சர்க்கம்
அனுமனின் இளமைச் சரிதமும் வாயுவின் சினமும்
அனுமனைப் பற்றி ராமன் கேட்கும் கேள்வி, அகஸ்தியர் கூறும் அனுமனின் பிறப்பு, சூரியனைப் பற்றத் தாவுதல், ராகுவும் இந்திரனும் வருதல், வஜ்ரத்தால் தாடை முறிதல், வாயு தன்னை ஒடுக்கிக்கொள்ளுதல், உயிர்களின் துன்பம், பிரம்மா வாயுவிடம் செல்லுதல்
வாலி, ராவணன் ஆகியோரின் கதையைக் கேட்ட ராமன், தென்திசையில் ஆசிரமம் அமைத்து வாழ்ந்த முனிவர் அகஸ்தியரிடம் கைகூப்பி, பணிவோடு பொருள் நிறைந்த சொல்லைக் கேட்டான் — ‘வாலியின் வலிமையும் ராவணனின் வலிமையும் ஒப்பற்றவையே; ஆயினும் அவ்விருவரும் அனுமனுக்கு நிகரானவர்கள் அல்லர் என்பது என் கருத்து. வீரம், திறமை, வலிமை, மனவுறுதி, அறிவுநுட்பம், நீதியைச் செயல்படுத்தும் ஆற்றல், பராக்கிரமம், பெருமை — இந்த நற்பண்புகள் அனைத்தும் அனுமனிடம் குடிகொண்டுள்ளன. கடலைக் கண்டு சோர்ந்த வானரப் படையைப் பார்த்து, அதைத் தேற்றி, அந்த நீண்ட கரங்களுடையவன் நூறு யோஜனை தாவினான். இலங்கை நகரையும் ராவணனின் அந்தப்புரத்தையும் தாக்கி, அவன் சீதையைக் கண்டான், அவளோடு உரையாடினான், அவளைத் தேற்றினான். படைத் தலைவர்கள், அமைச்சர்களின் மைந்தர்கள், கிங்கரர்கள், ராவணனின் மகன் அக்ஷன் — இவர்கள் அனைவரும் அங்கே தனியொருவனான அனுமனால் வீழ்த்தப்பட்டனர். மீண்டும் கட்டிலிருந்து தானாகவே விடுபட்டு, பத்துத் தலையனோடு பேசிவிட்டு, நெருப்பு பூமியை எரிப்பதுபோல இலங்கையைச் சாம்பலாக்கினான். போரில் அனுமனின் எந்தச் செயல்கள் கேட்கப்படுகின்றனவோ, அவை காலனுடையவையும் அல்ல, இந்திரனுடையவையும் அல்ல, விஷ்ணுவுடையவையும் அல்ல, குபேரனுடையவையும் அல்ல. இவனுடைய தோள்வலிமையாலேயே நான் இலங்கையையும் சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும் வெற்றியையும் அரசையும் நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் பெற்றேன். வானரத் தலைவனின் தோழனான அனுமன் எனக்கு இல்லாதிருந்தால், ஜானகியைப் பற்றிய செய்தியையாவது அறிய யாரால் முடிந்திருக்கும்? அப்படியிருக்க, பகை எழுந்தபோது சுக்ரீவனுக்கு நன்மை செய்ய விரும்பியும், இவன் ஏன் வாலியை ஒரு கொடியை எரிப்பதுபோல எரிக்கவில்லை? உயிரினும் இனிய வானரத் தலைவன் துன்புறுவதைக் கண்டும் இவன் ஒதுங்கியே நின்றதால், அனுமன் தன் வலிமையை அறியவில்லை என்று நான் எண்ணுகிறேன். பகவானே, தேவர்களால் போற்றப்படும் மாமுனிவரே, அனுமனைப் பற்றிய இவை அனைத்தையும் விரிவாக, உள்ளபடியே சொல்லுங்கள்.’ ராமனின் கேள்வியில் நன்றியுணர்வு தெளிவாகத் தெரிகிறது — தன் வெற்றி முழுவதையும் அவன் அனுமனின் தோள்வலிமைக்கே உரித்தாக்குகிறான். அவனுடைய ஆவலும் பொருத்தமானதே — தனியொருவனாக இலங்கையை எரிக்க வல்லவன், தன் தலைவன் சுக்ரீவனின் துன்பத்தைக் கண்டும் ஏன் வாலியை வெல்லவில்லை? இந்தக் கேள்வியே இந்த அனுமன் சரிதம் முழுவதற்கும் அடிப்படை; அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் இதற்கு விடை கூறப்படுகிறது. அனுமனின் செயல்கள் காலன், இந்திரன், விஷ்ணு, குபேரன் ஆகியோரின் செயல்களையும் விஞ்சியவை என்ற ராமனின் புகழ்ச்சி மிகைப்படுத்தல் அல்ல; நேரடி அனுபவம். ‘ஸேநாக்ரகா:’ என்பவர்கள் ஐந்து சேனாதிபதிகள், ‘மந்த்ரிஸுதா:’ ஏழு அமைச்சர் மைந்தர்கள், ‘கிங்கரா:’ எண்பதாயிரம் ராக்ஷசர்கள், ‘ராவணாத்மஜ:’ அக்ஷகுமாரன் — இவ்வாறு சுந்தர காண்டத்தின் நிகழ்ச்சிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன. ராமனின் கேள்விக்கான பின்னணியும் கவனிக்கத்தக்கது — முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் அகஸ்தியர் கார்த்தவீரியார்ஜுனனும் வாலியும் ராவணனுக்கு ஏற்படுத்திய தோல்விகளை விவரித்தார்; ஆகவே அத்தகைய வாலியைவிடவும் வலியவனான அனுமன் ஏன் அவனை வெல்லவில்லை என்று ராமன் இயல்பாகவே கேட்கிறான். ‘மன்யே’ (நான் எண்ணுகிறேன்) என்ற சொல்லால் ராமன் தன் ஊகத்தையே கூறுகிறான், முடிவை அல்ல; முனிவரின் சொல்லையே அவன் சான்றாகக் கொள்கிறான். ‘அமரபூஜித’ (தேவர்களால் போற்றப்படுபவரே) என்ற விளி அகஸ்தியரின் பெருமையைக் காட்டுகிறது — விந்திய மலையைத் தாழச் செய்தவர், கடலைக் குடித்தவர், வாதாபியைச் செரித்தவர் என்பதால் தேவர்களும் அவரைப் போற்றுகின்றனர். இங்கே ராமனின் பணிவும் காணத்தக்கது — அரசனாக இருந்தும் அவன் கைகூப்பி முனிவரைக் கேட்கிறான். வீரம், திறமை, வலிமை, மனவுறுதி, அறிவுநுட்பம், நீதியைச் செயல்படுத்துதல், பராக்கிரமம், பெருமை — அனுமனின் இந்த எட்டு நற்பண்புகளால் அவன் சிறந்த பணியாளன், அமைச்சன், போர்வீரன் என்று ராமன் சுட்டுகிறான். இந்தப் பண்புகள் ‘க்ருதாலயா:’ — அதாவது வீடமைத்து நிலையாகக் குடியிருப்பவை, கணநேரத்தவை அல்ல. பத்தாம் சுலோகத்தில் ராமன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — அனுமன் இல்லாவிட்டால் சீதையைப் பற்றிய செய்திகூடக் கிடைத்திருக்காது; இதுவே அவனுடைய நன்றியுணர்வின் சாரம்.
காரணம் பொதிந்த ராகவனின் சொல்லைக் கேட்ட முனிவர், அனுமனின் முன்னிலையிலேயே இந்தச் சொல்லைக் கூறினார் — ‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, அனுமனைப் பற்றி நீ சொல்வது உண்மையே; வலிமையிலும் வேகத்திலும் அறிவிலும் இவனுக்கு நிகரானவன் வேறு யாரும் இல்லை. ஆனால் பொய்க்காத சாபமுடைய முனிவர்கள் முன்பு இவனுக்குச் சாபம் கொடுத்தனர்; ஆகவே, பகைவரை அழிப்பவனே, வலிமை உடையவனாக இருந்தும் இவன் தன் முழு வலிமையையும் அறியவில்லை. பெருவலிமை படைத்த ராமா, இளமையிலேயே இவன் செய்த செயலை வருணிக்கவே முடியாது — மிகச் சிறு வயதிலேயே இவனுக்கு அச்செயல் நிகழ்ந்தது. ராகவா, அதைக் கேட்க உனக்கு விருப்பம் இருந்தால், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள்; நான் சொல்கிறேன். சூரியன் தந்த வரத்தால் பொன்மயமான சுமேரு என்ற மலை ஒன்று உள்ளது; அங்கே இவனுடைய தந்தை கேசரி என்பவன் அரசாள்கிறான். அவனுடைய அன்பு மனைவி அஞ்சனை என்று புகழ்பெற்றவள்; அவளிடம் வாயு சிறந்த மைந்தனைத் தோற்றுவித்தான். நெற்கதிரின் தோகைபோன்ற நிறமுடைய இவனை அஞ்சனை ஈன்றாள்; பிறகு அவள் பழங்களைக் கொண்டுவருவதற்காக அடர்ந்த காட்டுக்குச் சென்றாள். இந்தக் குழந்தை தாயைப் பிரிந்ததாலும் பசியாலும் மிகவும் வருந்தி, நாணல் காட்டில் குமாரனான ஸ்கந்தன்போல மிகுதியாக அழுதது.’ அகஸ்தியர் அனுமனின் முன்னிலையிலேயே கதை சொல்கிறார் — இதனால் கதையின் நம்பகத்தன்மையும் அனுமனின் பணிவும் சுட்டப்படுகின்றன; தன் புகழ்ச்சியைக் கேட்டும் அவன் மௌனமாகவே இருந்தான். சாபத்தின் காரணம் அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும். ‘ஶாலிஶூகநிபாபாஸம்’ என்ற வருணனை — பழுத்த நெல்லின் தோகை மஞ்சள் நிறமாக இருப்பதுபோலக் குழந்தையின் ஒளி. ‘ஶிஶு: ஶரவணே யதா’ (நாணல் காட்டில் குழந்தைபோல) என்ற உவமையால் கார்த்திகேயன் நினைவுகூரப்படுகிறான்; அவன் நாணல் காட்டில் பிறந்து ஆறு கிருத்திகைகளால் வளர்க்கப்பட்டவன். இவ்வாறு அனுமனின் பிறப்பு தேவகுமாரனின் பிறப்போடு ஒப்பிடப்படுகிறது; அவனுடைய தெய்விகத் தன்மையும் சுட்டப்படுகிறது. அனுமனை வளர்த்த தந்தை கேசரி, தோற்றுவித்தவனோ வாயு — ஆகவே அவன் ‘கேசரி நந்தனன்’, ‘மாருதி’, ‘வாயுபுத்திரன்’, ‘அஞ்சனை மைந்தன்’ என்ற பெயர்களால் புகழ்பெற்றவன். சூரியனின் வரத்தால் சுமேரு பொன்மயமானது என்பது கதை — ஆகவே ‘ஸூர்யதத்தவரஸ்வர்ண:’ (சூரியன் தந்த வரத்தால் பொன்னானது) என்ற அடைமொழி; இவ்வாறு அனுமனின் பிறப்பிடமும் சூரியனோடு தொடர்புடையது, சூரியனே அவனுடைய வருங்கால குருவும் ஆவான். அஞ்சனை கேசரியின் அன்பு மனைவி; அவளிடம் வாயுவின் அம்சத்தால் அனுமன் பிறந்தான் என்று புராணங்களில் விரிவாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது. தாய் பழங்களைக் கொண்டுவரக் காட்டுக்குச் சென்றாள் — இது வானரப் பெண்களின் இயல்பான வழக்கம்; ஆகவே குழந்தை தனியாகப் பசியோடு இருந்தது; அதனால் அடுத்த நிகழ்ச்சி நேர்ந்தது. அனுமனின் குழந்தை வடிவம் ‘ஶாலிஶூகநிபாபாஸம்’ என்று வருணிக்கப்படுகிறது; பின்னர் பிரம்மா அவனை ‘அர்கவைஶ்வாநரகாஞ்சநப்ரபம்’ (சூரியன், நெருப்பு, பொன் ஆகியவற்றின் ஒளியுடையவன்) என்று காண்கிறார் — இளமையிலேயே அவனுடைய ஒளி வியப்புக்குரியது.
அப்போது செம்பருத்திப் பூக்குவியல்போலச் சிவந்து உதிக்கும் சூரியனைக் கண்டு, அதைப் பழம் என்று எண்ணி, பழத்தின்மீது கொண்ட ஆசையால் அவன் கதிரவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இளஞ்சூரியனை நோக்கிச் சென்ற அந்தச் சிறுவன் உருவெடுத்த இளஞ்சூரியன்போல, இளஞ்சூரியனைப் பற்ற விரும்பி வானத்தின் நடுவே பறந்துகொண்டிருந்தான். குழந்தைப் பருவத்து அனுமன் இவ்வாறு பறக்கும்போது தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் ஆகியோருக்குப் பெரும் வியப்பு உண்டாயிற்று — ‘இந்த வாயுமைந்தன் மேலான வானத்தைக் கடப்பதுபோல வாயுவும் கடப்பதில்லை, கருடனும் இல்லை, மனமும்கூட இவ்வளவு வேகமுடையது அல்ல. குழந்தையான இவனுக்கே இத்தகைய வேகமும் பராக்கிரமமும் என்றால், இளமையும் வலிமையும் அடைந்தபின் இவனுடைய வேகம் எப்படி இருக்குமோ!’ பறந்து செல்லும் தன் மைந்தனைச் சூரியனின் வெப்பம் எரித்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் காக்கும் வாயு, பனிக்குவியல்போலக் குளிர்ந்தவனாக அவன் பின்னே பறந்தான். பல்லாயிரம் யோஜனை வானத்தைக் கடந்து, தந்தையின் வலிமையாலும் இளமைத் துடிப்பாலும் அவன் சூரியனின் அருகில் வந்தான். ‘இந்தக் குழந்தை குற்றம் அறியாதவன்; இவனைச் சார்ந்தே ஒரு பெரும் காரியம் இருக்கிறது’ என்று எண்ணிப் பகலவன் அவனை எரிக்கவில்லை. எந்த நாளில் இவன் கதிரவனைப் பற்றப் பாய்ந்தானோ, அதே நாளில் ராகுவும் பகலவனைப் பற்ற விரும்பினான். சூரியனின் தேரின் உச்சியில் இவனால் தொடப்பட்ட, சந்திரனையும் சூரியனையும் வருத்துபவனான ராகு அஞ்சி விலகிச் சென்றான். சிம்ஹிகையின் மைந்தனான அவன் சினத்தோடு இந்திரனின் மாளிகைக்குச் சென்று, புருவத்தை நெரித்து, தேவர் கூட்டம் சூழ்ந்திருந்த தேவனிடம் சொன்னான் — ‘வாசவனே, பலனையும் விருத்திரனையும் கொன்றவனே, என் பசியைப் போக்குவதற்காகச் சந்திரனையும் சூரியனையும் எனக்குக் கொடுத்துவிட்டு, இப்போது அதை வேறொருவனுக்குக் கொடுத்தது ஏன்? இன்று பர்வ காலத்தில் நான் சூரியனைப் பற்ற வந்தேன்; அப்போது வேறொரு ராகு வந்து திடீரென்று கதிரவனைப் பற்றிக்கொண்டான்.’ இங்கே சிறுவனின் கள்ளமற்ற தன்மை அழகாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — அவன் சூரியனைப் பழமாகவே கருதுகிறான்; அவனுடைய நோக்கம் பசியைத் தணிப்பதே, எந்தச் செருக்கும் இல்லை. தேவர்களின் வியப்புச் சொற்கள் வருங்காலக் கடல் கடத்தலையும் சுட்டுகின்றன. வாயுவின் தந்தைப் பாசம் — மைந்தனைச் சூரியனின் வெப்பம் வருத்தாதிருக்க அவன் குளிர்ந்தவனாக மைந்தனைப் பின்தொடர்கிறான். சூரியனின் கருணையும் காணத்தக்கது — இந்தக் குழந்தை எதிர்காலத்தில் ராமனின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவான் என்று அவன் அறிகிறான். ராகு அனுமனை ‘வேறொரு ராகு’ என்று கருதுகிறான் — இது நகைச்சுவையின் சாயலையும் தருகிறது. ‘சந்த்ரார்கமர்தன:’ (சந்திரனையும் சூரியனையும் வருத்துபவன்) என்பது ராகுவின் அடைமொழி — கிரகண காலத்தில் அவன் சந்திரனையும் சூரியனையும் விழுங்குகிறான் என்பது புராணக் கதை. குழந்தை பாய்ந்ததற்குக் காரணம் — பசி, சூரியனின் சிவந்த நிறம்; உதய காலத்தில் செம்பருத்திப் பூப்போன்ற கதிரவன் பழுத்த பழம்போலத் தோன்றுகிறான். ‘பாலார்க இவ மூர்திமான்’ (உருவெடுத்த இளஞ்சூரியன்போல) என்ற உவமை இருபொருளுடையது — குழந்தையும் சூரியன்போல ஒளிமிக்கவன், சிறுவனும் இளஞ்சூரியனை நோக்கிச் செல்கிறான். தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் அனைவரும் வியந்தனர் — ‘இளமையும் வலிமையும் அடைந்தபின் வேகம் எப்படி இருக்குமோ’ என்ற அவர்களுடைய சொல் ஒரு முன்னறிவிப்புபோல உள்ளது. ‘கார்யம் சாஸ்மின் ஸமாயத்தம்’ (இவனைச் சார்ந்தே ஒரு காரியம் இருக்கிறது) என்ற சூரியனின் எண்ணம் — அதாவது ராவண வதத்தில் இவனுடைய உதவி தேவை என்று தேவர்கள் அறிவார்கள். வாயுவின் குளிர்ச்சி ‘துஷாரசயஶீதல:’ (பனிக்குவியல்போலக் குளிர்ந்தவன்) என்ற அடைமொழியால் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — பனிக்குவியல்போலக் குளிர்ந்த அவன் மைந்தனைச் சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து காக்கிறான். ராகுவின் கூக்குரல் தேவராஜனின் நீதியைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது — ‘என் பங்கை ஏன் வேறொருவனுக்குக் கொடுத்தாய்’ என்று; இது அவனுடைய தன்னலத்தைக் காட்டுகிறது. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் தந்தையின் காவல் பற்றிய சித்திரம் மனத்தைக் கவர்வது — கண்ணுக்குத் தெரியாத வாயு மைந்தனின் பின்னே நிழல்போலச் செல்கிறான், அவனைக் குளிர்விக்கிறான், சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து காக்கிறான்.
ராகுவின் சொல்லைக் கேட்டுப் பதற்றமடைந்த வாசவன், பொன்மாலை அணிந்தவனாக ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தான். பிறகு கைலாச மலைச் சிகரம்போன்ற, நான்கு தந்தங்களுடைய, மதநீர் பெருக்கும், அலங்காரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, உயர்ந்த, பொன்மணிகளின் ஓசையால் வெடிச்சிரிப்புச் சிரிப்பதுபோன்ற யானைகளின் அரசனான ஐராவதத்தின்மீது ஏறி, ராகுவை முன்னே செல்லவிட்டு, இந்த அனுமனோடு சூரியன் எங்கே இருந்தானோ அங்கே இந்திரன் சென்றான். அப்போது ராகு வாசவனை விட்டு மிக வேகமாக முன்னே சென்றான்; மலைச்சிகரம்போல ஓடிவரும் அவனை இவன் கண்டான். பிறகு சூரியனை விட்டு, ராகுவைப் பழம் என்று எண்ணி, சிம்ஹிகையின் மைந்தனைப் பற்ற இவன் மீண்டும் வானத்தில் பாய்ந்தான். ராமா, சூரியனை விட்டுத் தன்னை நோக்கி ஓடிவரும் இந்த வானரனைக் கண்டு, முகம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்த ராகு புறமுதுகிட்டுத் திரும்பினான். தன்னைக் காப்பவனாக இந்திரனை எதிர்பார்த்து, சிம்ஹிகையின் மைந்தன் அச்சத்தால் ‘இந்திரா, இந்திரா’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கூவினான். கதறும் ராகுவின் முன்பே அறிந்த குரலைக் கேட்டு இந்திரன் சொன்னான் — ‘அஞ்சாதே, நான் இவனைக் கொல்கிறேன்.’ பிறகு ஐராவதத்தைக் கண்டு, ‘இது அதைவிடப் பெரிய பழம்’ என்று எண்ணி, மாருதி அந்த யானைகளின் அரசனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஐராவதத்தைப் பற்றும் விருப்பத்தோடு ஓடும் இவனுடைய உருவம் சிறிது நேரம் இந்திரனும் அக்னியும் போல அச்சமூட்டுவதாகவும் ஒளிர்வதாகவும் ஆயிற்று. இவ்வாறு பாய்ந்து வரும் அவனைச் சசியின் கணவனான இந்திரன் மிகுந்த சினமின்றி, கையிலிருந்து விடுத்த வஜ்ரத்தால் அடித்தான். இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் அடிபட்ட இவன் மலையின்மேல் விழுந்தான்; விழும்போது இவனுடைய இடது தாடை முறிந்தது. ஐராவதத்தின் வருணனை விரிவானது — அதன் வெண்மை, நான்கு தந்தங்கள், மதநீர், அணிகலன்கள், மணியோசை; இவற்றால் இந்திரனின் பெருமிதம் சுட்டப்படுகிறது. ‘நாதிக்ருத்த:’ (மிகுந்த சினமின்றி) என்ற சொல் முக்கியமானது — இந்திரன் சிறுவனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை, தடுக்க மட்டுமே விரும்பினான்; ஆகவே வஜ்ரத்தின் அடியும் மென்மையானதே. இருந்தும் வஜ்ரத்தின் அடியால் தாடை (ஹனு) முறிந்தது; அதனாலேயே பின்னர் பிரம்மாவும் இந்திரனும் அவனுக்கு ‘ஹனுமான்’ என்ற பெயரைத் தருவார்கள். ‘முகஶேஷ:’ (முகம் மட்டுமே எஞ்சியவன்) என்பது ராகுவின் அடைமொழி — அவனுடைய உடல் விஷ்ணுவால் வெட்டப்பட்டது, தலை மட்டுமே எஞ்சியது என்ற கதை நினைவுகூரப்படுகிறது. குழந்தையின் பார்வையில் எல்லாமே பழம்தான் — முதலில் சூரியன், பிறகு ராகு, பிறகு ஐராவதம்; இந்த வரிசை சிறுவனின் களங்கமற்ற ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறது; அவன் யாருக்கும் தீங்கு செய்ய விரும்பவில்லை. சூரியனையும் சந்திரனையும் விழுங்கும் ராகுவும் குழந்தைக்கு அஞ்சி ஓடுகிறான், இந்திரனைக் காப்பவனாக அழைக்கிறான் — இது அனுமனின் வலிமைக்கு முதல் சான்று. இந்திரன் வஜ்ரத்தை ‘ஹஸ்தாந்தாத்’ விடுகிறான் — அதாவது முழு வலிமையோடு அல்ல, கையின் நுனியிலிருந்தே. ஐராவதத்தை நோக்கி ஓடும் அனுமனின் உருவம் ‘இந்த்ராக்ந்யோரிவ பாஸ்வரம்’ — இந்திரனும் அக்னியும் ஒருசேர ஒளிர்வதுபோல. மலையின்மேல் விழுந்ததால் இடது தாடை முறிந்தது — இதுவே அவனுடைய பெயருக்குக் காரணமாகும்.
வஜ்ரத்தின் அடியால் நிலைகுலைந்த அந்தச் சிறுவன் விழுந்ததும், வாயு இந்திரன்மீது சினம் கொண்டான்; உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய முற்பட்டான். உயிர்களுக்குள் உறைபவனான அந்தப் பிரபு தன் இயக்கத்தை ஒடுக்கிக்கொண்டு, குழந்தையான தன் மைந்தனை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தான். உயிர்களின் மலக்குடலையும் சிறுநீர்ப்பையையும் அடைத்து, பெரும் துன்பம் விளைவித்து, வாசவன் மழையைத் தடுப்பதுபோல அவன் எல்லா உயிர்களையும் தடுத்தான். வாயுவின் சினத்தால் எங்கும் உயிர்கள் மூச்சற்றவையாக, மூட்டுகள் பிளக்க, மரக்கட்டைபோல அசைவற்றவையாக ஆயின. வேத ஓதுதலும் வஷட்காரமும் நின்றன; சடங்குகளும் அறமும் மறைந்தன; வாயுவின் சினத்தால் மூவுலகும் நரகத்தில் இருப்பதுபோல ஆயிற்று. பிறகு கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரோடு கூடிய உயிர்கள் துயருற்று, இன்பத்தை விரும்பிப் பிரஜாபதியிடம் ஓடின. பெருவயிறு போலப் புடைத்த வயிறுடைய தேவர்கள் கைகூப்பிச் சொன்னார்கள் — ‘பகவானே, தலைவரே, நான்கு வகை உயிர்களும் உங்களால் படைக்கப்பட்டன; எங்கள் ஆயுளுக்குத் தலைவனாக இந்த வாயு உங்களால் தரப்பட்டான். நல்லோரில் சிறந்தவரே, உயிர்களின் தலைவனாக இருந்தும் அவன் இன்று ஏன் அந்தப்புரத்தில் பெண்களைப் போல எங்களை அடைத்து வைத்துத் துன்புறுத்துகிறான்? ஆகவே வாயுவால் தாக்கப்பட்ட நாங்கள் உங்களைச் சரணடைந்தோம்; துன்பத்தைப் போக்குபவரே, வாயுவின் தடையால் உண்டான எங்கள் இந்தத் துன்பத்தை நீக்குங்கள்.’ உயிர்களின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, உயிர்களின் தலைவரான பிரஜாபதி ‘காரணத்தால்’ என்று சொல்லி, வாயு எந்தக் காரணத்தால் சினந்து தடுத்தானோ அதை மீண்டும் உயிர்களுக்குக் கூறினார். இங்கே வாயுவின் முக்கியத்துவம் நேரடியாகக் காட்டப்படுகிறது — அவனே அனைவரின் உயிர்மூச்சு; அவன் தடைபட்டால் படைப்பு முழுவதுமே அசைவற்றுப் போகிறது. ‘விண்மூத்ராஶயமாவ்ருத்ய’ (மலக்குடலையும் சிறுநீர்ப்பையையும் அடைத்து) என்ற வருணனை உடலியல் அறிவையும் சுட்டுகிறது — அபான வாயுவின் தடை. ‘அந்தப்புரத்தில் பெண்களைப் போல’ என்ற உவமை — அந்தப்புரத்தில் பெண்கள் அடைபட்டிருப்பதுபோல நாங்கள் அடைபட்டிருக்கிறோம். ‘நான்கு வகை உயிர்கள்’ — கருப்பையில் பிறப்பவை, முட்டையில் பிறப்பவை, வியர்வையில் பிறப்பவை, மண்ணைப் பிளந்து முளைப்பவை. நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் பாதியான ‘குகைக்குள் நுழைந்து தன் மைந்தனை…’ என்பதும் ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன. வாயுவின் சினம் ஒரு தந்தையின் இயல்பான சோகம் — மைந்தன் அடிபட்டதைக் கண்டு அவன் எல்லா உலகங்களையும் தண்டிக்கிறான். அவனுடைய வழி வன்முறையானது அல்ல, செயலின்மையானது — அவன் தன் கடமையை மட்டும் கைவிடுகிறான்; அதனாலேயே உலகம் முழுவதும் இறந்ததுபோல் ஆகிறது. இதனால் ஒவ்வொரு தேவனின் செயலும் படைப்பைத் தாங்குவதற்கு இன்றியமையாதது என்று அறியப்படுகிறது. வேள்விகளும் வேத ஓதுதலும் மறைந்தன — ஆகவே தேவர்களுக்கும் அவிர்ப்பாகம் கிடைப்பதில்லை; அவர்களுக்கும் துன்பம். ‘மஹோதரநிபோதரா:’ (பெருவயிறு போன்ற வயிறுடையவர்கள்) என்ற தேவர்களின் வருணனை, மூச்சுத் தடையால் புடைத்த அவர்களுடைய வயிறுகளைச் சுட்டுகிறது — வாயு இல்லாதபோது வயிறு வீங்குகிறது. இந்தக் காட்சி அவலச்சுவையையும் நகைச்சுவையையும் கலக்கிறது. வாயுவின் தடைக்கான உவமை — இந்திரன் மழை பெய்யாமல் மழையைத் தடுப்பதுபோல வாயு உயிர்மூச்சைத் தடுத்தான்; ஆகவே வாயு இந்திரனுக்கு அவனுடைய ஆயுதத்தாலேயே பதிலடி கொடுப்பதுபோல் இருக்கிறது.
பிரம்மா சொன்னார் — ‘உயிர்களே, கேட்க வேண்டியதும் உங்களுக்குத் தகுந்ததுமான அனைத்தையும் கேளுங்கள். அவனுடைய மைந்தன் இன்று ராகுவின் சொல்லை ஏற்றுத் தேவர் தலைவனான இந்திரனால் வீழ்த்தப்பட்டான்; அதனால் அந்த வாயு சினம் கொண்டான். உடலற்ற வாயு உடல்களுக்குள் இருந்து காத்தபடி இயங்குகிறான்; வாயு இல்லாவிட்டால் உடல் மரக்கட்டைக்கு நிகராகிறது. வாயுவே உயிர், வாயுவே இன்பம், வாயுவே இந்த உலகம் முழுவதும்; வாயுவால் கைவிடப்பட்ட உலகம் இன்பம் அடைவதில்லை. உலகின் ஆயுளான வாயுவால் இன்றே உலகம் கைவிடப்பட்டது; இன்றே நீங்கள் மூச்சற்று மரக்கட்டைகளும் சுவர்களும் போல நிற்கிறீர்கள். ஆகவே துன்பம் தருபவனான வாயு எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே செல்வோம்; அதிதியின் மைந்தர்களே, அவனை மகிழ்விக்காமல் நாம் அழிவை அடையக் கூடாது.’ பிறகு உயிர்களோடும் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், குஹ்யகர்கள் ஆகியோரோடும் கூடிய பிரஜாபதி, தேவர் தலைவனால் அடிக்கப்பட்ட மைந்தனை ஏந்திக்கொண்டு வாயு எங்கே இருந்தானோ அங்கே சென்றார். பிறகு சூரியன், அக்னி, பொன் ஆகியவற்றின் ஒளியுடையவனாக, எப்போதும் இயங்குபவனான வாயுவின் மடியில் இருந்த மைந்தனைக் கண்டு, நான்முகன் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரோடு சேர்ந்து கருணை கொண்டார். பிரம்மாவின் சொல்லில் வாயுவின் துதி தத்துவச் சாயலுடையது — ‘வாயு: ப்ராண: ஸுகம் வாயுர்வாயு: ஸர்வமிதம் ஜகத்’ (வாயுவே உயிர், வாயுவே இன்பம், வாயுவே இந்த உலகம் முழுவதும்) என்பது உபநிஷதங்களின் பிராண வித்யையை நினைவூட்டுகிறது. பிரம்மா தேவர்களின் குற்றத்தையும் மறைக்கவில்லை — ராகுவின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட இந்திரன் செய்யத்தகாததைச் செய்தான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தவை; குழந்தையின் ஒளி ‘அர்கவைஶ்வாநரகாஞ்சநப்ரபம்’ என்று சூரியன், நெருப்பு, பொன் ஆகிய மூன்று உவமைகளால் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘ருக்ப்ரதோ ஹி ந:’ (நமக்கு நோய் தருபவன்) என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஹி வ:’ (உங்களுக்கு), ‘அதிதே: ஸுதம்’ (அதிதியின் மைந்தனை) என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘அதிதே: ஸுதா:’ (அதிதியின் மைந்தர்களே) என்ற விளி உள்ளது. இவ்வாறு குழந்தையைக் காண்பதிலும் பிரம்மாவின் கருணையிலும் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் வரங்கள் வழங்கப்படும். வாயுவின் சினம் நியாயமானது என்று பிரம்மா உயிர்களின் முன் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறார் — அவனுடைய மைந்தன் குற்றமற்றவனாக இருந்தும் அடிபட்டான். ஆகவே தீர்வும் வலிமையைப் பயன்படுத்துவது அல்ல, மகிழ்விப்பதே. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், குஹ்யகர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவோடு வாயுவின் குகைக்குச் செல்கிறார்கள் — படைப்பு முழுவதுமே ஒரு குழந்தையின் முன் வந்து நிற்கிறது. அறுபத்துமூன்றாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் அமைந்துள்ளது — ‘இன்றே நீங்கள் மூச்சற்று…’, ‘ஆகவே அங்கே செல்வோம்…’, ‘அழிவை அடையக் கூடாது…’ என்று. ‘மா விநாஶம் கமிஷ்யாம’ (நாம் அழிவை அடையக் கூடாது) என்ற பிரம்மாவின் சொல் தமக்கும் அழிவு நேரக்கூடும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறது — வாயு இல்லாமல் பிரம்மாவும் வாழ முடியாது. கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘ஸதாகதி:’ என்பது வாயுவின் பெயர் — எப்போதும் இயங்குபவன் என்று பொருள்; அவனே இன்று அசைவற்று இருக்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चत्रिंशः सर्गः॥ ३५॥