॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 31

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் மாஹிஷ்மதிக்குச் செல்லுதலும் நர்மதையில் சிவவழிபாடும்

ராமனின் கேள்வி, ராவணன் மாஹிஷ்மதியை அடைதல், அர்ஜுனன் இல்லாதிருத்தல், விந்திய மலையின் வருணனை, நர்மதையின் வருணனை, அமைச்சர்களிடம் ராவணனின் சொற்கள், ராக்ஷசர்கள் நீராடி மலர் சேகரித்தல், ராவணன் பொன்லிங்கத்தை வழிபட்டு நடனமாடுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அகஸ்தியர் இந்திரஜித்தின் வலிமையையும் ராவணன் தேவர்களை வென்றதையும் வருணித்தார். பிறகு பேரொளியுடைய ராமன் வியப்புடன் மீண்டும் பணிந்து, முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியரிடம் சொன்னான் — ‘பகவானே, அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, கொடிய ராக்ஷசன் பூமியில் சுற்றித் திரிந்த காலம் முதல் உலகங்கள் வெறுமையாக இருந்தனவா? ராக்ஷசேஸ்வரனான ராவணன் தோல்வியைச் சந்திக்காதிருக்கும்படி, அப்போது இங்கே க்ஷத்திரிய அரசனோ வேறு சிற்றரசனோ ஒருவரும் இல்லையா? அல்லது அந்த மன்னர்கள் அனைவரும் வீரமிழந்து, சிறந்த அஸ்திரங்களிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தனரா? அதனால்தான் பல அரசர்கள் வெல்லப்பட்டனரா?’ ராகவனின் சொல்லைக் கேட்ட பகவானான அகஸ்திய முனிவர், பிதாமகன் ஈஸ்வரனிடம் பேசுவதுபோலப் புன்னகைத்தபடி ராமனிடம் சொன்னார் — ‘மன்னர்களில் காளையே, பூமியின் தலைவனே, ராமா, இவ்வாறுதான் மன்னர்களை வருத்தியபடி ராவணன் பூமியில் சுற்றித் திரிந்தான்.’ ராமனின் கேள்வி க்ஷத்திரியப் பெருமிதத்திலிருந்து பிறந்தது — தன் முன்னோர்களும் ராவணனால் தோற்கடிக்கப்பட்டனரா என்பது அவன் கவலை. அகஸ்தியரின் புன்னகை, விடை வியப்பூட்டுவதாக இருக்கும் என்று சுட்டுகிறது — ஒரு மனித அரசனும் ராவணனை வென்றிருக்கிறான். ‘பிதாமகன் ஈஸ்வரனிடம் பேசுவதுபோல’ என்ற உவமை, பிரம்மா சிவனிடம் பேசுவதுபோல, அகஸ்தியரின் வாஞ்சையையும் மதிப்பையும் காட்டுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் தொடங்கும் அர்ஜுனனின் கதை அடுத்த இரு சர்க்கங்களில் நிறைவடையும். இரண்டாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் மூன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றால் ராமனின் கேள்வி விரிவாக்கப்படுகிறது. ராமன் ‘அரசனோ சிற்றரசனோ’ என்று இருவகையாகக் கேட்கிறான் — பேரரசர்களோ குறுநில மன்னர்களோ; அனைவருமே பலவீனர்களாக இருந்தனரா என்பது அவன் ஐயம். ‘பணிந்து’ என்ற சொல்லால் ராமனின் அடக்கமும் குருவிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பும் தெரிகின்றன.

பிறகு ராவணன், தேவலோக நகருக்கு நிகரான ஒளியுடைய, வசுரேதஸ் எனும் அக்னி எப்போதும் உறையும் மாஹிஷ்மதி என்ற நகரை அடைந்தான். அங்கே வசுரேதஸின் அருளால் அவனுக்கு நிகரான அர்ஜுனன் என்ற அரசன் இருந்தான்; அவன் ஆட்சியில் அக்னி தர்ப்பைக் குண்டத்தில் எப்போதும் உறங்கினான். அதே நாளில் வலிமையுடைய ஹைஹய அதிபனும் தலைவனுமான அர்ஜுனன் பெண்களுடன் நர்மதையில் விளையாடச் சென்றிருந்தான். அதே நாளில் ராவணன் அங்கே வந்தான்; ராக்ஷச வேந்தன் அவனுடைய அமைச்சர்களிடம் கேட்டான் — ‘அர்ஜுன அரசன் எங்கே? விரைவில் சரியாகச் சொல்லுங்கள். ராவணனான நான் மனிதர்களில் சிறந்தவனோடு போரிட விரும்பி வந்திருக்கிறேன்; என் வருகையை நீங்கள் முன்கூட்டியே அவனுக்குத் தெரிவியுங்கள்.’ ராவணன் இவ்வாறு சொன்னதும் மிகுந்த அறிவுடைய அமைச்சர்கள் அரசன் அங்கு இல்லை என்று ராக்ஷச அதிபனிடம் சொன்னார்கள். நகர மக்களின் வாயிலாக அர்ஜுனன் சென்றுவிட்டதைக் கேட்ட விஶ்ரவஸின் மகனான ராவணன், அங்கிருந்து விலகி, இமயமலைக்கு நிகரான விந்திய மலையை அடைந்தான். அர்ஜுனன் கார்த்தவீர்யன், ஆயிரம் கைகளுடையவன் என்று புகழ்பெற்றவன்; அவன் நகரில் அக்னி உறைவதே அவனுடைய ஒளியின் மூலம். ‘அதே நாளில்’ என்ற மீள்கூற்று ஊழின் இணைவைச் சுட்டுகிறது — அரசன் நகருக்கு வெளியே சென்ற அதே நாளில் பகைவன் வந்தான். ராவணன் அமைச்சர்களிடம் அச்சுறுத்தலாக அல்ல, போருக்கான அறைகூவலாகக் கேட்கிறான்; அரசன் இல்லாதபோது அவன் நகரைத் தாக்கவில்லை — இது அவனுடைய போர்வீர அறம். மாஹிஷ்மதி ‘தேவலோக நகருக்கு நிகரான ஒளியுடையது’ — அமராவதி போன்றது; இவ்வாறு ராவணன் தேவலோகத்தை வென்றபின் இப்போது பூமியின் சுவர்க்கத்துக்கு வருகிறான். அர்ஜுனனுக்கும் அக்னிக்கும் உள்ள தொடர்பு தனித்தன்மை வாய்ந்தது — அக்னி அவன் ஆட்சியில் எப்போதும் உறைகிறான்; ஆகவே அர்ஜுனன் அக்னிக்கு நிகரான ஒளியுடையவன். ‘தர்ப்பைக் குண்டத்தில் உறங்குபவன்’ (ஶரகுண்டேஶய:) என்ற சொல்லை, ‘தர்ப்பை பரப்பிய அக்னிகுண்டத்தில்’ என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. அமைச்சர்களுக்கான ‘மிகுந்த அறிவுடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழி அவர்களுடைய விவேகத்தைக் காட்டுகிறது — ராவணனுக்கு அஞ்சிப் பொய் சொல்லாமல், அரசன் இல்லாததைத் தெளிவாகச் சொல்கின்றனர்.

அந்த ராவணன், மேகத்துக்குள் புகுந்ததுபோலவும், பூமியைப் பிளந்துகொண்டு எழுந்ததுபோலவும், வானத்தைக் கீறுவதுபோலவும் நின்ற விந்திய மலையைக் கண்டான். அது ஆயிரம் சிகரங்களைக் கொண்டிருந்தது; அதன் குகைகளில் சிங்கங்கள் வாழ்ந்தன. அருவிகளிலிருந்து விழும் குளிர்ந்த நீரால் அது வெடிச்சிரிப்புச் சிரிப்பதுபோல் இருந்தது. தம் பெண்களுடன் விளையாடும் தேவர், தானவர், கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள், கின்னரர் ஆகியோரால் அந்த உயர்ந்த மலை சுவர்க்கமாகவே இருந்தது. பெருகியோடும் நதிகளால் அதன் நீர் பளிங்குபோல் இருந்தது; அசையும் நாக்குகளுடன் கூடிய படங்களைக் கொண்ட ஆதிசேஷன்போல அது நின்றது; மேலே எழுவதுபோல், குகைகளுடன் கூடிய, இமயத்துக்கு நிகரான மலை அது. விந்தியத்தின் வருணனை அதன் உயரத்தையும் பரப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது — வானத்தைக் கீறுவது, வெடிச்சிரிப்பு, அனந்தநாகத்தை ஒத்திருத்தல் என்ற மூன்று அணிகள். நதிகள் படங்களைப் போல, அவற்றின் அலைபாயும் தாரைகள் நாக்குகளைப் போல — இந்த உவமை மிக நுட்பமானது. மலையின் வருணனை ராவணனின் பார்வையில் செய்யப்படுகிறது — அவன் ஒரு பயணியைப்போல எல்லாவற்றையும் வியப்புடன் காண்கிறான். விந்தியம் சுவர்க்கத்துக்கு நிகர் என்று சொல்லிக் கவி பூமியிலும் தேவலோகத்தின் அழகு உண்டு என்று காட்டுகிறார். ‘அனந்தனைப்போல நின்ற’ என்ற சொல்லில் விந்தியத்தின் நீளம் ஆயிரம் படமுடைய ஆதிசேஷனின் நீளத்துக்கு உவமிக்கப்படுகிறது.

பிறகு விந்தியத்தைக் கண்டுகொண்டே ராவணன் நர்மதைக்குச் சென்றான் — கற்களை உருட்டும் நீருடைய, புண்ணியமான, மேற்குக் கடலை நோக்கிப் பாயும் நதி அது. வெப்பத்தால் தகிக்கப்பட்டுத் தாகமுற்ற எருமைகள், கவரிமான்கள், சிங்கங்கள், புலிகள், கரடிகள், சிறந்த யானைகள் ஆகியவற்றால் அதன் நீர்நிலைகள் கலக்கப்பட்டிருந்தன; சக்கரவாகங்கள், காரண்டவங்கள், அன்னங்கள், நீர்க்கோழிகள், எப்போதும் களிப்புடன் கூவும் சாரசங்கள் ஆகியவற்றால் அது சூழப்பட்டிருந்தது. கவி அவளை ஓர் அழகிய பெண்ணைப்போல வருணிக்கிறார் — பூத்த மரங்கள் அவள் தலையணிகள், சக்கரவாக இணை அவள் கொங்கைகள், அகன்ற மணல்திட்டுகள் அவள் இடை, அன்னவரிசை அவள் மேகலை, மலர்த்தூள் அவள் உடற்பூச்சு, நீர்நுரை அவள் தூய ஆடை, நீராடல் அவள் இனிய தீண்டல், மலர்ந்த நீலோத்பலங்கள் அவள் அழகிய கண்கள். பத்துத் தலையன் விரைவில் புஷ்பகத்திலிருந்து இறங்கி, விரும்பிய சிறந்த பெண்ணைப்போல நதிகளில் சிறந்த நர்மதையில் மூழ்கி நீராடி, பல முனிவர்கள் நாடும் அதன் அழகிய மணல்திட்டில் அமைச்சர்களுடன் அமர்ந்தான். ‘இவள் கங்கை’ என்று நர்மதையைப் புகழ்ந்து, அவளைக் கண்டதால் அந்தப் பத்துத் தலையன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். நதியைப் பெண்ணாக உருவகிப்பது கவியின் விருப்பமான அணி; இங்கே அது முழுமையாக உள்ளது — அணிகலன்கள், ஆடை, உடற்பூச்சு, கண்கள். ராவணனுக்கு நர்மதையும் ‘விரும்பிய பெண்’போல — அவனுடைய காம இயல்பு உவமையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் இங்கே அவன் அமைதியானவனாக, மகிழ்ந்தவனாக, பக்தனாகக் காணப்படுகிறான் — அவன் ஆளுமையின் இன்னொரு பக்கம். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தின் முன்பாதி (‘இவள் கங்கை’) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. நர்மதைக் கரையில் விலங்குகள், பறவைகளின் வருணனை அவளுடைய வளத்தைக் காட்டுகிறது — எருமைகள், கவரிமான்கள், சிங்கங்கள், புலிகள், கரடிகள், யானைகள் தாகத்துடன் அவள் நீரைப் பருகுகின்றன; சக்கரவாகங்கள், காரண்டவங்கள், அன்னங்கள், நீர்க்கோழிகள், சாரசங்கள் அவள் நீரில் விளையாடுகின்றன. இவ்வாறு அவள் எல்லா உயிர்களுக்கும் புகலிடம், தாயைப்போல. ‘வெப்பத்தால் தகிக்கப்பட்டு’ என்ற சொல்லால் நண்பகல் வேளை சுட்டப்படுகிறது; அது பின்னர் ராவணனின் சொற்களில் தெளிவாகிறது — சூரியன் வானின் நடுவில் நிற்கிறான். பெண் உருவகத்தின் ஒவ்வோர் உறுப்பும் இயற்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியால் நிறைவுசெய்யப்படுகிறது — மரங்கள், பறவைகள், மணல்திட்டுகள், மலர்கள், நுரை, நீர், தாமரைகள்; இவ்வாறு நதி ஒரு முழு அழகியாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. ராவணன் அவளில் ‘விரும்பிய பெண்ணைப்போல’ மூழ்குகிறான் — நதியில் அவன் நீராடுவதும் சிருங்காரப் பார்வையில் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘இவள் கங்கை’ என்ற அவனுடைய புகழ்ச்சி நர்மதையின் தூய்மையைக் கங்கைக்கு நிகராகக் கருதுகிறது. முனிவர்கள் நாடும் மணல்திட்டு என்பது அவளுடைய தூய்மைக்கு மற்றொரு சான்று.

பிறகு அங்கே விளையாட்டாக அவன் சுகன், சாரணன் ஆகிய அமைச்சர்களிடம் சொன்னான் — ‘இதோ இந்தச் சூரியன் ஆயிரம் கதிர்களால் உலகைப் பொன்னாக்கியதுபோலச் செய்து, கடும் வெப்பத்தைத் தந்தபடி வானின் நடுவில் நிற்கிறான்; ஆனால் நான் அமர்ந்திருப்பதை அறிந்ததும் கதிரவன் சந்திரனைப்போலக் குளிர்ந்துவிடுகிறான். நர்மதையின் நீரால் குளிர்ந்த, நறுமணமுடைய, களைப்பைப் போக்கும் இந்தக் காற்றும் எனக்கு அஞ்சியே மிகுந்த அடக்கத்துடன் மெல்ல வீசுகிறது. நதிகளில் சிறந்த, இன்பத்தைப் பெருக்கும் இந்த நர்மதையும் முதலைகள், மீன்கள், பறவைகள் நிறைந்த அலைகளோடு அஞ்சிய பெண்போல அடங்கி நிற்கிறாள். நீங்களோ போரில் இந்திரனுக்கு நிகரான அரசர்களின் படைக்கலங்களால் காயமுற்று, சந்தனக் குழம்பால் நனைந்ததுபோலக் குருதியால் நனைந்திருக்கிறீர்கள். ஆகவே, ஸார்வபௌமம் முதலான மதயானைகள் கங்கையில் மூழ்குவதுபோல, இன்பம் தரும் இந்த மங்கலமான நர்மதையில் நீங்கள் மூழ்கி நீராடுங்கள். இந்தப் பெருநதியில் நீராடிப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவீர்கள். நானும் இன்று சரத்கால நிலவுக்கு நிகரான ஒளியுடைய இந்த மணல்திட்டில் மெதுவாகச் சடைமுடியுடைய சிவனுக்கு மலர்க்காணிக்கை செலுத்துவேன்.’ ராவணனின் சொற்களில் அகங்காரமும் பக்தியும் கலந்துள்ளன — சூரியனும் காற்றும் நதியும் தனக்கு அஞ்சியே அடங்கியுள்ளன என்று அவன் எண்ணுகிறான்; ஆயினும் அவன் சிவபூஜைக்குத் தயாராகிறான். ‘இன்பத்தைப் பெருக்கும் நர்மதை’ (நர்மதா நர்மவர்தினீ) என்பது ஒரு சொல்விளையாட்டு — நர்மம் எனும் இன்பத்தைத் தருவதால் நர்மதா. அமைச்சர்களின் காயங்களும் குருதியும் முந்தைய போர்களின் நினைவுச்சின்னங்கள்; நதியில் நீராடுவதே அவர்களுக்கு மருத்துவமும் தூய்மையும். திசையானைகளின் உவமை ராக்ஷசர்களின் பேருருவைச் சுட்டுகிறது. சூரியன் சந்திரனைப்போலக் குளிர்வது, காற்று மெல்ல வீசுவது, நதி அஞ்சிய பெண்போல அடங்கி நிற்பது — இந்த மூன்றும் ராவணனின் கருத்தில் அவனுடைய பெருமிதத்தின் விளைவுகள். உண்மையில் அவை இயற்கையின் இயல்பான பண்புகள்; ஆனால் அகங்காரியான அவன் எல்லாம் தனக்கு அஞ்சியே என்று எண்ணுகிறான். இந்தத் தற்புகழ்ச்சியே ராவணனின் இயல்பின் முதன்மையான அடையாளம். ஆயினும் ‘பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவீர்கள்’ என்ற சொல், அவன் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் நீராடுவதன் புண்ணியத்தை மதிக்கிறான் என்று காட்டுகிறது — ராக்ஷசனும் அறத்தின் வெளிப்புற அங்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறான். அமைச்சர்களின் பெயர்கள் பின்னர் பிரஹஸ்தன் முதலியோர் என்று சொல்லப்படுகின்றன; இங்கே சுகனும் சாரணனுமே முதன்மையானவர்கள்.

ராவணன் இவ்வாறு சொன்னதும் பிரஹஸ்தன், சுகன், சாரணன் ஆகியோர் மகோதரன், தூம்ராக்ஷன் ஆகியோருடன் நர்மதையில் மூழ்கி நீராடினர். ராக்ஷச வேந்தனின் யானைகள் போன்ற அவர்களால் கலக்கப்பட்ட நர்மதை நதி, வாமனம், அஞ்சனம், பத்மம் முதலான திசையானைகளால் கலக்கப்பட்ட கங்கைபோல் ஆனாள். பிறகு பெருவலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் நர்மதையில் நீராடிக் கரையேறி ராவணனின் பூஜைக்காக மலர்களைக் கொண்டுவந்தனர். வெண்மேகம் போன்ற ஒளியுடைய, மனதுக்கினிய நர்மதை மணல்திட்டில் ராக்ஷசர்கள் கணப்பொழுதில் மலர்களாலான ஒரு மலையையே உருவாக்கினர். இவ்வாறு மலர்கள் கொண்டுவரப்பட்டதும், ராக்ஷசேஸ்வரனான ராவணன், பெரிய யானை கங்கையில் இறங்குவதுபோல, நீராட நதியில் இறங்கினான். அங்கே முறைப்படி நீராடி, ஈடற்ற ஜபத்தை ஜபித்து, அந்த ராவணன் நர்மதை நீரிலிருந்து கரையேறினான்; பிறகு ஈர ஆடையைக் களைந்து வெண்ணிற ஆடையை உடுத்திக்கொண்டான். பூஜைக்கு முன் தூய்மைபெறும் முறை சாஸ்திரப்படி சொல்லப்படுகிறது — நீராடல், ஜபம், உலர்ந்த வெண்ணிற ஆடை. ராவணன் வேதம் அறிந்தவன், சிவபக்தன் என்ற புகழ் இங்கே உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ‘மலர்களாலான மலை’ என்ற உயர்வுநவிற்சி ராக்ஷசர்களின் எண்ணிக்கையையோ அவர்களுடைய பக்தியையோ காட்டுகிறது. நாற்பதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதி (ஆடை மாற்றுதல்) வல்கேட் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளது. ராக்ஷசர்களின் நீராடல் திசையானைகள் கங்கையில் மூழ்குவதற்கு உவமிக்கப்படுகிறது — வாமனம், அஞ்சனம், பத்மம், ஸார்வபௌமம் என்ற நான்கு திசையானைகள் புகழ்பெற்றவை. ராவணனின் நீராடலும் பெரிய யானை கங்கையில் மூழ்குவதற்கு உவமிக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு அவன் அவர்களிலும் முதன்மையானவன். மலர் சேகரித்த வேகம் ‘கணப்பொழுதில்’ என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுகிறது — பணியாளர்கள் தலைவனின் பூஜைக்காக ஆர்வத்துடன் ஈடுபடுகின்றனர். ராவணன் வெண்ணிற ஆடை அணிகிறான் — தூய்மைக்கும் சாத்விகத்துக்குமான அடையாளம்.

கைகூப்பியபடி சென்ற ராவணனை ராக்ஷசர்கள் அனைவரும், அவன் நடைக்குக் கட்டுப்பட்டு உருவெடுத்த மலைகளைப்போலப் பின்தொடர்ந்தனர். ராக்ஷசேஸ்வரனான ராவணன் எங்கெங்கே சென்றானோ அங்கெல்லாம் ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான லிங்கம் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. மணல் மேடையின் நடுவே அந்த லிங்கத்தை நிறுவி, ராவணன் சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருள்களாலும் அமுதம்போல் மணக்கும் மலர்களாலும் அதை அர்ச்சித்தான். பிறகு நல்லோரின் துயர் தீர்ப்பவரும், மேலானவரும், சிறந்தவரும், வரமளிப்பவரும், நிலவின் கதிரை அணியாகக் கொண்டவருமான சங்கரரை வழிபட்டு, அந்த நிசாசரன் முன்னே கைகளை விரித்துப் பாடினான், நடனமாடினான். இறுதிச் சுலோகம் வம்ஶஸ்த யாப்பில் இயற்றப்பட்டுள்ளது; அது சர்க்கத்தின் நிறைவைச் சுட்டுகிறது. ராவணனின் சிவபக்தி இங்கே தெளிவாகிறது — அவன் எங்கும் பொன்லிங்கத்தைத் தன்னுடன் கொண்டுசெல்கிறான்; நாள்தோறும் வழிபடுகிறான். பாடலும் நடனமும் பக்தியின் உச்சத்தைக் காட்டுகின்றன; ராவணன் சிவனைப் போற்றும் தோத்திரத்தை இயற்றியவன் என்ற உலகப் புகழும் இதனோடு பொருந்துகிறது. அமைதியும் பக்தியும் நிறைந்த இந்தத் தருணத்திலேயே, அடுத்த சர்க்கத்தில் அர்ஜுனனின் நர்மதை விளையாட்டால் அவன் பூஜை குலையப்போகிறது — கதையின் நாடகீய முரண். ‘உருவெடுத்த மலைகளைப்போல’ என்ற உவமை ராக்ஷசர்களின் பேருருவையும், அவர்களுக்கு ராவணனிடமுள்ள பற்றையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துகிறது. ராவணனின் நடனம் ‘கைகளை விரித்து’ என்று வருணிக்கப்படுகிறது — பக்தியின் ஆனந்தம் உடலாலும் வெளிப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க