॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 2

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

புலஸ்தியரின் குண வர்ணனையும் விஶ்ரவஸின் பிறப்பும்

அகஸ்தியரின் தொடக்கம், புலஸ்தியரின் தவம், கன்னியரால் இடையூறு, புலஸ்தியரின் சாபம், திருணபிந்துவின் மகள் கருவுறுதல், கன்னிகாதானம், விஶ்ரவஸின் பிறப்பு

மகாத்மாவான ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பெரும் ஒளியுடைய கும்பயோனியான அகஸ்தியர் இவ்வாறு சொன்னார். ‘கும்பயோனி’ என்ற பெயர் அகஸ்தியரின் பிறப்புக் கதையைக் குறிக்கிறது — அவர் கலசத்திலிருந்து தோன்றியவர் என்பது பிரசித்தம். ‘ராமா, அந்த இந்திரஜித்தின் பெரும் ஒளியும் வலிமையும் எவ்வாறு உண்டாயின என்பதைக் கேள் — அவற்றால்தான் அவன் பகைவர்களைக் கொன்றான், தானோ பகைவர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவனாக இருந்தான். அதைச் சொல்வதற்கு முன்னால், முதலில் உனக்கு ராவணனின் குலத்தையும் பிறப்பையும் அவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரத்தையும் சொல்கிறேன்.’ அகஸ்தியர் ராமனின் கேள்விக்கு நேரடியாக விடை தருவதில்லை, மூலத்திலிருந்து தொடங்குகிறார்; ஏனெனில் இந்திரஜித்தின் வலிமை அவனுடைய குலத்தின், வரத்தின் விளைவு. இந்த நடை புராணக் கதைகளின் இயல்பு — கதையின் மூலத்தை அறிந்தால்தான் அதன் பயன் சரியாக விளங்கும். ‘தாவத்’ (முதலில்) என்ற சொல், இந்த நீண்ட கதை பல சர்க்கங்களில் விரியும் என்பதைக் குறிக்கிறது; உண்மையில் ராவணனின் சரிதம் பல சர்க்கங்களுக்குப் பிறகுதான் இந்திரஜித்தைப் பற்றிய விஷயத்தை அடையும். அகஸ்தியரே ஒரு ரிஷி; ஆகவே ரிஷி வம்சத்தின் கதையைச் சொல்வது அவருக்குப் பொருத்தமானது.

முன்பு கிருத யுகத்தில், பிரஜாபதியான பிரம்மாவின் மகனும் பெருமையுடையவருமான புலஸ்தியர் என்ற பிரம்மரிஷி இருந்தார்; அவர் சாட்சாத் பிதாமகனைப் போன்றவர். அறத்தாலும் நன்னடத்தையாலும் அமைந்த அவருடைய குணங்களை எடுத்துரைக்க இயலாது; ‘பிரஜாபதியின் மகன்’ என்ற பெயராலேயே அவரை அறிமுகப்படுத்தலாம் — இந்தி உரையும் ‘இந்த அளவு அறிமுகம் கொடுத்தாலே போதும்’ என்று விளக்குகிறது. பிரஜாபதியின் மகன் என்பதால் அவர் தேவர்களுக்குப் பிரியமானவராக இருந்தார்; தூய குணங்களால் அந்தப் பேரறிவாளர் உலகம் முழுவதற்கும் விருப்பமானவராக இருந்தார். அவர் அறச்செயலின் பொருட்டு, பெருமலையான மேருவின் பக்கத்தில் உள்ள திருணபிந்துவின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று வசித்தார். இங்கே ராவணனின் பாட்டனாரின் பெருமை சிறப்பாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; இதனால் ராக்ஷசர் அரசனின் குலமும் வேரில் தூய அந்தணர் குலமே என்பது தெளிவாகிறது. ‘எடுத்துரைக்க இயலாது’ என்ற உயர்வுநவிற்சி குணங்களின் எல்லையின்மையைக் காட்டுகிறது. திருணபிந்து ஒரு ராஜரிஷி; அவருடைய ஆசிரமம் மேரு மலையின் அருகே இருந்தது, அங்கே தேவர்களும் உலவுவார்கள். புலஸ்தியரின் ‘தர்மப்ரஸங்கம்’ என்பது அறம் பயில்வதற்கான நோக்கம் — தவம் செய்யவே அவர் அங்கே சென்றார், பொழுதுபோக்குக்காக அல்ல. ஏழாவது சுலோகத்தில் ‘முனிபுங்கவ:’ (முனிவர்களில் சிறந்தவர்) என்ற அடைமொழி அவருடைய மேன்மையை மீண்டும் காட்டுகிறது.

வேதம் ஓதுவதிலும் புலனடக்கத்திலும் நிலைத்திருந்த அந்தத் தர்மாத்மா அங்கே தவம் செய்தார். ஆனால் அவருடைய ஆசிரமத்துக்கு வந்து கன்னியர் இடையூறு செய்தனர். ரிஷிகளின் மகள்களும், நாகர்களின் மகள்களும், ராஜரிஷிகளின் புதல்வியரும், அப்சரஸ்களும் விளையாடிக்கொண்டு அந்த இடத்துக்கு வந்தனர். எல்லாப் பருவங்களிலும் இன்பம் தருவதாலும், கானகம் அழகியதாக இருந்ததாலும், அந்தக் கன்னியர் நாள்தோறும் அந்த இடத்துக்கு வந்து விளையாடினர். அந்தணரான புலஸ்தியர் வசித்த இடம் மிக இனிமையாக இருந்ததால், அவர்கள் பாடியும், வாத்தியம் இசைத்தும், நடனமாடியும் — பழிக்கப்படாதவர்களாக இருந்தபோதிலும் — தவசியான அந்த முனிவரின் தவத்துக்கு இடையூறு செய்தனர். அப்போது பெரும் ஒளியுடைய அந்த மாமுனிவர் சினந்து, ‘என் பார்வையில் எவள் வருவாளோ, அவள் கருவுறுவாள்’ என்று கூறினார். மகாத்மாவான அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மசாபத்துக்கு அஞ்சி அந்த இடத்தை அணுகவில்லை. ஆனால் ராஜரிஷியான திருணபிந்துவின் மகள் அதைக் கேட்கவில்லை. ‘அநிந்திதா:’ (பழிக்கப்படாதவர்கள்) என்ற அடைமொழி கன்னியரிடம் குற்றம் இல்லை என்பதைக் குறிக்கிறது — அவர்கள் விளையாடுவதற்காக மட்டுமே வந்தனர்; இருந்தும் தவசியின் மனஒருமை குலைந்தது. புலஸ்தியரின் சாபமும் விந்தையானது — அவர்கள் அழியட்டும் என்று அவர் சபிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்களுக்குக் கருவுறுதல் நாணத்துக்குக் காரணமாகும் வகையில் ஏற்பாடு செய்கிறார்; அதனால் அவர்களே விலகி நிற்பார்கள். இந்தச் சாபமே புலஸ்தியர் வம்சம் விரிவடைவதற்குக் காரணமாகப் போகிறது — விதியின் போக்கு இவ்வளவு விந்தையானது. திருணபிந்துவின் மகள் அதைக் கேட்காமல் போனதும் தெய்வத்தின் திட்டம் போலவே தோன்றுகிறது. எட்டாவது சுலோகத்தில் ‘ஸ்வாத்யாயநியதேந்த்ரிய:’ என்ற சொல்லால் புலஸ்தியரின் தவத்தின் தன்மை குறிக்கப்படுகிறது — வேதம் ஓதுதலும் புலனடக்கமும் அவருடைய முதன்மையான கடமை. ஒன்பதாவதில் கன்னியரின் மூன்று பிரிவுகள் எண்ணப்படுகின்றன — ரிஷி கன்னியர், நாக கன்னியர், ராஜரிஷி கன்னியர்; அவர்களோடு அப்சரஸ்களும்; இவ்வாறு எல்லா உலகங்களின் கன்னியரும் அங்கே வருகின்றனர். பத்தாவதிலும் பதினொன்றாவதிலும் அவர்கள் வருவதற்கான காரணம் இரண்டு விதமாகச் சொல்லப்படுகிறது — பருவங்களின் இன்பமும் கானகத்தின் அழகும் ஒன்று; புலஸ்தியர் வசித்த இடத்தின் தனிச்சிறப்பான இனிமை மற்றொன்று. பன்னிரண்டாவதில் ‘வ்யாஜஹார’ (கூறினார்) என்ற சொல் சாபத்தின் கனத்தைக் காட்டுகிறது.

அவள் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று சிறிதும் அச்சமின்றி உலவினாள்; ஆனால் அங்கே வந்திருந்த தோழி எவளையும் காணவில்லை. அந்த நேரத்தில், பெரும் ஒளியுடையவரும் பிரஜாபதியின் மகனுமான மகரிஷி புலஸ்தியர், தவத்தால் தூய்மை பெற்றவராக, அங்கே வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தார். அந்த வேத ஒலியைக் கேட்டு, தவத்தின் நிதியான அவரைக் கண்டதும், அவள் உடல் வெளுத்து, கருவின் அறிகுறிகள் தெளிவாகத் தோன்றின — அவள் உடலில் கருவுற்றதன் அடையாளங்கள் வெளிப்பட்டன. தன்னிடம் அந்தக் குறையைக் கண்டு அவள் பெரிதும் கலங்கினாள்; ‘எனக்கு இது என்ன?’ என்று எண்ணியவாறே தந்தையின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று நின்றாள். அத்தகைய நிலையில் அவளைக் கண்டு திருணபிந்து, ‘உனக்குப் பொருந்தாத இந்த உடல்நிலையை ஏன் கொண்டிருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டார். அவள் வருந்தியவளாய்க் கைகூப்பி, தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட தந்தையிடம் சொன்னாள் — ‘அப்பா, எனக்கு ஏன் இத்தகைய உருவம் வந்தது என்ற காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் முன்பு என் தோழிகளைத் தேடிக்கொண்டு, தூய உள்ளம் கொண்ட மகரிஷி புலஸ்தியரின் தெய்விக ஆசிரமத்துக்குத் தனியாகச் சென்றேன். அங்கே தோழி எவளையும் காணவில்லை; என் உருவம் மாறியிருப்பதைக் கண்டு அச்சத்தால் இங்கே வந்தேன்.’ இங்கே ‘வேதஶ்ருதிம்’ (வேத ஒலியை) என்ற சொல் முதன்மையானது — பார்த்ததோடு வேத ஒலியைக் கேட்டதும் கருவுக்குக் காரணம்; அதனால்தான் மகனின் பெயர் ‘விஶ்ரவஸ்’ என்று பின்னர் சொல்லப்படும். கன்னியின் சொற்களில் அவள் குற்றமற்றவள் என்பது தெளிவு — என்ன நடந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியாது; தோழிகளைத் தேடியே அவள் சென்றாள். ‘பாண்டுதேஹா’ (வெளுத்த உடலுடையவள்) என்ற சொல் கருவுற்ற பெண்ணின் வெளிர் நிறத்தைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் ‘உடலில் வெளிர்மஞ்சள் நிறம் படர்ந்தது’ என்று விளக்குகிறது. தந்தையின் கேள்வியில் சினம் இல்லை, கவலையே உள்ளது; கன்னியும் அஞ்சியிருந்தும் உண்மையையே சொல்கிறாள். பதினேழாவதில் ‘தபஸோ நிதிம்’ (தவத்தின் நிதி) என்ற உருவகத்தால் புலஸ்தியர் தவத்தின் கருவூலமாக வர்ணிக்கப்படுகிறார். பதினெட்டாவதில் ‘தந்தையின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று நின்றாள்’ என்ற வாக்கியம் கன்னியின் அச்சத்தையும் பணிவையும் காட்டுகிறது — அவள் தந்தையின் அருகே மௌனமாக நிற்கிறாள், தானாக எதுவும் சொல்லவில்லை; தந்தையே முதலில் கேட்கிறார். பத்தொன்பதாவதில் தந்தை சொன்ன ‘அஸத்ருஶம்’ (பொருந்தாத) என்ற சொல், அவளுடைய கன்னிமைக்கு முரணான உருவத்தைக் குறிக்கிறது. இருபதாவதில் கன்னி ‘தாத’ (அப்பா) என்று விளித்துத் தந்தையிடம் அடைக்கலம் புகுகிறாள்.

தவத்தால் ஒளிர்ந்த ராஜரிஷி திருணபிந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்து, அது ரிஷியின் செயலால் உண்டானது என்று கண்டார் — இந்த நிலை புலஸ்தியரின் சாபத்தால் வந்தது என்று அறிந்தார். தூய உள்ளம் கொண்ட மகரிஷியின் அந்தச் சாபத்தை அறிந்து, அவர் தம் மகளை அழைத்துக்கொண்டு புலஸ்தியரிடம் சென்று இவ்வாறு சொன்னார் — ‘பகவானே, தன் சொந்தக் குணங்களாலேயே அணிசெய்யப்பட்ட என்னுடைய இந்த மகளை, தானே வந்து நிற்கும் பிக்ஷையாக ஏற்றுக்கொள்வீராக, மகரிஷியே. தவம் புரிவதில் ஈடுபட்டு, புலன்கள் களைப்புறும் உங்களுக்கு இவள் எப்போதும் பணிவிடை செய்வதில் ஆர்வமுடையவளாக இருப்பாள்; இதில் ஐயமில்லை.’ அவ்வாறு சொன்ன அறவழி நின்ற ராஜரிஷியைக் கண்டு, கன்னியை ஏற்க விரும்பிய அந்த அந்தணர் ‘நல்லது’ என்றார். மகளைக் கொடுத்துவிட்டு அரசர் தம் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார். அந்தக் கன்னியும் தன் குணங்களால் கணவனை மகிழ்வித்துக்கொண்டு அங்கே வாழ்ந்தாள். அவளுடைய நன்னடத்தையாலும் ஒழுக்கத்தாலும் முனிவர்களில் சிறந்தவர் மகிழ்ந்தார்; மகிழ்ந்த அந்தப் பெரும் ஒளியாளர் இவ்வாறு சொன்னார். இங்கே ‘பிக்ஷை’ என்ற சொல் தனிச்சிறப்புடையது — தவசிக்குக் கன்னி பிக்ஷையாக அளிக்கப்படுகிறாள்; இதனால் கொடையிலும் பணிவு காக்கப்படுகிறது. திருணபிந்து சினம் கொள்வதில்லை; தியானத்தால் உண்மையை அறிந்து அறவழியைத் தேர்கிறார் — மகளின் மானத்தைக் காக்கத் திருமணமே வழி. ‘ஶ்ரம்யமாணேந்த்ரியஸ்ய’ (புலன்கள் களைப்புறுபவருக்கு) என்ற சொல்லால், தவத்தால் சோர்ந்த புலன்களுக்குப் பணிவிடை தேவை என்பது குறிக்கப்படுகிறது. புலஸ்தியரின் ‘பாடம்’ (நல்லது) என்ற ஒற்றைச் சொல் விடை, அவர் ஏற்றுக்கொண்டதன் எளிமையைக் காட்டுகிறது. இருபத்து மூன்றாவதில் ‘தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்’ என்ற சொல்லால் ராஜரிஷியின் தவவலிமையும் காட்டப்படுகிறது — அகக்கண்ணால் அவர் காரணத்தை அறிகிறார். இருபத்து நான்காவதில் ‘மகளை அழைத்துக்கொண்டு’ — அவரே கன்னியை அழைத்துச் செல்கிறார், தூதனை அனுப்பவில்லை; இது அவருடைய மரியாதையின் அடையாளம். இருபத்தைந்தாவதில் ‘தன் சொந்தக் குணங்களாலேயே அணிசெய்யப்பட்டவள்’ என்ற சொல்லால் தந்தை மகளின் குற்றமின்மையை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறார்; அணிகலன்கள் இல்லாமலேயே அவள் குணங்களால் ஒளிர்கிறாள். இருபத்தெட்டாவதில் அரசர் தம் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்புகிறார், கன்னி கணவனின் இல்லத்தில் தங்குகிறாள் — திருமண முறை எளிமையானது, தவசிகளுக்கு ஏற்றது.

‘அழகிய இடையுடையவளே, உன் குணச் செல்வத்தால் நான் பெரிதும் மகிழ்ந்தேன். ஆகவே தேவியே, இன்று உனக்கு என்னைப் போன்ற ஒரு மகனைத் தருகிறேன் — இரு குலங்களையும் வளர்ப்பவனாக, ‘பௌலஸ்த்யன்’ என்று புகழ்பெற்றவனாக. இங்கே நான் வேதம் ஓதியபோது அந்த வேதம் உன்னால் நன்றாகக் கேட்கப்பட்டதால், அவன் விஶ்ரவஸ் என்ற பெயருடையவனாக இருப்பான்; இதில் ஐயமில்லை.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தத் தேவி, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், சிறிது காலத்திலேயே விஶ்ரவஸ் என்ற மகனைப் பெற்றாள் — மூவுலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவனாக, புகழும் அறமும் நிறைந்தவனாக. அவன் வேதஞானம் உடையவனாகவும், எல்லோரையும் சமமாக நோக்குபவனாகவும், விரதங்களிலும் நல்லொழுக்கத்திலும் ஈடுபட்டவனாகவும் இருந்தான்; தந்தையைப் போலவே தவம் நிறைந்த முனிவனானான் விஶ்ரவஸ். பெயரின் சொல்லாக்கம் இங்கே தெளிவாக உள்ளது — ‘வி + ஶ்ரு’ என்ற வினையடியிலிருந்து, ‘சிறப்பாகக் கேட்கப்பட்ட வேதம்’ என்ற பொருளில்; இந்தி உரை ‘விஶ்ரவா அல்லது விஶ்ரவணன்’ என்று இரண்டு பெயர்களைத் தருகிறது. ‘உபயோர்வம்ஶகர்த்தாரம்’ (இரு குலங்களையும் வளர்ப்பவன்) என்ற சொல்லால், மகன் தந்தையின் குலத்தையும் தாயின் குலத்தையும் வளர்ப்பான் என்பது குறிக்கப்படுகிறது. விஶ்ரவஸ் ராவணனுக்கும் குபேரனுக்கும் தந்தையாகப் போகிறான்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் முடிவில் ராவணனின் வம்சத்தின் இரண்டாவது தலைமுறை நிலைநாட்டப்படுகிறது. விஶ்ரவஸின் குணங்கள் — வேதஞானம், சமநோக்கு, விரதம் காத்தல் — புலஸ்தியரின் குணங்களுக்கு ஏற்றவை; ஆகவே மகன் தந்தையைப் போன்றவன் என்ற கூற்று பொருளுடையது. முப்பதாவதில் ‘தேவி’ என்ற விளி மனைவியிடம் புலஸ்தியர் கொண்ட மரியாதையைக் குறிக்கிறது. முப்பத்திரண்டாவதில் ‘மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன்’ என்பது அவளுடைய மகிழ்ச்சி; ஏனெனில் முன்பு நாணத்துக்குக் காரணமாக இருந்தது இப்போது பெருமைக்குக் காரணமாகிவிட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க