॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 32

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் ராவணனைச் சிறைப்பிடித்தல்

அர்ஜுனனின் நீர்விளையாட்டு, நர்மதையின் வேகம் தடுக்கப்படுதல், ராவணனின் மலர்க்காணிக்கை அடித்துச் செல்லப்படுதல், சுகனும் சாரணனும் அனுப்பப்படுதல், அமைச்சர்களின் போர், பிரஹஸ்தனின் வீழ்ச்சி, அர்ஜுனனுக்கும் ராவணனுக்கும் கதைப்போர், ராவணன் கட்டப்பட்டு மாஹிஷ்மதிக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராவணன் நர்மதை மணல்திட்டில் மணல் மேடையில் சிவலிங்கத்தை நிறுவி மலர்களால் அர்ச்சித்தபடி நடனமாடிக்கொண்டிருந்தான். அந்த இடத்துக்குச் சற்றுத் தொலைவில், மாஹிஷ்மதியின் தலைவனும் வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனுமான அர்ஜுனன் பெண்களுடன் நர்மதை நீரில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். ஆயிரம் பெண்களின் நடுவே அவன் பெண்யானைகளின் நடுவில் நிற்கும் களிறுபோல் விளங்கினான். தன் ஆயிரம் கைகளின் மேலான வலிமையை அறிய விரும்பி, பல கைகளால் அவன் நர்மதையின் வேகத்தைத் தடுத்தான். கார்த்தவீர்யனின் கைகளால் தடுக்கப்பட்ட அந்தத் தெளிந்த நீர், கரைக்குக் காணிக்கை செலுத்துவதுபோல எதிர்த்திசையில் பாய்ந்தது. மீன்கள், முதலைகள், மகரங்கள், மலர்கள், தர்ப்பைப் பரப்புகள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய அந்த நீர்ப்பெருக்கு மழைக்காலத்தைப்போலப் பெருகியது. கார்த்தவீர்யனால் அனுப்பப்பட்டதுபோல அந்தப் பெருக்கு ராவணனின் மலர்க்காணிக்கை முழுவதையும் அடித்துச் சென்றது. பிறகு ராவணன் பாதியில் நின்ற தன் நியமத்தை விட்டுவிட்டு, ஊடல்கொண்ட காதலியைப்போல நர்மதையை நோக்கினான். மேற்குத் திசையிலிருந்து வந்து கிழக்குத் திசைக்குள் புகும், கடலின் பொங்குதல் போன்ற பெருகும் வேகத்தைக் கண்டபின், மீண்டும் நதியை இயல்புநிலையில் கண்டான் — அதன் பறவைகள் கலங்கவில்லை; அவள் தன் இயல்பில் நின்றாள், மாறுபாடற்ற பெண்போல. மௌனவிரதத்தைக் காத்தபடி, வாய் பேசாமல், வலக்கை விரலால் மட்டும் சைகை செய்து, பெருக்கின் காரணத்தைக் கண்டறிய அவன் சுகனையும் சாரணனையும் அனுப்பினான். இங்கே கவி ஒரு முரணைக் காட்டுகிறார் — ஒருபுறம் ராக்ஷச அரசனின் பக்திமிக்க நியமம், மறுபுறம் மனித அரசனின் வெறும் விளையாட்டு; ஆயினும் விளையாட்டாலேயே ராக்ஷசனின் பூஜை குலைந்தது. திக்விஜயத்துக்காகத் திரிந்தபோதும் ராவணன் பூஜையில் இடையூறைப் பொறுக்கவில்லை; ஆனால் மௌனத்தைக் கைவிடவில்லை — இவ்வாறு அவன் இயல்பின் இருமை சுட்டப்படுகிறது. நதி, அன்பனிடம் ஊடல்கொள்ளும் காதலியைப்போல வருணிக்கப்படுகிறாள்; இந்த உவமை வரவிருக்கும் பூசலுக்கு முன்னறிவிப்பு. ‘வாய் பேசாமல்’ (அஶப்தாஸ்ய:) என்ற சொல், அவன் பூஜையின் நியமத்தை மனத்தில் இன்னும் காத்துவருகிறான் என்று காட்டுகிறது. அர்ஜுனன் யார் என்பதை அறியவேண்டும் — அவன் ஹைஹய வம்சத்தவன், கிருதவீர்யனின் மகன்; ஆகவே ‘கார்த்தவீர்யன்’ எனப்படுகிறான்; அவன் தலைநகர் மாஹிஷ்மதி நர்மதைக் கரையில் உள்ளது. தத்தாத்ரேயரின் அருளால் அவன் ஆயிரம் கைகளைப் பெற்றான் என்பது புராணங்களில் பிரசித்தம். ‘வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால், இந்த மோதலில் அவனே வெல்வான் என்று கவி முன்கூட்டியே சுட்டுகிறார். பெண்களின் நடுவே அவன் பொலிவு பெண்யானைகளின் நடுவே யானைவேந்தனின் பொலிவுக்கு உவமிக்கப்படுகிறது; இந்த உவமை பின்னரும் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் அவனுடைய கட்டற்ற களியாட்டம் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. கைகளால் நதியைத் தடுத்தது அவனுடைய வலிமைச் சோதனை மட்டுமே, யாரையும் வருத்துவதற்காக அல்ல; ஆனால் அதன் விளைவு ராவணனின் பூஜையின் அழிவு. இவ்வாறு ஊழ்வசத்தால் இரு பெருவலியோரின் மோதலுக்கு விதை விதைக்கப்பட்டது. நீரின் வருணனையில் ‘மீன்களும் முதலைகளும் மகரங்களும் கொண்டது, மலர்களும் தர்ப்பைப் பரப்புகளும் கொண்டது’ என்ற இரு சொற்றொடர்கள் ஒரு காட்சிச் சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன — பெருக்கில் மீன்களும் நீர்வாழ் உயிர்களும் மலர்களும் தர்ப்பைகளும் கலந்து மிதக்கின்றன. ராவணன் நதியை மீண்டும் காணும்போது அவள் அமைதியாக இருக்கிறாள்; ஆகவே இது இயல்பான வெள்ளம் அல்ல, யாரோ உண்டாக்கியது என்று அவன் அறிகிறான். அதனாலேயே காரணத்தைக் கண்டறிய ஒற்றர்கள் இருவரை அனுப்புகிறான். அச்சுப் பதிப்பில் நான்காம் சுலோகத்தில் ‘பாஹுபிர்பஹுபிர்வ்ருத:’ (பல கைகளால் சூழப்பட்டவன்) என்ற பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் வேறுபட்டது; நாங்கள் அச்சுப் பதிப்பையே பின்பற்றியுள்ளோம்.

ராவணனால் ஆணையிடப்பட்ட சகோதரர்களான சுகனும் சாரணனும் வான்வழியாக மேற்கு நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அரை யோஜனை தொலைவு மட்டுமே சென்றதும், அந்த இரவில் திரிபவர்கள் நீரில் பெண்களுடன் விளையாடும் ஒருவனைக் கண்டனர். அவன் பெரிய சால மரம் போன்றவன்; அவன் கூந்தல் நீரால் கலைந்திருந்தது; கடைக்கண்கள் மதுமயக்கத்தால் சிவந்திருந்தன; மனம் மயக்கத்தால் கலங்கியிருந்தது. பகைவரை நசுக்கும் அவன் ஆயிரம் கைகளால் நதியைத் தடுத்து, ஆயிரம் கால்களால் பூமியைப் பற்றி நிற்கும் மலைபோல விளங்கினான். ஆயிரம் இளம் அழகிய பெண்களால் சூழப்பட்ட அவன், மதங்கொண்ட ஆயிரம் பெண்யானைகளால் சூழப்பட்ட களிறுபோல் இருந்தான். மிக வியப்பான அவனைக் கண்டு சுகனும் சாரணனும் திரும்பி ராவணனை அணுகிச் சொன்னார்கள் — ‘ராக்ஷசேஸ்வரா, பெரிய சால மரம் போன்ற ஒருவன் அணைகட்டியதுபோல நர்மதையைத் தடுத்துப் பெண்களை விளையாடச் செய்கிறான். அவன் ஆயிரம் கைகளால் நீர் தடுக்கப்பட்ட நதி, கடலின் பொங்குதல் போன்ற பொங்குதல்களை மீண்டும் மீண்டும் உண்டாக்குகிறது.’ அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்டு, ‘அவன் அர்ஜுனன்’ என்று சொல்லிப் போர்வேட்கையுடன் ராவணன் புறப்பட்டான். இங்கே ஒற்றர்களின் வருணனை நுட்பமானது — அவர்களுக்குப் பெயர் தெரியாது; உருவத்தையும் செயலையும் மட்டுமே சொல்கிறார்கள்; ராவணனோ அதைக் கேட்டதுமே அவனை அறிந்துகொள்கிறான்; ஏனெனில் கார்த்தவீர்யனின் ஆயிரம் கைகள் உலகப் பிரசித்தம். ‘மதுமயக்கத்தால் கடைக்கண் சிவந்தவன்’ என்ற அடைமொழி, அரசன் மதுவிளையாட்டில் மூழ்கியிருக்கிறான், போருக்குத் தயாராக இல்லை என்று காட்டுகிறது; பின்னர் அமைச்சர்கள் இதையே காரணமாகச் சொல்வார்கள். ஆயிரம் கால்களால் பூமியைப் பற்றும் மலையின் உவமை அவனுடைய உறுதியையும் பேருருவையும் சுட்டுகிறது. ராவணன் உடனே புறப்பட்டது அவனுடைய போர் ஆசையைக் காட்டுகிறது — பூஜையும் மறக்கப்பட்டது. ராவணனின் ஆணை மௌனத்தாலேயே தரப்பட்டது; ஆயினும் ஒற்றர்கள் அவன் கருத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். சுகனும் சாரணனும் ராவணனின் புகழ்பெற்ற ஒற்றர்கள்; யுத்த காண்டத்திலும் அவர்கள் ராமனின் படையைக் காண அனுப்பப்பட்டனர். இங்கே அவர்களுடைய முதல் பணி நதிப்பெருக்கின் மூலத்தைக் கண்டறிவது. ‘வானின் இடைவெளியில் சென்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் வான்வழியாகச் சென்றனர் என்பது தெளிவு; ஏனெனில் ராக்ஷசர்கள் விரும்பியவாறு செல்லக்கூடியவர்கள். அரை யோஜனை தொலைவே இருந்தது; ஆகவே அர்ஜுனனின் விளையாட்டிடம் ராவணனின் பூஜையிடத்திலிருந்து மிகத் தொலைவில் இல்லை. அவர்கள் பார்வையில் அர்ஜுனன் பெரிய சால மரம்போல உயர்ந்தவன், ஈரக்கூந்தலுடையவன், மயக்கத்தால் சிவந்த கண்களுடையவன் — இவையனைத்தும் நீர்விளையாட்டுக்கும் மதுவுக்குமான அடையாளங்கள். ‘ஆயிரம் கைகளால் நதியைத் தடுப்பவன்’ என்ற காட்சி அவர்களுக்கு மிக வியப்பானதாகத் தோன்றியது; ஆகவே அவர்கள் விரைவில் திரும்பினர். அவர்கள் சொல்லில் ‘அணைபோல’ என்ற உவமை — அணை நீரைத் தடுப்பதுபோல அவன் கைகள். நதி மீண்டும் மீண்டும் பொங்குகிறது என்ற சொல், தடுப்பு நெடுநேரம் நிற்பதில்லை, தடுக்கப்பட்ட நீர் விடுவிக்கப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் துள்ளுகிறது என்று காட்டுகிறது. ராவணன் ‘அர்ஜுனன்’ என்ற பெயரை மட்டுமே உச்சரித்துப் புறப்பட்டான் — அவன் மனத்தில் முன்பே அர்ஜுனனின் புகழும், அவனை வெல்லும் விருப்பமும் இருந்தன.

ராவணன் அர்ஜுனனை நோக்கிப் புறப்பட்டதும், ஓசையுடனும் புழுதியுடனும் கடுங்காற்று வீசியது; மேகங்கள் ஒருமுறை குருதித்துளிகளுடன் கொடிய முழக்கமிட்டன — இவை தீய அறிகுறிகள். மகோதரன், மகாபார்சுவன், தூம்ராக்ஷன், சுகன், சாரணன் ஆகியோர் சூழ ராக்ஷச வேந்தன் அர்ஜுனன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றான். சிறிது நேரத்திலேயே மைபோன்ற கருநிறமுடைய வலிய அந்த ராக்ஷசன் அச்சமூட்டும் அந்த நர்மதை மடுவை அடைந்தான். அங்கே பெண்யானைகளால் சூழப்பட்ட களிறுபோலப் பெண்களால் சூழப்பட்டிருந்த மன்னன் அர்ஜுனனைக் கண்டான். சினத்தால் கண்கள் சிவந்து, வலிமையால் செருக்குற்ற அவன் அர்ஜுனனின் அமைச்சர்களிடம் கம்பீரமான குரலில் சொன்னான் — ‘அமைச்சர்களே, ஹைஹய மன்னனிடம் விரைவில் சொல்லுங்கள் — ராவணன் என்பவன் போருக்காக வந்திருக்கிறான் என்று.’ அதைக் கேட்டு அர்ஜுனனின் அமைச்சர்கள் படைக்கலங்களுடன் எழுந்து ராவணனிடம் சொன்னார்கள் — ‘நன்று ராவணா, நன்று! போருக்கான நேரத்தை நன்றாகவே அறிந்துகொண்டாய்; மதுமயக்கத்தில் பெண்களின் நடுவே இருக்கும் அரசனோடு போரிட முனைகிறாயே — பெண்யானைகளின் நடுவே உள்ள மதங்கொண்ட களிற்றைப் புலி தாக்குவதுபோல. தசக்ரீவா, இன்று பொறுத்துக்கொள்; இன்றிரவு தங்கு; போரில் ஆர்வம் இருந்தால் நாளை போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனைக் காண்பாய். அல்லது போர்வேட்கையால் அவசரப்பட்டால், எங்களைப் போரில் வீழ்த்திவிட்டு அர்ஜுனனுடன் போரிடுவாய்.’ அமைச்சர்களின் சொற்களில் க்ஷத்திரிய அறத்தின் அடிப்படையிலான கண்டனம் — பெண்களுடன் விளையாடும் மதுமயக்கத்திலுள்ள அரசனைப் போருக்கு அழைப்பது தகாது. அவர்களுடைய அரசப்பற்றும் தெளிவாகிறது — தம் உயிரைக் கொடுத்தாவது அரசனின் ஓய்வைக் காக்க விரும்புகிறார்கள். இங்கே முப்பதாம் சுலோகம் அச்சுப் பதிப்பின்படி மூன்று அரைச்சுலோகங்களால் ஆனது. போருக்குச் செல்லும் ராவணனின் முன்னே இயற்கையே தீமையைச் சுட்டுகிறது — கடுங்காற்று, புழுதி, மேகங்களின் குருதி மழை; இந்த உற்பாதங்கள் அவன் தோல்விக்கு முன்னறிகுறிகள். அவன் துணைவர்கள் மகோதரன், மகாபார்சுவன், தூம்ராக்ஷன், சுகன், சாரணன்; பின்னர் பிரஹஸ்தனும் மாரீசனும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். ‘மைபோன்ற ஒளியுடையவன்’ என்பதால் அவனுடைய கருநிறம் சுட்டப்படுகிறது. பெண்யானைகளால் சூழப்பட்ட களிறுபோல அர்ஜுனனைக் கண்டதும் ராவணனின் சினம் கொழுந்துவிட்டது; அவன் தானே அரசனின் அருகே செல்லாமல் அமைச்சர்கள் மூலமே செய்தி அனுப்புகிறான் — இது அரசியல் மரபு. ‘ராவணன் என்ற பெயருடையவன்’ என்பது அவனுடைய செருக்குச்சொல்; ஏனெனில் அவன் பெயரே அச்சமூட்டுவது. அமைச்சர்களின் மறுமொழியில் வஞ்சப்புகழ்ச்சி — ‘நன்று, நன்று’ என்ற புகழ்ச்சி உண்மையில் பழிப்பு. மதுமயக்கத்தில் பெண்களின் நடுவே இருப்பவனைத் தாக்குவது புலி யானையைத் தாக்குவதற்கு உவமிக்கப்படுகிறது — புலிகூடப் பெண்யானைகளின் நடுவே உள்ள மதயானையைத் தாக்கத் துணியாது என்பது கருத்து. அமைச்சர்களின் இரண்டாவது தேர்வு — ‘எங்களை வீழ்த்திய பிறகே அர்ஜுனனை அடைவாய்’ — அவர்களுடைய வீரத்தைக் காட்டுகிறது; அவர்கள் அஞ்சவில்லை; தலைவனைக் காக்க மரணத்தையும் ஏற்கிறார்கள். ராவணனோ காத்திருப்பதைப் பொறுக்கவில்லை; ஆகவே அடுத்த சுலோகத்தில் போர் தொடங்குகிறது. இவ்வாறு க்ஷத்திரிய அறத்தின் உபதேசம் ராக்ஷசனின் பொறுமையின்மையால் தள்ளப்படுகிறது.

பிறகு ராவணனின் அமைச்சர்களால் அர்ஜுனனின் அமைச்சர்கள் போரில் கொல்லப்பட்டனர்; பசித்திருந்த அவர்களால் தின்னவும்பட்டனர். பிறகு நர்மதைக் கரையில் அர்ஜுனனின் பின்தொடர்பவர்களுக்கும் ராவணனின் அமைச்சர்களுக்கும் இடையே பேரிரைச்சல் எழுந்தது. ஹைஹய வீரர்கள் அம்புகள், தோமரங்கள், ஈட்டிகள், திரிசூலங்கள், வஜ்ரகர்ஷணங்கள் ஆகியவற்றால் ராவணனோடு கூடிய ராக்ஷசர்களை எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கி வருத்தினர்; அவர்களுடைய வேகம் மிகக் கொடியது; அவர்களுடைய முழக்கம் முதலைகளும் மீன்களும் மகரங்களும் கொண்ட கடலின் முழக்கம்போல் இருந்தது. ராவணனின் அமைச்சர்களான பிரஹஸ்தன், சுகன், சாரணன் ஆகியோர் சினமுற்றுத் தம் ஒளியால் கார்த்தவீர்யனின் படையை அழித்தனர். அச்சத்தால் கலங்கிய ஆட்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அர்ஜுனனிடம் ராவணனும் அவன் அமைச்சர்களும் செய்த அந்தச் செயலைத் தெரிவித்தனர். ‘அஞ்சவேண்டாம்’ என்று பெண்களிடம் சொல்லிவிட்டு, அர்ஜுனன் கங்கை நீரிலிருந்து அஞ்சனம் என்ற திசையானை எழுவதுபோல நீரிலிருந்து எழுந்தான். சினத்தால் கண்கள் சிவந்த, அர்ஜுனன் வடிவிலான அந்த நெருப்பு யுகமுடிவின் நெருப்புபோலக் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது. சிறந்த பொன் தோள்வளை அணிந்த அவன் விரைவில் கதையை எடுத்துக்கொண்டு, கதிரவன் இருளை நோக்கிப் பாய்வதுபோல ராக்ஷசர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தான். கைகளை வீசிச் சுழற்றக்கூடிய பெருங்கதையை ஓங்கி, கருடனின் வேகத்தைக் கொண்டு அவன் பாய்ந்தான். அவன் வழியைத் தடுத்து, உலக்கையை ஆயுதமாகக் கொண்ட பிரஹஸ்தன், கதிரவனின் வழியைத் தடுத்த விந்தியம்போல அசையாமல் நின்றான். மதத்தால் செருக்குற்றுச் சினமுற்ற பிரஹஸ்தன் இரும்பால் கட்டப்பட்ட கொடிய உலக்கையை வீசியபடி யமன்போல முழங்கினான். பிரஹஸ்தனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த உலக்கையின் முனையில் அசோக மலர் போன்ற நெருப்பு எரிப்பதுபோல் தோன்றியது. பாய்ந்துவந்த அந்த உலக்கையைக் கலங்காத அர்ஜுனன் கதையால் திறமையாகத் தவிர்த்தான். பிறகு ஐந்நூறு கைகள் அளவுடைய கனமான கதையைச் சுழற்றியபடி ஹைஹய அதிபன் பிரஹஸ்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அந்தக் கதையால் மிகுந்த வேகத்துடன் அடிக்கப்பட்ட பிரஹஸ்தன் இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல வீழ்ந்தான். பிரஹஸ்தன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு மாரீசன், சுகன், சாரணன் ஆகியோர் மகோதரன், தூம்ராக்ஷன் ஆகியோருடன் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கினர். இங்கே அர்ஜுனனின் மனவுறுதி காணத்தக்கது — அவன் முதலில் பெண்களின் அச்சத்தைப் போக்குகிறான்; அதன் பிறகே போருக்கு எழுகிறான். பிரஹஸ்தன் இலங்கையின் சேனாபதி; அவன் வீழ்ந்ததுமே ராக்ஷசப் படை உடைந்தது. போரின் தொடக்கம் அமைச்சர்களுக்கிடையிலேயே நிகழ்கிறது. ராவணனின் அமைச்சர்கள் அர்ஜுனனின் அமைச்சர்களைக் கொன்று தின்கின்றனர் — இதனால் ராக்ஷசர்களின் கொடுமை சுட்டப்படுகிறது. ஹைஹய வீரர்களும் வீரமிக்கவர்கள்; அவர்களுடைய பலவகைப் படைக்கலங்கள் வருணிக்கப்படுகின்றன. இரைச்சலைக் கடல் முழக்கத்துக்கு உவமிப்பது போரின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. செய்தி கொண்டுவந்தவர்கள் ‘அச்சத்தால் கலங்கியவர்கள்’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வாயிற்காவலர்களால்’. அர்ஜுனன் நீரிலிருந்து எழுவது கங்கை நீரிலிருந்து அஞ்சனம் என்ற திசையானை எழுவதற்கு உவமிக்கப்படுகிறது — பெரிய கருநிற யானை நீரிலிருந்து எழுவதுபோல. அவன் சினம் யுகமுடிவின் நெருப்புபோல, அனைத்தையும் எரிக்கவல்லது. கதிரவன் இருளை அழிப்பதுபோல அவன் ராக்ஷசர்களை அழிக்கப் பாய்கிறான் — இங்கே ராக்ஷசர்கள் இருளுக்கு உவமிக்கப்படுகிறார்கள். பிரஹஸ்தனின் உலக்கை முனையிலுள்ள சுவாலை அசோக மலரின் நிறமுடையது, அதாவது சிவப்பு. அர்ஜுனன் அந்த உலக்கையைக் கதையால் தவிர்க்கிறான், தாங்கிக்கொள்ளவில்லை — இது போர்த்திறமை. கதையின் அளவு ஐந்நூறு கைகள் என்பது உயர்வுநவிற்சி; அவன் வலிமையைச் சுட்டுவது. பிரஹஸ்தனின் நிலை விந்திய மலைக்கு உவமிக்கப்படுகிறது — முன்பு விந்தியம் சூரியனின் வழியைத் தடுக்க உயர்ந்தது என்ற கதை பிரசித்தம்; ஆகவே ‘கதிரவனுக்கு விந்தியம்போல’ என்ற உவமை பொருள்பொதிந்தது; ஏனெனில் இங்கே அர்ஜுனன் கதிரவன்போல, பிரஹஸ்தன் அவன் வழியைத் தடுக்கும் விந்தியம்போல. ஆனால் அகஸ்தியரின் சொல்லால் விந்தியம் தாழ்ந்ததுபோல, பிரஹஸ்தனும் அர்ஜுனனின் கதையால் வீழ்த்தப்பட்டான். ‘வஜ்ரம் ஏந்தியவனின் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால், இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல என்பது கருத்து — முன்பு இந்திரன் மலைகளின் சிறகுகளை வஜ்ரத்தால் வெட்டினான். பிரஹஸ்தன் வீழ்ந்ததும் மற்ற அமைச்சர்கள் — மாரீசன், சுகன், சாரணன், மகோதரன், தூம்ராக்ஷன் — போர்க்களத்தை விட்டு ஓடினர்; இதனால் அர்ஜுனனின் வீரத்தின் தாக்கம் தெளிவாகிறது. இங்கே கவனிக்கவேண்டியது, அர்ஜுனன் தனியொருவன்; அவன் வீரர்கள் முன்பே கொல்லப்பட்டனர்; ஆயினும் அவன் ராக்ஷசப் படை முழுவதையும் தோற்கடிக்கிறான். கவி வரிசையாக வருணிக்கிறார் — முதலில் வீரர்களின் போர், பிறகு சேனாபதியின் வீழ்ச்சி, அதன் பிறகே தலைவர்களின் தனிப்போர்; இது வீரரசத்தின் இயல்பான வரிசை. ராக்ஷசர்களும் வீரர்களே என்பதைக் கவி மறைக்கவில்லை — பிரஹஸ்தன் முதலியோர் தம் ஒளியால் கார்த்தவீர்யனின் படையை அழித்தனர் என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. அர்ஜுனனுக்கான ‘சிறந்த பொன் தோள்வளை அணிந்தவன்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய அரச வைபவத்தைக் காட்டுகிறது — நீர்விளையாட்டிலும் அவன் அணிகலன் பூண்டிருந்தான். கதை அவனுக்குப் பிடித்த ஆயுதம்; ஆயிரம் கைகளால் அவன் பல கதைகளையும் ஏந்த முடியும்; ஆனால் இங்கே ஒரே ஒரு பெருங்கதை மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறது. அவன் தாக்குதல் ‘கருடனின் வேகத்தைக் கொண்டு’ — அதாவது கருடன் பாம்புகளின்மேல் பாய்வதுபோல அவன் ராக்ஷசர்களின்மேல் பாய்கிறான்.

அமைச்சர்கள் பின்வாங்கி, பிரஹஸ்தன் வீழ்த்தப்பட்டதும், ராவணன் விரைந்து அரசர்களில் சிறந்த அர்ஜுனனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பிறகு ஆயிரம் கைகளுடைய அரசனுக்கும் இருபது கைகளுடைய ராக்ஷசனுக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கொடிய போர் தொடங்கியது. அவர்கள் கொந்தளிக்கும் இரு கடல்கள்போல, வேர் அசையும் இரு மலைகள்போல, ஒளிமிக்க இரு சூரியர்கள்போல, எரிக்கும் இரு நெருப்புகள்போல, வலிமையால் செருக்குற்ற இரு யானைகள்போல, பசுவுக்காகப் போரிடும் இரு காளைகள்போல, முழங்கும் இரு மேகங்கள்போல, வலிமை மிகுந்த இரு சிங்கங்கள்போல, சினமுற்ற ருத்ரனும் காலனும்போல இருந்தனர். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கதைகளால் கடுமையாக அடித்துக்கொண்டனர். மலைகள் கொடிய இடியடிகளைத் தாங்குவதுபோல, அந்த மனிதனும் ராக்ஷசனும் கதையடிகளைத் தாங்கினர். இடியோசையிலிருந்து எதிரொலி பிறப்பதுபோல, அவர்களுடைய கதையடிகளால் எல்லாத் திசைகளும் எதிரொலித்தன. பகைவனின் மார்பில் வீழ்த்தப்பட்ட அர்ஜுனனின் கதை மின்னல்போல வானைப் பொன்னிறமாக்கியது. ராவணனால் மீண்டும் மீண்டும் வீழ்த்தப்பட்ட கதையும் அர்ஜுனனின் மார்பில் பெருமலையில் விழும் எரிநட்சத்திரம்போல் ஒளிர்ந்தது. அர்ஜுனனும் களைக்கவில்லை, ராக்ஷசேஸ்வரனும் களைக்கவில்லை; முன்பு பலிக்கும் இந்திரனுக்கும் நடந்ததுபோல அவர்களுடைய போர் சமமாக இருந்தது. கொம்புகளால் காளைகள்போல, தந்தமுனைகளால் யானைகள்போல அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கியபடி போரிட்டனர். பிறகு சினமுற்ற அர்ஜுனன் முழு வலிமையுடன் விடுத்த அந்தக் கதை ராவணனின் அகன்ற மார்பில், கொங்கைகளுக்கு நடுவே விழுந்தது. ஆனால் வரத்தால் காக்கப்பட்ட ராவணனின் மார்பில் அந்தக் கதை பலவீனமானதுபோல இரண்டாக உடைந்து தரையில் விழுந்தது. ஆயினும் அர்ஜுனன் விடுத்த கதையடியால் ராவணன் ஒரு வில்லின் நீளம் அளவுக்குப் பின்னே தள்ளப்பட்டு, முனகியபடி அமர்ந்துவிட்டான். இங்கே உவமைகளின் மாலை போரின் சமநிலையைக் காட்டுகிறது — இருவரும் நிகரான வலிமையுடையவர்கள். பிரம்மனின் வரம் ராவணனை மரணத்திலிருந்து காக்கிறது, தோல்வியிலிருந்து அல்ல — இது நுட்பமான வேறுபாடு. அச்சுப் பதிப்பில் ‘விம்ஶத்பாஹோ:’ என்ற பாடம் உள்ளது; அது ராவணனின் இருபது கைகளைச் சுட்டுகிறது. ஆயிரம் கைகளும் இருபது கைகளும் — எண்ணிக்கையின் முரணையும் கவி முன்வைக்கிறார்; ஆயினும் போர் சமமாக இருக்கிறது. ‘முன்பு பலிக்கும் இந்திரனுக்கும்போல’ என்ற உவமை, பலியும் இந்திரனும் நெடுங்காலம் போரிட்ட தேவாசுரப் போரை நினைவூட்டுகிறது. கதையடிகளின் எதிரொலி இடியோசைக்கு உவமிக்கப்படுகிறது; எல்லாத் திசைகளும் அதனால் நிறைந்தன. அர்ஜுனனின் கதை வீழ்த்தப்படும்போது வானைப் பொன்னிறமாக்குகிறது — மின்னல்போல அது ஒளிர்கிறது. இறுதியில் அர்ஜுனன் முழு வலிமையுடன் விடுத்த அடியே தீர்க்கமானதாகிறது. வரத்தால் கிடைத்த பாதுகாப்பு ராவணனின் மார்பில் கவசம்போல உள்ளது; அங்கே கதை உடைந்தது; ஆனால் அடியின் வேகம் அவனை ஒரு வில்லின் நீளம் தூரத்துக்குத் தள்ளித் தரையில் வீழ்த்துகிறது. ‘முனகியபடி’ என்ற சொல் அவன் வேதனையைக் காட்டுகிறது. உவமைகளின் மாலையில் ஒவ்வோர் இணையும் வெவ்வேறு பண்பைக் காட்டுகிறது — கடல்கள் கொந்தளிப்பை, மலைகள் உறுதியை, சூரியர்கள் ஒளியை, நெருப்புகள் எரிக்கும் தன்மையை, யானைகள் வலிமையை, காளைகள் போட்டியை, மேகங்கள் முழக்கத்தை, சிங்கங்கள் மூர்க்கத்தை, ருத்ரனும் காலனும் அழிக்கும் ஆற்றலை. இவ்வாறு கவி ஒரே இடத்தில் போரின் எல்லாப் பரிமாணங்களையும் சித்திரிக்கிறார். ‘அர்ஜுனனும் களைக்கவில்லை, ராக்ஷச அதிபனும் களைக்கவில்லை’ என்ற சொல் இருவரின் சோர்வின்மையைக் காட்டுகிறது — போர் நெடுநேரம் நடந்தது. ராவணனின் வரத்தின் ஆற்றல் இங்கே முதன்முறையாகக் கண்கூடாகிறது — கதை உடைந்தது, அவன் சாகவில்லை; ஆனால் அவன் செயலற்றுக் கலங்குகிறான்; அதனால் அர்ஜுனன் அவனைப் பிடிக்க வாய்ப்பு உண்டாகிறது. பிரம்மனின் வரம் வதத்திலிருந்து மட்டுமே காக்கும், கட்டுண்பதிலிருந்தோ தோல்வியிலிருந்தோ அல்ல என்பது இதனால் தெரிகிறது. 59ஆம் சுலோகத்தில் உள்ள ‘வ்ருஷாயுத்யன்’ என்ற சொல் ‘வ்ருஷா: அயுத்யன்’ (காளைகள் போரிட்டன) என்ற சந்தி வடிவமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. அர்ஜுனனின் கதை ‘பகைவனின் மார்பில்’ (அஹிதோரஸி) வீழ்த்தப்படுவது 56ஆம் சுலோகத்தில் உள்ளது.

தசக்ரீவன் கலங்கியிருப்பதைக் கண்ட அர்ஜுனன் திடீரெனப் பாய்ந்து, கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதுபோல அவனைப் பிடித்தான். வலிமைமிக்க அரசன் ஆயிரம் கைகளால் பத்துத் தலையனை வலிந்து பற்றி, நாராயணன் பலியைக் கட்டியதுபோலக் கட்டினான். தசக்ரீவன் கட்டப்படும்போது சித்தர்களும் சாரணர்களும் தேவர்களும் ‘நன்று’ என்று சொல்லியபடி அர்ஜுனனின் தலையில் மலர்களைத் தூவினர். புலி மானைப் பிடிப்பதுபோல, சிங்கம் யானையைப் பிடிப்பதுபோல அவனைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஹைஹய அரசன் மகிழ்ச்சியால் மேகம்போல மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான். பிறகு மயக்கம் தெளிந்த பிரஹஸ்தன் பத்துத் தலையன் கட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, சினமுற்றுத் திடீரென ஹைஹயனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பாய்ந்துவந்த அந்த நிசாசரர்களின் வேகம், மழைக்காலத்தில் கடலின்மேல் எழும் மேகங்களின் வேகம்போல் பொங்கித் தோன்றியது. ‘விடு, விடு! நில், நில்!’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கூவியபடி அவர்கள் போரில் உலக்கைகளையும் சூலங்களையும் வீசினர். பதற்றமற்றவனும் பகைவரை அழிப்பவனுமான அர்ஜுனன், அமரர்களின் பகைவர்களுடைய அந்தப் படைக்கலங்கள் தன்னை அடையும் முன்பே விரைவில் பிடித்துக்கொண்டான். பிறகு தாங்குதற்கரிய அதே சிறந்த படைக்கலங்களால் ராக்ஷசர்களைப் பிளந்து, காற்று மேகங்களை விரட்டுவதுபோல விரட்டியடித்தான். இவ்வாறு ராக்ஷசர்களை அச்சுறுத்தியபின், கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் ராவணனைப் பிடித்துக்கொண்டு நண்பர்கள் சூழ நகருக்குள் புகுந்தான். நகரின் அருகே அந்தணர்களாலும் நகர மக்களாலும் மலர்களும் அட்சதையும் பொழியப்பட்ட, இந்திரனுக்கு நிகரான அர்ஜுனன், பலியை அடக்கிய ஆயிரம் கண்ணனைப்போலத் தன் நகருக்குள் புகுந்தான். இறுதிச் சுலோகம் வம்ஶஸ்த யாப்பில் இயற்றப்பட்டுள்ளது. நாராயணன் பலியைக் கட்டியதன் உவமை இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — இங்கே அர்ஜுனன் விஷ்ணுவின், இந்திரனின் இடத்தில், ராவணன் பலியின் இடத்தில். இவ்வாறு மூவுலகையும் வென்ற ராவணனும் ஒரு மனித அரசனால் தோற்கடிக்கப்பட்டான் என்று அகஸ்தியர் ராமனுக்கு உணர்த்துகிறார். அர்ஜுனன் பிடித்தது கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதற்கும், கட்டியது நாராயணன் பலியைக் கட்டியதற்கும் உவமிக்கப்படுகின்றன. தேவர்களும் சித்தர்களும் சாரணர்களும் அர்ஜுனனைப் புகழ்கின்றனர்; ஏனெனில் ராவணன் அவர்கள் அனைவருக்கும் பகைவன். பிரஹஸ்தன் மயக்கம் தெளிந்து மீண்டும் தாக்குகிறான் — ராக்ஷசர்களின் தலைவன்பற்று தெரிகிறது. அர்ஜுனன் அவர்களுடைய படைக்கலங்களை இடையிலேயே பிடித்து அவற்றாலேயே அவர்களைத் தாக்குகிறான் — இதுவே அவனுடைய ஆயிரம் கைகளின் பயன். காற்று மேகங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல அவன் ராக்ஷசர்களைச் சிதறடித்தான். இறுதியில் வெற்றிபெற்ற அரசன் நகர மக்களாலும் அந்தணர்களாலும் வரவேற்கப்பட்டுத் தன் நகருக்குள் புகுகிறான்; கட்டுண்ட ராவணன் அவனுடன் கொண்டுசெல்லப்படுகிறான். இந்தச் சர்க்கத்தின் முதன்மையான செய்தி அடுத்த சர்க்கத்தின் இறுதியில் தெளிவாகும் — ‘வலியோரினும் வலியோர் உளர்’. தேவர்களையும் இந்திரனையும் வென்ற ராவணனும் ஒரு மனித அரசனால் விளையாட்டாகக் கட்டப்பட்டான். இதைக் கேட்டு ராவணன் வெல்லமுடியாதவன் அல்லன் என்று ராமனும் அறிவான். ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் தாக்கியபோது அர்ஜுனன் ‘பதற்றமற்றவன்’ என்று வருணிக்கப்படுகிறான் — அவன் அவசரப்படவில்லை, அஞ்சவுமில்லை. இறுதியில் நகர மக்களும் அந்தணர்களும் கொண்டாடுவது அரச அறத்தின் பயனைக் காட்டுகிறது. ராக்ஷசர்களின் ‘விடு, விடு! நில், நில்!’ என்ற கூக்குரல் அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மையைக் காட்டுகிறது — தலைவன் கட்டுண்டான்; அவர்களோ சொற்களாலேயே தாக்குகிறார்கள். சித்தர்களும் சாரணர்களும் மலர்மாரி பொழிவது, ராவணன் தோற்றதில் தேவர்களும் மகிழ்கிறார்கள் என்று காட்டுகிறது; ஏனெனில் அவன் முன்பு அவர்களை வருத்தியிருந்தான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க