சர்க்கம்
வைஶ்ரவணனின் பிறப்பும் தவமும் வரம் பெறுதலும் இலங்கையில் வசித்தலும்
விஶ்ரவஸ் பரத்வாஜரின் மகளை மணத்தல், வைஶ்ரவணனின் பிறப்பும் பெயர்சூட்டலும், அவனுடைய தவம், பிரம்மாவின் வரமும் புஷ்பக தானமும், தந்தையின் சொற்படி இலங்கையில் வசித்தல்
புலஸ்தியரின் மகனும் முனிவர்களில் சிறந்தவனுமான விஶ்ரவஸ், சிறிது காலத்திலேயே தந்தையைப் போலத் தவத்தில் நிலைபெற்றான். அவன் வாய்மையுடையவன், நன்னடத்தையுடையவன், அடக்கமுடையவன், வேதம் ஓதுவதில் ஈடுபட்டவன், தூயவன், எல்லா இன்பங்களிலும் பற்றற்றவன், எப்போதும் அறத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்டவன். அவனுடைய அந்த ஒழுக்கத்தை அறிந்து, மாமுனிவரான பரத்வாஜர் தேவமகளிரைப் போன்ற அழகுடைய தம் மகளை விஶ்ரவஸுக்கு மனைவியாக அளித்தார். அறமுறைப்படி பரத்வாஜரின் மகளை ஏற்று, மக்கட்பேற்றை நாடும் அறிவோடு இவ்வுலகின் நன்மையைச் சிந்தித்த முனிவர்களில் சிறந்த விஶ்ரவஸ் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். அறமறிந்த அவன் அவளிடம் வீரம் நிறைந்த, மிக அற்புதமான, எல்லா அந்தண குணங்களும் கொண்ட ஒரு மகனைப் பெற்றான். அவன் பிறந்ததும் பாட்டனாரான புலஸ்தியர் பெரிதும் மகிழ்ந்தார். இங்கே விஶ்ரவஸின் குணங்களின் நீண்ட பட்டியல் காணப்படுகிறது — வாய்மை, நன்னடத்தை, அடக்கம், வேதம் ஓதுதல், தூய்மை, இன்பங்களில் பற்றின்மை, அறத்தில் ஈடுபாடு; இந்தக் குணங்களாலேயே பரத்வாஜர் ஈர்க்கப்பட்டார். ‘ப்ரஜாந்வேஷிகயா புத்த்யா’ (மக்கட்பேற்றை நாடும் அறிவால்) என்ற சொல்லின் கருத்து — விஶ்ரவஸ் தன் சொந்த இன்பத்துக்காக அல்ல, உலக நன்மைக்காகவே நல்ல சந்ததியை விரும்புகிறான்; இந்தி உரையும் ‘மக்களின் நலனைச் சிந்திக்கும் அறிவு’ என்று விளக்குகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் புலஸ்தியர் தாமாகத் திருமணத்தை விரும்பவில்லை; சாபத்தின் மூலமே கன்னி கிடைத்தாள்; இங்கேயோ விஶ்ரவஸின் திருமணம் அறமுறைப்படி கன்னிகாதானத்தால் நிறைவேறியது. ஆகவே வைஶ்ரவணனின் பிறப்பு தூய அந்தணர் குலத்தில், முழுமையான அந்தண குணங்களோடு நிகழ்ந்தது — இந்த விஷயம் பின்னர் ராவணனின் பிறப்போடு ஒப்பிடத்தக்கது; அங்கே தாய் ராக்ஷசியாக இருப்பாள். இங்கே ‘பிதாமஹ:’ (பாட்டனார்) என்பது புலஸ்தியரைக் குறிக்கிறது, பிரம்மாவை அல்ல — குழந்தையின் தந்தையின் தந்தை. பரத்வாஜரே மாமுனிவர்; தகுதியான மணமகனைக் கண்டுதான் அவர் கன்னியைக் கொடுக்கிறார்; இதுவே கன்னிகாதானத்தின் இலட்சிய முறை. ஐந்தாவதில் ‘வீர்யஸம்பன்னம்’ என்ற சொல் மகனின் வலிமையையும், ‘பரமாத்புதம்’ என்பது அவனுடைய உலகியலைக் கடந்த தன்மையையும் குறிக்கின்றன.
அந்தக் குழந்தையின் நலம் தரும் அறிவைக் கண்டு, ‘இவன் செல்வத்துக்குத் தலைவனாவான்’ என்று அறிந்து, மகிழ்ந்த புலஸ்தியர் தேவரிஷிகளோடு சேர்ந்து அவனுக்குப் பெயர் சூட்டினார். ‘விஶ்ரவஸின் மகனான இவன் விஶ்ரவஸைப் போலவே இருப்பதால், இவன் வைஶ்ரவணன் என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான்.’ அந்த வைஶ்ரவணன் அப்போது அங்கே தவவனத்தில், ஆகுதி சொரியப்பட்ட அக்கினியைப் போலப் பெரும் ஒளியுடன் வளர்ந்தான். ஆசிரமத்தில் இருந்த அந்த மகாத்மாவுக்கு ஓர் எண்ணம் தோன்றியது — ‘மேலான அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பேன்; அறமே மேலான புகலிடம்.’ அவன் பெருங்கானகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தவம் செய்து, கடுமையான நியமங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, மிகப் பெரிய தவம் புரிந்தான். ஒவ்வோர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்தபோதும் அவன் ஒவ்வொரு விதிமுறையை மேற்கொண்டான் — முதலில் நீரை மட்டும் உண்டான், பிறகு காற்றையே உணவாகக் கொண்டான், அதன்பின் உணவே இன்றி இருந்தான். ‘வைஶ்ரவணன்’ என்ற பெயர் தத்தித விகுதியால் அமைந்தது — விஶ்ரவஸின் மகன் என்ற பொருளில்; இங்கே கவி பெயருக்கான காரணத்தை நேரடியாகச் சொல்கிறார். ‘ஆகுதி சொரியப்பட்ட அக்கினியைப் போல’ என்ற உவமை குழந்தையின் வளர்ச்சியின் வேகத்தையும் ஒளியையும் காட்டுகிறது — நெய் ஆகுதியால் தீ சட்டென்று கொழுந்துவிட்டு எரிவது போல அவன் வளர்ந்தான். அவனுடைய தவத்தின் படிமுறையையும் கவனிக்க வேண்டும் — ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்த பின்னரே நியமம் மேலும் கடுமையாக்கப்படுகிறது; உணவு படிப்படியாகக் கைவிடப்படுகிறது. செல்வத் தலைவனாவான் என்ற முன்னறிவிப்பு பிறந்தபோதே செய்யப்பட்டது; பின்னர் பிரம்மாவின் வரத்தால் அது நிறைவேறும். வைஶ்ரவணன் குபேரனே; இந்தி உரையின் தலைப்பிலும் ‘வைஶ்ரவணன் (குபேரன்)’ என்றே எழுதப்பட்டுள்ளது. ஏழாவதில் ‘தேவரிஷிகளோடு சேர்ந்து’ என்ற சொல்லால் பெயர்சூட்டு விழாவில் தேவரிஷிகள் இருந்தது குறிக்கப்படுகிறது; இது குழந்தையின் வருங்காலப் பெருமையைக் காட்டுகிறது. பத்தாவதில் வைஶ்ரவணனின் உறுதி இளமையிலேயே அறத்தில் நிலைத்திருக்கிறது; ‘அறமே மேலான புகலிடம்’ என்ற அவனுடைய வாக்கியம் இந்தக் காண்டம் முழுவதற்கும் ஓர் அடிப்படைச் சூத்திரம் போன்றது. பன்னிரண்டாவதில் மூவகை உணவுத் துறப்பு படிப்படியாகக் கடுமையாகிறது — நீர், காற்று, பிறகு எதுவுமே இல்லை.
இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஓர் ஆண்டைப் போலக் கழிந்தன. அப்போது பெரும் ஒளியுடைய பிரம்மா மகிழ்ந்து, இந்திரனோடு கூடிய தேவர் கூட்டங்களுடன் அவனுடைய ஆசிரமத்துக்கு வந்து இவ்வாறு சொன்னார் — ‘நல்ல விரதமுடைய குழந்தாய், உன் இந்தச் செயலால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; பேரறிவாளனே, நீ வரம் பெறத் தகுதியானவன்.’ அப்போது எதிரே வந்து நின்ற பிதாமகனிடம் வைஶ்ரவணன் சொன்னான் — ‘பகவானே, நான் உலகக் காவலனாக இருக்கவும் உலகைக் காக்கவும் விரும்புகிறேன்.’ அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் பிரம்மா தேவர் கூட்டங்களோடு களிப்புற்று, வைஶ்ரவணனிடம் ‘நல்லது’ என்று சொன்னார் — ‘நானே நான்காவது உலகக் காவலனைப் படைக்க முனைந்திருந்தேன். யமன், இந்திரன், வருணன் ஆகியோருக்கு உரிய பதவி உனக்கும் விருப்பமானதாக அமையட்டும். ஆகவே அறமறிந்தவனே, சென்று நிதிகளுக்குத் தலைமையைப் பெறுவாயாக. இந்திரன், வருணன், யமன் ஆகியோருக்கு நீ நான்காமவனாவாய். சூரியனுக்கு நிகரான இந்தப் புஷ்பகம் என்ற விமானத்தை வாகனமாக ஏற்றுக்கொள்; தேவர்களுக்குச் சமமானவனாவாய். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நாங்கள் அனைவரும் வந்தவாறே திரும்பிச் செல்வோம். குழந்தாய், உனக்கு இரண்டு வரங்களைக் கொடுத்து நாங்கள் கடமையை நிறைவேற்றியவர்களானோம்.’ இவ்வாறு சொல்லிப் பிரம்மா தேவர்களோடு தம் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றார். ‘ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஓர் ஆண்டைப் போல’ என்ற வாக்கியத்தில் தவசியின் மனஒருமை தெரிகிறது — நீண்ட காலமும் அவனுக்குச் சிறிதாகவே தோன்றுகிறது. வைஶ்ரவணனின் வேண்டுகோளும் தன்னலமற்றது — அவன் உலகைக் காப்பதையே வேண்டுகிறான், தன் சுகத்தை அல்ல. பிரம்மா அவனுக்கு இருவகை வரம் தருகிறார் — உலகக் காவலன் பதவியும் நிதிகளின் தலைமையும்; ஆகவே ‘இரண்டு வரங்கள்’ என்று சொல்லப்பட்டது. புஷ்பக விமானம் மூன்றாவது கொடை போன்றது; அது பின்னர் ராவணனால் கவரப்பட்டு, யுத்த காண்டத்தில் ராமனின் வாகனமாகும். ‘ஶக்ராம்புபயமானாம்’ என்ற தொகைச்சொல்லில் இந்திரன், வருணன் (நீரைக் காப்பவன்), யமன் என்ற மூன்று உலகக் காவலர்கள்; அவர்களுக்கு நான்காமவன் குபேரன். பதின்மூன்றாவதில் பிரம்மா ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர் கூட்டங்களுடன்’ வருகிறார் — தேவர்கள் அனைவரும் அவனுடைய தவத்துக்குச் சாட்சிகள். பதினான்காவதில் ‘வத்ஸ’ (குழந்தாய்) என்ற விளி அன்பைக் குறிக்கிறது, ‘ஸுவ்ரத’ (நல்ல விரதமுடையவனே) என்பது தவத்தின் புகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. பதினேழாவதில் பிரம்மாவின் சொல்லிலிருந்து, நான்காவது உலகக் காவலன் பற்றிய எண்ணம் முன்பே அவர் மனத்தில் இருந்தது என்று அறிகிறோம்; வைஶ்ரவணனின் வேண்டுகோள் அவருடைய சங்கல்பத்தோடு இயைந்தது. இருபதாவதில் ‘தேவர்களுக்குச் சமமானவனாவாய்’ என்ற சொல்லால், புலஸ்தியர் வம்சத்தில் பிறந்தவனாக இருந்தும் வைஶ்ரவணன் தேவர்களுக்கு நிகரானவனாக ஆக்கப்படுகிறான். பதினெட்டாவதில் ‘பத’ என்ற இடைச்சொல் பிரம்மாவின் மகிழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது.
பிரம்மா முதலான தேவர்கள் வானத்துக்குச் சென்றபின், அடக்கமுடைய செல்வத் தலைவன் கைகூப்பித் தந்தையிடம் சொன்னான் — ‘பகவானே, பிதாமகனிடமிருந்து விரும்பிய வரத்தைப் பெற்றேன்; ஆனால் அந்தப் பிரஜாபதி தேவன் எனக்கு வசிக்கும் இடத்தை அமைத்துத் தரவில்லை. ஆகவே பகவானே, பிரபுவே, எந்த உயிருக்கும் துன்பம் இல்லாத ஒரு நல்ல இருப்பிடத்தை எனக்காகப் பார்த்துத் தாருங்கள்.’ மகனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட முனிவர்களில் சிறந்த விஶ்ரவஸ், ‘அறமறிந்தவர்களில் சிறந்தவனே, கேள்’ என்று சொல்லத் தொடங்கினான் — ‘தென்கடலின் கரையில் திரிகூடம் என்ற மலை இருக்கிறது. அதன் உச்சியில், மகேந்திரனின் நகரத்தைப் போல விசாலமான, இலங்கை என்ற அழகிய நகரம் விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டுள்ளது — இந்திரனுக்கு அமராவதி போல, ராக்ஷசர்கள் வசிப்பதற்காக. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நீ அங்கே இலங்கையில் வசிப்பாயாக; இதில் ஐயமில்லை. அது பொன் மதில்களும் அகழிகளும் கொண்டது, பொறிகளாலும் ஆயுதங்களாலும் சூழப்பட்டது, பொன்னாலும் வைடூரியத்தாலும் ஆன தோரணவாயில்களை உடையது, இனிமையான நகரம். முன்பு விஷ்ணுவுக்கு அஞ்சி வருந்திய ராக்ஷசர்கள் அதைக் கைவிட்டனர். ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் அனைத்தும் ரசாதலத்தின் அடிக்குச் சென்றுவிட்டதால் அது வெறுமையாக இருக்கிறது; இப்போது இலங்கை வெறுமையாக உள்ளது, அதற்குத் தலைவன் இல்லை. ஆகவே மகனே, நீ அங்கே வசிப்பதற்கு உன் விருப்பப்படி செல்; அங்கே நீ வசிப்பது குற்றமற்றது, அங்கே யாருக்கும் இடையூறு இல்லை.’ செல்வத் தலைவனின் வேண்டுகோளில் மீண்டும் அகிம்சை தெரிகிறது — பிறருக்குத் துன்பம் இல்லாத இடத்தையே அவன் விரும்புகிறான். விஶ்ரவஸின் மறுமொழி இலங்கையின் வரலாற்றைக் குறிப்பிடுகிறது — அது முதலில் ராக்ஷசர்களுக்காகவே கட்டப்பட்டது, விஷ்ணுவுக்கு அஞ்சி அவர்களால் கைவிடப்பட்டது; இந்தக் கதை நான்காவது சர்க்கம் முதல் விரிவாகச் சொல்லப்படும். ஆகவே குபேரன் இலங்கையில் வசிப்பதும் ‘குற்றமற்றது’ — அவன் எதையும் பறிக்கவில்லை, வெறுமையான இடத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறான். பின்னர் ராவணன் இதே இலங்கையைச் சகோதரனின் கையிலிருந்து பறிப்பான்; ஆகவே இங்கே வரப்போகும் கதைக்கு வித்து ஊன்றப்படுகிறது. இந்தி உரை ‘ருக்மவைடூர்யதோரணா’ என்ற சொல்லை ‘அதன் வாயில்கள் பொன்னாலும் நீலமணியாலும் ஆனவை’ என்று விளக்குகிறது. இருபத்திரண்டாவதில் ‘கைகூப்பி, அடக்கமுடையவனாக’ என்ற வர்ணனை குபேரனின் பணிவை மீண்டும் காட்டுகிறது — வரம் பெற்ற பிறகும் அவன் தந்தையின் ஆணையை வேண்டுகிறான். இருபத்து மூன்றாவதில் ‘தேவன் எனக்கு இருப்பிடத்தை அமைத்துத் தரவில்லை’ என்ற சொல்லால் பிரம்மாவின் கொடையில் இருந்த ஒரு குறை சுட்டப்படுகிறது; அதைத் தந்தை நிறைவு செய்கிறார். இருபத்தாறாவதில் ‘மகேந்திரனின் நகரம் போல’, இருபத்தேழாவதில் ‘இந்திரனுக்கு அமராவதி போல’ என்ற இரண்டு உவமைகள் இலங்கையின் செல்வச் சிறப்பைக் காட்டுகின்றன. முப்பத்தொன்றாவதில் ‘நிர்தோஷ:’ (குற்றமற்றது) என்ற சொல் மீண்டும் அகிம்சையை நினைவூட்டுகிறது.
தந்தையின் அறம் நிறைந்த இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்தத் தர்மாத்மா அப்போது மலையுச்சியில் இருந்த இலங்கையில் குடியேறினான். சிறிது காலத்திலேயே அவனுடைய ஆட்சியால் அந்த நகரம் மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான நைர்ருதர்களால் எப்போதும் நிறைந்திருந்தது. நைர்ருதர்களில் சிறந்தவனும் விஶ்ரவஸின் மகனுமான அந்தத் தர்மாத்மா, கடலையே அகழியாகக் கொண்ட இலங்கையில் மகிழ்ச்சியுடன் வசித்தான். தர்மாத்மாவும் பணிவுள்ளவனுமான செல்வத் தலைவன் அவ்வப்போது புஷ்பகத்தில் ஏறித் தந்தையையும் தாயையும் காண வந்தான். கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் நிறைவு செய்கிறது — தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் போற்ற, அப்சரஸ்களின் நடனங்களால் அவனுடைய மாளிகை அணிசெய்யப்பட, செல்வத்தைக் காப்பவனான அவன் கதிர்களால் ஒளிரும் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தவாறு தந்தையிடம் சென்றான். ‘ஸமுத்ரபரிகாயாம்’ (கடலை அகழியாகக் கொண்ட) என்ற சொல்லால் இலங்கையின் அரண் வலிமை குறிக்கப்படுகிறது — கடலே அதன் அகழி. நைர்ருதர்கள் ராக்ஷசர்களே; ஆகவே குபேரனும் ராக்ஷசர்களுக்கு அரசனானான் என்று இந்தி உரை ‘ராக்ஷசர்களின் அரசனாக இரு’ என்று சொல்கிறது. குபேரனின் பணிவு மீண்டும் மீண்டும் வர்ணிக்கப்படுகிறது — செல்வம் அடைந்த பிறகும் அவன் பெற்றோருக்குப் பணிவிடை செய்யச் செல்கிறான். இந்தச் சித்திரம் அடுத்த சர்க்கங்களில் ராவணனின் சரிதத்தோடு நேர் எதிராக அமையும். ‘வித்தப:’ என்பது குபேரனின் பெயர் — செல்வத்தைக் காப்பவன் என்று பொருள். முப்பத்து மூன்றாவதில் ‘அவனுடைய ஆட்சியால்’ என்ற சொல்லால் குபேரனின் நல்லாட்சி குறிக்கப்படுகிறது; மக்கள் ‘மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் கொண்டவர்கள்’ என்பது அவனுடைய அரசின் இன்பத்தைக் காட்டுகிறது. முப்பத்தைந்தாவதில் ‘விநீதாத்மா’ (பணிவுள்ளவன்) என்ற சொல் அவனுடைய இயல்பின் சாரம்; முப்பத்தாறாவதில் நீண்ட யாப்பு சர்க்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥