சர்க்கம்
புலஸ்தியரின் சொல்லால் ராவணனின் விடுதலை
புலஸ்தியர் மாஹிஷ்மதிக்குச் செல்லுதல், அர்ஜுனன் செய்த உபசாரம், பேரனை விடுவிக்கும்படி வேண்டுகோள், ராவணன் விடுவிக்கப்பட்டு நட்புக்கொள்ளுதல், ‘வலியோரினும் வலியோர் உளர்’ என்ற உபதேசம்
ராவணனைப் பிடித்தது காற்றைப் பிடிப்பதுபோல அரிதானதும் வியப்பானதுமாக இருந்தது; அந்த நிகழ்வைத் தேவர்கள் வானில் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்; அவர்களிடமிருந்து புலஸ்தியர் கேள்விப்பட்டார். புலஸ்தியர் பிரம்மனின் மானஸபுத்திரர், விஶ்ரவஸின் தந்தை; ஆகவே ராவணனின் பாட்டனார். பெரும் மனவுறுதியுடையவராக இருந்தும், மக்கள்பாசத்தால் நடுங்கியபடி அவர் மாஹிஷ்மதியின் தலைவனைக் காண வந்தார் — மனவுறுதி மிக்கவர்களுக்கும் சந்ததிப்பாசம் தடுக்கமுடியாதது என்பது கருத்து. காற்றுக்கு நிகரான வேகமும் மனத்தின் விரைவுக்கு நிகரான ஆற்றலும் உடைய அந்த அந்தணர், வான்வழியைப் பற்றிக் கணப்பொழுதில் மாஹிஷ்மதி நகரை அடைந்தார். அமராவதிக்கு நிகரான, மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் மிக்க மக்கள் நிறைந்த அந்த நகருக்குள், பிரம்மா இந்திரனின் அமராவதிக்குள் புகுவதுபோல அவர் புகுந்தார். வானிலிருந்து இறங்கி, காலால் நடந்துவரும் சூரியன்போலக் கண்கொண்டு காணமுடியாத அவரைக் கண்டு, அர்ஜுனனின் பணியாளர்கள் அடையாளம் கண்டுகொண்டு அரசனுக்குத் தெரிவித்தனர். ‘புலஸ்தியர் வந்திருக்கிறார்’ என்ற சொல்லால் அறிந்துகொண்ட ஹைஹய அதிபன் தலைமேல் கைகூப்பி அந்தத் தவசியை எதிர்கொண்டு சென்றான். அவனுடைய புரோகிதர் அர்க்கியத்தையும் மதுபர்க்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, சக்ரனுக்கு முன்னே பிருகஸ்பதி செல்வதுபோல அரசனுக்கு முன்னே சென்றார். உதிக்கும் கதிரவன்போல வந்துகொண்டிருந்த அந்த முனிவரைக் கண்டு பரபரப்புடன் அர்ஜுனன், இந்திரன் ஈஸ்வரனை வணங்குவதுபோல வணங்கினான். பிறகு மதுபர்க்கம், பசு, பாதம் கழுவும் நீர் (பாத்யம்), அர்க்கியம் ஆகியவற்றை அளித்து, அரசர்க்கரசன் மகிழ்ச்சியால் தழுதழுத்த குரலில் புலஸ்தியரிடம் சொன்னான். இங்கே விருந்தினரை உபசரிக்கும் சாஸ்திர முறை முழுமையாகக் காட்டப்படுகிறது — எதிர்கொண்டு செல்லுதல், புரோகிதர் முன்செல்லுதல், வணக்கம், மதுபர்க்கம், பசுதானம், பாத்யம், அர்க்கியம். நேற்றுதான் ராவணனை வலிந்து கட்டிய அரசன் இன்று அந்தணர் முன் பணிவுடன் வணங்குகிறான் — இதுவே க்ஷத்திரியனின் இலட்சியம். ‘காலால் நடக்கும் சூரியன்போல’ என்ற உவமை முனிவரின் ஒளியைச் சுட்டுகிறது — பூமியில் நடக்கும் சூரியனைப்போல அவர் ஒளிர்கிறார். இந்திரன், பிருகஸ்பதி ஆகியோரின் உவமை புரோகிதரின் பெருமையைக் காட்டுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் முந்தைய சர்க்கத்தின் தொடர்ச்சி — அர்ஜுனனால் கட்டப்பட்ட ராவணன் மாஹிஷ்மதியில் சிறைப்பட்டிருக்கிறான். ‘காற்றைப் பிடிப்பதுபோல’ என்ற உவமை இரு பொருள்களைத் தாங்கியுள்ளது — காற்றைக் கையால் பிடிக்கமுடியாததுபோல ராவணனும் பிடிக்கமுடியாதவன் என்று உலகில் புகழ் இருந்தது; ஆகவே அவனைப் பிடித்தது வியப்பானது; தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமானது. தேவர்கள் வானில் அதைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் என்ற சொல்லால் இந்தச் செய்தி தேவலோகத்திலும் பரவியது என்று சுட்டப்படுகிறது. முனிவர் வந்த வேகம் ‘காற்றுக்கு நிகரான வேகமுடையவர்’, ‘மனத்தின் விரைவுக்கு நிகரான ஆற்றலுடையவர்’ என்ற சொற்களால் வருணிக்கப்படுகிறது — தவவலிமையால் அவர் விரும்பிய இடத்துக்குக் கணப்பொழுதில் செல்கிறார். அமராவதி, பிரம்மா ஆகியோரின் உவமை மாஹிஷ்மதியின் வளத்தையும் முனிவரின் பெருமையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. அர்ஜுனனுக்கான ‘பரபரப்புடன்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய மதிப்பு நிறைந்த விரைவைச் சுட்டுகிறது, அச்சத்தை அல்ல.
அர்ஜுனன் சொன்னான் — ‘அந்தணர்களின் தலைவரே, காண்பதற்கரிய உம்மை நான் காண்பதால், இன்றே மாஹிஷ்மதி அமராவதிக்கு நிகராக்கப்பட்டது. இன்று எனக்கு நலம்; இன்று என் விரதம் நலம்பெற்றது; இன்று என் பிறவி பயனுற்றது; இன்று என் தவம் பயனுற்றது; ஏனெனில் தேவக் கூட்டங்களால் வணங்கப்படும் உம் திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன். இந்த அரசு, இந்த மைந்தர்கள், இந்த மனைவியர், நாங்கள் — எல்லாம் உம்முடையவை. அந்தணரே, நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும், என்ன காரியம் என்று நீர் ஆணையிடுங்கள்.’ பிறகு புலஸ்தியர் அந்த மன்னனிடம் அறத்திலும், அக்னிகளிலும், மைந்தர்களிடமும் நலம் விசாரித்துவிட்டு, ஹைஹயர்களின் அரசனான அர்ஜுனனிடம் சொன்னார் — ‘மனிதர்க்கரசே, தாமரையிதழ்க் கண்ணனே, முழுநிலவு போன்ற முகத்தவனே, உன் வலிமை ஈடற்றது; அதனால்தான் நீ தசக்ரீவனை வென்றாய். எவனுக்கு அஞ்சிக் கடலும் காற்றும் அசைவின்றி அடங்கி நிற்கின்றனவோ, போரில் வெல்லுதற்கரிய அந்த என் பேரன் உன்னால் போரில் கட்டப்பட்டான். என் மகன்வழிப் பேரனின் புகழை நீ பருகிவிட்டாய்; உன் பெயரை உலகில் பரப்பிவிட்டாய். இன்று என் சொல்லால் வேண்டப்படும் நீ, குழந்தாய், பத்துத் தலையனை விடுவி.’ அர்ஜுனனின் சொற்களில் பணிவின் உச்சம் — அவன் அரசையும் குடும்பத்தையும் தன்னையும் முனிவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறான். புலஸ்தியரும் நலம் விசாரிப்பதில் தொடங்குகிறார் — அறம், அக்னிஹோத்திரம், சந்ததி ஆகிய மூன்றும் இல்லறத்தானான அரசனுக்கு முதன்மையானவை. புலஸ்தியரின் வேண்டுகோளில் சாதுர்யம் உள்ளது — முதலில் அர்ஜுனனின் வலிமையைப் புகழ்கிறார்; பிறகு ராவணனின் பெருமையை வருணித்து அவனை வென்றவனின் மதிப்பை உயர்த்துகிறார்; இறுதியில்தான் விடுதலையை வேண்டுகிறார். ‘பருகிவிட்டாய்’ என்ற சொல்லால் — நீர் பருகப்படுவதுபோல ராவணனின் புகழை நீ முழுமையாகத் தீர்த்துவிட்டாய் என்பது கருத்து; அச்சுப் பதிப்பில் ‘பீதம்’ (பருகப்பட்டது) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸ்பீதம்’ (பெருக்கப்பட்டது). ‘குழந்தாய்’ என்ற விளியால் முனிவர் அரசனை மகன்போல் நேசிக்கிறார். பன்னிரண்டாம் சுலோகம் மூன்று அரைச்சுலோகங்களால் ஆனது; அதில் அர்ஜுனனின் அர்ப்பணிப்பு உச்சத்தை அடைகிறது. ‘குர்மி’ (செய்கிறோம்) என்பது ஆர்ஷ வடிவம்.
புலஸ்தியரின் ஆணையை ஏற்ற அர்ஜுனன் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; மன்னர்க்கரசன் மகிழ்ந்தவன்போல ராக்ஷச வேந்தனை விடுவித்தான். தேவர்களின் பகைவனான அவனை விடுவித்து, அர்ஜுனன் தெய்வீக அணிகலன்களாலும் மாலைகளாலும் ஆடைகளாலும் அவனைச் சிறப்பித்து, அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து ஒருவருக்கொருவர் தீங்கிழைப்பதில்லை என்ற நட்பை ஏற்று, பிரம்மனின் மகனான புலஸ்தியரை வணங்கித் தன் மாளிகைக்குச் சென்றான். புலஸ்தியராலும் விடைகொடுக்கப்பட்டு, தழுவப்பட்டு, விருந்தோம்பல் பெற்ற அந்தப் பெருமிதமுடைய ராக்ஷச வேந்தன் தோற்கடிக்கப்பட்டவனாக நாணிக்கொண்டிருந்தான். பிதாமகனின் மகனும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான புலஸ்தியரும் தசக்ரீவனை விடுவித்துவிட்டுப் பிரம்மலோகம் சென்றார். இவ்வாறு பெருவலிமையுடைய அந்த ராவணன் கார்த்தவீர்யனால் அவமதிக்கப்பட்டான்; புலஸ்தியரின் சொல்லால் மீண்டும் விடுவிக்கப்பட்டான். அகஸ்தியர் ராமனிடம் சொல்கிறார் — ‘ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, இவ்வாறு வலியோரினும் வலியோர் உளர்; ஆகவே தனக்கு நன்மையை விரும்புபவன் பிறரை அலட்சியம் செய்யலாகாது.’ ஆனால் ஊனுண்பவர்களின் அந்த அரசன் ஆயிரம் கையனின் நட்பைப் பெற்றபின் மீண்டும் செருக்கால் அரசர்களை அழித்தான்; பூமி முழுவதும் சுற்றித் திரிந்தான். அர்ஜுனனின் மௌனம் அவன் பெருமையைக் காட்டுகிறது — அவன் வாதிடவில்லை, நிபந்தனை விதிக்கவில்லை; அந்தணரின் சொல்லையே பிரமாணமாகக் கொள்கிறான். ‘நாணிக்கொண்டிருந்தான்’ என்ற சொல் ராவணனின் நிலையைச் சுட்டுகிறது — அவன் அவமானப்பட்டான்; ஆயினும் அவன் செருக்கு அழியவில்லை; ஏனெனில் இறுதிச் சுலோகம் அவன் மீண்டும் வன்முறையில் இறங்கியதை வருணிக்கிறது. இப்பகுதியில் இரு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் உள்ளன — பதினெட்டாவது வம்ஶஸ்த வகை, இருபத்துமூன்றாவது (இறுதியானது) உபஜாதி. இறுதிச் சுலோகத்தில் ‘சகார சகார’ என்ற இரட்டிப்பு — முதலாவது ‘அழிவைச் செய்தான்’ (கதனம் சகார), இரண்டாவது ‘சுற்றினான்’ (சசார) என்ற பொருளில் ‘சகார’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது. அர்ஜுனன் ராவணனை விடுவித்ததோடு நில்லாமல் அவனைச் சிறப்பித்து நட்பும் கொள்கிறான் — இது அவன் பெருந்தன்மை. அக்னிசாட்சியான நட்பு ‘தீங்கிழையாதது’ — அதாவது ஒருவருக்கொருவர் தீங்கிழைக்கக்கூடாது என்ற உறுதிமொழி. அகஸ்தியரின் உபதேசம் ராமனுக்கும் பொருந்தும் — ராவண வதத்தால் ராமனின் பெருமை நிலைபெற்றது; ஆயினும் செருக்குக் கொள்ளலாகாது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥