॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 4

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராக்ஷச வம்ச வர்ணனை — ஹேதி, வித்யுத்கேசன், சுகேசன் ஆகியோரின் தோற்றம்

ராமனின் வியப்பும் கேள்வியும், பிரஜாபதி நீரைப் படைத்தல், ‘ராக்ஷசர்’, ‘யக்ஷர்’ என்ற பெயர்களின் சொல்லாக்கம், ஹேதியின் திருமணம், வித்யுத்கேசனின் பிறப்பும் திருமணமும், சுகேசன் கைவிடப்படுதல், சிவ பார்வதியரின் அருள்

அகஸ்தியர் சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு ராமன் வியப்படைந்தான் — ‘முன்பு இலங்கையில் ராக்ஷசர்கள் எப்படித் தோன்றினர்?’ பிறகு மூன்று வேள்வித் தீக்களுக்கு நிகரான உருவமுடைய அகஸ்தியரைத் தலையசைத்தவாறு மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, புன்முறுவலுடன் சொன்னான் — ‘பகவானே, இந்த இலங்கை முன்பும் ஊனுண்பவர்களுடையதாக இருந்தது என்ற தங்கள் சொல்லைக் கேட்டு எனக்குப் பெரும் வியப்பு உண்டாயிற்று. ராக்ஷசர்கள் புலஸ்தியர் வம்சத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; இப்போதோ தாங்கள் வேறொரு மூலத்திலிருந்தும் அவர்கள் தோன்றியதாகச் சொல்கிறீர்கள். அந்த முன்னோர்கள் ராவணன், கும்பகர்ணன், பிரஹஸ்தன், விகடன், ராவணனின் மைந்தர்கள் ஆகியோரைவிடவும் வலிமை மிக்கவர்களாக இருந்தனரா? அந்தணரே, இவர்களுடைய மூதாதை யார், வலிமை மிகுந்த அவன் பெயர் என்ன, எந்தக் குற்றம் செய்ததால் அவர்கள் விஷ்ணுவால் துரத்தப்பட்டனர்? குற்றமற்றவரே, இவை அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வீராக; சூரியன் இருளைப் போக்குவது போல என் இந்த ஆவலைப் போக்குவீராக.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் விஶ்ரவஸ், ‘முன்பு விஷ்ணுவுக்கு அஞ்சி வருந்திய ராக்ஷசர்கள் அதைக் கைவிட்டனர்’ என்று சொல்லியிருந்தான்; அந்த வாக்கியமே ராமனின் புதிய கேள்விக்கு மூலம். ‘தலையசைத்து’ என்ற செய்கை வியப்பைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் ‘தலையை அசைத்து’ என்றே விளக்குகிறது. ‘ஸ்மயமான:’ (புன்முறுவலுடன்) என்ற சொல்லால் ராமனின் மகிழ்ச்சியும் ஆர்வமும் குறிக்கப்படுகின்றன. ‘த்ரேதாக்னிஸமவிக்ரஹம்’ என்ற சொல்லால் அகஸ்தியரின் ஒளி வர்ணிக்கப்படுகிறது — கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்னி என்ற மூன்று தீக்களைப் போல அவர் ஒளிர்கிறார். ராமனின் கேள்விகள் ஒழுங்கானவை — மூதாதை யார், அவன் பெயர் என்ன, அவர்களுடைய குற்றம் என்ன, விஷ்ணுவால் எப்படித் துரத்தப்பட்டனர். இறுதியில் ‘சூரியன் இருளைப் போக்குவது போல’ என்ற உவமையால் அவன் ஞான ஒளியை வேண்டுகிறான். அச்சுப் பதிப்பில் ஐந்தாவது சுலோகத்தில் ‘கும்பகர்ணாஶ்ச’ என்று காணப்படுகிறது; அங்கே ஐந்தாம் வேற்றுமை (‘கும்பகர்ணனைவிட’) எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; அது குறிப்புகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

ராகவனின் செம்மையால் அணிசெய்யப்பட்ட நல்ல சொல்லைக் கேட்டு, அகஸ்தியர் வியந்தவர் போல அந்த ராகவனிடம் சொன்னார் — ‘முன்பு நீரிலிருந்து தோன்றிய தாமரையில் பிறந்த பிரஜாபதி நீரைப் படைத்து, அதைக் காப்பதற்காக உயிர்களைப் படைத்தார். அந்த உயிர்கள் பசி, தாகம், அச்சம் ஆகியவற்றால் வருந்தி, பணிவுடன் தங்களைப் படைத்தவரிடம் சென்று ‘நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டன. பிரஜாபதியோ அவை அனைத்தையும் நோக்கிச் சிரிப்பவர் போல, ‘மானம் காப்பவர்களே, முயற்சியுடன் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று சொன்னார். அங்கே பசித்திருந்தவர்களும் பசியில்லாதவர்களுமாகிய சிலர் ‘ரக்ஷாம:’ (காப்போம்) என்றனர், மற்றவர்கள் ‘யக்ஷாம:’ (பூஜிப்போம்) என்றனர். அப்போது உயிர்களைப் படைத்தவர் அவர்களிடம், ‘‘ரக்ஷாம:’ என்று சொன்னவர்கள் ராக்ஷசர்கள் ஆகட்டும்; ‘யக்ஷாம:’ என்று சொன்னவர்கள் யக்ஷர்களே ஆகட்டும்’ என்றார். இங்கே இரண்டு பெயர்களின் சொல்லாக்கம் காணப்படுகிறது — ‘ரக்ஷ்’ (காத்தல்) என்ற வினையடியிலிருந்து ராக்ஷசர்கள், ‘யக்ஷ்’ (பூஜித்தல்) என்ற வினையடியிலிருந்து யக்ஷர்கள். இந்தி உரை ‘யக்ஷணம் (பூஜை)’ என்று பொருள் தருகிறது. ‘ஸம்ஸ்காராலங்க்ருதம்’ என்ற சொல் ராமனின் பேச்சின் சிறப்பை வர்ணிக்கிறது — சொல்லின் செம்மை, வாக்கியத்தின் செம்மை, பொருளின் செம்மை என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது; எல்லாம் அறிந்த ராமனும் அறியாதவன் போலக் கேட்கிறானே என்று அகஸ்தியர் வியக்கிறார். இவ்வாறு ராக்ஷசர்கள் முதலில் நீரைக் காப்பவர்களே, கொடியவர்கள் அல்லர்; அவர்களுடைய கொடுமை பின்னால் வந்தது. ‘புக்ஷிதாபுக்ஷிதை:’ என்ற சொல் இருவகை உயிர்களைக் குறிக்கிறது — பசித்தவை, பசிக்காதவை. இந்தக் கூற்று, முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்ட புலஸ்தியர் வம்சத்திலிருந்து வேறுபட்ட, அதைவிடப் பழைமையான ஒரு மூலத்தை ராக்ஷசர்களுக்குக் காட்டுகிறது. பத்தாவதில் ‘விநீதவத்’ (பணிவுடன்) என்ற சொல் அந்த உயிர்களின் பணிவைக் காட்டுகிறது.

அங்கே ராக்ஷசர்களிடையே ஹேதி, பிரஹேதி என்ற இரு சகோதரர்கள் ராக்ஷசத் தலைவர்களாக இருந்தனர்; அவர்கள் மது கைடபர்களைப் போன்றவர்கள், பகைவர்களை அடக்குபவர்கள். அறவழி நின்ற பிரஹேதி அப்போது தவவனத்துக்குச் சென்றுவிட்டான்; ஹேதியோ மனைவியை அடைவதில் பெரும் முயற்சி செய்தான். அளவிட முடியாத ஆற்றலும் பேரறிவும் கொண்ட அவன், தானே காலனின் சகோதரியும் மிகுந்த அச்சம் தருபவளுமான பயா என்ற கன்னியை மணந்தான். மக்கட்பேறு உடையவர்களில் சிறந்தவனும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனுமான ஹேதி அவளிடம் வித்யுத்கேசன் என்று புகழ்பெற்ற மகனைப் பெற்றான். ஹேதியின் மகனான வித்யுத்கேசன், கொழுந்துவிட்டு எரியும் சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடன், பெருந்தேஜஸ் கொண்டவனாக, நீரின் நடுவே தாமரையைப் போல வளர்ந்தான். சகோதரர்களின் இயல்பு வேறுபாடு இங்கே தெளிவாகிறது — ஒருவன் தவசி, மற்றவன் இல்லறத்தான்; வம்சம் இல்லறத்தானான ஹேதியாலேயே தொடர்கிறது. ‘மது கைடபர்களைப் போன்றவர்கள்’ என்ற உவமை அவர்களுடைய வலிமையைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் மது கைடபர்கள் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்ட மாபெரும் அசுரர்கள். காலனின் சகோதரி பயா — பெயரிலேயே அச்சம் தருபவள்; இந்தி உரை ‘பயா மிகவும் பயங்கரமானவள்’ என்று சொல்கிறது. ‘ஸ்வயமேவ’ (தானே) என்ற சொல்லால், ஹேதி தானே பெண் கேட்டுத் திருமணம் செய்துகொண்டான் என்பது குறிக்கப்படுகிறது. வித்யுத்கேசனின் பெயர் அவனுடைய ஒளிக்கு ஏற்றது — மின்னலைப் போன்ற கேசம் உடையவன். ‘நீரின் நடுவே தாமரையைப் போல’ என்ற உவமையால் அவனுடைய இனிய வளர்ச்சி வர்ணிக்கப்படுகிறது. பதினேழாவதில் ‘மக்கட்பேறு உடையவர்களில் சிறந்தவன்’ என்பது ஹேதியின் புகழ்ச்சி, ஏனெனில் அவனுடைய மகன் சிறந்தவன். பதினான்காவதில் ‘அரிந்தமௌ’ (பகைவர்களை அடக்குபவர்கள்) என்ற அடைமொழி இரு சகோதரர்களின் வீரத்தையும் காட்டுகிறது.

இரவில் திரியும் அவன் நல்ல இளமைப் பருவத்தை அடைந்தபோது, அவனுடைய தந்தை ஹேதி அவனுக்குத் திருமணம் செய்விக்கத் தீர்மானித்தான். ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அவன், தன் மகனுக்காக, ஒளியில் சந்தியையை ஒத்த சந்தியையின் மகளைப் பெண் கேட்டான். ‘அவளை எப்படியும் வேறொருவருக்குக் கொடுத்தே ஆக வேண்டும்’ என்று எண்ணி, ராகவா, சந்தியை தன் மகளை வித்யுத்கேசனுக்குக் கொடுத்தாள். சந்தியையின் மகளைப் பெற்ற இரவில் திரியும் வித்யுத்கேசன், புலோமனின் மகளோடு (சசியோடு) மகவான் (இந்திரன்) இன்புறுவது போல அவளோடு இன்புற்றான். ராமா, சில காலத்துக்குப் பிறகு, சாலகடங்கடை என்ற அவள், கடலிலிருந்து நீரை உறிஞ்சும் மேகவரிசையைப் போல வித்யுத்கேசனிடமிருந்து கருவுற்றாள். பிறகு அந்த ராக்ஷசி மந்தர மலைக்குச் சென்று, மேகம் சுமக்கும் கருவைப் போல ஒளிர்ந்த கருவை ஈன்றாள் — கங்கை அக்கினியிடமிருந்து உண்டான கருவை ஈன்றது போல. அந்தக் கருவைக் கைவிட்டு, வித்யுத்கேசனோடு இன்புறுவதையே விரும்பிய அவள், தான் பெற்ற மகனை மறந்து கணவனோடு களித்தாள். அப்போது கைவிடப்பட்ட அந்தக் குழந்தை மேக முழக்கத்துக்கு நிகரான ஒலியுடன் அழுதது. சந்தியையின் சொல்லில் உலகியல் உண்மை உள்ளது — கன்னியை யாருக்காவது கொடுத்தே ஆக வேண்டும்; ஆகவே அருகில் வந்த தகுதியான மணமகன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான். ‘பௌலோம்யா மகவானிவ’ என்ற உவமை — சசியோடு இந்திரன் போல. ‘கனராஜிரிவார்ணவாத்’ — கடலிலிருந்து நீரைப் பெறும் மேகவரிசை போல. ‘கங்கா கர்பமிவாக்னிஜம்’ என்ற உவமை கார்த்திகேயனின் பிறப்புக் கதையை நினைவூட்டுகிறது; அங்கே கங்கை அக்கினியின் தேஜஸைத் தாங்கி, பின் கைவிட்டாள்; இந்தி உரை ‘குமார கார்த்திகேயன்’ என்று தெளிவுபடுத்துகிறது. தாயின் பரிவின்மை இங்கே சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது — இன்பத்தின் மீதுள்ள ஆசையால் அவள் மகனைக் கைவிடுகிறாள். இருபத்து நான்காவது சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது. இந்த இரக்கமின்மையே ராக்ஷச இயல்பின் முதல் அடையாளம். பத்தொன்பதாவதில் ‘பத்ரம் யௌவனம்’ என்ற சொல்லால் நலம் தரும் இளமை குறிக்கப்படுகிறது; மகனுக்குத் தகுந்த பருவத்தில்தான் தந்தை திருமணத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறான். இருபதாவதில் ‘ஒளியில் சந்தியையை ஒத்தவள்’ — கன்னி தன் தாயான சந்தியையைப் போல ஒளி கொண்டவள். இருபத்திரண்டாவதில் தாம்பத்திய இன்பம் வர்ணிக்கப்படுகிறது; அதுவே பின்னர் மகவைக் கைவிடுவதில் முடிகிறது; இன்பத்தின் மீதான பேராசையே இரக்கமின்மைக்குக் காரணம் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். இருபத்தைந்தாவதில் ‘மேக முழக்கத்துக்கு நிகரான ஒலி’ — குழந்தையின் அழுகை மேக இடிபோல ஆழ்ந்தது; அது அவனுடைய வருங்கால வலிமையைக் குறிக்கிறது.

அவளால் கைவிடப்பட்ட, இலையுதிர் காலச் சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய அந்தக் குழந்தை, தானே தன் வாயில் முஷ்டியை வைத்துக்கொண்டு மெல்ல அழுதது. அப்போது பார்வதியோடு காளையின் மீது ஏறி வான்வழியே சென்றுகொண்டிருந்த சிவன் அந்த அழுகுரலைக் கேட்டார். திரிபுரத்தை அழித்தவரான பவன் உமையோடு அழுதுகொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசக் குழந்தையைக் கண்டார்; பார்வதியின் கருணையால் அவனை உடனே அவன் தாயின் வயதுக்குச் சமமானவனாக ஆக்கினார். அழிவற்றவரும் மாறாதவருமான மகாதேவர் அவனை அமரனாகவும் ஆக்கி, பார்வதிக்கு மகிழ்ச்சி தர விரும்பி, வானில் செல்லும் ஒரு நகரத்தையும் அளித்தார். அரசிளங்குமரனே, உமையும் ராக்ஷசிகளுக்கு ஒரு வரம் அளித்தாள் — ‘கருவுற்றவுடனே கரு உண்டாகும், உடனே பிரசவம் நிகழும், உடனே தாயின் வயதுக்குச் சமமான வயதை அடைவர்’ என்று. அதன்பின் வரம் பெற்ற செருக்குடன் சுகேசன், பிரபுவான ஹரனின் அருகிலிருந்து செல்வத்தைப் பெற்று, வானில் செல்லும் நகரத்தையும் பெற்று, புரந்தரனைப் (இந்திரனைப்) போலப் பெருமையுடனும் பேரறிவுடனும் எங்கும் உலவினான். ‘தானே தன் வாயில் முஷ்டியை வைத்து’ என்ற குழந்தையின் சித்திரம் இரக்கம் தூண்டுவது. கருணையின் மூலம் பார்வதி; அவளுக்கு மகிழ்ச்சி தரவே சிவன் வரம் தருகிறார் — இவ்வாறு சிவ பார்வதியரின் தாம்பத்தியம் நுட்பமாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. பார்வதியின் வரம் எல்லா ராக்ஷசிகளுக்கும் உரியது — ஆகவே ராக்ஷசர்கள் உடனே பிறந்து உடனே வளர்கிறார்கள் என்ற மக்கள் நம்பிக்கையின் மூலம் இங்கே சொல்லப்படுகிறது. ‘கக: புர:’ (வானில் செல்லும் நகரம்) என்பது விமானம் போன்ற, ஆகாயத்தில் செல்லும் நகரம். கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் உள்ளது; ‘வரம் பெற்ற செருக்குடன்’ என்ற சொல்லால் வரப்போகும் மோதலுக்கான அறிகுறி தரப்படுகிறது. இந்தக் குழந்தையின் பெயர் ‘சுகேசன்’ என்று இந்தி உரையில் தெளிவாக உள்ளது. இருபத்தேழாவதில் ‘வான்வழியே’ — சிவனும் பார்வதியும் ஆகாய வழியே செல்கின்றனர்; அதனால்தான் குழந்தையின் குரல் அவர்கள் காதுகளை எட்டுகிறது. இருபத்தெட்டாவதில் ‘பவன்’ என்ற பெயர் — அவர் எல்லாவற்றின் தோற்றத்துக்கும் காரணம்; ஆகவே அநாதையான குழந்தைக்கும் காவலர். இருபத்தொன்பதாவதில் ‘அக்ஷரோ(அ)வ்யய:’ (அழிவற்றவர், மாறாதவர்) என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் சிவனின் அழியாமையைக் காட்டுகின்றன; அவரால் பிறரையும் அமரராக்க முடியும். முப்பதாவதில் ‘ந்ருபாத்மஜ’ (அரசிளங்குமரனே) என்பது அகஸ்தியர் ராமனை விளிப்பது. முப்பத்தொன்றாவதில் பார்வதியின் வரத்துக்கு மூன்று பகுதிகள் — உடனே கரு, உடனே பிரசவம், உடனே வயது நிறைவு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க