சர்க்கம்
அரசர்களின் பரிசுகளும் வானரர்களுக்குச் சிறப்புச் செய்தலும்
அரசர்கள் தம் அரசுகளுக்குச் செல்லுதலும் அவர்களுடைய உரையாடலும், ராமனுக்குப் பரிசுகள் அனுப்புதல், பரதன் முதலியோர் ரத்தினங்களைக் கொண்டுவருதல், சுக்ரீவன், விபீஷணன் முதலியோருக்கு ரத்தினங்களை வழங்குதல், அங்கதனுக்கும் அனுமனுக்கும் சிறப்பு, வானரக் கூட்டத் தலைவர்களுக்குச் சிறப்புச் செய்தல், அயோத்தியில் இனிதே வாழ்தல்
மகாத்மாக்களான அந்த அரசர்கள் மகிழ்ச்சியோடு, ஆயிரக்கணக்கான யானைகளும் குதிரைகளுமான வெள்ளங்களால் பூமியை நடுங்கச் செய்தபடி புறப்பட்டனர். அங்கே பரதனின் ஆணையால் ராகவனுக்காக முனைந்து நின்ற, மகிழ்ந்த படைகளும் ஊர்திகளும் கொண்ட பல அக்ஷௌஹிணிகள் இருந்தன. வலிமையின் செருக்கு கொண்ட அந்த மன்னர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டனர் — ‘போரில் ராமனின் எதிரே நின்ற ராவணனை நாம் காணவில்லை. பரதனால் நாம் பின்னர் வீணாகவே அழைத்துவரப்பட்டோம்; இல்லாவிட்டால் அரசர்களால் ராக்ஷசர்கள் விரைவில் கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள்; இதில் ஐயமில்லை. ராமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் தோள்வலிமையால் காக்கப்பட்டு நாம் கடலின் அக்கரையில் கவலையின்றி இனிதே போரிட்டிருப்போம்.’ இவற்றையும் இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான பிற பேச்சுகளையும் பேசியபடி அந்த அரசர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தம் அரசுகளுக்குச் சென்றனர். இங்கே அரசர்களின் சொல்லில் சிறிது வருத்தமும் சிறிது செருக்கும் கலந்துள்ளன — போரில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே தம் வீரத்தைக் காட்ட அவர்களால் இயலவில்லை. ‘நிரர்தகம்’ (வீணாக) என்ற சொல் அவர்களுடைய ஏமாற்றத்தைச் சுட்டுகிறது — போருக்கு ஆயத்தமாக வந்தார்கள், ஆனால் போர் முன்பே முடிந்துவிட்டது. ஆயினும் அவர்கள் ராமனின் வலிமையைக் குறைத்து மதிக்கவில்லை — ‘ராமனின் தோள்வலிமையால் காக்கப்பட்டு’ என்ற சொல்லால், தங்கள் போரும் ராமனின் காவலில்தான் இயலும் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். ‘அக்ஷௌஹிண்ய:’ என்பவை பெரும் படைகள் — ஓர் அக்ஷௌஹிணியில் இருபத்தோராயிரத்துக்கு மேற்பட்ட தேர்களும், அதே எண்ணிக்கையில் யானைகளும், அறுபத்தைந்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட குதிரைகளும், ஒரு லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட காலாட்களும் உண்டு. பரதன் ராமனுக்காகப் பல அக்ஷௌஹிணிகளைத் திரட்டினான் — இது அவனுடைய சகோதரப் பற்றைக் காட்டுகிறது. முதல் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பின் 7.038.001இன் பாட வேறுபாடு; இரண்டாம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதி வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. அரசர்கள் சென்றதால் அயோத்தி மீண்டும் அமைதியாகிறது; ஆனால் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் இன்னும் ராமனின் விருந்தினர்களாக அங்கே தங்கியிருக்கிறார்கள்.
செழிப்பும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த, மிகுந்த செல்வமும் தானியமும் கொண்ட, வளமான தம் முதன்மையான அரசுகளுக்கு — ஒவ்வொருவரும் தத்தம் நகருக்கு — சென்ற அந்த மன்னர்கள், ராமனுக்கு இனியதைச் செய்யும் விருப்பத்தோடு பல்வேறு ரத்தினங்களையும் பரிசுகளையும் அனுப்பினர் — குதிரைகள், ஊர்திகள், ரத்தினங்கள், மதம் பொங்கும் யானைகள், சிறந்த சந்தனம், தெய்விக அணிகலன்கள், மணிகள், முத்துகள், பவளங்கள், அழகிய பணிப்பெண்கள், பலவகை ஆடுகளும் செம்மறிகளும், பலவகையான பல தேர்கள். பெருவலிமை கொண்ட பரதனும் லக்ஷ்மணனும் சத்ருக்னனும் அந்த ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு தம் நகருக்குத் திரும்பி வந்தனர். மனிதர்களில் காளைகளான அவர்கள் எழில்மிகு அயோத்தி நகருக்கு வந்து அந்த விந்தையான ரத்தினங்களை ராமனிடம் சமர்ப்பித்தனர். அரசர்களின் பரிசுகள் வெறும் செல்வம் அல்ல; ராமனின் பேரரசுத் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்வது — அரசர்கள் அனைவரும் அவனைச் சக்கரவர்த்தியாகக் கருதுகிறார்கள். பரிசுகளின் பட்டியல் விரிவானது — ஊர்திகள், விலங்குகள், ரத்தினங்கள், மணப்பொருள்கள், அணிகலன்கள், பணியாளர்கள்; இதனால் அவர்களுடைய அரசுகளின் வளம் காட்டப்படுகிறது. ‘யதாபுராணி’ — ஒவ்வொருவரும் தத்தம் நகருக்குச் சென்று. ‘ஸ்வாநி ராஜ்யாநி…’ என்ற ஏழாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; அது அரசுகளின் வளத்தை வருணிக்கிறது; அதனால் ராமனின் ஆற்றலால் எல்லா நாடுகளும் இன்புற்றிருந்தன என்று ஊகிக்கப்படுகிறது. பத்தாம் சுலோகமும் (‘மணிமுக்தாப்ரவாலாம்ஸ்து…’) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. பரதன் முதலிய மூன்று சகோதரர்களும் தாமே சென்று அந்தப் பரிசுகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள் — இதனால் அரசர்களின் மதிப்பு உயர்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் ஜனகரோடும் லக்ஷ்மணன் யுதாஜித்தோடும் சென்றிருந்தனர்; இப்போது அவர்கள் திரும்பி வந்தனர். ராமன் பரிசுகளைத் தனக்கென வைத்துக்கொள்ளவில்லை; அடுத்த பகுதியில் நண்பர்களுக்கு வழங்குகிறான் — இது அவனுடைய வள்ளன்மை.
அன்பு நிறைந்த மகாத்மாவான ராமன் அவை அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு, தன் காரியத்தை நிறைவேற்றிய அரசன் சுக்ரீவனுக்கு அளித்தான். விபீஷணனுக்கும், யாரால் சூழப்பட்டு அவன் வெற்றி பெற்றானோ அந்த மற்ற ராக்ஷசர்களுக்கும் வானரர்களுக்கும் ராகவன் அளித்தான். பெருவலிமை கொண்ட அந்த வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் ராமன் அளித்த ரத்தினங்களைத் தலைகளிலும் தோள்களிலும் அணிந்தனர். பிறகு இக்ஷ்வாகுக்களின் மகாரதனும், வீரியமுடைய அரசனும், தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடையவனுமான ராமன், நீண்ட கரங்களுடைய அனுமனையும் அங்கதனையும் மடியில் அமர்த்தி, சுக்ரீவனிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘வானரர் தலைவனே, இந்த அங்கதன் உன் நல்ல மைந்தன்; வாயு மைந்தன் உன் அமைச்சன்; இருவரும் சுக்ரீவனுக்கு ஆலோசனை சொல்வதில் ஈடுபட்டவர்கள், என் நன்மையில் ஆர்வமுள்ளவர்கள்; உன்னை முன்னிட்டே பலவகைச் சிறப்புகளுக்கு உரியவர்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லிப் பெரும்புகழ் கொண்ட அவன் தன் உடலிலிருந்து அணிகலன்களைக் கழற்றி, அப்போது மிக விலையுயர்ந்த அவற்றை அங்கதனுக்கும் அனுமனுக்கும் அணிவித்தான். ராமனின் கொடை தன்னலமற்றது — பெற்ற பரிசுகள் அனைத்தையும் அவன் நண்பர்களுக்கே அளிக்கிறான்; தனக்கென எதையும் வைத்துக்கொள்வதில்லை. மடியில் அமர்த்துதல் தனிப்பட்ட பாசம் — தந்தை மகனைப்போல அவன் அங்கதனையும் அனுமனையும் மடியில் அமர்த்துகிறான். தன் உடலிலிருந்து அணிகலன்களைக் கழற்றிக் கொடுப்பது மேலான சிறப்பு — அரசனின் உடலில் அணிந்திருந்த அணிகலனை அருட்பரிசாக அளிக்கிறான். அங்கதனை ‘ஸுபுத்ர:’ (நல்ல மைந்தன்) என்று நினைவுகூர்வது தனிச்சிறப்புடையது — வாலியின் மகனானாலும் அவன் சுக்ரீவனின் மகனைப் போன்றவன்; ஆகவே வாலி வதத்துக்குப் பின்னும் குலத்தின் ஒற்றுமை நிலைக்கிறது. ‘த்வத்க்ருதே’ (உன்னை முன்னிட்டு) — சுக்ரீவனோடு உள்ள உறவாலேயே அவ்விருவருக்கும் சிறப்பு; இதனால் சுக்ரீவனுக்கும் பெருமை. 16–19 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன. ரத்தினங்களை ‘தலைகளிலும் தோள்களிலும்’ அணிதல் — வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அந்த ரத்தினங்களை மகுடங்களிலும் தோள்வளைகளிலும் அணிந்து, ராமனின் அருட்பரிசைப் பெருமிதத்தோடு தாங்குகிறார்கள். ராமன் முதலில் சுக்ரீவனுக்கும், பிறகு விபீஷணனுக்கும், பிறகு மற்றவர்களுக்கும் அளிக்கிறான் — அரசர்களுக்கு வரிசைப்படி சிறப்பு.
பிறகு ராகவன் பெரும் வீரியமுடைய வானரக் கூட்டத் தலைவர்களில் சிறந்தோரை — நீலன், நளன், கேசரி, குமுதன், கந்தமாதனன், சுஷேணன், பனசன், வீரனான மைந்தன், த்விவிதன், ஜாம்பவான், கவாக்ஷன், வினதன், தூம்ரன், பலீமுகன், பிரஜங்கன், பெருவலிமை கொண்ட சந்நாதன், தரீமுகன், ததிமுகன், கூட்டத் தலைவன் இந்திரஜானு ஆகியோரை — விளித்து, கண்களால் பருகுவதுபோலப் பார்த்து, மென்மையான இனிய சொல்லால் சொன்னான் — ‘நீங்கள் என் நண்பர்கள், என் உடல், என் சகோதரர்கள். காட்டில் வாழ்பவர்களே, உங்களால் நான் பெருந்துயரிலிருந்து மீட்கப்பட்டேன்; நண்பர்களில் சிறந்த உங்களால் அரசன் சுக்ரீவன் பேறு பெற்றவன்.’ இவ்வாறு சொல்லி மனிதர்களில் காளையான அவன் அவர்களுக்குத் தகுதிக்கேற்ப மிக விலையுயர்ந்த அணிகலன்களையும் வைரங்களையும் அளித்து, அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டான். இங்கே ராமனின் நன்றியுணர்வு உச்சத்தை அடைகிறது — அவன் வானரர்களை ‘என் உடல், என் சகோதரர்கள்’ என்கிறான்; அவர்களுடைய உதவியின்றி அவன் சீதையை அடைந்திருக்க மாட்டான். ‘நேத்ராப்யாமாபிபந்நிவ’ (கண்களால் பருகுவதுபோல) — அன்போடு அவர்களைப் பார்த்து நிறைவு பெறாமல், கண்களாலேயே பருகுவதுபோல. ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லி விளிப்பது தனிப்பட்ட மரியாதை — யாரும் மறக்கப்படவில்லை. ‘வ்யஸநாத்’ (பெருந்துயரிலிருந்து) — சீதை கவரப்பட்டதால் உண்டான பெரும் துயரிலிருந்து. ‘தந்யோ ராஜா ச ஸுக்ரீவ:’ (அரசன் சுக்ரீவனும் பேறு பெற்றவன்) என்பது சுக்ரீவனுக்கும் புகழ்ச்சி — இத்தகைய கூட்டத் தலைவர்களை உடையவன் பேறு பெற்றவன். ‘வஜ்ராணி’ என்பவை வைரங்கள். இந்தப் பகுதி முழுவதும் (20–25) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் ரத்தினங்களை வழங்குவது சுருக்கமாக மட்டுமே சொல்லப்படுகிறது. ராமனின் சொல்லில் ‘ஶரீரம்’ (உடல்) என்ற சொல் தனிச்சிறப்புடையது — உடலின்றி ஆன்மா செயல்பட முடியாததுபோல, வானரர்களின்றி ராமன் ராவணனை வென்றிருக்க முடியாது.
தேன்போன்ற பழுப்பு நிறமுடைய அந்த வானரர்கள் மணமுள்ள தேனைப் பருகியும், நன்கு சமைக்கப்பட்ட இறைச்சியையும் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டும் அங்கே வாழ்ந்தனர். இவ்வாறு வாழ்ந்த அவர்களுக்கு அப்போது ஒரு மாதத்துக்கு மேல் கழிந்தது; ராமனிடம் கொண்ட பக்தியால் அவர்கள் அனைவரும் அதை ஒரு கணம்போலக் கருதினர். ராமனும் விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் வானரர்களோடும், பெரும் வீரியமுடைய ராக்ஷசர்களோடும், பெருவலிமை கொண்ட கரடிகளோடும் சேர்ந்து மகிழ்ந்திருந்தான். இவ்வாறு எல்லா வகையிலும் மகிழ்ந்திருந்த வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இரண்டாவது மாதமான சிசிர மாதமும் இனிதே கழிந்தது. எழில்மிகு இக்ஷ்வாகு நகரில் பேரன்பை அனுபவித்திருந்த அவர்களுக்கு, ராமன் அவர்களை மகிழ்விக்கச் செய்த ஏற்பாடுகளால் காலம் இனிதே கழிந்தது. ‘மதுபிங்கலா:’ என்பது வானரர்களின் நிறம் — தேன்போலப் பழுப்பானவர்கள். ‘முஹூர்தமிவ’ (ஒரு கணம்போல) — இன்பமான காலம் விரைவில் கழிகிறது என்பது எல்லோருக்கும் பொதுவான அனுபவம். ‘சிசிரமான இரண்டாவது மாதம்’ — பட்டாபிஷேகத்துக்குப் பின் இரண்டு மாதங்கள் கழிந்தன, சிசிர ருதுவும் தொடங்கியது. ‘ராமஸ்ய ப்ரீதிகரணை:’ (ராமன் மகிழ்விக்கச் செய்தவற்றால்) — ராமன் அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிக்காகப் பலவித ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறான்; ஆகவே அவர்களுடைய வாழ்க்கை இன்பமயமானது. இவ்வாறு போரின் துன்பங்களுக்குப் பின் வானரர்களுக்கு ஓய்வும் பரிசும் வருணிக்கப்பட்டுள்ளன. அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் அவர்களை அனுப்பிவைப்பான். ‘பராம் ப்ரீதிமுபாஸதாம்’ என்பது ஆறாம் வேற்றுமை வடிவம் — பேரன்பை அனுபவித்திருந்தவர்களுக்கு என்று பொருள். முப்பதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; சர்க்கம் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ள ஒரு சுலோகத்தோடு நிறைவுறுகிறது. வானரர்களின் உணவு — தேன், இறைச்சி, பழங்கள், கிழங்குகள் — அவர்களுடைய இயல்புக்கு ஏற்றது; ராமன் அவர்களுடைய சுவையைப் பின்பற்றி விருந்தோம்புகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥