॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 1

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ரிஷிகளின் வருகையும் ராமனின் கேள்வியும்

நான்கு திசைகளிலிருந்தும் ரிஷிகள் அயோத்திக்கு வருதல், வாயிற்காவலன் அறிவித்தல், ராமன் செய்த உபசாரம், இந்திரஜித் வதத்தின் புகழ்ச்சி, ராமனின் வியப்பும் கேள்வியும்

உத்தர காண்டம் போர் முடிந்த பிறகு தொடங்குகிறது. ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டு, அரசும் கைவந்த பின், முனிவர்கள் அனைவரும் ராகவனைப் பாராட்ட வந்தனர். கவி அவர்களைத் திசைவாரியாக எண்ணிக் கூறுகிறார். கிழக்குத் திசையைச் சார்ந்திருந்தவர்கள் — கௌசிகர், யவக்ரீதர், கார்க்கியர், காலவர், மேதாதிதியின் மகனான கண்வர். தெற்குத் திசையில் வாழ்பவர்கள் — ஸ்வஸ்த்யாத்ரேயர், பகவான் நமுசி, பிரமுசி, அகஸ்தியர், அத்ரி, சுமுகர், விமுகர்; இவர்கள் அகஸ்தியரோடு வந்தனர். மேற்குத் திசையைச் சார்ந்திருந்தவர்கள் — நிருஷங்கு, கவஷர், தௌம்யர், மகாரிஷியான கௌசேயர்; இவர்களும் சீடர்களோடு வந்தனர். வடதிசையில் என்றும் வாழும் சப்தரிஷிகள் — வசிஷ்டர், காசியபர், அத்ரி, விசுவாமித்திரர், கௌதமர், ஜமதக்னி, பரத்வாஜர். இவ்வாறு ரிஷிகளின் சமூகம் முழுவதும் ராமனைக் காண ஓரிடத்தில் கூடியது. இங்கே இந்தி உரையில் ஒரு குறிப்பு உண்டு — வசிஷ்டர் ஓர் உடலால் அயோத்தியில் வாழ்ந்தாலும் மற்றோர் உடலால் சப்தரிஷி மண்டலத்தில் வாழ்கிறார்; ஆகவே அவர் வடதிசையிலிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. திசைவாரியான இந்த எண்ணிக்கை, ராமனின் வெற்றி அயோத்திக்கு மட்டுமன்றி உலகம் முழுவதற்குமே மகிழ்ச்சி என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்தக் காண்டத்தின் கதை ரிஷிகளாலேயே சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே அவர்களின் வருகையே கதைக்கு வாயில். அத்ரி தென்திசையிலும் வடதிசையிலும் இருமுறை எண்ணப்படுகிறார்; மூலபாடம் அப்படியே வைக்கப்பட்டுள்ளது. ரிஷிகளின் பெயர்கள் வெறும் பட்டியல் அல்ல; அவர்களில் பலர் முந்தைய காண்டங்களிலும் காணப்பட்டவர்கள் — விசுவாமித்திரர் ராமனின் குரு, வசிஷ்டர் குலப் புரோகிதர், அகஸ்தியர் வனவாசத்தில் அஸ்திரங்களை அளித்தவர், பரத்வாஜர் சித்திரகூடத்துக்கு வழிகாட்டியவர். ஆகவே அவர்களின் வருகை, ராமனின் வாழ்க்கை முழுவதற்கும் சாட்சிகளாக இருந்தவர்களின் வருகை போன்றது. அவர்கள் அனைவரும் பாராட்டவே வந்தனர், எதையும் யாசிக்க அல்ல — இதுவும் ‘ப்ரதிநந்திதும்’ (பாராட்டுவதற்காக) என்ற சொல்லால் தெளிவாகிறது.

அக்கினிக்கு நிகரான ஒளியுடைய அந்த மகாத்மாக்கள் ராகவனின் மாளிகையை அடைந்து, தங்கள் வருகையை அறிவிப்பதற்காக வாயிலில் நின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் அறிந்தவர்கள், பல்வேறு சாஸ்திரங்களில் வல்லவர்கள். அப்போது தர்மாத்மாவும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான அகஸ்தியர் வாயிற்காவலனிடம், ‘ரிஷிகளாகிய நாங்கள் வந்திருக்கிறோம் என்று தசரதன் மைந்தனிடம் அறிவிப்பாயாக’ என்றார். அகஸ்தியரின் சொல்லைக் கேட்டு வாயிற்காவலன் விரைவாக, தாமதமின்றி, மகாத்மாவான ராகவனின் அருகே சென்றான். அவன் நீதியையும் குறிப்புகளையும் அறிந்தவன், நல்லொழுக்கமுடையவன், திறமைசாலி, மன உறுதி நிறைந்தவன் — அரண்மனை வாயிற்காவலனுக்குரிய இலட்சியப் பண்புகள் இங்கே எண்ணப்படுகின்றன. முழுநிலவுக்கு நிகரான ஒளியுடைய ராமனைக் கண்டு, முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியர் வந்திருப்பதை உடனே தெரிவித்தான். இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்த முனிவர்கள் வந்திருப்பதைக் கேட்டு ராமன் வாயிற்காவலனிடம், ‘அவர்களை வசதியாக உள்ளே அழைத்து வா’ என்றான். அவர்களைக் கண்டதும் ராமன் எழுந்து நின்று, கைகூப்பி, பாத்யம் அர்க்யம் முதலியவற்றால் பூஜித்து, மரியாதையுடன் பசுவையும் அளித்தான். வணங்கித் தூய்மையுடன் இருந்த அவன் அவர்களுக்கு ஆசனங்களைக் காட்டினான் — பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை, பெரியவை, சிறந்தவை, மேலே தர்ப்பை விரிக்கப்பட்டவை, மான்தோல் போர்த்தப்பட்டவை. அந்த ஆசனங்களில் ரிஷிகளில் சிறந்தோர் தகுதிக்கேற்ப அமர்ந்தனர். இங்கே ராமனின் பணிவைக் காண வேண்டும் — அரசனாக இருந்தும் அவன் ரிஷிகளின் முன் எழுந்து கைகூப்பி நிற்கிறான். ஆசனங்களின் வர்ணனையும் நுட்பமானது — பொன் செல்வத்தின் அடையாளம்; தர்ப்பையும் மான்தோலும் தவசிகளுக்கு ஏற்ற ஆசனத்தின் அடையாளம்; இவ்வாறு ராஜதர்மமும் ரிஷிதர்மமும் இரண்டுமே மதிக்கப்பட்டன. பசுதானம் அதிதிகளை உபசரிக்கும் பழைய முறை என்று இந்தி உரையும் விளக்குகிறது. ஏழாவது சுலோகத்தில் ‘ப்ரதிஹாரார்த்தம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் — வாயிற்காவலன் மூலம் தங்கள் வருகையை அறிவிப்பதற்காக; அந்த ரிஷிகளும் அரண்மனையின் மரியாதையைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர், திடீரென்று உள்ளே நுழைவதில்லை. அகஸ்தியரே பேச்சாளர், ஏனெனில் அவர் தென்திசை ரிஷிகளின் தலைவர்; மேலும் இனி ராமனுக்கு ராக்ஷசர்களின் கதையைச் சொல்லப்போகிறவரும் அவரே. ‘தாசரதி’ என்ற சொல் ராமனின் குலத்தை நினைவூட்டுகிறது. வாயிற்காவலனின் விரைவும் குறிப்பிடப்படுகிறது — ‘தூர்ணம்’, ‘த்ருதம்’, ‘ஆஶு’ என்று விரைவைக் குறிக்கும் மூன்று சொற்கள் ஒரே இடத்தில் வருகின்றன; இதனால் ரிஷிகளின் பெருமை குறிக்கப்படுகிறது. ராமனின் மறுமொழியும் சுருக்கமானது — ‘வசதியாக உள்ளே அழைத்து வா’; அதில் தாமதமும் இல்லை, தயக்கமும் இல்லை. ராமன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து தானே அவர்களைப் பூஜிக்கிறான்; பணியாட்களைக் கொண்டு செய்விப்பதில்லை. ‘ப்ரயத:’ என்ற சொல் அவனுடைய மன அடக்கத்தையும் தூய்மையையும் குறிக்கிறது. ‘ஆணை பெற்று வாயிற்காவலன் சென்று அனைவரையும் உடன் அழைத்து வந்தான்’ என்ற வாக்கியத்தை இந்தி உரை இங்கே அடைப்புக்குறிக்குள் சேர்க்கிறது; மூலத்தில் சொல்லப்படாவிட்டாலும் அது சூழலிலிருந்து விளங்குகிறது. ஆசனங்களில் ‘யதார்ஹம்’ (தகுதிக்கேற்ப) அமர்ந்தது, வயதுக்கும் தவத்துக்கும் ஏற்ற வரிசை பின்பற்றப்பட்டதைக் குறிக்கிறது.

ராமன் நலம் விசாரித்ததும், சீடர்களோடும் முன்னோடிகளோடும் இருந்த வேதமறிந்த மகரிஷிகள் ராமனிடம் சொன்னார்கள் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, ரகுநந்தனா, எங்களுக்கு எங்கும் நலமே. நல்லூழால் உன்னைப் பகைவர்களை அழித்து நலமாக இருப்பவனாகக் காண்கிறோம். நல்லூழால், உலகங்களை அலறச் செய்த ராவணன் உன்னால் கொல்லப்பட்டான். மக்களும் பேரர்களும் உடைய அந்த ராவணன் உனக்கு ஒரு சுமையே அல்ல; வில்லேந்திய நீ மூவுலகங்களையும் கூட வெல்வாய், இதில் ஐயமில்லை. நல்லூழால் ராக்ஷசர்களின் தலைவனைக் கொன்று சீதையோடு வெற்றியாளனாக இன்று உன்னைக் காண்கிறோம்; நலம் நாடும் தம்பி லக்ஷ்மணனோடும், தாய்மார்களோடும் சகோதரர்களோடும் உன்னைக் காண்கிறோம்.’ பிறகு அவர்கள் கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களை ஒவ்வொருவராக நினைவுகூர்கின்றனர் — பிரஹஸ்தன், விகடன், விரூபாக்ஷன், மகோதரன், வெல்லற்கரிய அகம்பனன். உலகில் எவனுடைய உடலளவைவிடப் பெரிய அளவு இல்லையோ அந்தக் கும்பகர்ணனும் போரில் வீழ்த்தப்பட்டான். திரிசிரஸ், அதிகாயன், தேவாந்தகன், நராந்தகன் என்ற பெருவீரம் கொண்ட இரவில் திரிவோர் கொல்லப்பட்டனர். கும்பகர்ணனின் மைந்தர்களான அச்சந்தரும் தோற்றமுடைய கும்பனும் நிகும்பனும் போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டனர். காலனுக்கும் அந்தகனான யமனுக்கும் நிகரான யுத்தோன்மத்தனும் மத்தனும், வலிமைமிக்க யஜ்ஞகோபனும், தூம்ராக்ஷனும் — ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் கரைகண்ட இவர்கள் கொடிய படுகொலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, யமனுக்கு நிகரான உன் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். ‘திஷ்ட்யா’ (நல்லூழால்) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; இதனால் ரிஷிகளின் மகிழ்ச்சியும் நன்றியுணர்வும் வெளிப்படுகின்றன. பெயர்களின் நீண்ட பட்டியல் யுத்த காண்டத்தின் சாரத்தைச் சுருக்கி நினைவூட்டுகிறது; இவ்வாறு இரு காண்டங்களுக்கும் இடையே இணைப்பு அமைக்கப்படுகிறது. இங்கே ரிஷிகள் முதலில் ராமனின் நலத்தை விசாரிக்கின்றனர், பிறகு பகைவர்களின் அழிவை எண்ணுகின்றனர் — நன்றி சொல்லும் வரிசையும் நாகரிகமானது. ரிஷிகளின் சொற்களில் மூன்று படிகள் தெரிகின்றன. முதலாவது — ராமனின் சொந்த நலம், அவனுடைய வெற்றி, குடும்பத்தோடு மீண்டும் இணைந்தது. இரண்டாவது — ராவணனின் வதம்; ‘லோகராவண:’ என்ற அடைமொழியால் அவன் உலகை வதைத்தவன் என்று நினைவூட்டப்படுகிறது; அவனுடைய பெயரே ‘ராவயதி’ (அலறச் செய்கிறான்) என்ற வினையடியிலிருந்து பிறந்தது என்ற சொல்லாக்கத்தைக் குறிக்கிறது. மூன்றாவது — பிற ராக்ஷச வீரர்களின் வதம்; அங்கே ஒவ்வொருவரின் பெயரும் தனித்தனியே எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. ‘நஹி பார: ஸ தே ராம’ (ராமா, அவன் உனக்குச் சுமையல்ல) என்ற வாக்கியம் ராமனின் ஆற்றலைக் குறிக்கிறது — வில்லால் மூவுலகங்களையும் வெல்லக்கூடியவனுக்கு ராவண வதம் எளிதானதே. இருபதாவது சுலோகத்தில் ‘மாத்ருபிர்ப்ராத்ருஸஹிதம்’ என்ற சொல்லால் தாய்மார்களும் பரதன் சத்ருக்னன் இருவரும் உடனிருப்பது குறிக்கப்படுகிறது; இந்தி உரையும் ‘பரதன் சத்ருக்னனோடும் தாய்மார்களோடும்’ என்று விளக்குகிறது. கும்பகர்ணனைப் பற்றி ‘எவனுடைய அளவைவிடப் பெரிய அளவு இங்கு இல்லையோ’ என்ற கூற்று அவனுடைய உடலின் மிகப்பெரிய பருமனை வர்ணிக்கிறது. இந்தப் பெயர்கள் அனைத்தும் யுத்த காண்டத்தில் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்ட போர்களை நினைவூட்டுகின்றன — அங்கே பிரஹஸ்தன் நீலனாலும், அகம்பனன் அனுமனாலும், அதிகாயன் லக்ஷ்மணனாலும் கொல்லப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்டது; இங்கேயோ வெற்றி முழுவதும் ராமனுடையதே என்று ரிஷிகள் கூறுகின்றனர், ஏனெனில் படையின் வெற்றி படைத்தலைவனின் வெற்றியே. பதினெட்டாவது சுலோகத்தில் ‘வில்லேந்திய நீ மூவுலகங்களையும் வெல்வாய்’ என்ற வாக்கியத்தால் ரிஷிகள் ராமனின் விஷ்ணுத்தன்மையையும் குறிப்பிடுகின்றனர்; இது ஆறாவது ஏழாவது சர்க்கங்களில் விஷ்ணுவின் பராக்கிரம வர்ணனையால் உறுதிப்படும். ‘யமனுக்கு நிகரான அம்புகளால்’ என்ற உவமை ராமனின் அம்புகள் வீண்போகாதவை என்பதைக் காட்டுகிறது.

ரிஷிகள் தொடர்ந்து சொல்கின்றனர் — ‘நல்லூழால், தேவர்களால் கொல்ல முடியாத ராக்ஷசேந்திரனோடு நீ நேருக்கு நேர் போரில் ஈடுபட்டு வெற்றியும் பெற்றாய். போர்க்களத்தில் அந்த ராவணனின் தோல்வி ஒரு பெரிய விஷயமே அல்ல; ஆனால் நேருக்கு நேர் போருக்கு வந்த ராவணனின் மைந்தன் கொல்லப்பட்டானே, அதுதான் நல்லூழ். காலனைப் போலப் பாய்ந்து வந்த அந்தத் தேவர்களின் பகைவனிடமிருந்து நீ விடுபட்டாய்; வெற்றியும் உன்னால் அடையப்பட்டது. இந்திரஜித்தின் வதத்தைக் கேட்டு நாங்கள் அனைவரும் உன்னைப் பாராட்டுகிறோம்; அவன் எல்லா உயிர்களாலும் கொல்ல முடியாதவன், போரில் பெரும் மாயைகளைக் கையாண்டவன். அவன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு எங்களுக்கு வியப்பு உண்டாயிற்று. ரகுகுலத்தை வளர்ப்பவனே, இவர்களும் விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் வேறு பல ராக்ஷச வீரர்களும் உன்னால் கொல்லப்பட்டனர். பகைவர்களை வாட்டும் காகுத்ஸ்தனே, புண்ணியமானதும் இனியதுமான இந்த அபயதக்ஷிணையை உலகுக்கு அளித்து, நல்லூழால் நீ வெற்றியால் உயர்ந்து விளங்குகிறாய்.’ இங்கே ‘அபயதக்ஷிணை’ என்ற உருவகம் சிறப்பானது — வேள்வியின் முடிவில் தக்ஷிணை அளிக்கப்படுகிறது; ராமனின் போர் என்ற வேள்வியின் முடிவில் உலகுக்கு அபயம் (அச்சமின்மை) தக்ஷிணையாக அளிக்கப்பட்டது. இந்திரஜித்தைப் பற்றிய இந்தச் சிறப்புப் புகழ்ச்சியே அடுத்து வரும் கேள்விக்கு வித்து, ஏனெனில் ராமனே இதனால் வியப்படைகிறான். ராவணனைவிட ராவணனின் மைந்தனின் வதமே பெரிது என்பது ரிஷிகளின் கருத்து; அதற்கான காரணம் காண்டம் முழுவதிலும் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. இருபத்தேழாவது சுலோகத்தில் ‘தேவர்களால் கொல்ல முடியாத’ என்பது ராவணனின் அடைமொழி — வரத்தின் வலிமையால் அவன் தேவர்களால் கொல்ல முடியாதவனாக இருந்தான்; ஆகவே மனிதனான ராமனாலேயே கொல்லப்பட வேண்டியவன்; இந்த விஷயம் பின்னர் விரிவாக வரும். இருபத்தெட்டாவதில் ரிஷிகள் வெளிப்படையாக ஒப்பிடுகின்றனர் — ராவணனின் தோல்வி ‘ஒன்றுமில்லை’, இந்திரஜித்தின் வதமோ ‘நல்லூழ்’. இருபத்தொன்பதாவதில் ‘காலனைப் போலப் பாய்ந்து வந்த’ என்ற உவமை இந்திரஜித்தின் பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது; ‘முக்த:’ (விடுபட்டாய்) என்ற சொல்லை இந்தி உரை நாகபாசத்திலிருந்து விடுபட்டதாக விளக்குகிறது; இது யுத்த காண்டத்தின் நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது. முப்பதாவதில் ‘மகாமாயாதர:’ (பெரும் மாயைகளைக் கையாண்டவன்) என்ற அடைமொழி, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நின்று அவன் செய்த போரை நினைவூட்டுகிறது; அதனால் அவன் ராம லக்ஷ்மணர்களையும் மயக்கினான்.

தூய உள்ளம் கொண்ட முனிவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் பெரும் வியப்படைந்து, கைகூப்பிச் சொன்னான் — ‘பூஜ்யர்களே, பெருவீரம் கொண்ட இரவில் திரிவோனான கும்பகர்ணனையும் ராவணனையும் கடந்து ராவணனின் மைந்தனை ஏன் புகழ்கிறீர்கள்? மகோதரன், பிரஹஸ்தன், ராக்ஷசனான விரூபாக்ஷன், வெல்லற்கரிய மத்தனும் உன்மத்தனும், தேவாந்தகனும் நராந்தகனும் — இந்தப் பெருவீரர்களைக் கடந்து ராவணனின் மைந்தனை ஏன் புகழ்கிறீர்கள்? அதிகாயன், திரிசிரஸ், இரவில் திரிவோனான தூம்ராக்ஷன் — இவர்களைக் கடந்து ராவணனின் மைந்தனை ஏன் புகழ்கிறீர்கள்? அவனுடைய ஆற்றல் எத்தகையது, வலிமை என்ன, பராக்கிரமம் என்ன, எந்தக் காரணத்தால் இவன் ராவணனையும் விஞ்சுகிறான்? நான் கேட்கத் தக்கதானால், அது ரகசியம் இல்லையானால், சொல்லுங்கள் — நான் கட்டளையிடவில்லை, கேட்க விரும்புகிறேன். அவனால் இந்திரனும் எப்படி வெல்லப்பட்டான், அவன் எப்படி வரங்களைப் பெற்றான்? மகன் எப்படி வலிமை மிக்கவனானான், அவன் தந்தை ராவணன் ஏன் அப்படி ஆகவில்லை?’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் நிறைவு செய்கிறது — ‘பெரும் போரில் தந்தையைவிடவும் மேம்பட்டவனாக, இந்திரனை வென்றவனாக அந்த ராக்ஷசன் எப்படி ஆனான், வரங்களை எப்படிப் பெற்றான் — அவை அனைத்தையும் இன்று எனக்குச் சொல்வீராக, முனிவர்களின் தலைவரே.’ ‘கடந்து … ராவணனின் மைந்தனை ஏன் புகழ்கிறீர்கள்’ என்ற அடி மூன்று முறை திரும்ப வருகிறது; இதனால் ராமனின் வியப்பு உறுதிப்படுகிறது. ‘ந கல்வாஜ்ஞாபயாமி வ:’ (உங்களுக்கு நான் கட்டளையிடவில்லை) என்பது ராமனின் பணிவு — அரசனாக இருந்தும் அவன் ரிஷிகளுக்குக் கட்டளையிடுவதில்லை, வேண்டிக்கொள்கிறான். இந்தக் கேள்வியாலேயே அகஸ்தியரின் நீண்ட கதை தொடங்குகிறது. முப்பத்து நான்காவது சுலோகம் முதல் ராமன், ரிஷிகள் சொன்ன பெயர்களையே மீண்டும் எண்ணுகிறான், ஆனால் கேள்வி வடிவில் — இதுதான் அவனுடைய வியப்பின் இயல்பு. போரில் அவர்களை அவனே நேரில் கண்டவன், ஆகவே அவர்களுடைய வலிமையை அறிவான்; அதனாலேயே இந்திரஜித்துக்குக் கிடைத்த மிகுதியான புகழ்ச்சி அவனுக்கு விந்தையாகத் தோன்றுகிறது. முப்பத்தெட்டாவதில் மூன்று கேள்விகள் — ஆற்றல், வலிமை, பராக்கிரமம் — அதன்பின் காரணம் பற்றிய கேள்வி. நாற்பதாவதில் தந்தை மகன் ஒப்பீடும் கேள்விக்குரிய பொருளாகிறது — உலகில் மகன் தந்தையைவிட மேம்பட்டவனாக இருப்பது அரிது. அடுத்த சர்க்கத்தில் அகஸ்தியர் ராவணனின் குலத்தைத் தொடக்கத்திலிருந்து சொல்லத் தொடங்குகிறார்; இந்திரஜித்தின் கதையோ பல சர்க்கங்களுக்குப் பிறகே வரும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க