॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 38

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ஜனகர், யுதாஜித், பிரதர்தனன் முதலிய அரசர்களை அனுப்பிவைத்தல்

ராமனின் நாள் ஒழுங்கு, ஜனகருக்குச் சிறப்புச் செய்து அனுப்பிவைத்தல், தாய்மாமன் யுதாஜித் லக்ஷ்மணனோடு புறப்படுதல், காசி அரசன் பிரதர்தனனுக்கு விடைகொடுத்தல், மற்ற அரசர்களுக்கு நன்றி கூறல், அவர்களுடைய மறுமொழியும் புறப்பாடும்

இவ்வாறு நீண்ட கரங்களுடைய ராகவன் நாள்தோறும் அரசவையில் அமர்ந்து நகரமக்களிடையேயும் நாட்டுமக்களிடையேயும் எல்லாக் காரியங்களையும் நிர்வகித்தான். பிறகு சில நாள்கள் கழிந்ததும் ராகவன் கைகூப்பி, விதேக நாட்டவரும் மிதிலையின் தலைவருமான ஜனகரிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீங்களே எங்களுக்கு உறுதியான புகலிடம்; உங்களால் நாங்கள் காக்கப்பட்டோம்; உங்களுடைய கடும் ஒளியாலேயே என்னால் ராவணன் கொல்லப்பட்டான். இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவருக்கும் மிதிலையோருக்கும் இடையே உறவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒப்பற்ற அன்பு எல்லா வகையிலும் உள்ளது. அரசே, ஆகவே நீங்கள் ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு உங்கள் நகருக்குச் செல்லுங்கள்; பரதனும் துணையாகப் பின்தொடர்ந்து வருவான்.’ அந்த ஜனகர் ‘அப்படியே’ என்று ஏற்று ராகவனிடம் சொன்னார் — ‘அரசே, உன்னைக் கண்டதாலும் உன் நீதிநெறியாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். எனக்காகச் சேர்க்கப்பட்ட இந்த ரத்தினங்கள் அனைத்தையும் நான் என் மகளுக்கே அளிக்கிறேன்.’ இவ்வாறு காகுத்ஸ்தனிடம் சொல்லி, மகிழ்ந்த மனத்தோடு திருவுடைய ஜனகர் ராகவனிடம் விடைபெற்று மிதிலைக்குப் புறப்பட்டார். இங்கே ராமனின் பணிவு உச்சத்தை அடைகிறது — தானே ராவணனைக் கொன்றும் அவன் வெற்றியின் பெருமையை மாமனாரின் ஒளிக்கு அளிக்கிறான். ‘ஸம்பந்தகபுரோகமா:’ (உறவை முன்னிட்டவை) — திருமண உறவே இரு குலங்களின் அன்புக்கு வேர்; அதற்கு மேல் நட்பு. ஜனகரின் மறுமொழியும் பெருந்தன்மையானது — ராமன் அளித்த ரத்தினங்களை அவர் சீதைக்கே திருப்பி அளிக்கிறார்; மகளிடம் தந்தையின் பாசம். பரதன் உடன்செல்வது அரச மரியாதை — மதிப்புக்குரிய விருந்தினர் அரச குடும்பத்தின் ஓர் உறுப்பினரோடு அனுப்பப்படுகிறார். ‘நயேந ச’ (நீதிநெறியாலும்) என்பதால் ராமனின் நெறியும் ஜனகரால் புகழப்படுகிறது — காட்சி மட்டுமல்ல, அவனுடைய நடத்தையும். இந்தப் பகுதி (1–8) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் சர்க்கம் பிரதர்தனனை அனுப்பிவைப்பதோடு தொடங்குகிறது. ஜனகர் ராமனின் மாமனார், சீதையின் தந்தை; அவரிடம் ராமனின் மதிப்பு தந்தையிடம் கொள்வதுபோன்றது. ‘பவாந்ஹி கதிரவ்யக்ரா’ (நீங்களே உறுதியான புகலிடம்) என்ற சொல்லால் ராமன் ஜனகரைத் தன் ஆதரவாகக் கருதுகிறான். ரத்தினங்களை அளித்து அவன் மாமனாரைச் சிறப்பிக்கிறான் — இது அரச மரியாதை. இந்நிகழ்ச்சி பட்டாபிஷேகத்துக்குப் பின் சில நாள்கள் கழிந்ததும் நடந்தது.

பிறகு ஜனகர் புறப்பட்டதும் ராகவன் கைகூப்பி, பிரபுவான தாய்மாமன் கேகய அரசனிடம் பணிவோடு சொன்னான் — ‘மனிதர்களில் காளையான அரசே, இந்த அரசும், நானும், பரதனும், லக்ஷ்மணனும் — நாங்கள் அனைவரும் உங்களுக்கு உட்பட்டவர்கள்; நீங்களே எங்கள் புகலிடம். வயதான அரசரான உங்கள் தந்தை உங்களைப் பற்றிக் கவலையுறுவார்; ஆகவே அரசே, இன்றே நீங்கள் புறப்படுவது எனக்கு ஏற்புடையதாகத் தோன்றுகிறது. உடன்செல்லும் லக்ஷ்மணன் மிகுந்த செல்வத்தையும் பல்வேறு ரத்தினங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு பின்தொடர்வான்.’ யுதாஜித்தோ ‘அப்படியே’ என்று புறப்படுவதற்கு இசைந்து சொன்னான் — ‘ராகவா, ரத்தினங்களும் செல்வமும் உன்னிடமே குறைவின்றி இருக்கட்டும்.’ கேகய குலத்தைப் பெருக்குபவனான அவன் அரசனை வலம் வந்து, ராமனாலும் முன்பே வணங்கப்பட்டு வலம் வரப்பட்டவனாக, விருத்திராசுரன் கொல்லப்பட்டபின் விஷ்ணுவோடு வாசவன் செல்வதுபோல, துணைவனான லக்ஷ்மணனோடு கேகயத் தலைவன் புறப்பட்டான். யுதாஜித் கைகேயியின் சகோதரன், பரதனின் தாய்மாமன்; தன் தாயின் சகோதரன் அல்லாவிடினும் ராமன் அவனை ‘தாய்மாமன்’ என்று மதிக்கிறான் — இது எல்லாத் தாய்மாரிடமும் ராமன் கொண்ட சமமான உணர்வைக் காட்டுகிறது. ‘வயதான அரசர்’ என்பவர் கேகய அரசன் அசுவபதி, யுதாஜித்தின் தந்தை; மகன் நீண்டகாலம் வெளியூரில் இருப்பதால் அவருக்குக் கவலை. யுதாஜித்தின் மறுமொழி பற்றின்மையைக் காட்டுகிறது — அவன் ரத்தினங்களை விரும்பவில்லை, ராமனின் வளத்தையே விரும்புகிறான். ஒருவரை ஒருவர் வலம் வருவது பரஸ்பர மரியாதையின் அடையாளம். விருத்திர வதத்துக்குப் பின் இந்திரனும் விஷ்ணுவும் சேர்ந்து செல்வதோடு உவமை — இந்திரன் யுதாஜித், விஷ்ணு லக்ஷ்மணன். இந்தப் பகுதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இங்கே பரதனுக்குப் பதிலாக லக்ஷ்மணன் உடன்செல்கிறான்; ஏனெனில் பரதன் ஜனகரோடு சென்றுவிட்டான். பத்தாம் சுலோகத்தில் ராமன் சொல்கிறான் — இந்த அரசும் நானும் பரதனும் லக்ஷ்மணனும் உங்களுக்கு உட்பட்டவர்கள் — இதனால் அவன் தாய்மாமன் குலத்தின் பெருமையைப் பெருக்குகிறான். யுதாஜித்தைப் பற்றிய குறிப்பு ராமாயணத்தின் தொடக்கத்திலும் உள்ளது — அவனே பரதனையும் சத்ருக்னனையும் கேகய நாட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான். ராமனும் யுதாஜித்தை வலம் வருகிறான் — பெரியோருக்குச் செய்யும் மரியாதை.

அவனை அனுப்பிவைத்தபின் ராமன், எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவனும் தன் தோழனுமான காசி அரசன் பிரதர்தனனைத் தழுவிக்கொண்டு இதைச் சொன்னான் — ‘அரசே, நீ அன்பைக் காட்டினாய், மேலான நட்பையும் காட்டினாய்; பரதனோடு சேர்ந்து நீ போருக்கு ஆயத்தமும் செய்தாய். ஆகவே காசி அரசே, நீ இன்று, உன்னால் காக்கப்படும், நல்ல மதில்களும் அழகிய தோரண வாயில்களும் கொண்ட எழில்மிகு வாரணாசி நகருக்குச் செல்.’ இவ்வளவு சொல்லிக் காகுத்ஸ்தன் உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, அறவுள்ளம் கொண்டவனாக, மார்போடு மார்பாக அவனை இடைவெளியின்றித் தழுவினான். கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவன் அப்போது அவனை அனுப்பிவைத்தான்; ராகவனிடம் விடைபெற்ற, அச்சமற்ற காசி அரசன் ராகவனால் அனுப்பிவைக்கப்பட்டு விரைவாக வாரணாசிக்குச் சென்றான். ‘உத்யோக:’ (ஆயத்தம்) — சீதை கவரப்பட்ட செய்தியைக் கேட்டுப் பிரதர்தனன் பரதனோடு படையைத் திரட்டிப் போருக்கு முனைந்திருந்தான்; போரில் அவனுடைய தேவை ஏற்படவில்லை என்றாலும். ராமன் அவனுடைய முயற்சியையும் நன்றியோடு நினைவுகூர்கிறான் — பயன் இல்லாவிட்டாலும் முயற்சி மதிக்கத்தக்கது. ‘நிரந்தரமுரோகதம்’ என்பது இறுகிய தழுவல் — இடைவெளியின்றி மார்போடு மார்பு. ராமன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து தழுவுகிறான் — நண்பனைச் சிறப்பிப்பதற்காக. ‘அகுதோபய:’ (எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவன்) என்ற அடைமொழி இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — பிரதர்தனன் எங்கிருந்தும் அச்சம் அறியாதவன். வாரணாசியின் வருணனை — நல்ல மதில்கள், அழகிய தோரணங்கள், எழில் — அவனுடைய அரசின் வளத்தைக் காட்டுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தப் பகுதி (7.037.001–003) உள்ளது; இருபதாம் சுலோகமோ வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. இருபதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — அங்கே பிரதர்தனனின் புறப்பாடு சுருக்கமாக மட்டுமே உள்ளது. காசி அரசன் பிரதர்தனன் ராமனின் ‘வயஸ்ய:’ — ஒத்த வயதுடைய நண்பன்; ஆகவே ராமன் அவனைத் தழுவுகிறான், வணங்குவதில்லை.

காசி அரசனை அனுப்பிவைத்தபின் ராகவன் முந்நூறு அரசர்களிடம் புன்னகையோடு இனிய சொற்களைச் சொன்னான் — ‘உங்கள் அன்பு உறுதியானது, ஒளியால் காக்கப்பட்டது; உங்கள் அறமும் வாய்மையும் என்றும் நிலையானவை. மகாத்மாக்களான உங்கள் பெருமையாலும் ஒளியாலும், தீய உள்ளமும் தீய அறிவும் கொண்ட ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனான ராவணன் கொல்லப்பட்டான்; அதில் நான் ஒரு கருவி மட்டுமே; உங்கள் ஒளியாலேயே தன் கூட்டத்தோடும் மைந்தர்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்களோடும் ராவணன் போரில் கொல்லப்பட்டான். ஜனக அரசரின் மகள் காட்டிலிருந்து கவரப்பட்டதைக் கேட்டு மகாத்மாவான பரதனால் நீங்கள் அழைத்துவரப்பட்டீர்கள்; போருக்கு முனைந்த மகாத்மாக்களான அரசர்கள் உங்கள் அனைவருக்கும் மிக நீண்ட காலமும் கழிந்துவிட்டது; ஆகவே நீங்கள் புறப்படுவது சரியென்று கருதுகிறேன்.’ அந்த அரசர்களும் பெரும் மகிழ்ச்சியோடு மறுமொழி கூறினர் — ‘ராமா, நற்பேறாக நீ வெற்றி பெற்றாய், உன் அரசிலும் நிலைபெற்றாய்; நற்பேறாகச் சீதை மீட்கப்பட்டாள்; நற்பேறாகப் பகைவன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். பகைவர்களை அழித்து வெற்றியாளனாக உன்னை நாங்கள் காண்பதே எங்கள் மேலான விருப்பம், இதுவே எங்கள் மேலான மகிழ்ச்சி. நீ எங்களைப் புகழ்வது உனக்கே பொருந்தும்; நாங்களோ இத்தகைய புகழுரையைச் சொல்ல அறியோம். விடைபெறுகிறோம், செல்கிறோம்; நீ எப்போதும் எங்கள் உள்ளத்தில் இருக்கிறாய். நீண்ட கரங்களுடையவனே, பேரன்பால் சூழப்பட்டவர்களாக நாங்கள் இருக்கிறோம்; பேரரசே, உன் அன்பு எங்களிடம் எப்போதும் இருக்கட்டும்.’ ‘நன்று’ என்று மட்டுமே சொல்லி, பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்ட அந்த அரசர்கள் கைகூப்பி, புறப்பட ஆவலோடு ராகவனிடம் விடைபெற்றனர்; ராமனால் சிறப்பிக்கப்பட்ட அவர்கள் தத்தம் நாடுகளுக்குச் சென்றனர். ராமனின் சொல்லில் மீண்டும் பணிவின் வெளிப்பாடு — அவன் தன்னை ‘ஹேதுமாத்ரம்’ (ஒரு கருவி மட்டுமே) என்கிறான்; வெற்றியின் பெருமையை அரசர்களின் ஒளிக்கு அளிக்கிறான். ‘ப்ரஹஸந்’ (புன்னகைத்தவாறு) என்பது அவனுடைய மலர்ச்சியும் இனிமையும். அரசர்களின் மறுமொழியிலும் பணிவு — அவர்கள் அவனுடைய புகழ்ச்சியை ஏற்காமல் அவனையே மீண்டும் புகழ்கிறார்கள். ‘ஹ்ருதிஸ்த: நஸ் ஸதா பவாந்’ (நீ எப்போதும் எங்கள் உள்ளத்தில் இருக்கிறாய்) என்பது பக்தியின் சொல். திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தப் பகுதியின் பல சுலோகங்கள் (7.037.005–015) உள்ளன; ஆனால் கடைசியிலுள்ள 31.2, 32.2, 33 ஆகியவை வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. முந்நூறு அரசர்கள் — இவர்கள் பரதனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள்; சீதை கவரப்பட்டதைக் கேட்டு ராமனுக்கு உதவ அயோத்திக்கு வந்தவர்கள்; ஆனால் போர் கடலுக்கு அப்பால் இலங்கையில் நடந்ததால் அவர்கள் போரில் பங்கேற்கவில்லை. இருந்தும் ராமன் அவர்களுடைய முயற்சியை நினைவுகூர்ந்து நன்றியோடு அவர்களை அனுப்பிவைக்கிறான். ‘பவதாம் ப்ரீதிரவ்யக்ரா தேஜஸா பரிரக்ஷிதா’ என்ற சொல்லால் — உங்கள் அன்பு உறுதியானது, ஒளியால் நன்கு காக்கப்பட்டது. ‘தர்மஶ்ச நியதோ நித்யம் ஸத்யம் ச பவதாம் ஸதா’ — அரசர்களின் அறப்பற்றும் வாய்மைப்பற்றும் புகழப்படுகின்றன. ராமன் வெற்றியின் பெருமையை எல்லா நண்பர்களின் கூட்டு ஒளிக்கும் அளிக்கிறான் — இதுவே தலைவனுக்குரிய முன்மாதிரி. ‘ஸுமஹாந் கால: அதீத:’ (மிக நீண்ட காலம் கழிந்தது) என்ற சொல்லால் ராமன் அவர்களுடைய சொந்த அரசுகளைப் பற்றிக் கவலைகொள்கிறான் — நீண்டகாலம் தம் அரசைவிட்டு விலகியிருக்கும் அரசர்களின் மக்களும் காத்திருக்கிறார்கள். அரசர்களின் மறுமொழியில் மூன்று முறை ‘திஷ்ட்யா’ (நற்பேறாக) — நற்பேறாக வெற்றி, நற்பேறாகச் சீதை மீட்பு, நற்பேறாகப் பகைவன் தோல்வி; இது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு. ‘ஆப்ருச்சாமோ கமிஷ்யாம:’ (விடைபெறுகிறோம், செல்கிறோம்) என்பது நல்லொழுக்கம் — அனுமதியின்றி விருந்தினர் செல்வதில்லை. இறுதியில் அரசர்கள் ‘நன்று’ என்று ஏற்று, கைகூப்பி, ராமனால் சிறப்பிக்கப்பட்டுத் தத்தம் நாடுகளுக்குச் செல்கின்றனர் — இவ்வாறு பட்டாபிஷேக விழாவின் விருந்தினர் அனைவரும் அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர்கள் தம் அரசுகளிலிருந்து ராமனுக்குப் பரிசுகளை அனுப்புவார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे अष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க