சர்க்கம்
சுகேசனின் மைந்தர்கள் வரம் பெறுதலும் இலங்கையில் வசித்தலும் அவர்களுடைய சந்ததியும்
சுகேசன் தேவவதியை மணத்தல், மால்யவான் சுமாலி மாலி ஆகியோரின் பிறப்பு, அவர்களுடைய தவமும் பிரம்மாவின் வரமும், விசுவகர்மா இலங்கையைக் காட்டுதல், நர்மதையின் மகள்களோடு திருமணம், அவர்களுடைய மக்களும் பேரர்களும், தேவர்களை வருத்துதல்
அறவழி நின்றவனும் வரம் பெற்றவனுமான ராக்ஷசன் சுகேசனைக் கண்டு, விசுவாவசுவுக்கு நிகரான ஒளியுடைய கிராமணி என்ற கந்தர்வன் சிந்தித்தான். அவனுக்குத் தேவவதி என்ற மகள் இருந்தாள் — இரண்டாவது லக்ஷ்மியைப் போன்றவள், மூவுலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவள், அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள். தர்மாத்மாவான அவன், ராக்ஷசர்களின் அரசத் திருமகளைப் போன்ற அவளைச் சுகேசனுக்குக் கொடுத்தான். வரத்தால் செல்வம் பெற்ற, அன்புக்குரிய அந்தக் கணவனை அடைந்து தேவவதி மகிழ்ந்திருந்தாள் — ஏழை செல்வத்தைப் பெற்றது போல. அவளோடு இணைந்த அந்த இரவில் திரிவோன், அஞ்சனம் என்ற திசையானையிடமிருந்து தோன்றிய பெரும் யானை பெண் யானையோடு விளங்குவது போல விளங்கினான். பிறகு உரிய காலத்தில், ராகவா, சுகேசன் மைந்தர்களைப் பெற்றான். அகஸ்தியர் இங்கே சுகேசனை ‘தார்மிகன்’ (அறவழி நின்றவன்) என்று வர்ணிக்கிறார் — அவன் ராக்ஷசனாக இருந்தும் அறத்தில் நிலைத்தவன்; ஆகவே கந்தர்வன் அவனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுக்கிறான். ‘ரக்ஷ:ஶ்ரியம் யதா’ என்ற உவமையால் தேவவதி ராக்ஷசர்களின் அரசத் திருமகளே உருவெடுத்து வந்தவள் போன்றவள் என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. ‘ஏழை செல்வத்தைப் பெற்றது போல’ என்ற உவமை உலகியலானது, எளிமையானது — வறியவனுக்குச் செல்வம் கிடைத்தால் உண்டாகும் மகிழ்ச்சியைப் போன்றது அவளுடைய மகிழ்ச்சி. அஞ்சனம் ஒரு திசையானை; அதிலிருந்து தோன்றிய யானை பெண் யானையோடு எப்படி விளங்குமோ, அப்படிச் சுகேசன் தேவவதியோடு விளங்கினான். முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் சுகேசன் வரம் பெற்ற செருக்குடையவன் என்று சொல்லப்பட்டது, இங்கேயோ அறவழி நின்றவன் என்று — அவனுடைய இயல்பில் இரண்டுமே காணப்படுகின்றன. கிராமணி விசுவாவசுவுக்கு நிகரான ஒளியுடையவன், அதாவது கந்தர்வ அரசனைப் போன்றவன்; ஆகவே இந்த உறவு இரு குலங்களுக்கும் தகுதியானது.
சுகேசன் மூன்று வேள்வித் தீக்களுக்கு நிகரான உருவமுடைய மூன்று மைந்தர்களைப் பெற்றான் — மால்யவான், சுமாலி, வலியோரில் சிறந்த மாலி. முக்கண்ணனான சிவனைப் போன்ற அந்த மூன்று ராக்ஷச மைந்தர்களையும் கண்டு ராக்ஷசத் தலைவன் மகிழ்ந்தான். அவர்கள் மூன்று உலகங்களைப் போலக் கலக்கமற்றவர்களாகவும், மூன்று அக்கினிகளைப் போல நிலைபெற்றவர்களாகவும், மூன்று மந்திரங்களைப் போல மிகக் கடுமையானவர்களாகவும், மூன்று கொடிய நோய்களைப் போலவும் இருந்தனர். மூன்று வேள்வித் தீக்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய சுகேசனின் மூன்று மைந்தர்களும், கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட நோய்களைப் போல அங்கே வளர்ந்தனர். தந்தை வரம் பெற்றதையும், தவ வலிமையால் அவன் அடைந்த செல்வத்தையும் அறிந்து, அந்தச் சகோதரர்கள் உறுதியான தீர்மானத்துடன் தவம் செய்ய மேரு மலைக்குச் சென்றனர். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே கடுமையான நியமங்களை மேற்கொண்டு அந்த ராக்ஷசர்கள் தவம் செய்தனர். இங்கே ‘மூன்று’ என்ற எண்ணைக் கொண்ட உவமைகள் வரிசையாகத் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன — மூன்று உலகங்கள், மூன்று அக்கினிகள், மூன்று மந்திரங்கள், மூன்று நோய்கள். அடிக்குறிப்புகளில் இந்தி உரை இந்த உவமைகளைத் தெளிவுபடுத்துகிறது — அக்கினிகள் கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்னி; மந்திரங்கள் பிரபு சக்தி, உத்ஸாக சக்தி, மந்திர சக்தி என்ற மூன்று ஆற்றல்கள், அல்லது ரிக், யஜுர், சாம வேதங்கள்; நோய்கள் வாதம், பித்தம், கபம் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் பிணிகள். உவமைகளின் வரிசையும் பொருளுடையது — முதலில் உறுதியும் ஒளியும், இறுதியில் நோயைப் போன்ற பயங்கரம். ‘கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட நோய்களைப் போல’ என்ற உவமை கூர்மையானது — மருத்துவம் செய்யப்படாத நோய் வளர்வது போல அவர்கள் வளர்ந்தனர், அதாவது உலகுக்குத் தீங்கு செய்வதற்காக. தந்தையின் வரத்தைக் கண்டு அவர்களுக்கும் வரத்தின் மீது ஆசை பிறந்தது — இந்தப் போக்கு ராக்ஷச வம்சத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. எட்டாவதில் ‘மூன்று வேள்வித் தீக்களுக்கு நிகரான ஒளியுடையவர்கள்’ என்று ஆறாவதின் உவமை மீண்டும் வருகிறது; வலிமையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக.
அவர்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும் கொடிய தவம் புரிந்தனர் — உலகில் அரிதான, வாய்மையும் நேர்மையும் அமைதியும் கொண்ட தவங்களால், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களோடு கூடிய மூன்று உலகங்களையும் வெம்பச் செய்தனர். அப்போது நான்கு முகங்களையுடைய பெருமானான பிரம்மா சிறந்த விமானத்தில் ஏறி வந்து, சுகேசனின் மைந்தர்களை அழைத்து, ‘நான் வரம் தருபவன்’ என்றார். இந்திரனோடு கூடிய தேவர் கூட்டங்கள் சூழ, வரம் தரும் பிரம்மா வந்திருப்பதை அறிந்து, அவர்கள் அனைவரும் மரங்களைப் போல நடுங்கியவாறு கைகூப்பிச் சொன்னார்கள் — ‘தேவனே, தவத்தால் ஆராதிக்கப்பட்ட நீர் எங்களுக்கு வரம் அளிப்பதானால், நாங்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்களாகவும், பகைவர்களைக் கொல்பவர்களாகவும், நீண்ட ஆயுள் உடையவர்களாகவும், ஆற்றல் மிக்கவர்களாகவும், ஒருவரையொருவர் பின்பற்றுபவர்களாகவும் ஆவோமாக.’ ‘அப்படியே ஆவீர்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டு, அந்தணர்களிடம் அன்புடைய பெருமானான பிரம்மா பிரம்மலோகம் சென்றார். ராமா, வரம் பெற்ற அந்த இரவில் திரிவோர் அனைவரும் வரத்தால் சிறிதும் அச்சமின்றி, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வருத்தினர். அவர்களால் வருத்தப்பட்ட தேவர்கள், ரிஷிக் கூட்டங்களோடும் சாரணர்களோடும் சேர்ந்து, நரகத்தில் இருக்கும் மனிதர்களைப் போலக் காப்பவர் எவரையும் காணவில்லை. இங்கே ஒரு வியப்பு — ராக்ஷசர்களின் தவமும் ‘வாய்மையும் நேர்மையும் அமைதியும் கொண்டது’; தவத்தின் பண்புகள் சாத்விகமானவை, ஆனால் நோக்கம் தாமசமானது. ‘மரங்களைப் போல நடுங்கியவாறு’ — வரம் கேட்கும்போதும் அவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்குகின்றனர்; இந்தி உரையில் ‘மரங்களைப் போல நடுங்கிக்கொண்டு’ என்று உள்ளது. அவர்களுடைய வேண்டுகோள் ஐந்து வகையானது — வெல்லப்படாமை, பகைவர் அழிவு, நீண்ட ஆயுள், ஆற்றல், ஒருவருக்கொருவர் அன்பு. கடைசிப் பகுதியான ‘பரஸ்பரமனுவ்ரதா:’ (ஒருவரையொருவர் பின்பற்றுபவர்கள்) சிறப்பானது — சகோதரர்களிடையே ஒற்றுமையை வேண்டுகின்றனர். ‘ப்ராஹ்மணவத்ஸல:’ என்ற பிரம்மாவின் அடைமொழி, தவத்தால் மகிழ்ந்த அவர் எல்லோருக்கும் வரம் தருகிறார் என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘நரகத்தில் இருக்கும் மனிதர்களைப் போல’ என்ற உவமையால் தேவர்களின் அவலநிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது — நரகத்தில் இருப்பவர்கள் காப்பவரைப் பெறாதது போல. பதினொன்றாவதில் ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும்’ என்ற தவத்தின் அடைமொழி முரணைக் காட்டுகிறது — தவம் எல்லா உயிர்களிடமும் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது, ஏனெனில் அதன் இலக்கு பிறரை வருத்துவது. பன்னிரண்டாவதில் பிரம்மா ‘சிறந்த விமானத்தில் ஏறி’ வருகிறார், கால்நடையாக அல்ல; பதின்மூன்றாவதில் ‘நான் வரம் தருபவன்’ என்பது அவருடைய முதல் சொல். பதினைந்தாவதில் ‘பவாமேதி’ என்ற ஏவல் வடிவம் வேண்டுகோளின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. பதினேழாவதில் ‘வரத்தால் சிறிதும் அச்சமின்றி’ என்ற சொல், வரமே அவர்களுடைய அச்சமின்மைக்குக் காரணம், தங்கள் சொந்தத் துணிவு அல்ல என்பதைக் குறிக்கிறது. பதினான்காவதில் ‘அனைவரும் கைகூப்பிச் சொன்னார்கள்’ — மூவரும் ஒரே குரலில் வேண்டுகின்றனர்; இது அவர்களுடைய ஒற்றுமையைக் குறிக்கிறது.
பிறகு, ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, அந்த ராக்ஷசர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றுகூடிச் சிற்பிகளில் சிறந்தவரும் அழிவற்றவருமான விசுவகர்மாவிடம் சொன்னார்கள் — ‘ஓஜஸும் தேஜஸும் வலிமையும் கொண்ட மகத்தான தேவர்களுக்கு, அவர்கள் உள்ளம் விரும்பும் இல்லத்தை உம்முடைய ஆற்றலால் நீரே அமைக்கிறீர். பேரறிவாளரே, எங்களுக்கும் இமயமலையையோ, மேருவையோ, மந்தரத்தையோ சார்ந்து, மகேஸ்வரனின் இல்லத்தைப் போன்ற பெரிய இல்லம் ஒன்றை அமைத்துத் தருவீராக.’ அப்போது நீண்ட கைகளுடைய விசுவகர்மா அந்த ராக்ஷசர்களுக்கு இந்திரனின் அமராவதியைப் போன்ற ஒரு இருப்பிடத்தைச் சொன்னார் — ‘ராக்ஷசத் தலைவர்களே, தென்கடலின் கரையில் திரிகூடம் என்ற மலையும், சுவேலம் என்ற இரண்டாவது மலையும் உள்ளன. அந்த மலையின் நடு உச்சியில், மேகத்தைப் போன்ற, பறவைகளாலும் அடைய முடியாத, நான்கு பக்கங்களும் உளியால் செதுக்கப்பட்ட இடத்தில், முப்பது யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் கொண்ட, பொன் மதில்களால் சூழப்பட்ட, பொன் தோரணங்களால் நிறைந்த இலங்கை என்ற நகரம் இந்திரனின் ஆணைப்படி என்னால் கட்டப்பட்டது. வெல்லற்கரிய ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவர்களே, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்கள் அமராவதியை அடைந்து வசிப்பது போல, நீங்கள் அதில் வசியுங்கள். இலங்கைக் கோட்டையை அடைந்து பல ராக்ஷசர்கள் சூழ, நீங்கள் பகைவர்களால் அணுக முடியாதவர்களாகவும் பகைவர்களை அழிப்பவர்களாகவும் ஆவீர்கள்.’ விசுவகர்மாவின் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கான பணியாட்களுடன் அந்த நகரத்துக்குச் சென்று வசித்தனர். உறுதியான மதில்களும் அகழிகளும் கொண்ட, நூற்றுக்கணக்கான பொன் மாளிகைகளால் சூழப்பட்ட இலங்கையை அடைந்து, அந்த இரவில் திரிவோர் மகிழ்ச்சியுடன் வசித்தனர். இங்கே இலங்கையின் மூலக் கதை உள்ளது — மூன்றாவது சர்க்கத்தில் விஶ்ரவஸ் ‘விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டது’ என்று சொன்னான்; இங்கே அதற்கான காரணம் தெளிவாகிறது. ‘ஶக்ராஜ்ஞப்தேன’ (இந்திரனின் ஆணைப்படி) என்ற சொல் விந்தையானது — இந்திரனின் ஆணையால் கட்டப்பட்ட நகரம் ராக்ஷசர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. ‘டங்கச்சின்னசதுர்திஶி’ — உச்சியின் நான்கு பக்கங்களும் உளியால் செதுக்கப்பட்டவை; ஆகவே ஏறுவது கடினம்; இந்தி உரை ‘உளியால் வெட்டப்பட்டவை’ என்று சொல்கிறது. ‘மகேஸ்வரனின் இல்லத்தைப் போன்ற’ என்ற வேண்டுகோள் ராக்ஷசர்களின் பேராசையைக் காட்டுகிறது — சிவனின் கைலாயத்துக்கு இணையான இல்லத்தை அவர்கள் விரும்புகின்றனர். பத்தொன்பதாவதில் ‘சிற்பிகளில் சிறந்தவர், அழிவற்றவர்’ என்ற விசுவகர்மாவின் இரண்டு அடைமொழிகள் — அவர் சிற்பிகளில் தலைசிறந்தவர், அழியாதவர். இருபதாவதில் ராக்ஷசர்கள் அவரைப் புகழ்ந்த பின்னரே வேண்டுகின்றனர் — ‘தேவர்களுக்கு இல்லம் அமைப்பவர் நீரே’ என்று; இது முகஸ்துதியும் கூட. இருபத்தொன்றாவதில் மூன்று மலைகள் மாற்று வழிகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன — இமயம், மேரு, மந்தரம் — எல்லாம் தேவர்களுக்குப் பிரியமானவை. இருபத்து மூன்றாவதில் விசுவகர்மா இரண்டு மலைகளைக் குறிப்பிடுகிறார் — திரிகூடம், சுவேலம்; இலங்கை திரிகூடத்தின் நடு உச்சியில் உள்ளது. இருபத்தைந்தாவதில் இலங்கையின் அளவு — முப்பது யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம் — அதன் பரப்பைக் காட்டுகிறது. இருபத்தேழாவதில் ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களைப் போல’ என்ற உவமை ராக்ஷசர்களைத் தேவர்களோடு ஒப்பிடுகிறது; இது அவர்களுடைய பேராசைக்குத் தீனி போடுகிறது. இருபத்தெட்டாவதில் ‘இலங்கைக் கோட்டை’ என்ற சொல்லால் இலங்கை ஒரு கோட்டை வடிவானது என்பது குறிக்கப்படுகிறது; ‘பகைவர்களை அழிப்பவர்கள்’ என்பது விசுவகர்மாவின் ஆசீர்வாதம் போன்றது. இருபத்தொன்பதாவதில் ‘ஆயிரக்கணக்கான பணியாட்களுடன்’ — அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கான பணியாட்களோடு சென்றதால் இலங்கை உடனே நிறைந்தது. முப்பதாவதில் ‘நூற்றுக்கணக்கான பொன் மாளிகைகளால் சூழப்பட்ட’ என்று நகரத்தின் செல்வச் சிறப்பு மீண்டும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இருபத்து நான்காவதில் ‘மேகத்தைப் போன்ற நடு உச்சி’ — உச்சி மேகத்தைப் போல நீலமாகவும் உயர்ந்தும் இருந்தது; இந்தி உரையில் ‘பசுமை நிறைந்திருப்பதால் மேகம் போல நீலமாகத் தோன்றும் நடு உச்சியில்’ என்று உள்ளது. இருபத்தாறாவதில் ‘பொன் மதில்களால் சூழப்பட்ட, பொன் தோரணங்களால் நிறைந்த’ என்று பொன் இருமுறை குறிப்பிடப்படுகிறது.
ராகவா, ரகுநந்தனா, இதே காலத்தில் நர்மதை என்ற கந்தர்வப் பெண் தன் விருப்பப்படி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு நாணம், திருமகள், புகழ் ஆகிய தேவியருக்கு நிகரான ஒளியுடைய மூன்று மகள்கள் இருந்தனர். ராக்ஷசி அல்லாதவளாக இருந்தும் அவள், மூத்தவர் வரிசைப்படி, முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய அந்த மூன்று கந்தர்வக் கன்னியரையும் மகிழ்ச்சியுடன் மூன்று ராக்ஷசத் தலைவர்களுக்கும் கொடுத்தாள். பகனைத் தேவதையாகக் கொண்ட நட்சத்திரத்தில் தாயால் கொடுக்கப்பட்டவர்கள் அந்தப் பேறுபெற்ற பெண்கள்; இவ்வாறு மணம் புரிந்த சுகேசனின் மைந்தர்கள், அப்சரஸ்களோடு தேவர்கள் போலத் தம் மனைவியரோடு இன்புற்றனர். மால்யவானின் மனைவி சுந்தரி என்ற பெயருடைய அழகி; அவளிடம் அவன் பெற்ற மக்களைக் கேள் — வஜ்ரமுஷ்டி, விரூபாக்ஷன், ராக்ஷசன் துர்முகன், சுப்தக்னன், யஜ்ஞகோபன், மத்தன், உன்மத்தன்; சுந்தரியிடம் அழகிய அனலா என்ற மகளும் பிறந்தாள். சுமாலிக்கும் முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய மனைவி இருந்தாள் — பெயர் கேதுமதி, அவனுக்கு உயிரைவிடவும் மேலானவள். மகாராஜனே, இரவில் திரிவோனான சுமாலி கேதுமதியிடம் பெற்ற மக்களை வரிசையாகக் கேள் — பிரஹஸ்தன், அகம்பனன், விகடன், காலிகாமுகன், தூம்ராக்ஷன், தண்டன், பெருவலிமை கொண்ட சுபார்ஸ்வன், சம்ஹ்ராதி, பிரகசன், ராக்ஷசன் பாசகர்ணன்; ராகா, புஷ்போத்கடை, தூய புன்னகையுடைய கைகசி, கும்பீநசி — இவர்களே சுமாலியின் மக்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகின்றனர். மாலிக்கோ வசுதை என்ற கந்தர்வப் பெண் மனைவியாக இருந்தாள் — அழகு நிறைந்தவள், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவள், அழகிய விழியாள், யக்ஷிகளில் சிறந்தவளுக்கு நிகரானவள். ராகவா, சுமாலியின் தம்பி அவளிடம் பெற்ற மக்களை நான் சொல்லக் கேள் — அனலன், அனிலன், ஹரன், சம்பாதி; மாலியின் மைந்தர்களான இந்த இரவில் திரிவோர் இப்போது விபீஷணனின் அமைச்சர்கள். ‘பகனைத் தேவதையாகக் கொண்ட நட்சத்திரம்’ என்பது உத்தரபல்குனி (உத்தரம்) நட்சத்திரம்; அதன் தேவதை பகன்; இந்தி உரை இதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. நாணம், திருமகள், புகழ் என்ற மூன்று தேவியர் முறையே வெட்கம், அழகு, புகழ் ஆகியவற்றின் அதிதேவதைகள் என்பது அடிக்குறிப்பு. இங்கே ராவணனின் தாய்வழிக் குலம் முதன்முறையாகக் காணப்படுகிறது — சுமாலியின் மகள் கைகசி ராவணனின் தாயாவாள்; பிரஹஸ்தன் அவனுடைய படைத்தலைவனும் தாய்மாமனும் ஆவான். மாலியின் மைந்தர்கள் விபீஷணனின் அமைச்சர்கள் என்ற கூற்று, கதையை ராமனின் காலம் வரை இணைக்கிறது. நாற்பத்திரண்டாவது சுலோகம் அரைச் சுலோகம் மட்டுமே — ‘கும்பீநசி — இவர்களே சுமாலியின் மக்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகின்றனர்’. முப்பத்தொன்றாவதில் ‘யதாகாமம்’ (தன் விருப்பப்படி) என்ற சொல்லால் நர்மதையின் சுதந்திரம் குறிக்கப்படுகிறது — அவள் தன் விருப்பம் போல வாழ்கிறாள். முப்பத்திரண்டாவதில் ‘அராக்ஷஸீ’ — நர்மதை ராக்ஷசி அல்ல, இருந்தும் அவள் தன் மகள்களை ராக்ஷசர்களுக்குக் கொடுத்தாள்; இந்தி உரை ‘தன் விருப்பத்தின்படி’ என்று விளக்குகிறது. ‘மூத்தவர் வரிசைப்படி’ — மூத்த மகள் மூத்தவனான மால்யவானுக்கு, நடுவானவள் சுமாலிக்கு, இளையவள் மாலிக்கு. முப்பத்து நான்காவதில் நல்ல நட்சத்திரத்தில் திருமணம் — ராக்ஷசர்களின் திருமணமும் சாஸ்திர விதிப்படியே நிறைவேறியது. முப்பத்தைந்தாவதில் ‘ஸுந்தரீ நாம ஸுந்தரீ’ என்பது யமகம் (சொல் மீண்டுவரும் அணி) — பெயராலும் அழகாலும் சுந்தரி. முப்பத்தேழாவதில் மால்யவானின் ஏழு மைந்தர்கள் எண்ணப்படுகின்றனர்; அவர்களில் சிலர் — மத்தன், யுத்தோன்மத்தன், யஜ்ஞகோபன் — யுத்த காண்டத்திலும் முதல் சர்க்கத்திலும் மீண்டும் காணப்பட்டவர்கள். முப்பத்தெட்டாவதில் ‘உயிரைவிடவும் மேலானவள்’ என்பது மனைவியிடம் சுமாலி கொண்ட அன்பு. நாற்பதாவதிலும் நாற்பத்தொன்றாவதிலும் சுமாலியின் பத்து மைந்தர்கள் — பிரஹஸ்தன், அகம்பனன், விகடன், தூம்ராக்ஷன் முதலியோர் — ராவணனின் படைத்தலைவர்களாக ஆவார்கள். நாற்பத்து நான்காவதில் ‘ராகவா, நான் சொல்லக் கேள்’ என்பது அகஸ்தியரின் கதைசொல்லும் பாணி — அவர் ராமனை மீண்டும் மீண்டும் விளிக்கிறார். நாற்பத்தைந்தாவதில் வரும் சம்பாதி, கழுகரசனான சம்பாதியிலிருந்து வேறான ராக்ஷசன் என்று அறிய வேண்டும். இந்த வம்சாவளியின் நோக்கத்தையும் கவனிக்க வேண்டும் — யுத்த காண்டத்தில் எந்த ராக்ஷசர்களின் பெயர்கள் கேட்கப்பட்டனவோ, அவர்களின் மூலம் இங்கே காட்டப்படுகிறது; இவ்வாறு தான் கொன்ற பகைவர்களின் முன்னோர்களை ராமன் அறிகிறான். கைகசியின் பெயர் ‘தூய புன்னகையுடையவள்’ என்ற அடைமொழியோடு சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் அடுத்த சர்க்கங்களில் அவள் முதன்மையானவளாக இருப்பாள். கும்பீநசியும் பின்னர் மது என்ற ராக்ஷசனால் கவரப்பட்டாள் என்ற கதை வரும். மூன்று சகோதரர்களின் சந்ததியும் வரிசைப்படி வர்ணிக்கப்படுகிறது — மூத்தவன், நடுவானவன், இளையவன் — திருமணமும் மூத்தவர் வரிசைப்படி நடந்தது போல. ‘தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவள், அழகிய விழியாள்’ என்று வசுதையின் கண்கள் இருமுறை புகழப்படுகின்றன.
பிறகு ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அந்த மூவரும், இரவில் திரிவோராலும் நூற்றுக்கணக்கான மைந்தர்களாலும் சூழப்பட்டு, மிகுந்த வீரத்தால் செருக்குற்று, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களையும், ரிஷிகளையும், நாகர்களையும், யக்ஷர்களையும் வருத்தினர். காற்றைப் போல உலகெங்கும் திரிந்த அவர்கள் அணுகுவதற்கு அரியவர்களாகவும், போர்களில் மரணத்துக்கு நிகரான ஒளியுடையவர்களாகவும், வரம் பெற்றதால் பெரிதும் செருக்குற்றவர்களாகவும், எப்போதும் வேள்விச் சடங்குகளை அழிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கின்றன; அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருளையும் குறிப்பிடுகின்றன — தேவர்கள் சிவனிடமும் பின்னர் விஷ்ணுவிடமும் அடைக்கலம் புகுவது. ‘வேள்விச் சடங்குகளை அழிப்பவர்கள்’ என்ற சொல்லால், வேள்விகளை அழிப்பதே ராக்ஷசர்களின் முதன்மையான குற்றம் என்று அறிகிறோம்; இதுவே ‘எந்தக் குற்றம் செய்ததால் அவர்கள் விஷ்ணுவால் துரத்தப்பட்டனர்?’ என்ற ராமனின் கேள்விக்கு விடை. ‘இந்திரனோடு கூடிய’ என்ற சொல்லால் இந்திரனும் வருத்தப்பட்டான் என்று அறிகிறோம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥