சர்க்கம்
ராமன் துயிலெழுதலும் அரசவையும்
பட்டாபிஷேகத்துக்குப் பின் முதல் இரவு, வந்திகளின் துதி, ராமன் துயிலெழுதலும் அன்றாடக் கடமைகளும், அமைச்சர்கள், புரோகிதர்கள், அரசர்கள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரோடு அவையில் வீற்றிருத்தல், அறக் கதைகள்
அறத்தால் தன்னை உணர்ந்த காகுத்ஸ்தன் பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்டபின், நகரமக்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கிய முதல் இரவு கழிந்தது. அந்த இரவு விடிந்ததும், காலையில் அரசனைத் துயிலெழுப்ப நியமிக்கப்பட்ட இனிய இயல்புடைய வந்திகள் அரண்மனைக்கு வந்து நின்றனர். இனிய குரலும் இசைபயின்ற கண்டமும் கொண்ட, கின்னரர்கள்போலப் பயிற்சி பெற்ற அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு வீரனான அரசனை முறைப்படி துதித்தனர் — ‘வீரனே, இனியவனே, கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே, விழித்தெழு; மனிதர் தலைவனே, நீ உறங்கினால் உலகம் முழுவதும் உறங்குகிறது. உன் பராக்கிரமம் விஷ்ணுவைப் போன்றது, உன் அழகு அசுவினி தேவர்களைப் போன்றது; அறிவில் நீ பிருகஸ்பதிக்கு நிகர், பிரஜாபதிக்கும் நிகரானவன். உன் பொறுமை பூமிக்கு நிகர், ஒளியில் நீ கதிரவனுக்கு ஒப்பானவன்; உன் வேகம் வாயுவுக்கு நிகர், ஆழ்ந்த தன்மை கடலைப் போன்றது. தூண்போல நீ அசைக்க முடியாதவன், சந்திரனிடம்போல உன்னிடம் இனிமை உள்ளது; மனிதர் தலைவனே, இத்தகைய அரசர்கள் முன்பும் இருந்ததில்லை, இனியும் இருக்கப் போவதில்லை. மனிதர்களில் காளையே, நீ வெல்லப்பட முடியாதவனாகவும், என்றும் அறவழி நிற்பவனாகவும், மக்களுக்கு நன்மை செய்பவனாகவும் இருப்பதால் புகழும் திருமகளும் உன்னை விட்டு நீங்குவதில்லை. காகுத்ஸ்தா, திருவும் அறமும் உன்னிடம் என்றும் நிலைபெற்றுள்ளன.’ இவையும் இன்னும் பிற இனிய துதிகளும் வந்திகளால் பாடப்பட்டன. சூதர்களும் தெய்விகத் துதிகளால் ராகவனைத் துயிலெழுப்பினர்; பாடப்படும் துதிகளால் ராகவன் விழித்தெழுந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் ஓர் அரசனுக்குரிய முன்மாதிரியான நாள் ஒழுங்கு வருணிக்கப்படுகிறது — துயிலெழுதல், தூய்மை, ஹோமம், தெய்வ வழிபாடு, அவை. வந்திகளின் துதி வெறும் புகழ்ச்சி அல்ல; அரசனுக்குரிய குணங்களை நினைவூட்டுவது — பராக்கிரமம், அழகு, அறிவு, பொறுமை, ஒளி, வேகம், ஆழ்ந்த தன்மை, நிலைபேறு, இனிமை, அறப்பற்று, மக்கள் நலம். ‘நீ உறங்கினால் உலகம் உறங்குகிறது’ என்ற சொல்லால், அரசனின் விழிப்பே மக்களின் வாழ்வுக்கு அடிப்படை என்பது கருத்து — அரசன் பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் எழ வேண்டும். ஒவ்வொரு குணமும் ஏதேனும் ஒரு தேவனின் அல்லது இயற்கையின் குணத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — இவ்வாறு ராமன் எல்லாத் தேவர்களின் வடிவானவன் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘நேத்ருஶா: பார்திவா: பூர்வம் பவிதார:’ (இத்தகைய அரசர்கள் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை) என்பது ராமனின் இணையின்மை. இந்தச் சர்க்கம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இருந்தும் அச்சுப் பதிப்பில் எண்ணோடு இடம்பெற்றுள்ளது; அதன் பொருள் ராமனின் அரசவையின் வருணனை; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் அரசர்களை அனுப்பிவைப்பதற்கான பின்னணியை அமைக்கிறது. வந்திகளும் சூதர்களும் அரண்மனையில் நியமிக்கப்பட்ட பாடகர்கள் — காலையில் துதியால் அரசனை எழுப்புவது அவர்களுடைய கடமை; இது பழமையான அரச மரபு. ‘கின்னரர்கள்போலப் பயிற்சி பெற்றவர்கள்’ என்ற அடைமொழி அவர்களுடைய இசைத் திறமையைக் காட்டுகிறது. ‘ப்ரஜாபதிஸமோ ஹ்யஸி’ (பிரஜாபதிக்கு நிகரானவன்) என்பது ராமன் படைப்பவருக்கு நிகரானவன் என்பது — அவன் மக்களைக் காக்கும் தந்தைபோன்றவன். துதிகளில் மிகைக்கூற்று உண்டு; ஆனால் ராமனைப் பொறுத்தவரை அது உண்மையே என்று கவி சுட்டுகிறார். பத்தாம் சுலோகத்தில் சூதர்களின் துதியும் சொல்லப்படுகிறது — வந்திகள், சூதர்கள் என இருவகைப் பாடகர்கள்.
வெண்மையான போர்வையால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கையை விட்டு, நாகப் படுக்கையிலிருந்து ஹரியான நாராயணன்போல அவன் எழுந்தான். எழுந்த அந்த மகாத்மாவின் முன், பணிந்து கைகூப்பிய ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் வெண்மையான கலங்களில் நீர் ஏந்தி வந்து நின்றனர். நீராடித் தூய்மையடைந்து, உரிய நேரத்தில் அக்னியில் ஆகுதி செய்து, இக்ஷ்வாகுக்கள் வழிபட்ட புனிதமான தேவாலயத்துக்கு அவன் விரைந்து சென்றான். அங்கே தேவர்களையும் முன்னோர்களையும் அந்தணர்களையும் முறைப்படி வழிபட்டு, மக்கள் சூழ ராமன் வெளிப்புறக் கூடத்துக்கு வந்தான். ஆதிசேஷப் படுக்கையிலிருந்து நாராயணன் எழுவதோடு ஒப்பிடும் உவமை ராமனின் விஷ்ணு தன்மையை நினைவூட்டுகிறது — விஷ்ணு யோக நித்திரையிலிருந்து விழிப்பதுபோல ராமன். ‘பாண்டுராச்சாதநாஸ்த்ருதம்’ (வெண்போர்வை விரித்த) என்ற படுக்கையின் வெண்மை ஆதிசேஷனின் வெண்மைக்கு நிகரானது. தேவாலயம் ‘இக்ஷ்வாகுஸேவிதம்’ — குலதெய்வத்தின் கோயில், அங்கே முன்னோர்களும் வழிபட்டனர்; ராமன் குல மரபைக் காக்கிறான். தேவர், முன்னோர், அந்தணர் ஆகியோரின் வழிபாடு மூவகைக் கடன்களை நினைவூட்டுகிறது — தேவர் கடன், முன்னோர் கடன், ரிஷிகள் கடன். அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளிக்கூடத்துக்குச் செல்வது — இல்ல வாழ்விலிருந்து அரசப் பணிக்குப் புறப்படுதல்; அயோத்தியின் அரண்மனையில் பல கூடங்கள் இருந்தன; வெளிக்கூடம் அவை கூடும் இடம். நான்கு சுலோகங்களே கொண்ட சிறிய பகுதி; ஆயினும் அரசனின் தூய்மைக்கும் அறப்பற்றுக்கும் முழுமையான சித்திரம். ‘ஹுதஹுதாஶந:’ (அக்னியில் ஆகுதி செய்தவன்) என்பது அக்னிஹோத்திரம் அன்றாடக் கடமை என்பதைக் காட்டுகிறது.
அங்கே சுடர்விடும் நெருப்புகள்போல, வசிஷ்டர் தலைமையிலான மகாத்மாக்களான அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் அனைவரும் வந்து நின்றனர். பல நாடுகளின் தலைவர்களான மகாத்மாக்களான க்ஷத்திரியர்கள், இந்திரனின் அருகில் தேவர்கள்போல, ராமனின் அருகில் அமர்ந்தனர். மூன்று வேதங்கள் வேள்வியைச் சூழ்ந்திருப்பதுபோல, பரதனும் லக்ஷ்மணனும் பெரும்புகழ் கொண்ட சத்ருக்னனும் மகிழ்ச்சியோடு ராமனைச் சூழ்ந்து பணிந்திருந்தனர். மகிழ்ந்த முகமுடைய பணியாளர்கள் — முதிதர்கள் என்று பெயர் கொண்டவர்கள் — பலர் கைகூப்பி வந்து அருகில் அமர்ந்தனர். பெரும் வீரியமும் விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் ஆற்றலும் பேரொளியும் கொண்ட, சுக்ரீவன் தலைமையிலான இருபது வானரர்கள் ராமனைப் பணிந்திருந்தனர். குபேரனைக் குஹ்யகன் பணிவதுபோல, நான்கு ராக்ஷசர்கள் சூழ்ந்த விபீஷணன் அந்த மகாத்மாவைப் பணிந்திருந்தான். வேத நூல்களில் முதிர்ந்தவர்களும் நற்குலத்தவர்களும் அறிவுக்கூர்மை உடையவர்களுமான மனிதர்களும் அரசனைத் தலைவணங்கிப் பணிந்திருந்தனர். இவ்வாறு திருவுடைய ரிஷிகளாலும், பெரும் வீரியமுடைய அரசர்களாலும், வானரர்களாலும் ராக்ஷசர்களாலும் சூழப்பட்ட அரசன் — தேவர் தலைவன் ரிஷிகளால் என்றும் பணியப்படுவதுபோல — அந்த வடிவில் ஆயிரம் கண்ணனைவிடவும் மிகுதியாக ஒளிர்ந்தான். அவர்கள் அமர்ந்ததும், புராணம் அறிந்த மகாத்மாக்கள் அறம் சார்ந்த மிக இனிய பல்வேறு கதைகளைச் சொன்னார்கள். அவையின் வருணனையில் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் புரோகிதர்களும் அமைச்சர்களும், பிறகு க்ஷத்திரிய அரசர்கள், பிறகு சகோதரர்கள், பிறகு பணியாளர்கள், பிறகு வானரர்கள், பிறகு ராக்ஷசர்கள், இறுதியில் கற்றறிந்த நகரமக்கள். இவ்வாறு ராமராஜ்யத்தில் எல்லாப் பிரிவினரும் அவையில் இடம் பெறுகின்றனர். இருபது வானரர்கள் — அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் அவர்களுடைய பெயர்கள் தரப்பட்டுள்ளன: சுக்ரீவன், அங்கதன், அனுமன், ஜாம்பவான், சுஷேணன், தாரன், நீலன், நளன், மைந்தன், த்விவிதன், குமுதன், சரபன், சதபலி, கந்தமாதனன், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், தூம்ரன், ரம்பன், ஜ்யோதிமுகன். விபீஷணனின் நான்கு ராக்ஷசர்கள் அவனுடைய அமைச்சர்கள் — அனலன், பனசன், சம்பாதி, பிரமதி என்று யுத்த காண்டத்தில் புகழ்பெற்றவர்கள். மூன்று சகோதரர்களை மூன்று வேதங்களோடு ஒப்பிடும் உவமை — மூன்று வேதங்கள் வேள்விக்குப் பணிபுரிவதுபோல அவர்கள் ராமனுக்கு. அரசவையில் அனைவரும் இருப்பது ராமராஜ்யம் அனைவரையும் அரவணைப்பது என்பதைக் காட்டுகிறது — மனிதர்களும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் ஒரே இடத்தில் அரசனுக்குப் பணிபுரிகிறார்கள்; போரில் நண்பர்களாக இருந்தவர்கள் இப்போது அரசில் பங்காளிகள். ராமனின் பொலிவு இந்திரனைவிட மிகுதி — ஏனெனில் இந்திரனைத் தேவர்களும் ரிஷிகளும் மட்டுமே பணிகின்றனர்; ராமனையோ மனிதர்களும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும். சர்க்கத்தின் முடிவில் அறக் கதைகளைக் கேட்டல் — அரசனின் அவை ஆட்சி செய்யும் இடம் மட்டுமல்ல, அறிவுக்கும் அறத்துக்கும் மையம். அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே அவையின் சூழலில் ஜனகர் முதலியோரை அனுப்பிவைத்தல் வருணிக்கப்படுகிறது. விபீஷணனுக்கான உவமை — குஹ்யகர்களால் பணியப்படும் குபேரன்; குபேரன் விபீஷணனின் சகோதரனே என்பதால் உவமை பொருத்தமானது. ‘முதிதா நாம’ (முதிதர்கள் என்று பெயர் கொண்ட) பணியாளர்கள் — அவர்களுடைய பெயரே (மகிழ்ந்தவர்கள்) அவர்களுடைய இயல்பைச் சொல்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥