெல்ல முடியாத ஜாம்பவானையும் கந்தமாதனனையும் அன்போடு பேணு. மிகுந்த பராக்கிரமமுடைய ரிஷபனையும், வானரனான சுபாடலனையும், கேசரியையும், சரபனையும், சும்பனையும், சங்கசூடனையும் பேணு.’ இந்தப் பெயர்ப் பட்டியல் யுத்த காண்டத்தின் வீரர்களை நினைவூட்டுவதுபோல உள்ளது — ராமன் ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லி நினைவுகூர்கிறான், யாரையும் மறக்கவில்லை. இறுதியில் அவன் அனைவரையும் உள்ளடக்குகிறான் — ‘எனக்காக உயிரைத் துறக்கத் துணிந்த மகாத்மாக்கள் யார் யாரோ, அவர்கள் அனைவரையும் அன்போடு பேணு; இவர்களுக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்யாதே.’ ‘பஶ்ய’ (பார், பேணு) என்ற வினைச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — அன்போடு பார்ப்பதே அரசனின் அருள் என்பது கருத்து. நன்றியுணர்வு ராமனின் இயல்பு; தன் காரியம் நிறைவேறிவிட்டது என்று துணைவர்களைப் புறக்கணிப்பதில்லை; மாறாக அவர்களுடைய எதிர்காலத்தைச் சுக்ரீவனின் கையில் ஒப்படைக்கிறான். ‘நிஹதகண்டகம்’ (முட்கள் களையப்பட்ட) என்ற சொல்லால், வாலியின் வதத்துக்குப் பின் முட்களற்றதான அரசு நினைவுகூரப்படுகிறது. அங்கதனின் பெயர் முதலில் வைக்கப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் அவன் வாலியின் மைந்தனும் இளவரசனும்; அவனைக் காப்பது சுக்ரீவனின் தனிக் கடமை. சுஷேணன் சுக்ரீவனின் மாமனார் என்ற உறவையும் ராமன் மறக்கவில்லை. இவ்வாறு அரசனின் ஆணையும் நண்பனின் பணிவோடு சொல்லப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கம் போருக்குப் பிந்திய அமைதிக் காலத்தின் முடிவைச் சுட்டுகிறது — துணைவர்கள் தத்தம் அரசுகளில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்; ராமனும் தன் அரச அறத்தின்பால் மீண்டும் திரும்புகிறான். அவனுடைய ஆணைகளில் கட்டளையின் தொனி அல்ல, நண்பனின் வேண்டுகோளின் தொனியே கேட்கிறது.

இவ்வாறு சொல்லி ராமன் சுக்ரீவனை மீண்டும் மீண்டும் தழுவி, இனிய குரலில் விபீஷணனிடம் சொன்னான் — ‘அறவழியில் இலங்கையை ஆள். நீ அறம் அறிந்தவன் என்பது என் கருத்து; நகரத்து ராக்ஷசர்களின் கருத்தும் உன் சகோதரன் வைஶ்ரவணனின் (குபேரனின்) கருத்தும் அதுவே.’ ராவணனின் அறமின்மையால் இலங்கை அழிந்தது; ஆகவே புதிய அரசனுக்கு முதல் அறிவுரை அறமே. ‘அரசே, எவ்வகையிலும் அறமின்மையில் மனம் வைக்காதே; அறிவுடைய அரசர்களே நிச்சயமாக நீண்டகாலம் பூமியை அனுபவிக்கிறார்கள்.’ இங்கே நீதி தெளிவானது — அறமே அரசின் நிலைபேறு. ‘சுக்ரீவனோடு சேர்ந்து நீ என்னை எப்போதும் பேரன்போடு நினைவுகூர வேண்டும்; கவலையின்றிச் செல்.’ ராமனின் பேச்சைக் கேட்டுக் கரடிகளும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் ‘நன்று, நன்று’ என்று காகுத்ஸ்தனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தனர் — ‘நீண்ட கரங்களுடைய ராமா, உன் அறிவும் வீரியமும் வியப்புக்குரியவை; சுயம்புவான பிரம்மாவைப் போல உன் இனிமை எப்போதும் மேலானது.’ விபீஷணனுக்குச் சொன்ன அறிவுரையில் வைஶ்ரவணனை நினைவுகூர்வது பொருள் பொதிந்தது — குபேரனும் விபீஷணனின் சகோதரன், ராவணனால் விரட்டப்பட்டவன்; ஆகவே புதிய அரசன் சகோதரர்களோடு நல்லுறவைப் பேண வேண்டும். சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் சேர்ந்து நினைவுகூர வேண்டும் என்று சொல்லி ராமன் இருவருக்குமான நட்பையும் உறுதிப்படுத்துகிறான். மக்களின் புகழ்ச்சி ராமனின் பராக்கிரமத்துக்கு மட்டுமல்ல, அவனுடைய இனிய இயல்புக்கும் சான்று. ‘தர்மஜ்ஞஸ்த்வம் மதோ மம’ (நீ அறம் அறிந்தவன் என்பது என் கருத்து) என்ற சொல்லால் ராமன் விபீஷணனிடம் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறான்; அறிவுரையும் நம்பிக்கையோடு சொல்லப்பட்டது, ஐயத்தோடு அல்ல. இவ்வாறு அரசனின் கடமையும் நண்பனின் பாசமும் ஒன்றாக இணைகின்றன.

அந்த வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர்களிடையே அனுமன் பணிந்து ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘அரசே, என் பேரன்பு எப்போதும் உன்னிடமே நிலைத்திருக்கட்டும்; வீரனே, என் பக்தி உறுதியாக இருக்கட்டும்; என் உள்ளம் வேறெங்கும் செல்லாதிருக்கட்டும்.’ அனுமனின் வேண்டுகோள் அரசோ செல்வமோ அல்ல; பக்தியின் உறுதியே. ‘வீரனே, ராமகதை பூமியில் உலவும் வரை என் உயிர் என் உடலில் தங்கியிருக்கட்டும்; இதில் ஐயமில்லை.’ நீண்டகாலம் வாழ விரும்புவதற்குக் காரணமும் ராமகதையே — அவன் அந்தக் கதையைக் கேட்பவனாக இருக்க விரும்புகிறான். ‘ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனே, மனிதர்களில் காளையே, உன்னுடைய இந்தத் தெய்விகச் சரிதத்தையும் கதையையும் அப்சரஸ்கள் எனக்குக் கேட்கச் செய்யட்டும். வீரனே, பிரபுவே, உன் சரிதமாகிய அமுதத்தைக் கேட்டு, காற்று மேகக் கீற்றை விரட்டுவதுபோல நான் அந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிக்கொள்வேன்.’ உவமை அழகானது — பிரிவின் ஏக்கம் மேகம்போல மனத்தை மூடுகிறது; ராமகதை காற்றுபோல அதை அழிக்கிறது. இங்கே வல்கேட் பதிப்பின் பாடத்தில் அப்சரஸ்கள் கேட்கச் செய்வது கூடுதலாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; அது திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. அனுமன் ராமனைப் பிரியப் போகிறான்; ஆகவே கதையே அவனுக்கு ராமனின் அண்மை. இந்தச் சூழல் கதையின் பெருமையையும் அறிவிக்கிறது — ராமனின் சரிதம் கேட்பவர்களின் உயிரைத் தாங்குகிறது. ‘பாவோ நாந்யத்ர கச்சது’ (என் உள்ளம் வேறெங்கும் செல்லாதிருக்கட்டும்) என்ற சொல்லில் வேறொன்றை நாடாத பக்தியின் இலக்கணம் தெளிவாக உள்ளது. ஆகவே மரபில் அனுமன் முன்மாதிரியான பக்தனாகவும் சிரஞ்சீவியாகவும் புகழ்பெற்றவன்; எங்கெங்கே ராமகதை உள்ளதோ அங்கங்கே அவன் இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை இந்தச் சூழலிலிருந்தே பிறக்கிறது.

இவ்வாறு சொன்ன அனுமனை ராமன் உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து அன்போடு தழுவி, இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, இது இவ்வாறே ஆகும்; இதில் ஐயமில்லை. என்னுடைய இந்தக் கதை உலகில் உலவும் வரை உன் புகழ் இருக்கும்; உன் உடலில் உயிரும் அவ்வாறே நிலைத்திருக்கும். உலகங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை என் கதைகளும் நிலைத்திருக்கும்.’ அரசன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து பணியாளனைத் தழுவுகிறான் — இது ராமனின் பணிவுக்கு மேலான சித்திரம். பிறகு அவன் அனுமனின் உதவிகளை நினைவுகூர்கிறான் — ‘வானரனே, நீ செய்த ஒவ்வோர் உதவிக்கும் நான் என் உயிரைக் கொடுப்பேன்; மீதமுள்ள உதவிகளுக்கோ நாங்கள் கடன்பட்டவர்களாகவே இருப்போம். நீ செய்த உதவி என் உடலிலேயே மூப்படைந்து மறையட்டும்; ஏனெனில் மனிதன் துன்பங்களிலேயே கைம்மாறு பெறுவதற்குரியவனாகிறான்.’ இந்தச் சுலோகம் புகழ்பெற்றது — அனுமனுக்கு ஒருபோதும் துன்பம் நேரக் கூடாது, அதனால் கைம்மாறு செய்யும் வாய்ப்பே வரக் கூடாது என்று ராமன் விரும்புகிறான். பிறகு ராகவன் தன் கழுத்திலிருந்து சந்திரன்போல ஒளிரும், நடுவில் வைடூரியம் பதித்த முத்தாரத்தைக் கழற்றி அனுமனின் கழுத்தில் அணிவித்தான். மார்பில் அணிவிக்கப்பட்ட அந்தப் பெரிய ஆரத்தால் அந்த வானரன், சந்திரன் உச்சியில் வீற்றிருக்கும் பொன்மலைகளின் அரசனான மேருவைப்போல ஒளிர்ந்தான். உவமையில் அனுமன் பொன்னிற மலை; ஆரம் அதன் சிகரத்தில் உதித்த சந்திரன். கடன் என்ற கருத்து இங்கே தலைகீழாகிறது — தலைவனே பணியாளனுக்குக் கடன்பட்டவனாகத் தன்னைக் கருதுகிறான். வரம் அளித்தல், நன்றியுணர்வு, அணிகலன் அளித்தல் என்ற மூவகை அருள் ஒரே சூழலில் காணப்படுகிறது. ‘மதங்கே ஜீர்ணதாம் யாது’ (என் உடலிலேயே மூப்படையட்டும்) என்ற வாக்கியத்தின் பொருள் — உன் உதவி என் உடலிலேயே மூப்படையட்டும், அதற்குக் கைம்மாறு செய்யும் வாய்ப்பு வரக் கூடாது; ஏனெனில் கைம்மாறு துன்பத்தில்தான் இயலும்; அனுமனுக்கோ ஒருபோதும் துன்பம் நேரக் கூடாது.

ராகவனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டுப் பெருவலிமை கொண்ட வானரர்கள் ஒவ்வொருவராக எழுந்து, ராமனின் திருவடிகளில் தலைவணங்கிப் புறப்பட்டனர். அறவுள்ளம் கொண்ட சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் ராமனால் இடைவெளியின்றி மார்போடு மார்பாகத் தழுவப்பட்டனர்; அவர்கள் அனைவரும் கண்ணீரால் கலங்கினர். அவர்கள் அனைவரும் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலோடும், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களோடும், உணர்விழந்தவர்கள்போலத் துயரத்தால் மயங்கியவர்களாக அப்போது ராகவனைப் பிரிந்தனர். ‘பாஷ்பகலா:’ — கண்ணீரால் குரல் தழுதழுத்தவர்கள் என்பது கருத்து. மகாத்மாவான அந்த ராகவனால் இவ்வாறு அருள் செய்யப்பெற்ற அவர்கள் அனைவரும், உடலுக்குள் உறையும் உயிர் உடலைத் துறப்பதுபோல, தத்தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றனர். உவமை ஆழமானது — ஆன்மா வேறுவழியின்றி உடலைத் துறப்பதுபோல அவர்கள் ராமனைப் பிரிந்தனர். இறுதியில் வம்சஸ்த விருத்தத்தால் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது — ‘பிறகு அந்த ராக்ஷசர்களும் கரடிகளும் வானரர்களும் ரகு வம்சத்தைப் பெருக்கும் ராமனை வணங்கி, பிரிவால் பெருகிய கண்ணீர் நிறைந்த கண்களோடு, தத்தம் இருப்பிடத்துக்கு உரியவர்களாகத் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர்.’ இந்தச் சர்க்கத்தின் கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. யுத்த காண்டத்தில் தொடங்கிய நட்பு இவ்வாறு கண்ணீர் நிறைந்த பிரிவோடு நிறைவுறுகிறது. இந்தத் துணைவர்கள் இனி கதையில் பெரும்பாலும் மீண்டும் காணப்படுவதில்லை; ஆகவே இந்தப் பிரிவு கதையின் ஓர் அத்தியாயத்தின் முடிவும் ஆகும். ‘உத்தாயோத்தாய’ (எழுந்து எழுந்து) என்ற இரட்டைக் கிளவியால் ஒவ்வொருவரும் வரிசையாக வணங்கியது சுட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் கடைசியாகத் தழுவப்பட்டனர் — யாருடைய உதவியால் போர் வெல்லப்பட்டதோ அவர்களே ராமனின் இதயத்துக்கு மிக நெருக்கமானவர்கள். வானரர்களின் புறப்பாடு கூட்டம் கூட்டமாக, ஒரே நேரத்தில் அல்ல; ஒவ்வொருவரும் தானே வணங்கிச் செல்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க