சர்க்கம்
அனுமனுக்கு வரம் அளித்தலும் சாபமும் அகஸ்தியர் முதலியோர் புறப்படுதலும்
பிரம்மா குழந்தையை உயிர்ப்பித்தல், வாயு மகிழ்தல், இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் வரங்கள், அனுமனின் இளமைக் குறும்பு, பிருகு, ஆங்கிரஸ் வம்சத்து முனிவர்களின் சாபம், வாலி சுக்ரீவர்களின் அரசு, அனுமனின் குணங்களின் வருணனை, ராமன் வேள்விக்கு அழைத்தல், ரிஷிகள் புறப்படுதல்
பிதாமகரைக் கண்டு, மைந்தன் கொல்லப்பட்டதால் வருந்திய வாயு அந்தக் குழந்தையை ஏந்திக்கொண்டு படைப்பவரின் முன்னே எழுந்து நின்றான். அசையும் குண்டலங்களுடன், தலையில் மாலை அணிந்து, பொன்னணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன் மூன்று முறை அருகில் சென்று வணங்கி, படைப்பவரின் திருவடிகளில் விழுந்தான். தொங்கும் அணிகலன்களால் பொலிந்த, வேதம் அறிந்த பிரம்மா வாயுவை எழுப்பி, அந்தக் குழந்தையைக் கையால் தடவினார். தாமரையில் பிறந்தவர் விளையாட்டாகத் தொட்ட மாத்திரத்திலேயே அந்தக் குழந்தை, நீர் பாய்ச்சப்பட்ட பயிர்போல மீண்டும் உயிர் பெற்றது. உயிர் பெற்ற இந்த மைந்தனைக் கண்டு, உயிர்மூச்சானவனும் மணத்தைச் சுமப்பவனுமான வாயு மகிழ்ச்சியோடு, முன்புபோலவே எல்லா உயிர்களிலும் தடுக்கப்பட்டிருந்த உயிர்மூச்சை இயக்கியபடி உலவினான். வாயுவின் தடையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த உயிர்கள், குளிர்காற்றிலிருந்து விடுபட்ட தாமரைமலர்களுடன் கூடிய தாமரைக் குளங்கள்போல மகிழ்ந்தன. பிறகு மூன்று இணைகளுடையவரும், மூன்று சிகரங்களுடையவரும், மூன்று இருப்பிடங்களுடையவரும், முப்பது தேவர்களால் போற்றப்படுபவருமான தேவன் பிரம்மா, வாயுவுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பிச் சொன்னார் — ‘மகேந்திரனே, அக்னியே, வருணனே, மகேசுவரனே, செல்வத் தலைவனே, நீங்கள் எல்லாவற்றையும் அறிவீர்கள்; இருந்தும் நன்மையானதைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள். இந்தக் குழந்தையால் உங்களுக்கு ஒரு பெரும் காரியம் செய்யப்பட வேண்டியிருக்கும்; ஆகவே இந்த வாயுவின் மகிழ்ச்சிக்காக நீங்கள் அனைவரும் வரங்களை அளியுங்கள்.’ பிரம்மாவின் தொடுகையே உயிர் தருவது — இது படைப்பவரின் ஆற்றல். ‘ஜலஸிக்தம் யதா ஸஸ்யம்’ (நீர் பாய்ச்சப்பட்ட பயிர்போல) என்ற உவமை எளிமையானதும் அழகானதும் — காய்ந்த பயிர் நீரால் மீண்டும் பசுமையாவதுபோலக் குழந்தை. உயிர்களின் மகிழ்ச்சிக்கான உவமை ‘ஶீதவாதவிநிர்முக்தா: பத்மிந்ய:’ (குளிர்காற்றிலிருந்து விடுபட்ட தாமரைக் குளங்கள்) — பனிக்காலத்தில் வாடிய தாமரைகள் வசந்தத்தில் மீண்டும் மலர்கின்றன. பிரம்மாவின் அடைமொழிகள் உட்பொருள் கொண்டவை — ‘த்ரியுக்ம:’ என்றால் மூன்று இணைகளால் (ஐசுவரியம், வீரியம், புகழ், திரு, ஞானம், வைராக்கியம்) கூடியவர்; ‘த்ரிககுத்’ என்றால் மும்மூர்த்தி வடிவினர்; ‘த்ரிதாமா’ என்றால் மூவுலகமாகிய இல்லத்தில் வாழ்பவர்; ‘த்ரிதஶார்சித:’ என்றால் மூன்று நிலைகளுடைய தேவர்களால் போற்றப்படுபவர் — இந்தி உரையின் குறிப்பின்படி. பிரம்மா தேவர்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லை; ‘நன்மையானதைச் சொல்கிறேன்’ என்று அறிவுறுத்துகிறார் — எதிர்காலத்தில் ராவண வதத்தில் இவனுடைய உதவி அவர்களுடைய நன்மைக்கே. இங்கே வாயுவின் பணிவு காணத்தக்கது — சற்று முன் உலகம் முழுவதையும் தடுத்தவன் பிரம்மாவின் முன் மூன்று முறை வணங்கி அவர் திருவடிகளில் விழுகிறான். அவனுடைய சினம் செருக்கால் அல்ல, மைந்தனைப் பற்றிய சோகத்தால்; ஆகவே சோகம் நீங்கியதும் சினமும் நீங்குகிறது. ‘ப்ராணோ கந்தவஹ:’ என்பவை வாயுவின் இரண்டு பெயர்கள் — அவன் அனைவருக்கும் உயிர்மூச்சு, மணங்களைச் சுமப்பவனும் ஆவான். அவன் மீண்டும் இயங்கியதால் அனைவருக்கும் மூச்சு திரும்பியது; வேள்விகளும் வேத ஓதுதலும் மீண்டும் தொடங்கின. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஸம்நிருத்தம் யதா புரா’ — தடைக்கு முன் இருந்ததுபோலவே மீண்டும்.
பிறகு மகிழ்ச்சி நிறைந்த, அழகிய முகமுடைய, ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரன் தாமரை மலர்மாலையைத் தூக்கி இந்தச் சொல்லைக் கூறினான் — ‘என் கையிலிருந்து விடப்பட்ட வஜ்ரத்தால் இவனுடைய தாடை (ஹனு) அடிபட்டது; ஆகவே இந்த வானரப் புலி ஹனுமான் என்ற பெயரால் விளங்குவான். நான் இவனுக்கு மிக அற்புதமான ஒரு வரத்தைத் தருகிறேன் — இன்றுமுதல் இவன் என் வஜ்ரத்தால் கொல்லப்பட முடியாதவனாக இருப்பான்.’ அங்கே இருளைப் போக்கும் பகவான் மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) சொன்னான் — ‘இவனுக்கு என் ஒளியில் நூறில் ஒரு பங்கைத் தருகிறேன். சாஸ்திரங்களைக் கற்கும் ஆற்றல் இவனுக்கு வரும்போது, இவனுக்குச் சாஸ்திரத்தைக் கற்பிப்பேன்; அதனால் இவன் சொல்வன்மை மிக்கவனாவான்; சாஸ்திர அறிவில் இவனுக்கு நிகர் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.’ வருணன் வரம் அளித்தான் — ‘நூறு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஆனாலும் என் பாசத்தாலும் நீராலும் இவனுக்கு மரணம் நேராது.’ யமன் தன் தண்டத்தால் கொல்லப்படாமையையும் நோயின்மையையும் அளித்து, ‘மகிழ்ந்த நான் போரில் சோர்வின்மை என்ற வரத்தைத் தருகிறேன்’ என்றும் சொன்னான். பழுப்பு நிற ஒற்றைக் கண்ணுடைய செல்வம் அளிப்பவனான குபேரன் சொன்னான் — ‘என் இந்தக் கதை போர்களில் இவனைக் கொல்லாது.’ ‘என்னாலும் என் ஆயுதங்களாலும் இவன் கொல்லப்பட முடியாதவனாவான்’ என்று சங்கரனும் மேலான வரம் அளித்தான். சிற்பிகளில் சிறந்தவனும் பேரறிவாளனுமான விசுவகர்மா, இளஞ்சூரியனுக்கு நிகரான இந்தக் குழந்தையைக் கண்டு வரம் அளித்தான் — ‘நான் படைத்த தெய்விக ஆயுதங்களால் கொல்லப்படாமையை அடைந்து இவன் நீண்டகாலம் வாழ்வான்.’ பிரம்மாவும் அவனிடம் ‘நீண்ட ஆயுளுடையவனாகவும் மகாத்மாவாகவும் இருப்பாய்; எல்லா பிரம்மதண்டங்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவனாகவும் இருப்பாய்’ என்றார். ஒவ்வொரு தேவனும் தன்னுடைய ஆயுதத்திலிருந்தே கொல்லப்படாமையை அளிக்கிறான் — இவ்வாறு அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகிறான். இந்திரனின் வரம் முதலாவது; ஏனெனில் குற்றம் செய்தவன் அவனே; பெயர் சூட்டுவதன் மூலமும் அவன் தன் குற்றத்தை நினைவுகூர்கிறான். சூரியனின் வரம் தனிச்சிறப்புடையது — ஒளியும் சாஸ்திரமும்; பின்னர் அனுமன் சூரியனிடமிருந்தே இலக்கணம் கற்றான் என்று சொல்லப்படும். குபேரன் ‘ஏகாக்ஷிபிங்கல:’ (ஒற்றைக் கண் பழுப்பானவன்) — பார்வதியைப் பார்த்ததால் அவனுடைய ஒரு கண் பழுப்பானது என்பது கதை. பதினான்காம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் அமைந்தது. இருபதாம் சுலோகம் (விசுவகர்மாவின் வரம்) அச்சுப் பதிப்பில் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபட்ட சொற்களில் உள்ளது; ஆயினும் பொருள் ஒன்றே. வரம் அளிக்கும் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — முதலில் குற்றம் செய்த இந்திரன், பிறகு குழந்தை யாரை நெருங்கினானோ அந்தச் சூரியன், பிறகு உலகக் காவலர்களான வருணன், யமன், குபேரன், பிறகு சங்கரன், விசுவகர்மா, இறுதியில் பிரம்மாவே. இவ்வாறு முதன்மையான தேவர்கள் அனைவரும் குழந்தைக்கு வரம் அளிக்கின்றனர்; அதனால் அவன் எல்லாத் தேவர்களின் அருளுக்கும் உரியவனாகிறான். யமனின் வரம் இருவகையானது — தண்டத்தால் கொல்லப்படாமை, நோயின்மை; அவனுடைய ‘அவிஷாத:’ (சோர்வின்மை) என்ற வரம், போரில் ஒருபோதும் மனம் தளராமை என்பது. பதினான்காம் சுலோகத்தில் சூரியனின் வரம் மூன்று பாதிகளால் அமைந்துள்ளது — சாஸ்திரம் கற்கும் ஆற்றல், சாஸ்திரத்தைக் கற்பித்தலும் சொல்வன்மையும், சாஸ்திர அறிவில் இணையின்மை. பிரம்மாவின் வரம் (21) அச்சுப் பதிப்பில் ‘தீர்காயுஶ்ச மஹாத்மா ச’ என்பது முதல் பாதியிலும், ‘ஸர்வேஷாம் ப்ரஹ்மதண்டாநாம்…’ என்பது இரண்டாம் பாதியிலும் உள்ளது — திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்த வரிசை தலைகீழாக உள்ளது. பத்தாம் சுலோகத்தில் இந்திரன் தாமரை மலர்மாலையைத் தூக்கிச் சொல்கிறான் — இது மகிழ்ச்சியின் அடையாளம்.
தேவர்களின் வரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இவனைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த உலகின் குருவான நான்முகன் வாயுவிடம் சொன்னார் — ‘வாயுவே, உன் மைந்தன் மாருதி பகைவர்களுக்கு அச்சம் தருபவனாகவும், நண்பர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவனாகவும், வெல்லப்பட முடியாதவனாகவும் இருப்பான். விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவனாகவும், விரும்பியவாறு திரிபவனாகவும், விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்பவனாகவும், தாவுபவர்களில் சிறந்தவனாகவும், தடையற்ற செலவுடையவனாகவும், புகழுடையவனாகவும் அவன் இருப்பான். போரில் ராவணனை அழிப்பதற்கானவையும், ராமனுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவையும், மயிர்க்கூச்செறியச் செய்பவையுமான செயல்களை அவன் செய்வான்.’ இவ்வாறு சொல்லி, அந்த வாயுவிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, பிதாமகரை முன்னிட்ட அனைவரும் தேவர்களோடு வந்த வழியே சென்றனர். மணத்தைச் சுமக்கும் வாயுவும் மைந்தனை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து, அவன் வரம் பெற்றதை அஞ்சனையிடம் சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான். பிரம்மாவின் சொல்லில் அனுமனின் வருங்கால சரிதம் சுருக்கமாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — ராவணனை அழித்தல், ராமனுக்கு மகிழ்ச்சி; இந்த முன்னறிவிப்பு ராமாயணத்தின் சுந்தர, யுத்த காண்டங்களின் சாரம். ‘காமரூப:’ என்றால் விருப்பப்படி வடிவம் எடுப்பவன் — அனுமன் சுந்தர காண்டத்தில் நுண்ணிய வடிவையும் பேருருவையும் எடுத்தான். ‘அவ்யாஹதகதி:’ என்றால் அவனுடைய செலவுக்கு எங்கும் தடை இல்லை. இருபத்துநான்காம் சுலோகம் (‘காமரூப: காமசாரீ…’) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. வாயு மைந்தனைத் தாயின் கையில் ஒப்படைக்கிறான், அவளுடைய கவலையையும் போக்குகிறான் — இது இல்லறத்தானான ஒரு தந்தையின் நடத்தை. பிரம்மாவின் சொல்லின் ஒவ்வொரு சொல்லும் அனுமனின் வருங்காலச் செயல்களில் நிறைவேறியது — பகைவர்களுக்கு அச்சம் இலங்கையில், நண்பர்களுக்கு அபயம் வானரப் படையில், விரும்பிய வடிவம் சீதையைத் தேடுவதில், தடையற்ற செலவு கடலைக் கடப்பதில், புகழ் எல்லா உலகிலும். ‘ராமப்ரீதிகராணி’ (ராமனுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவை) என்ற சொல் தனியாகக் கவனிக்கத்தக்கது — அவனுடைய எல்லாச் செயல்களும் ராமனின் மகிழ்ச்சிக்காகவே. தேவர்கள் புறப்பட்டது ‘பிதாமஹபுரோகமா:’ என்று — பிரம்மா முன்னே, மற்றவர்கள் பின்னே; இவ்வாறு அவர்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்.
ராமா, வரங்களைப் பெற்று, வரங்களின் வலிமையோடு கூடிய இவன், தன்னுள் இருந்த வேகத்தால் நிறைந்த கடல்போல ஆனான். வேகத்தால் நிரம்பிய அந்த வானரச் சிறந்தோன் அச்சமின்றி மகரிஷிகளின் ஆசிரமங்களில் குறும்பு செய்துவந்தான். அமைதியான மனமுடைய மகாத்மாக்களின் வேள்விக் கரண்டிகளையும் பாத்திரங்களையும், அக்னிஹோத்திரக் கலங்களையும், மரவுரிக் குவியல்களையும் இவன் உடைத்தும் கிழித்தும் சிதைத்தும் வந்தான். பெருவலிமை கொண்ட அவன் இத்தகைய செயல்களைச் செய்துவந்தான்; அவன் எல்லா பிரம்மதண்டங்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவனாகச் சம்புவால் — இங்கே இருபத்தோராம் சுலோகத்தில் அந்த வரத்தை அளித்த பிரம்மாவால் — ஆக்கப்பட்டான் என்று அறிந்த ரிஷிகள் அனைவரும் அவனுடைய ஆற்றலை உணர்ந்து பொறுத்துக்கொண்டனர். கேசரியும் வாயுவும் தடுத்தும், அஞ்சனையின் மைந்தனான அந்த வானரன் வரம்பை மீறிக்கொண்டே இருந்தான். ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, அப்போது பிருகுவின் வம்சத்தவர்களும் ஆங்கிரஸின் வம்சத்தவர்களுமான மகரிஷிகள் சினம் கொண்டனர்; ஆயினும் மிகுந்த சினமோ மிகுந்த வெறுப்போ இன்றி இவனைச் சபித்தனர் — ‘வானரனே, எந்த வலிமையைச் சார்ந்து நீ எங்களைத் துன்புறுத்துகிறாயோ, அதைச் சாபத்தால் மயங்கிய நீ நீண்டகாலம் அறியமாட்டாய்; உன் புகழ் உனக்கு நினைவூட்டப்படும்போது உன் வலிமை பெருகும்.’ பிறகு மகரிஷிகளின் சொல்லின் ஆற்றலால் ஒளியும் ஊக்கமும் பறிக்கப்பட்ட இவன் மென்மையான இயல்பை அடைந்து அதே ஆசிரமங்களில் திரிந்தான். சிறுவனின் துடுக்குத்தனம் இயல்பானதே — வரங்களால் அச்சமற்ற அவன் விளையாட்டாகவே ரிஷிகளின் பொருள்களை அழிக்கிறான், வெறுப்பால் அல்ல. ரிஷிகளின் சாபமும் கருணை கலந்தது — ‘நாதிக்ருத்தா:’ (மிகுந்த சினமின்றி); அவர்கள் அவனுடைய வலிமையை முழுதும் பறிக்கவில்லை, மறக்கச் செய்கிறார்கள் மட்டுமே; ஒரு வழியையும் தருகிறார்கள் — புகழை நினைவூட்டுதல். இந்தச் சாபமே ராமனின் கேள்விக்கு விடை: வாலி சுக்ரீவர்களின் சண்டையில் அனுமன் தன் வலிமையை அறியவில்லை. பின்னர் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் ஜாம்பவான் அவனுடைய புகழை நினைவூட்டியே அவனைக் கடலைக் கடக்கத் தூண்டினான் — இது சாபத்தின் விளைவே. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதியான ‘யதா தே ஸ்மார்யதே கீர்திஸ்ததா தே வர்ததே பலம்’ (உன் புகழ் நினைவூட்டப்படும்போது உன் வலிமை பெருகும்) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது; முப்பத்தோராம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் அப்படியே. சாபத்தின் தன்மை விந்தையானது — வலிமை பறிக்கப்படவில்லை, அதைப் பற்றிய அறிவே பறிக்கப்பட்டது; ‘ஶாபமோஹித:’ (சாபத்தால் மயங்கியவன்) என்ற சொல் அதைத் தெளிவாக்குகிறது. ‘நாதிக்ருத்தா: நாதிமந்யவ:’ (மிகுந்த சினமோ மிகுந்த வெறுப்போ இன்றி) என்பது ரிஷிகளின் தன்னடக்கத்தைக் காட்டுகிறது — அவர்கள் சிறுவனின் குற்றத்தைப் பொறுக்கிறார்கள், அவனுடைய நன்மைக்காகவே அவனைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். ‘ஹ்ருததேஜௌஜா:’ (ஒளியும் ஊக்கமும் பறிக்கப்பட்ட) அவன் ‘ம்ருதுபாவம் கத:’ (மென்மையான இயல்பை அடைந்தான்) — சாபத்தால் அவனுடைய அடங்காமை அழிந்து பணிவு வந்தது; இந்தப் பணிவே பின்னர் அவனுடைய பெரும் பண்பாயிற்று. முப்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பக்நவிச்சிந்நவித்வஸ்தான்’ என்ற மூன்று சொற்களால் அழிவின் மூன்று வகைகள் சொல்லப்படுகின்றன — உடைத்தல், கிழித்தல், சிதைத்தல்.
பிறகு வாலி, சுக்ரீவன் ஆகியோரின் தந்தையான ருக்ஷரஜஸ் என்பவன் எல்லா வானரர்களுக்கும் அரசனாக, ஒளியில் கதிரவன்போல இருந்தான். வானரர்களின் பெருந்தலைவனான அவன் நீண்டகாலம் அரசாண்டு காலத்தின் நியதிக்கு உட்பட்டான். அவன் மறைந்ததும், ஆலோசனையில் வல்ல அமைச்சர்களால் வாலி தந்தையின் இடத்தில் அரசனாக்கப்பட்டான்; சுக்ரீவன் வாலியின் இடத்தில் இளவரசனானான். நெருப்போடு காற்றுக்கு இருப்பதுபோல, சுக்ரீவனோடு இந்த அனுமனுக்கு இளமைமுதலே இரண்டற்ற, குறைவற்ற நட்பு இருந்தது. ராமா, வாலிக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் பகை எழுந்தபோது, சாபத்தின் வசத்தாலேயே இவன் தன் வலிமையை அறியவில்லை. தேவனே, வாலியால் துரத்தி அலைக்கழிக்கப்பட்டும் சுக்ரீவன் இவனுடைய வலிமையை அறியவில்லை; மாருதியும் தன்னுள் இருந்த வலிமையை அறியவில்லை. ரிஷிகளின் சாபத்தால் வலிமை பறிக்கப்பட்ட அந்த வானரச் சிறந்தோன் அப்போது யானையால் தடுக்கப்பட்ட சிங்கம்போலச் சுக்ரீவனோடு போர்க்களத்தில் நின்றான். காற்றும் நெருப்பும் என்ற உவமை — காற்று நெருப்பை வளர்க்கிறது, நெருப்பு காற்றால் கொழுந்துவிடுகிறது; அதுபோல அனுமன் சுக்ரீவனுக்குத் துணைவன். இந்தப் பகுதியில் ராமனின் கேள்விக்கு முழு விடை தரப்பட்டுள்ளது — அனுமனின் வலிமை சாபத்தால் மறக்கப்பட்டது, அழியவில்லை. ‘ஸிம்ஹ: குஞ்ஜரருத்தோ வா’ (யானையால் தடுக்கப்பட்ட சிங்கம்போல) என்ற உவமை — வலிமையுடைய சிங்கமும் யானையால் தடுக்கப்பட்டால் எதுவும் செய்ய முடியாது; அதுபோல அனுமன் சுக்ரீவனோடு காட்டில் அடைபட்டவன்போல இருந்தான். இந்தச் சுலோகம் (43) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. இந்தச் சூழலில் வானர அரசின் வரலாறும் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது — ருக்ஷரஜஸ், பிறகு வாலி, இளவரசனாகச் சுக்ரீவன். அனுமனுக்குச் சுக்ரீவனோடு இளமைமுதலே நட்பு; ஆகவே அவன் சுக்ரீவனோடு ரிஷ்யமூகத்தில் வாழ்ந்தான். ‘அத்வைதம் சித்ரவர்ஜிதம்’ (இரண்டற்ற, குறைவற்ற) என்பவை நட்பின் அடைமொழிகள் — அவ்விருவருக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை, எந்தப் பலவீனமும் இல்லை. நாற்பத்தொன்றாம், நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகங்களில் அகஸ்தியர் ராமனை ‘ராமா’, ‘தேவனே’ என்று விளிக்கிறார்; அனுமன், சுக்ரீவன் இருவருடைய அறியாமையையும் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
பராக்கிரமத்திலும், ஊக்கத்திலும், அறிவிலும், பெருமிதத்திலும், நல்லொழுக்கத்திலும், இனிமையிலும், நீதி அநீதியைப் பகுத்தறிவதிலும், ஆழ்ந்த தன்மையிலும், திறமையிலும், நல்வீரத்திலும், மனவுறுதியிலும் அனுமனைவிட மேலானவன் உலகில் யாரேனும் உண்டா? இந்த வானரத் தலைவன் இலக்கணத்தைக் கற்க விரும்பி, கேள்வி கேட்கும் எண்ணத்தோடு சூரியனை நோக்கியவனாக, பெரும் நூலைத் தாங்கியவனாக, அளவிட முடியாதவனாக, உதயமலையிலிருந்து அஸ்தமன மலை வரை சென்றான். சூத்திரம், உரை, பொருள், சொற்கள் ஆகியவற்றோடும் சங்கிரகத்தோடும் கூடிய, பெரும்பொருள் கொண்ட இலக்கணத்தை இந்த வானரத் தலைவன் கைவரப் பெற்றான்; சாஸ்திரத்திலும் புலமையிலும் யாப்பறிவிலும் இவனுக்கு நிகர் யாரும் இல்லை. எல்லாக் கலைகளிலும் தவ நெறியிலும் இவன் தேவர்களின் குருவான பிருகஸ்பதியோடும் போட்டியிடுகிறான்; ஒன்பது இலக்கணங்களின் பொருளையும் அறிந்த இவன் உன் அருளால் பிரம்மாவாகவும் ஆவான். புகுந்துவிட விரும்பும் கடலையும், உலகங்களை எரிக்க விரும்பும் நெருப்பையும், உலக அழிவில் யமனையும் போன்ற அனுமனின் முன் யார் நிற்க முடியும்? இவனும், மற்றும் சுக்ரீவன், மைந்தன், த்விவிதன், நீலன், தாரன், தாரையின் மைந்தன், நளன், ரம்பன் முதலிய பெரும் வானரத் தலைவர்களும், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சுதம்ஷ்டிரன், மைந்தன், பிரபன், ஜ்யோதிர்முகன், நளன் ஆகியோரும், வானரத் தலைவர்களோடு கூடிய இந்தக் கரடிகளும் — ராமா, உனக்காகவே தேவர்களால் படைக்கப்பட்டனர். நீ என்னிடம் எதைக் கேட்டாயோ அவை அனைத்தும் சொல்லப்பட்டுவிட்டன — அனுமன் சிறுவனாக இருந்தபோது செய்த செயல் என்னால் சொல்லப்பட்டது. இந்தப் பகுதியின் ஏழு சுலோகங்கள் (44–50) உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை. இவற்றுள் 44, 45, 48, 49 ஆகியவை திறனாய்வுப் பதிப்பில் 7.036.041–044 என்று உள்ளன; 46, 47, 50 வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை (50ஆம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதி 49ஆம் சுலோகத்தின் இறுதி அடியின் மறுகூற்று). ‘நவவ்யாகரணார்த்தவேத்தா’ (ஒன்பது இலக்கணங்களின் பொருள் அறிந்தவன்) — ஐந்திரம், சாந்திரம், காசகிருத்ஸ்னம், பாணினீயம் முதலிய ஒன்பது இலக்கணங்கள் என்பது மரபு. ‘தாரேய:’ என்பவன் தாரையின் மைந்தனான அங்கதன். அனுமன் கல்வி கற்ற கதை வியப்புக்குரியது — அவன் சூரியனுக்கு எதிரே நின்று, அவனோடு உதயத்திலிருந்து அஸ்தமனம் வரை சென்றுகொண்டே, கேள்விகள் கேட்டு இலக்கணம் கற்றான். ‘ஸஸூத்ரவ்ருத்த்யர்தபதம் ஸஸங்க்ரஹம்’ என்பவை இலக்கணத்தின் எல்லா உறுப்புகளும் — சூத்திரங்கள், உரை, பொருள், சொற்கள், சங்கிரகம். அகஸ்தியர் அனுமனைப் பிருகஸ்பதியோடு ஒப்பிடுகிறார்; எதிர்காலத்தில் அவன் பிரம்ம பதவியை அடைவான் என்றும் சொல்கிறார். நாற்பத்துநான்காம் சுலோகத்தில் பதினொரு நற்பண்புகள் ஒரே தொகைச்சொல்லில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன — இது கவியின் சொல்திறம். நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் மூன்று உவமைகள் — புகுந்துவிட விரும்பும் கடல், எரிக்க விரும்பும் நெருப்பு, பிரளயத்தில் யமன்; இவை அனைத்தும் தடுக்க முடியாதவை; அதுபோல அனுமனும் போரில் தடுக்க முடியாதவன். வானரர்களின் தெய்விகப் பிறப்பு பால காண்டத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது — ராமனுக்கு உதவுவதற்காகத் தேவர்கள் வானர வடிவில் மைந்தர்களைத் தோற்றுவித்தனர்.
அகஸ்தியர் சொன்னதைக் கேட்டு ராமனும் சௌமித்திரியும், ராக்ஷசர்களோடு வானரர்களும் பெரும் வியப்படைந்தனர். அகஸ்தியர் ராமனிடம் சொன்னார் — ‘ராமா, இவை அனைத்தையும் நீ கேட்டாய்; உன்னைக் கண்டோம், உன்னோடு உரையாடினோம்; நாங்கள் செல்கிறோம்.’ கடும் தவ ஒளியுடைய அகஸ்தியரின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராகவன் கைகூப்பி வணங்கி அந்த மகரிஷியிடம் இதைச் சொன்னான் — ‘இன்று என் தெய்வங்களும் முன்னோர்களும் பாட்டன்மார்களும் உறவினரோடு உங்களைக் கண்டதாலேயே என்றும் மகிழ்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆவல் கொண்ட நான் எதை வேண்டுகிறேனோ, அதை நீங்கள் என்மீது இரக்கம் கொண்டு செய்ய வேண்டும். நகரமக்களையும் நாட்டுமக்களையும் அவரவர் பணிகளில் நிலைநிறுத்தி, நல்லோரான உங்கள் ஆற்றலால் நான் வேள்விகளைச் செய்வேன். பெரும் வீரியம் கொண்ட நீங்கள் என்மீது அருள்கொள்ள விரும்பி எப்போதும் என் வேள்விகளில் சபையோராக இருக்க வேண்டும். தவத்தால் பாவம் போக்கிய உங்களைச் சார்ந்து, முன்னோர்களால் அருளப்பெற்று நான் நிறைவுடையவனாவேன். ஆகவே நீங்கள் ஒன்றுகூடி இங்கே இடையறாது வர வேண்டும்.’ அதைக் கேட்டுக் கடும் விரதம் பூண்ட அகஸ்தியர் முதலிய ரிஷிகள் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லிப் புறப்படத் தொடங்கினர்; இவ்வாறு சொல்லி அந்த ரிஷிகள் அனைவரும் வந்த வழியே சென்றனர். ராகவனும் வியப்போடு அதே விஷயத்தைச் சிந்தித்தான். பிறகு கதிரவன் மறைந்ததும், அரசர்களையும் வானரர்களையும் அனுப்பிவைத்து, முறைப்படி சந்தியாவந்தனம் செய்து, இரவு தொடங்கியதும் மனிதர்களில் மிகச் சிறந்தவன் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான். இந்தப் பகுதியில் ராமனின் அரச அறம் தெரிகிறது — அவன் ரிஷிகளை வேள்விகளுக்கு அழைக்கிறான், அரசின் பணிகளை மக்களிடையே ஒழுங்குபடுத்துகிறான். ‘ஆகதஸ்ப்ருஹ:’ (ஆவல் கொண்டவன்) என்பது அவனுடைய பணிவு — இரப்பவன்போல அவன் ரிஷிகளின் உதவியை வேண்டுகிறான். இந்தப் பகுதியில் திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஒத்திருப்பவை 53.2 ‘த்ருஷ்ட: ஸம்பாஷிதஶ்சாஸி…’ (உன்னைக் கண்டோம், உன்னோடு உரையாடினோம்…), 61.2 ‘ஏவமுக்த்வா கதா: ஸர்வே…’ (இவ்வாறு சொல்லி அனைவரும் சென்றனர்…) என்ற இரண்டு மட்டுமே (7.036.046a, c) — ராமன் வேள்விக்கு அழைத்தல் முதலிய மற்ற சுலோகங்கள் அனைத்தும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளவை. அடுத்த சர்க்கம் விடியலில் ராமன் துயிலெழுப்பப்படுவதோடு தொடங்குகிறது. ‘விஸ்மித:’ (வியந்தவன்) என்பது ராமனின் மனநிலை — அனுமனின் அற்புதச் சரிதத்தைக் கேட்டு அவன் அதையே சிந்திக்கிறான். அகஸ்தியரின் ‘கச்சாமஹே வயம்’ (நாங்கள் செல்கிறோம்) என்ற சொல்லால், அவர்கள் வந்த நோக்கம் — ராமனை வாழ்த்துதல் — நிறைவேறியது என்று சுட்டப்படுகிறது. ராமன் ரிஷிகளை அனுப்பிவைப்பதோடு நில்லாமல், எதிர்காலத்தில் மீண்டும் வர வேண்டுகிறான்; இவ்வாறு அரசனுக்கும் ரிஷிகளுக்குமான உறவு நிலைப்படுத்தப்படுகிறது. ‘முன்னோர்களும் பாட்டன்மார்களும் மகிழ்ந்தனர்’ என்ற சொல்லால், ரிஷிகளைக் காண்பதன் புண்ணியம் முன்னோர் வரை செல்கிறது என்பது கருத்து. இந்தச் சர்க்கத்தின் முடிவில் அகஸ்தியர் முதலியோர் வருகையின் கதை நிறைவுறுகிறது — பட்டாபிஷேகத்துக்குப் பின் அவர்கள் ராமனைக் காண வந்தனர்; ராவணனின் பிறப்புமுதல் அனுமனின் இளமை வரை அனைத்தையும் சொன்னார்கள்; இப்போது புறப்பட்டனர். ராமன் மாலையில் சந்தியாவந்தனம் செய்கிறான் — அரசனானாலும் அன்றாடக் கடமையைக் கைவிடுவதில்லை; வாலியின் சந்தியாவந்தனமும் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. ‘ந்ருபவாநராந்’ (அரசர்களையும் வானரர்களையும்) அனுப்பிவைத்து — நாளின் முடிவில் சபை கலைக்கப்பட்டது; அடுத்த சர்க்கத்தில் விடியலில் மீண்டும் சபை தொடங்குகிறது. ராமனின் சொல்லில் ‘தபோநிர்தூதகல்மஷான்’ (தவத்தால் பாவம் போக்கியவர்கள்) என்பது ரிஷிகளின் அடைமொழி — தவத்தால் யாருடைய பாவங்கள் அழிந்தனவோ, அவர்களுடைய சேர்க்கையே தூய்மைப்படுத்துகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥