சர்க்கம்
ஸ்ரீராமனின் முடிசூட்டும் ராமாயணத்தின் பெருமையும்
பரதன் அரசைத் திருப்பி அளித்தல், நீராட்டும் அலங்காரமும், நகர்ப் பிரவேசம், நான்கு கடல்களின் நீரைக் கொண்டுவருதல், வசிஷ்டர் முதலானோர் முடிசூட்டுதல், தேவர்கள் அளித்த அணிகலன்கள், கொடைகள், சீதை அனுமனுக்கு முத்தாரம் அளித்தல், வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் விடை கொடுத்தல், பரதனுக்கு இளவரசுப் பட்டம், ராமராஜ்ய வருணனை, நூலின் பலச்ருதி
கைகேயியின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனான பரதன் தலைமேல் கைகூப்பி, உண்மையான வீரமுடைய அண்ணன் ராமனிடம் சொன்னான்: ‘என் தாய் மதிக்கப்பட்டாள், அவளுடைய சொல் காக்கப்பட்டது, இந்த அரசு எனக்குத் தரப்பட்டது. நீ எனக்குக் கொடுத்தது போல, நான் அதை உனக்கு மீண்டும் தருகிறேன். வலிமைமிக்க காளை தனியாகச் சுமந்த நுகத்தை இளங்கன்று சுமக்க முடியாதது போல, இந்தப் பெரும் சுமையைச் சுமக்க நான் வல்லவனல்லன். பெரும் நீர்ப்பெருக்கால் உடைந்த அணை கசிவது போல, மூடப்படாத அரசின் ஓட்டை அடைக்க அரியது என்று நினைக்கிறேன். கழுதை குதிரையின் நடையையும், காகம் அன்னத்தின் நடையையும் பின்பற்ற முடியாதது போல, வீரனே, பகைவரை அடக்குபவனே, உன் வழியைப் பின்பற்ற நான் வல்லவனல்லன். உள் முற்றத்தில், வீட்டுத் தோட்டத்தில் நடப்பட்ட ஒரு மரம் வளர்ந்து, பெரியதாகவும், ஏற அரியதாகவும், பருத்த அடிமரமும் கிளைகளும் உடையதாகவும் ஆகி, பூத்த பின் கனிகளைக் காட்டாமல் உதிர்ந்துவிட்டால், எவனுக்காக அது நடப்பட்டதோ அவன் அதன் பயனை அனுபவிக்கமாட்டான். நீண்ட கைகளுடையவனே, இதுவே உவமை — இதன் பொருளை நீ அறியத் தகுந்தவன்; மனிதர்களின் தலைவனே, தலைவனான நீ பணியாளர்களான எங்களை ஆளவில்லை என்றால், நீயும் அத்தகைய மரம் போலவே ஆவாய். இன்று உலகம், முடிசூட்டப்பட்டு, நண்பகலில் சுடர்விட்டு ஒளிரும் சூரியனைப் போலக் காய்கின்ற உன்னைக் காணட்டும். இசைக்கருவிகளின் கூட்டொலிகளாலும், ஒட்டியாணங்களின், சிலம்புகளின் ஒலிகளாலும், இனிய பாடல் ஒலிகளாலும் நீ விழித்தெழு, உறங்கு. விண்மீன் சக்கரம் சுழலும் வரை, பூமி உள்ள வரை, இங்கே உலகின் தலைமையை நீ நடத்துவாயாக.’ பரதனுடைய உவமைகள் நான்கு — காளையின் நுகம், உடைந்த அணை, கழுதை, அன்னம், காகம் ஆகியவற்றின் நடை, கனி தராத மரம். ஒவ்வொரு உவமையும் ஓர் உண்மையைக் காட்டுகிறது — அரசுச் சுமை கனமானது, அதன் ஓட்டைகள் அடைக்க அரியவை, ராமனின் திறமையைப் பின்பற்ற இயலாது, அரசன் மக்களைக் காக்காவிட்டால் அவனை வளர்த்தது பயனற்றுப் போகும். மர உவமையின் பொருளை இந்தி உரை விரிவாக விளக்குகிறது — மக்களால் காக்கப்பட்டு வளர்க்கப்பட்ட அரசன் அவர்களைக் காப்பதிலிருந்து முகம் திருப்பினால், அவன் கனி தராத மரத்திற்கு நிகரானவன். ‘ப்ரதிபுத்யஸ்வ ஶேஷ்வ ச’ — ‘விழித்தெழு, உறங்கு’ — இனி உன் உறக்கமும் விழிப்பும் தவசிக்கு உரியவையாக அல்ல, அரசனுக்கு உரியவையாக இருக்கட்டும். இங்கே பரதனின் பணிவும் சொல்வன்மையும் இரண்டுமே தெரிகின்றன. பரதன் ‘பூஜிதா மாமிகா மாதா’ — ‘என் தாய் மதிக்கப்பட்டாள்’ — என்று தொடங்குகிறான்: கைகேயியின் வரம் காக்கப்பட்டது; ஆகவே அவளுக்கு மரியாதை செய்யப்பட்டது; இனி அந்தக் கடன் இல்லை. ‘நீ எனக்குக் கொடுத்தது போல’ என்பது சித்திரகூடத்தில் ராமன் பரதனுக்கு அரசைக் கொடுத்ததை நினைவூட்டுகிறது; கொடுத்தவனே கொடுத்த பொருளைத் திரும்பப் பெறத் தக்கவன் என்பது அவனுடைய வாதம். இளங்கன்று என்பது பரதனின் தன்னிகழ்ச்சி அல்ல, பணிவு — அவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் அரசை நன்கு காத்து, பத்து மடங்காகவும் பெருக்கினான்; ஆயினும் தன்னை ராமனுக்கு நிகராகக் கருதவில்லை. மர உவமையில் ஒரு நுட்பமான பொருள் — ராமன் மக்களால் வளர்க்கப்பட்டவன்; இப்போது கனி தரும் காலம்; அவன் அரசை ஏற்காவிட்டால் மக்களின் நம்பிக்கை அனைத்தும் பயனற்றுப் போகும். பரதனின் வேண்டுதல் சர்க்கத்தின் தொடக்கம்; ராமராஜ்யம் அதன் பலன்.
பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு, பகைவரின் நகரங்களை வெல்லும் ராமன் ‘அப்படியே’ என்று ஏற்றுக்கொண்டு, மங்கலமான ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். பிறகு சத்ருக்னனின் ஆணைப்படி, மென்மையான கைகளுடைய, மிக விரைவான, திறமையான, தாடி மழிக்கும் நாவிதர்கள் ராகவனைச் சூழ்ந்தார்கள். முதலில் பரதனும், பெரும் வலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும், வானரத் தலைவன் சுக்ரீவனும், ராக்ஷசத் தலைவன் விபீஷணனும் நீராடிய பின், ராமன் சடை களைந்து, நீராடி, பலவகை மாலைகளும் நறுமணப் பூச்சுகளும் அணிந்து, விலையுயர்ந்த ஆடை உடுத்தி, பொலிவால் சுடர்விட்டு அங்கே நின்றான். இக்ஷ்வாகு குலத்தைப் பெருக்குபவனும், பொலிவும் வீரமும் உடையவனுமான சத்ருக்னன் ராமனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் அலங்காரம் செய்வித்தான். தசரதனின் மனவுறுதியுடைய மனைவியர் அனைவரும் தாமே சீதைக்கு மனத்தைக் கவரும் அலங்காரம் செய்தார்கள். பிறகு மகனிடம் அன்புடைய கௌசல்யை மகிழ்ந்து, வானரர்களின் மனைவியர் அனைவருக்கும் முயற்சியோடு அழகிய அலங்காரம் செய்தாள். பிறகு சத்ருக்னனின் ஆணைப்படி சுமந்திரன் என்ற சாரதி எல்லா உறுப்புகளிலும் அழகிய தேரைப் பூட்டிக்கொண்டு வந்தான். ராமனின் ஏற்பு சுருக்கமானது — ‘ததேதி’ (அப்படியே) என்ற ஒரே சொல்; அவன் தம்பியின் வேண்டுதலை அவமதிக்கவில்லை. பதினான்கு ஆண்டுகள் சடை தரித்திருந்த ராமன் இன்று சடையைக் களைகிறான் — இது வனவாசம் முடிந்ததன் நேரடி அடையாளம். பரதன் முதலில் நீராடுகிறான்; ஏனெனில் அவனும் தவக்கோலத்தைக் கைவிடுகிறான். கௌசல்யையே வானரப் பெண்களுக்கு அலங்காரம் செய்கிறாள் — இது அவளுடைய தாயன்பின், விருந்தோம்பலின் உச்சம்; வானரர்களின் மனைவியரும் அவளுக்கு மருமகள்களைப் போன்றவர்கள். ‘யத்னாத்’ என்ற சொல்லை இந்தி உரை ‘மிகுந்த முயற்சியோடு’ என்று விளக்குகிறது. முன்பு ராமனை வனத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற அதே சுமந்திரன் இன்று அவனை அரசுக்கு அழைத்துச் செல்கிறான் — கதையின் வட்டம் நிறைவுறுகிறது. ‘ஶ்மஶ்ருவர்தனா:’ என்பவர்கள் நாவிதர்கள் — ‘வர்தன’ என்ற சொல் இங்கே வெட்டுதல் என்ற பொருளில் வருகிறது. ராமன் தான் நீராடுவதற்கு முன் உடன்பிறந்தோரையும் நண்பர்களையும் நீராட்டுகிறான் — தன் இன்பத்திற்கு முன் பிறருடைய இன்பத்தைப் பார்க்கிறான். விபீஷணனும் சுக்ரீவனும் விருந்தினர்; அவர்களுடைய நீராட்டும் ராமனுக்கு முன்பே. சீதையின் அலங்காரம் தசரதனின் மனைவியராலேயே செய்யப்பட்டது — மருமகள் வீடு திரும்பினாள் என்ற தாய்மார்களின் மகிழ்ச்சி. பதினான்கு ஆண்டுகள் அவளும் மரவுரி தரித்திருந்தாள்; இன்று மீண்டும் அரச மருமகளின் கோலத்தில். வானரர்களின் மனைவியர் கிஷ்கிந்தையிலிருந்து வந்தவர்கள்; அவர்களுக்கும் கௌசல்யை தாயைப் போல அலங்காரம் செய்கிறாள். இவ்வாறு அயோத்தியில் அனைவரும் சமம் — மனிதர்களும் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும். இவ்வாறு நீராட்டும் அலங்காரமும் நிறைவுற்றன. பதினைந்தாவது சுலோகத்தில் ‘ஶ்ரியா ஜ்வலன்’ — ‘பொலிவால் சுடர்விட்டு’ — நீராட்டுக்கும் அலங்காரத்திற்கும் பின் ராமன் ஒளிர்கிறான்.
அக்கினியையும் சூரியனையும் போல மாசற்று ஒளிரும் தெய்விகத் தேர் நிற்பதைக் கண்டு, நீண்ட கைகளுடையவனும் பகைவரின் நகரங்களை வெல்பவனுமான ராமன் அதில் ஏறினான். மகேந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய சுக்ரீவனும் அனுமனும் நீராடி, தெய்விகம் போன்ற ஆடைகளோடும் அழகிய குண்டலங்களோடும் சென்றார்கள். எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்த, அழகிய குண்டலங்களுடைய சுக்ரீவனின் மனைவியரும் சீதையும் நகரைக் காணும் ஆவலோடு சென்றார்கள். அயோத்தியில் மன்னன் தசரதனின் அமைச்சர்கள் புரோகிதரான வசிஷ்டரை முன்னிறுத்திப் பொருள் பொதிந்த ஆலோசனை செய்தார்கள். அசோகனும் விஜயனும் சித்தார்த்தனும் கவனத்தோடு ராமனின் உயர்வுக்காகவும் நகரத்தின் செழிப்புக்காகவும் ஆலோசித்தார்கள்: ‘வெற்றிக்குத் தகுந்த பெருந்தன்மையுடைய ராமனின் முடிசூட்டுக்காக மங்கலமாகச் செய்ய வேண்டியவை எவையெவையோ, அவை அனைத்தையும் நீங்கள் செய்யத் தகும்.’ இவ்வாறு ஆணையிட்டு, அந்த அமைச்சர்கள் அனைவரும் புரோகிதரும் ராமனைக் காணும் எண்ணத்தோடு விரைந்து நகரிலிருந்து புறப்பட்டார்கள். பாவமற்ற, ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரன் பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் ஏறிச் செல்வது போல, ராமன் தேரில் ஏறிச் சிறந்த நகரை நோக்கிச் சென்றான். அமைச்சர்கள் அரசின் நிர்வாகத்தை அறிந்தவர்கள் — முடிசூட்டு சாஸ்திர முறைப்படி மங்கலமாக நிகழ வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் கவனமாக உள்ளனர். ‘ராமவ்ருத்த்யர்த்தம் ருத்த்யர்த்தம் நகரஸ்ய ச’ — அரசனின் உயர்வும் மக்களின் செழிப்பும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தவை. இந்திர உவமையால், ராமனின் தேர் தேவராஜனின் தேரைப் போலப் பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டியது. சுக்ரீவனின் மனைவியர் சீதையோடு நகரைக் காண ஆவலாக இருக்கிறார்கள் — வானரப் பெண்கள் மனித நகரத்தின் செல்வச் சிறப்பை முதன்முறையாகக் காண்கிறார்கள். ‘அக்ன்யர்காமலஸங்காஶம்’ — தேரின் ஒளி: அக்கினியையும் சூரியனையும் போல மாசற்று ஒளிர்வது. அனுமனும் சுக்ரீவனும் ராமனின் அருகில்; அவர்களும் தெய்விக ஆடைகளால் அணிசெய்யப்பட்டுள்ளனர். அமைச்சர்கள் நகரில் இருந்தே முடிசூட்டு முறையைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்; பிறகு ராமனைக் காணப் புறப்படுகிறார்கள்; இவ்வாறு மகிழ்ச்சியிலும் அரசுப் பணி மறக்கப்படவில்லை. அசோகன், விஜயன், சித்தார்த்தன் ஆகியோர் முந்தைய சர்க்கத்திலும் குறிப்பிடப்பட்ட அமைச்சர்கள். ‘யத்யன்மங்களபூர்வகம்’ — மங்கலமாகச் செய்ய வேண்டியவை எவையாயினும் அனைத்தையும் செய்யுங்கள் என்ற முழுமையான ஆணை. ராமனின் தேர் ஊர்வலம் நந்திகிராமத்திலிருந்து அயோத்தி நோக்கி, ஒரு குரோச தூர வழியில்; அந்த வழி முந்தைய நாளே சத்ருக்னனால் சுத்தம் செய்யப்பட்டு, நீர் தெளிக்கப்பட்டு, அலங்கரிக்கப்பட்டது. தேரில் ஏறிய ராமன் இந்திரனைப் போலப் பொலிகிறான்.
பரதன் கடிவாளங்களைப் பற்றினான்; சத்ருக்னன் குடையை ஏந்தினான்; லக்ஷ்மணன் அவன் தலைக்கு மேல் விசிறியால் வீசிக்கொண்டு நின்றான். அருகில் நின்ற மற்றொருவன் வெண்சாமரத்தை ஏந்தினான்; ராக்ஷசத் தலைவன் விபீஷணன் நிலவு போன்ற மற்றொரு சாமரத்தை ஏந்தினான். அப்போது வானில் முனிவர் கூட்டங்களாலும் மருத்துக் கூட்டங்களோடு தேவர்களாலும் துதிக்கப்பட்ட ராமனின் இனிய ஒலி கேட்டது. பிறகு பேரொளியுடைய வானரர்களில் காளையான சுக்ரீவன் மலை போன்ற சத்ருஞ்ஜயம் என்ற யானையின் மீது ஏறினான். வானரர்கள் மனித உருவை ஏற்று, எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்து, ஒன்பதாயிரம் யானைகளின் மீது ஏறிச் சென்றார்கள். சங்குகளின் முழக்கங்களோடும் துந்துபிகளின் ஒலிகளோடும், மனிதர்களில் புலியான ராமன் மாளிகை வரிசைகளுடைய அந்த நகரை நோக்கிச் சென்றான். முன்செல்வோரோடு, உடல் பொலிவால் விளங்கிய, தேரில் வரும், அதிரதனான ராகவன் வருவதை நகர மக்கள் கண்டார்கள். அவர்கள் காகுத்ஸ்தனை வாழ்த்தி, ராமனால் பதிலுக்கு மகிழ்விக்கப்பட்டு, சகோதரர்கள் சூழ்ந்த அந்தப் பெருந்தன்மையுடையவனைப் பின்தொடர்ந்தார்கள். அமைச்சர்களாலும் அந்தணர்களாலும் குடிமக்களாலும் சூழப்பட்ட ராமன், விண்மீன்களால் சூழப்பட்ட நிலவைப் போலப் பொலிவால் ஒளிர்ந்தான். தாளமும் ஸ்வஸ்திகமும் கையில் ஏந்தி முன்னே செல்வோராலும், இசைக்கருவிகளாலும், மகிழ்ந்து மங்கல மொழிகள் உரைப்போராலும் சூழப்பட்டு அவன் சென்றான். அட்சதையும், பொன்னும், பசுக்களும், கன்னியரும், அந்தணர்களோடு, இனிப்புகளைக் கையில் ஏந்திய மனிதர்களும் ராமனுக்கு முன்னே சென்றார்கள். ராமன் அமைச்சர்களுக்குச் சுக்ரீவனோடான நட்பையும், வாயு மைந்தனின் ஆற்றலையும், வானரர்களின் செயலையும் எடுத்துரைத்தான். அதைக் கேட்டு அயோத்தி நகரவாசிகள் வியப்படைந்தார்கள்; வானரர்களின் செயலையும், ராக்ஷசர்களின் வலிமையையும், விபீஷணனோடான இணைவையும் அவன் அமைச்சர்களுக்கு எடுத்துரைத்தான். இதைச் சொல்லி, ஒளியுடைய ராமன் வானரர்களோடு, மகிழ்ந்த, செழித்த மக்கள் நிறைந்த அயோத்திக்குள் நுழைந்தான். நகர மக்கள் வீடுதோறும் கொடிகளை உயர்த்தினார்கள்; ராமனும் இக்ஷ்வாகுக்கள் வசித்த அழகிய தந்தையின் மாளிகையை அடைந்தான். பிறகு ரகுநந்தனன், பெருந்தன்மையுடைய தந்தையின் மாளிகையை அடைந்து உள்ளே நுழைந்து, கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் கைகேயியையும் வணங்கிய பின், அறவோரில் சிறந்த பரதனிடம் பொருள் பொதிந்த இனிய சொல்லால் சொன்னான்: ‘அசோக வனத்தோடு கூடிய, முத்துகளும் வைடூரியங்களும் நிறைந்த, சிறந்த, பெரிய என் மாளிகையைச் சுக்ரீவனுக்கு அளி.’ அவன் சொல்லைக் கேட்டு, உண்மையான வீரமுடைய பரதன் சுக்ரீவனைக் கையைப் பற்றி அழைத்துக்கொண்டு அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். பிறகு சத்ருக்னனால் ஏவப்பட்ட மக்கள் எண்ணெய் விளக்குகளையும், கட்டில்களையும், விரிப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து உள்ளே சென்றார்கள். இந்தப் பகுதியில் ராமனின் ஊர்வலத்தின் முழுச் சித்திரம் — சாரதியாகப் பரதன், குடை பிடிப்பவனாகச் சத்ருக்னன், சாமரம் வீசுபவர்களாக லக்ஷ்மணனும் விபீஷணனும்; நான்கு சகோதரர்களும் நண்பனும் ஒன்றாகப் பணிவிடையில். இங்கே ‘ஜக்ருஹே பரித: ஸ்தித:’ (அருகில் நின்றவன் ஏந்தினான்) என்பது அச்சுப் பதிப்பில்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ஸுக்ரீவோ வானரேஶ்வர:’ (வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன்) என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் உள்ளபடியே காக்கப்பட்டுள்ளது. நாற்பதாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது. ராமன் தன் வெற்றியின் பெருமையை வானரர்களுக்கே அளிக்கிறான் — சுக்ரீவனின் நட்பும் அனுமனின் ஆற்றலும் அவனாலேயே புகழப்படுகின்றன. அவன் தன் சிறந்த மாளிகையைச் சுக்ரீவனுக்கு அளிக்கிறான்; விருந்தினரைச் சிறப்பிப்பதே அரசனின் முதல் கடமை. நாற்பத்து நான்காவது சுலோகத்தில், அச்சுப் பதிப்பில் ‘பிதுர்பவனமாஸாத்ய…’ என்ற இரு அரைப்பகுதிகள் ‘அதாப்ரவீத்ராஜபுத்ரோ…’ என்பதற்குப் பின் உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் முன்னால் உள்ளன — வரிசை மாற்றம். சத்ருஞ்ஜயம் என்பது ராமனின் யானை; சுக்ரீவன் அதில் ஏறுகிறான் — இது விருந்தினருக்கான மேலான மரியாதை. அயோத்தி மக்கள் அஞ்சாதிருக்க, வானரர்கள் மனித உருவில் யானைகளின் மீது ஏறுகிறார்கள். நகரத்திற்கான ‘ஹர்ம்யமாலினீ’ — ‘மாளிகை வரிசைகளுடையது’ — என்ற அடைமொழி அதன் அரண்மனை வரிசைகளின் சிறப்பைக் காட்டுகிறது. நகர மக்கள் ‘வர்த்தயித்வா’ — வெற்றி முழக்கங்களாலும் ஆசிகளாலும் ராமனை வாழ்த்துகிறார்கள்; ராமனும் பதிலுக்கு அவர்களை மகிழ்விக்கிறான். விண்மீன்களோடு நிலவு என்ற உவமை — அமைச்சர்களாலும் மக்களாலும் சூழப்பட்ட ராமன் அவர்களில் முதன்மையானவனாயினும் அவர்களோடு ஒன்றியவன். மங்கலப் பொருள்கள் — அட்சதை, பொன், பசுக்கள், கன்னியர், அந்தணர்கள், இனிப்புகள் — மங்கல ஊர்வலத்தின் மரபான அடையாளங்கள். வழியில் ராமன் அமைச்சர்களோடு உரையாடுகிறான், போரின் வரலாற்றைச் சொல்கிறான்; நகர மக்கள் வியப்படைகிறார்கள். இவ்வாறு அயோத்தி மக்கள் தன் நண்பர்களை மதிக்கும்படி, ராமனே அவர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறான். ‘ஐக்ஷ்வாகாத்யுஷிதம்’ — தந்தையின் மாளிகை முன்பு இக்ஷ்வாகு வம்ச அரசர்கள் வசித்தது; அதில் நுழைவது ராமனை அவனுடைய வம்ச மரபில் மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதாகும். தாய்மார்களை மீண்டும் வணங்குதல், பிறகு பரதனுக்கு ஆணை — இந்த வரிசை ராமனின் பணிவையும் கடமைப் பற்றையும் காட்டுகிறது. ‘ஸாஶோகவனிகம்’ — ராமனின் சொந்த மாளிகை அசோக வனத்தோடு கூடியது — இலங்கையின் அசோக வனத்தில் சீதை பட்ட துயருக்கு எதிர்மாறாக, இது இன்பத்தின் இடம். பரதன் தானே சுக்ரீவனைக் கையைப் பற்றி அங்கே அழைத்துச் செல்கிறான்; சத்ருக்னன் படுக்கை, விளக்கு முதலியவற்றை அனுப்புகிறான் — சகோதரர்கள் அனைவரும் விருந்தோம்பலில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்தப் பகுதியின் இறுதியில் அரண்மனையில் விருந்தினர் தங்குவதற்கான ஏற்பாடு — முடிசூட்டுக்கு முன்பே ராமன் நண்பர்களின் இன்பத்தைப் பற்றி எண்ணுகிறான். எண்ணெய் விளக்குகள் இரவில் ஒளிக்காக, கட்டில்களும் விரிப்புகளும் உறக்கத்திற்காக; நாளை காலை முடிசூட்டு; ஆகவே இன்றிரவு அனைவரும் ஓய்வெடுக்கட்டும். தேவர்களும் முனிவர்களும் வானில் நின்று ராமனைத் துதிக்கிறார்கள்; அதன் இனிய ஒலி பூமியிலும் கேட்கிறது — விண்ணும் மண்ணும் ஒரே விழாவில் இணைகின்றன. ‘மருத்துக் கூட்டங்களோடு தேவர் கூட்டங்கள் ஸ்ரீராமசந்திரனைத் துதிக்கும் இனிய ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருந்தது’ என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. ஒன்பதாயிரம் யானைகள் என்பது வானரர்களின் எண்ணிக்கை பற்றிய ஊகத்தைத் தருகிறது — ஒவ்வொரு யானையும் சில வானரர்களைச் சுமக்கிறது. இவ்வாறு ராமனின் மறுவருகை போர் வெற்றியின் விழாவும் ஆகும், புகுமனை விழாவும் ஆகும். நாற்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தில் ‘ஹ்ருஷ்டபுஷ்டஜனாகீர்ணாம்’ — அயோத்தி மக்கள் மகிழ்ந்தவர்களும் செழித்தவர்களும் — பரதனின் ஆட்சியால் நகரம் செழித்தது; ராமனின் வருகையால் மகிழ்ந்தது. நாற்பத்திரண்டாவதில் ‘வீடுதோறும் கொடிகள்’ — ஒவ்வொரு வீடும் விழாவில் பங்கேற்கிறது. முப்பத்தெட்டாவதில், மங்கல நிகழ்வுகளில் உள்ள மரபுப்படி, மங்கலப் பொருள்களோடு கன்னியரும் செல்கிறார்கள். இருபத்தொன்பதாவதில் ‘அபரம் சந்த்ரஸங்காஶம்’ — விபீஷணனின் சாமரம் நிலவைப் போல வெண்மையாகவும் ஒளியோடும் இருக்கிறது. முப்பத்து மூன்றாவதில் மனிதர்களில் புலியான ராமன் சங்கு துந்துபிகளின் முழக்கத்தோடு நகருக்குள் நுழைகிறான்.
பிறகு பேரொளியுடைய, ராகவனின் தம்பியான பரதன் சுக்ரீவனிடம் சொன்னான்: ‘பிரபுவே, ராமனின் முடிசூட்டுக்காகத் தூதர்களுக்கு ஆணையிடுங்கள்.’ சுக்ரீவன் விரைவில் எல்லா மணிகளாலும் அணிசெய்யப்பட்ட நான்கு பொற்குடங்களை நான்கு வானரத் தலைவர்களிடம் கொடுத்தான்: ‘வானரர்களே, விடியற்காலையில் நான்கு கடல்களின் நீரால் நிறைந்த குடங்களோடு காத்திருங்கள்; அவ்வாறு செய்யுங்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, யானைகளைப் போன்ற, பெருந்தன்மையுடைய வானரர்கள் கருடர்களைப் போல விரைந்து செல்பவர்களாக, விரைவில் வானில் எழுந்தார்கள். ஜாம்பவானும், அனுமனும், வேகதர்சி என்ற வானரனும், ரிஷபனும் நீர் நிறைந்த கலசங்களைக் கொண்டுவந்தார்கள்; ஐந்நூறு நதிகளின் நீரையும் குடங்களில் கொண்டுவந்தார்கள். மன வலிமையுடைய சுஷேணன் எல்லா மணிகளாலும் அணிசெய்யப்பட்ட, நீர் நிறைந்த கலசத்தைக் கீழைக் கடலிலிருந்து கொண்டுவந்தான். ரிஷபன் தென் கடலிலிருந்து செஞ்சந்தனத்தாலும் கற்பூரத்தாலும் மூடப்பட்ட பொற்குடத்தை விரைந்து கொண்டுவந்தான். காற்றின் வீரமுடைய கவயன் பெரிய மணிக்குடத்தில் மேலைப் பெருங்கடலிலிருந்து குளிர்ந்த நீரைக் கொண்டுவந்தான். கருடனுக்கும் காற்றுக்கும் நிகரான வீரமுடைய, எல்லாப் பண்புகளும் நிறைந்த, அறவுள்ளம் கொண்ட வாயு மைந்தன் வடக் கடலிலிருந்து நீரை விரைந்து கொண்டுவந்தான். பிறகு அந்தச் சிறந்த வானரர்கள் கொண்டுவந்த அந்த நீரைக் கண்டு, சத்ருக்னன் அமைச்சர்களோடு ராமனின் முடிசூட்டுக்காக அதைச் சிறந்த புரோகிதரிடமும் நண்பர்களிடமும் ஒப்படைத்தான். நான்கு கடல்கள் நான்கு திசைகளைச் சுட்டுகின்றன — ராமன் பூமி முழுவதற்கும் அரசன். ஐந்நூறு நதிகளின் நீர் பூமண்டலம் முழுவதன் பிரதிநிதி. வானரர்களின் வேகம் இங்கே பயன்படுகிறது — ஒரே இரவில் நான்கு திசைகளிலிருந்தும் நீரைக் கொண்டுவருவது மனிதர்களால் இயலாதது. அனுமன் வடக் கடலிலிருந்து நீரைக் கொண்டுவருகிறான்; ‘அனில:’ என்ற சொல்லை இந்தி உரை ‘வாயு மைந்தனான அனுமன்’ என்று விளக்குகிறது. ‘ஸுஷேண: ஸத்த்வஸம்பன்ன:’ என்பதற்கு இந்தி உரை ‘கரடிகளின் பெரிய அழகிய படையை உடைய வலிமைமிக்க ஜாம்பவான்’ என்று விளக்கம் தருகிறது — இங்கே ‘ஸுஷேண’ என்ற சொல் ஜாம்பவானின் அடைமொழியாக விளக்கப்படுகிறது. பரதன் சுக்ரீவனைப் ‘பிரபுவே’ என்று விளிக்கிறான் — ஓர் அரசன் மற்றோர் அரசனிடம் மரியாதையோடு பேசுகிறான். சுக்ரீவன் பொற்குடங்களைக் கொடுத்து, தானே ஆணையிடுகிறான் — ‘விடியற்காலையில்’, அதாவது நாளை சூரியோதயத்திற்கு முன். வானரர்கள் இரவிலேயே சென்று காலையில் திரும்புகிறார்கள். கலசங்களின் வருணனை — கீழைக் கடலுடையது மணிகளால் அணிசெய்யப்பட்டது, தென் கடலுடையது செஞ்சந்தனத்தாலும் கற்பூரத்தாலும் மூடப்பட்டது, மேலைக் கடலுடையது மணிக்குடம், வடக் கடலின் நீர் அனுமனால் — ஒவ்வொரு கலசமும் தனித்தன்மையுடையது. கவயன் ‘மாருதவிக்ரம:’ — காற்றைப் போல வேகமுடையவன். முடிசூட்டு நீரைச் சத்ருக்னன் புரோகிதரிடம் ஒப்படைக்கிறான் — சடங்கு முறை புரோகிதரின் பொறுப்பு. ‘நதீஶதானாம் பஞ்சானாம்’ என்பதை இந்தி உரை ‘ஐந்நூறு நதிகளிலிருந்து’ என்று விளக்குகிறது. நான்கு கடல்களின் நீரும் ஐந்நூறு நதிகளின் நீரும் கலந்த முடிசூட்டு நீர் பூமி முழுவதன் சாரம். வானரர்கள் பறவைகளைப் போல வான்வழியில் செல்கிறார்கள் — ‘கருடர்களைப் போல விரைந்து செல்பவர்கள்’. ஐம்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தில் வானரர்கள் ‘வாரணோபமா:’ — யானைகளைப் போன்ற பேருருவினர். இங்கே சுக்ரீவன் அரசனைப் போல ஆணையிடுகிறான்; பரதன் அவனை மதிக்கிறான் — இரு அரசர்களுக்கிடையிலான நட்பு. ஐம்பத்தேழாவது சுலோகத்தில் ‘தர்மாத்மானில:’ என்பது அச்சுப் பதிப்பில் ‘தர்மாத்மா + அனில:’ என்ற சந்தி; இங்கே அனிலன் என்பது வாயு மைந்தனான அனுமன்.
பிறகு தூய்மையும் அடக்கமும் உடைய முதியவரான வசிஷ்டர் அந்தணர்களோடு சேர்ந்து, சீதையோடு ராமனை மணிமயமான பீடத்தில் அமர்த்தினார். வசிஷ்டர், வாமதேவர், ஜாபாலி, காசியபர், காத்யாயனர், சுயஜ்ஞர், கௌதமர், விஜயர் ஆகியோர் — வசுக்கள் ஆயிரம் கண்களுடைய வாசவனுக்கு முடிசூட்டியது போல — தெளிந்த, நறுமணமுடைய நீரால் மனிதர்களில் புலியான ராமனுக்கு முடிசூட்டினார்கள். முதலில் ரித்விக்குகளான அந்தணர்களாலும், பிறகு கன்னியராலும், அமைச்சர்களாலும், போர்வீரர்களாலும், மிக மகிழ்ந்த வணிகர்களோடும் அவர்கள் எல்லா மூலிகைகளின் சாறுகளாலும் முடிசூட்டினார்கள்; வானில் நின்ற தெய்வங்களாலும், நான்கு திசைக் காவலர்களாலும், ஒன்றுகூடிய எல்லாத் தேவர்களாலும் முடிசூட்டு செய்யப்பட்டது. பிரம்மனால் முன்பு படைக்கப்பட்ட, மணிகளால் ஒளிரும் மணிமுடி — எதனால் முன்பு மனு முடிசூட்டப்பட்டாரோ, எதனால் அவருடைய வழித்தோன்றல்களான அரசர்கள் வரிசையாக முடிசூட்டப்பட்டார்களோ — சுடர்விட்டு ஒளிரும் அந்த மணிமுடியை, பொன்னால் அமைக்கப்பட்ட, பெரும் செல்வங்களால் பொலிந்த, பலவகை அழகிய மணிகளால் பல வண்ணம் பெற்ற அவையில், பலவகை மணிகளாலான பீடத்தின் மீது முறைப்படி வைத்து, அதன் பின் பெருந்தன்மையுடைய வசிஷ்டராலும் ரித்விக்குகளாலும் ராகவன் மணிமுடியாலும் அணிகலன்களாலும் அணிசெய்யப்பட்டான். முடிசூட்டின் வரிசை சாஸ்திரப்படியானது — முதலில் புரோகிதர்களும் ரித்விக்குகளும், பிறகு கன்னியர், அமைச்சர்கள், போர்வீரர்கள், வணிகர்கள்; இவ்வாறு சமூகத்தின் எல்லா வகுப்பினரும் அரசனின் முடிசூட்டில் பங்கேற்கிறார்கள். இந்தி உரை ‘பதினாறு கன்னியரால்’ என்று எண்ணிக்கையைச் சேர்க்கிறது. தேவர்களும் திசைக் காவலர்களும் வானிலிருந்து முடிசூட்டுகிறார்கள் — ராமனின் அரசு தெய்விக ஒப்புதல் பெற்றது. மனுவின் மணிமுடி சூரிய வம்சத்தின் மரபைச் சுட்டுகிறது; ராமன் அதன் வாரிசு. வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுக்களின் குலகுரு; ஆகவே முடிசூட்டில் அவரே முதன்மையானவர். ‘ஸஸீதம்’ — ‘சீதையோடு’ — சீதையும் ராமனோடு முடிசூட்டப்பெற்றாள். மணிமயமான பீடத்தில் ராமன் சீதையோடு அமர்ந்திருக்கிறான் — அயோத்தியா காண்டத்தில் கைகேயியின் வரத்தால் தடைப்பட்ட முடிசூட்டு, இன்று பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிறைவேறியது. எட்டு முனிவர்கள் முடிசூட்டுகிறார்கள்; ‘வசுக்கள் வாசவனுக்குப் போல’ என்ற உவமை — எட்டு வசுக்கள் இந்திரனுக்குப் போல, எட்டு முனிவர்கள் ராமனுக்கு. எல்லா மூலிகைகளின் சாறுகளும் நீரோடு கலக்கப்பட்டன. மணிமுடியின் வரலாறு — பிரம்மனால் படைக்கப்பட்டது, மனுவால் முதலில் அணியப்பட்டது, பிறகு இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவராலும் வரிசையாக; இன்று ராமனின் தலையில். அவை பொன்னாலும் மணிகளாலும் பொலிந்தது. இவை அனைத்தும் ராமனின் அரசுரிமையின் முறைமையையும் தெய்விகத் தன்மையையும் நிறுவுகின்றன. தேவர்கள் வானில் நின்று முடிசூட்டு நீரைப் பொழிவது போல உள்ளது. அறுபத்தேழாவது சுலோகத்தில் ‘ஸமயோக்ஷ்யத’ — அணிசெய்யப்பட்டான், அல்லது பொருத்தப்பட்டான்; மணிமுடியும் அணிகலன்களும் உரிய இடங்களில் அணிவிக்கப்பட்டன. வசிஷ்டர் ‘ப்ரயத:’ — தூய்மையும் அடக்கமும் உடையவர்; முடிசூட்டைச் செய்பவர்.
சத்ருக்னன் அவனுக்கு வெண்ணிற மங்கலக் குடையைப் பிடித்தான்; வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் வெண்சாமரத்தையும், ராக்ஷசத் தலைவன் விபீஷணன் நிலவு போன்ற மற்றொரு சாமரத்தையும் ஏந்தினார்கள். வாசவனால் தூண்டப்பட்ட வாயு, தன் வடிவால் சுடர்விடும், நூறு தாமரைகளுடைய பொன் மாலையை ராகவனுக்கு அளித்தான்; சக்ரனால் தூண்டப்பட்ட அவனே எல்லா மணிகளும் கூடிய, ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட முத்தாரத்தையும் மன்னனுக்கு அளித்தான். அதற்குத் தகுதியான, அறிவுடைய ராமனின் முடிசூட்டில் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பாடினார்கள்; அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின. ராகவனின் விழாவில் பூமி பயிர் நிறைந்ததாகவும், மரங்கள் கனி நிறைந்தவையாகவும், பூக்கள் மணமுடையவையாகவும் ஆயின. மனிதர்களில் காளையான ராமன் முதலில் இருபிறப்பாளர்களுக்கு ஒரு லட்சம் குதிரைகளையும், கறவைப் பசுக்களையும், பசுக்களையும், நூறு காளைகளையும் அளித்தான்; அந்தணர்களுக்கு முப்பது கோடி பொன்னையும், விலையுயர்ந்த பலவகை அணிகலன்களையும் ஆடைகளையும் மீண்டும் அளித்தான். மனிதர்களின் தலைவன் சூரியக் கதிர்களைப் போல ஒளிரும், மணிகள் பதித்த, பொன்னாலான தெய்விக மாலையைச் சுக்ரீவனுக்கு அளித்தான். மன உறுதியுடைய அவன் வாலியின் மகனான அங்கதனுக்கு வைடூரியங்களால் பல வண்ணம் பெற்ற, நிலவுக் கதிர்களால் அழகுபெற்ற இரண்டு தோள்வளைகளை (அங்கதங்களை) அளித்தான். ராமன் சிறந்த மணிகள் பதித்த, நிலவுக் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய, ஒப்பற்ற அந்த முத்தாரத்தையும், மாசற்ற இரண்டு தெய்விக ஆடைகளையும், மங்கலமான அணிகலன்களையும் சீதைக்கு அளித்தான். ராமனின் முடிசூட்டில் இயற்கையும் மகிழ்ந்தது — பூமி பயிர் நிறைந்தது, மரங்கள் கனிந்தன, பூக்கள் மணம் வீசின; இது ராமராஜ்யத்தின் முன்னறிவிப்பு. கொடைகளின் விரிவு அரசனின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது. அங்கதனுக்கு அங்கதங்கள் என்பது சொல் விளையாட்டு — ‘அங்கதம்’ என்பது தோள்வளையின் பெயரும்கூட. வாயு தேவன் ஆரத்தைத் தருகிறான், ராமன் அதைச் சீதைக்குத் தருகிறான், சீதை அதை வாயு மைந்தனுக்குத் தருகிறாள் — ஆரம் தன் மூலத்திற்கே திரும்புவது போல. குடை, சாமரம் தாங்குவோர் இங்கே மீண்டும் — சத்ருக்னன், சுக்ரீவன், விபீஷணன்; இருபத்தெட்டாவது சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணன் விசிறி வீசுபவனாக இருந்தான். வாயுவின் கொடை இந்திரனின் தூண்டுதலால் — தேவராஜனே ராமனின் முடிசூட்டை மதிக்கிறான். ‘ஶதபுஷ்கரா மாலா’ — நூறு பொற்றாமரைகள் உடைய மாலை; இந்தி உரை ‘நூறு பொற்றாமரைகளால் ஆனது’ என்று சொல்கிறது. தேவர்கள் பாடுகிறார்கள், நடனமாடுகிறார்கள் — விண்ணுலகிலும் விழா. ராமனின் கொடைகளில் அந்தணர்கள் முதலில், பிறகு நண்பர்கள், பிறகு மனைவி — அறத்தின் வரிசை. முப்பது கோடி பொன் என்பது அளவற்ற கொடை; இந்தி உரை ‘முப்பது கோடி பொற்காசுகள்’ என்று சொல்கிறது. சுக்ரீவனுக்கு மாலை, அங்கதனுக்குத் தோள்வளைகள் — வாலி வதத்தால் முன்பு தந்தையை இழந்த, நண்பனின் மகனுக்கும் மரியாதை. ‘அபிஷேகே ததர்ஹஸ்ய’ — ராமனே முடிசூட்டுக்குத் தகுதியானவன்; ஏனெனில் அவன் அறவழியில் வென்றவன். ‘ஸஹஸ்ரஶதமஶ்வானாம்’ — ஒரு லட்சம் குதிரைகள்; இந்தி உரை ‘ஒரு லட்சம் குதிரைகள்’ என்று சொல்கிறது. அந்தணர்களுக்கு ஆடைகளும் அணிகலன்களும் — கொடையின் முழுமை. எழுபத்தெட்டாவது சுலோகத்தில் ‘அரஜே வாஸஸீ’ — தூசியற்ற, மாசற்ற இரண்டு ஆடைகள்; இந்தி உரை ‘ஒருபோதும் அழுக்காகாத இரண்டு தெய்விக ஆடைகள்’ என்று சொல்கிறது. எழுபத்திரண்டாவதில் ‘பலவந்தஶ்ச பாதபா:’ — பருவமில்லாமலும் மரங்கள் கனிந்தன.
வைதேகி வாயு மைந்தனுக்கு ஏதேனும் கொடுக்க விரும்பி, சுற்றிலும் பார்த்து, தன் கழுத்திலிருந்து ஆரத்தைக் கழற்றி, வானரர்கள் அனைவரையும் கணவனையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள். குறிப்பறியும் ராமன் ஜனகனின் மகளான அவளைப் பார்த்துச் சொன்னான்: ‘நற்பேறுடையவளே, எழிலுடையவளே, நீ யாரிடம் மகிழ்ந்திருக்கிறாயோ அவனுக்கு ஆரத்தைக் கொடு.’ பிறகு கருவிழியாளான அவள் அந்த ஆரத்தை வாயு மைந்தனுக்குக் கொடுத்தாள் — எவனிடம் ஒளி, மன உறுதி, புகழ், திறமை, ஆற்றல், பணிவு, நன்னெறி, ஆண்மை, வீரம், அறிவு ஆகியவை எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றனவோ அவனுக்கு. அந்த ஆரத்தால் வானரர்களில் காளையான அனுமன், நிலவுக் கதிர்களின் தொகுப்பைப் போல வெண்மையான வெண்மேகத்தால் ஒரு மலை பொலிவது போலப் பொலிந்தான். வானர முதியோர் அனைவரும், சிறந்த பிற வானரர்களும் தகுதிக்கேற்ப ஆடைகளாலும் அணிகலன்களாலும் சிறப்பிக்கப்பட்டார்கள். விபீஷணன், சுக்ரீவன், அனுமன், ஜாம்பவான், வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் அயராது செயலாற்றும் ராமனால் ஏராளமான விருப்பப் பொருள்களாலும் மணிகளாலும் தகுதிக்கேற்பச் சிறப்பிக்கப்பட்டு, மகிழ்ந்த மனத்தோடு வந்தபடியே சென்றார்கள். பகைவரை வாட்டும், பூமிக்குத் தலைவனான ராமன் துவிவிதனுக்கும் மைந்தனுக்கும் நீலனுக்கும் விருப்பத்திற்குரிய எல்லாப் பொருள்களையும் பார்த்து அளித்தான். பெருந்தன்மையுடைய அந்த வானரர்களில் காளைகள் அனைவரும் (முடிசூட்டைக்) கண்டு, மன்னர்களின் மன்னனால் விடை கொடுக்கப்பட்டுக் கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பினார்கள். வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் ராமனின் முடிசூட்டைக் கண்டு, ராமனால் சிறப்பிக்கப்பட்டு, கிஷ்கிந்தை நகருக்குள் நுழைந்தான். அறவுள்ளமும் பெரும் புகழும் உடைய அரசன் விபீஷணனும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அவர்களோடு, குலச் செல்வத்தைப் பெற்று, இலங்கைக்குச் சென்றான். சீதை ஆரத்தை அளிப்பது நன்றியுணர்வின் அழகிய காட்சி — அசோக வனத்தில் அவளுக்கு முதன்முதலில் ஆறுதல் சொன்னவன் அனுமனே. ராமனின் இசைவின்றிக் கொடுக்க அவள் விரும்பவில்லை; ஆகவே கணவனைப் பார்க்கிறாள்; ராமன் அவளுடைய குறிப்பை அறிகிறான். ‘நீ யாரிடம் மகிழ்ந்திருக்கிறாயோ’ என்று சொல்லி ராமன் முடிவைச் சீதையிடமே விடுகிறான். அனுமனின் பண்புகளின் பட்டியல் — பத்துப் பண்புகள் — அவனுடைய இயல்பின் சாரம். வெண்மேகத்தால் பொலியும் மலை போல ஆரத்தால் அனுமன். அச்சுப் பதிப்பில் ‘அத ஸா வாயுபுத்ராய…’ என்பது எண்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தின் பின்பாதியில் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ததௌ ஸா…’ என்று உள்ளது; ‘தேஜோ த்ருதிர்யஶோ…’ என்ற பண்புப் பட்டியல் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. துவிவிதன், மைந்தன், நீலன் ஆகியோருக்கான கொடை திறனாய்வுப் பதிப்பில் வானர முதியோரைச் சிறப்பித்ததற்கு முன்னும், அச்சுப் பதிப்பில் பின்னும் உள்ளது — வரிசை மாற்றம். விடை கொடுக்கும் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் அனைவரும் சிறப்பிக்கப்பட்டார்கள்; பிறகு ‘வந்தபடியே’ சென்றார்கள். வானரர்கள் ராமனின் முடிசூட்டைக் கண்ட பின்னரே செல்கிறார்கள்; அவர்களுடைய பணிவிடையின் பலன் இந்தக் காட்சியே. சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தைக்கு, விபீஷணன் இலங்கைக்கு — இரு அரசர்களும் ராமனின் அருளால் தம் அரசைப் பெற்றவர்கள். ‘குலதனம்’ — விபீஷணனின் தந்தைவழி அரசு; அதை அவன் அறவழியில் பெற்றான். அனுமன் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றானா இல்லையா என்பது இங்கே தனியாகச் சொல்லப்படவில்லை; ‘அனைவரும்’ என்பதில் அவனும் அடங்குவான். துவிவிதன், மைந்தன், நீலன் ஆகியோருக்குச் சிறப்புக் கொடை; ஏனெனில் அவர்கள் போரில் சிறப்பாக வீரம் காட்டினார்கள். வாயுவால் ராமனுக்குத் தரப்பட்ட ஆரம் சீதையால் வாயு மைந்தனுக்குத் தரப்படுகிறது — இவ்வாறு தந்தையின் கொடை மகனைச் சேர்ந்தது. அனுமனின் பொலிவுக்கான உவமை — வெண்மேகங்களால் சூழப்பட்ட மலை; அனுமன் மலையைப் போலப் பெரியவன், உறுதியானவன். எண்பத்தெட்டாவது சுலோகத்தில் ‘பார்த்திவேந்த்ரேண விஸ்ருஷ்டா:’ — ராமனின் இசைவோடுதான் அவர்கள் செல்கிறார்கள், தம் விருப்பப்படி அல்ல. எண்பத்தொன்பதாவதில் சுக்ரீவன் ‘பூஜித:’ — ராமனால் சிறப்பாகச் சிறப்பிக்கப்பட்டவன்; அதன் பின்னரே கிஷ்கிந்தைக்குள் நுழைகிறான்.
அரசு முழுவதையும் ஆண்டுகொண்டிருந்த, பகைவரைக் கொன்ற, பெரும் புகழும் பெரும் பெருந்தன்மையும் உடைய ராகவன் பெருமகிழ்ச்சியோடு ஆட்சி செய்தான். அறத்தை நேசிக்கும் ராமன் அறம் அறிந்த லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘அறம் அறிந்தவனே, முன்னைய அரசர்கள் வலிமையோடு ஆண்ட இந்தப் பூமியை என்னோடு சேர்ந்து நீயும் ஆள். தந்தையர் தாங்கிய அந்தச் சுமையை, இளவரசுப் பதவியில் எனக்கு நிகரானவனாக நீ சுமந்து செல்.’ முழு மனத்தோடு வேண்டப்பட்டும், நியமிக்கப்பட்டும், சௌமித்ரி பூமியில் இளவரசுப் பதவியை ஏற்க இசையாதபோது, பெருந்தன்மையுடைய ராமன் பரதனுக்கு முடிசூட்டினான். தொண்ணூற்றொன்றாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது. தொண்ணூற்றிரண்டாவதும் தொண்ணூற்று மூன்றாவதும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளன. லக்ஷ்மணனின் மறுப்பு அவனுடைய பணிவிடை மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறது — அவன் ராமனின் பணியாளனாகவே இருக்க விரும்புகிறான், இரண்டாவது ஆட்சியாளனாக அல்ல. பரதன் பதினான்கு ஆண்டுகள் அரசைக் காத்தான்; ஆகவே அவனே இளவரசுப் பதவிக்குத் தகுந்தவன். ‘பூர்வராஜாத்யுஷிதாம்’ — பூமி இக்ஷ்வாகுக்களின் தந்தைவழிச் சொத்து. முழு மனத்தோடு வேண்டப்பட்டும் லக்ஷ்மணன் ஏற்கவில்லை — அவனுடைய விருப்பமின்மை உறுதியானது. அப்போது ராமன் பரதனுக்கு முடிசூட்டுகிறான்; இவ்வாறு பரதனின் தியாகமும் பரிசளிக்கப்படுகிறது. ராமனின் சொல் உபஜாதி விருத்தத்தில் — ‘துல்யம் மயா த்வம்’ — ‘எனக்கு நிகரானவனாக நீ’ — என்று அவன் லக்ஷ்மணனைத் தனக்குச் சமமாகக் கருதுகிறான், இளையவனாக அல்ல.
அரசகுமாரனான ராமன் பௌண்டரீகம், அசுவமேதம், வாஜபேயம் ஆகியவற்றாலும் பிற பலவகை வேள்விகளாலும் பலமுறை வேள்வி செய்தான். ராகவன் அரசைப் பெற்றுப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள், நல்ல குதிரைகளோடும் ஏராளமான தட்சிணைகளோடும் நூறு அசுவமேதங்களைச் செய்தான். முழங்கால் வரை நீண்ட கைகளும், அகன்ற மார்பும், பேராற்றலும் உடைய, லக்ஷ்மணனைப் பின்தொடர்பவனாகக் கொண்ட ராமன் இந்தப் பூமியை ஆண்டான். அறவுள்ளம் கொண்ட ராகவன் ஒப்பற்ற அரசைப் பெற்று, நண்பர்களோடும் சுற்றத்தாரோடும் உறவினரோடும் பலவகை வேள்விகளைச் செய்தான். ராமன் அரசாண்டபோது கைம்பெண்கள் புலம்பவில்லை; கொடிய விலங்குகளால் அச்சமும், நோயால் அச்சமும் இல்லை. உலகம் கள்வரற்றதாயிற்று; எவரும் தீங்கைத் தொடவில்லை; முதியோர் சிறுவர்களுக்கு ஈமக்கடன் செய்யவில்லை. அனைத்தும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது; அனைவரும் அறத்தில் ஈடுபட்டார்கள்; ராமனையே நோக்கிக்கொண்டு ஒருவரையொருவர் துன்புறுத்தவில்லை. ராமன் அரசாண்டபோது மக்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்கள்; ஆயிரக்கணக்கான மக்கட்பேறுடையவர்களாகவும், நோயற்றவர்களாகவும், துயரற்றவர்களாகவும் இருந்தார்கள். ‘ராமன், ராமன், ராமன்’ என்பதே மக்களின் பேச்சாயிற்று; உலகம் ராமமயமாயிற்று. அங்கே மரங்கள் என்றும் நிலைத்த வேர்களும், என்றும் கனிகளும் உடையவையாகப் பூத்திருந்தன; மேகம் விரும்பியபோது மழை பொழிந்தது; காற்று இனிமையாகத் தீண்டியது. அந்தணர்களும் சத்திரியர்களும் வைசியர்களும் சூத்திரர்களும் பேராசையின்றித் தத்தம் தொழில்களில் ஈடுபட்டு, தம் செயல்களாலேயே மனநிறைவு பெற்றார்கள். ராமன் ஆண்டபோது மக்கள் அறத்தில் ஈடுபட்டவர்களாக, பொய்யற்றவர்களாக இருந்தார்கள்; அனைவரும் நல்லிலக்கணங்கள் நிறைந்தவர்களாக, அறத்தையே புகலாகக் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். உடன்பிறந்தோரோடு சிறப்புமிக்க ராமன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும் அரசாட்சி செய்தான். அச்சுப் பதிப்பில் தொண்ணூற்றைந்தாவது சுலோகத்தின் இந்தி உரையில் ‘பதினோராயிரம் ஆண்டுகள் வரை’ என்று உள்ளது; அடியில் ஓர் அடிக்குறிப்பும் உள்ளது — ‘வேறிடத்தில் “பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது; அவற்றோடு பொருள் ஒத்துப்போவதற்காக இங்கே பத்து என்பதைப் பதினொன்றைக் குறிப்பதாகக் கொள்ள வேண்டும்’ என்று. ஆகவே பத்தாயிரமும் பத்து நூறும் சேர்ந்து பதினோராயிரம் ஆண்டுகள். ராமராஜ்யத்தின் இலக்கணங்கள் — அகால மரணம் இல்லை, நோய் இல்லை, கள்வர் இல்லை, வருணாசிரம அறம் தாமாக முன்வந்து கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது, இயற்கை இசைவாக உள்ளது. ‘ராமபூதம் ஜகத்’ — ‘உலகம் ராமமயமாயிற்று’ — அனைத்து மக்களின் நாவிலும் மனத்திலும் ராமனே; இதுவே இலட்சிய அரசின் மேலான இலட்சியம். ‘நித்யமூலா:’ (என்றும் நிலைத்த வேர்களுடையவை) என்பது அச்சுப் பதிப்பில்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நித்யபுஷ்பா: … ஸ்கந்தவிஸ்த்ருதா:’ (என்றும் பூத்தவை … அடிமரம் பரந்தவை) என்று உள்ளது. திறனாய்வுப் பதிப்பு 6.116.090இன் இரண்டாம் பாதியோடு — ‘தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ராமோ ராஜ்யமகாரயத்’ (பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ராமன் அரசாட்சி செய்தான்) — முடிகிறது; அச்சுப் பதிப்பில் அதன் இடத்தில் 106ஆவது சுலோகம் உள்ளது. பௌண்டரீகம், அசுவமேதம், வாஜபேயம் ஆகியவை பெரும் வேள்விகள்; ராஜசூயம் முதலியவற்றோடு அரசன் செய்ய வேண்டியவை. ‘ஆஜானுலம்பிபாஹு:’ — ‘முழங்கால் வரை நீண்ட கைகள்’ — மகாபுருஷ இலக்கணம். கைம்பெண்களின் புலம்பல் இல்லை; ஏனெனில் ஆண்கள் அகாலத்தில் இறப்பதில்லை; முதியோர் சிறுவர்களுக்கு ஈமக்கடன் செய்வதில்லை; ஏனெனில் சிறுவர்கள் முதியோருக்கு முன் இறப்பதில்லை. இதுவே ராமராஜ்யத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற இலட்சியம்; அது இன்றும் இந்திய மக்களின் மனத்தில் வாழ்கிறது. ‘காமவர்ஷீ பர்ஜன்ய:’ — விரும்பியபோது மழை — பெருமழையோ வறட்சியோ இல்லை. நான்கு வருணத்தாருக்கும் தத்தம் அறத்தில் மனநிறைவு — எவரும் பிறருடைய அறத்தை விரும்புவதில்லை; பேராசை இல்லை. ‘ஸர்வே லக்ஷணஸம்பன்னா:’ — அனைவரும் மங்கல இலக்கணங்கள் கொண்டவர்கள். ‘நானர்த்தம் கஶ்சிதஸ்ப்ருஶத்’ — எவரும் தீங்கு விளைவிக்கும் செயலைச் செய்யவில்லை; இந்தி உரை ‘எந்த மனிதனும் தீங்கு விளைவிக்கும் செயல்களில் கை வைக்கவில்லை’ என்று சொல்கிறது. ‘ராமமேவானுபஶ்யந்த:’ — ‘ராமனையே நோக்கிக்கொண்டு’ — மக்கள் ராமனின் நடத்தையை இலட்சியமாகக் கொண்டு அவ்வாறே நடந்தார்கள்; அரசன் எப்படியோ மக்களும் அப்படியே. தொண்ணூற்றாறாவது சுலோகத்தில் ‘லக்ஷ்மணானுசர:’ — ‘லக்ஷ்மணனைப் பின்தொடர்பவனாகக் கொண்டவன்’ — வனத்தில் போலவே அரசிலும் லக்ஷ்மணன் ராமனின் பின்தொடர்பவனே. தொண்ணூற்றேழாவது சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் எண்பதாவது; அச்சுப் பதிப்பில் பின்னால் உள்ளது — வரிசை மாற்றம். இவ்வாறு ராமன் நண்பர்களோடும் சுற்றத்தாரோடும் உறவினரோடும் வேள்விகளைச் செய்கிறான் — அறம் குடும்பத்தோடு. நூற்றொன்றாவதில் ‘புத்ரஸஹஸ்ரிண:’ — ‘ஆயிரக்கணக்கான மக்கட்பேறுடையவர்கள்’ — வம்ச வளர்ச்சி.
முனிவரால் அருளப்பட்ட இந்த ஆதிகாவியம் முன்பு வால்மீகியால் இயற்றப்பட்டது — அறம் நிறைந்தது, புகழ் தருவது, ஆயுள் தருவது, அரசர்களுக்கு வெற்றி தருவது. உலகில் எந்த மனிதன் இதை எப்போதும் கேட்கிறானோ, அவன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். ராமனின் முடிசூட்டைக் கேட்டு, மக்கட்பேறு விரும்புபவன் மக்களையும், செல்வம் விரும்புபவன் செல்வத்தையும் பெறுகிறான்; அரசன் பூமியை வெல்கிறான், பகைவரை அடக்குகிறான். கௌசல்யை ராகவனாலும், சுமித்திரை லக்ஷ்மணனாலும், கைகேயி பரதனாலும் உயிரோடிருக்கும் மக்களைப் பெற்றவர்களானது போல, பிற பெண்களும் என்றும் மகிழ்ச்சியோடு மக்களும் பேரன்களும் உடையவர்களாவார்கள். இந்த ராமாயணத்தைக் கேட்டு நீண்ட ஆயுளைப் பெறுகிறான். அயராது செயலாற்றும் ராமனின் இந்த வெற்றியை நம்பிக்கையோடு, சினத்தை வென்றவனாகக் கேட்பவன் இடர்களைக் கடக்கிறான். இந்தக் காவியத்தைக் கேட்பவர்கள் வெளியூர்ப் பயணத்தின் முடிவில் உறவினரோடு சேர்ந்து மகிழ்கிறார்கள்; ராகவனிடமிருந்து வேண்டிய வரங்கள் அனைத்தையும் பெறுகிறார்கள். இதைக் கேட்பதால் தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்கிறார்கள்; எவனுடைய வீட்டில் இடையூறு செய்யும் விநாயகர்கள் (தடை தருவோர்) தங்கியிருக்கிறார்களோ, அவை அடங்குகின்றன. அரசன் பூமியை வெல்வான்; பயணம் செல்பவன் நலமடைவான்; மாதவிடாய்க் காலப் பெண்கள் இதைக் கேட்டு ஒப்பற்ற மக்களைப் பெறுவார்கள். பழமையான இந்த இதிகாசத்தைப் பூசித்தும் படித்தும் வருபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான். சத்திரியர்கள் நாள்தோறும் தலைவணங்கி அந்தணரிடமிருந்து இதைக் கேட்க வேண்டும் — செல்வமும் மக்கட்பேறும் உண்டாகும். இந்த ராமாயணம் முழுவதையும் எப்போதும் கேட்பவனிடமும் படிப்பவனிடமும், என்றுமுள்ள விஷ்ணுவான ராமன் இடையறாது மகிழ்கிறான். ஆதிதேவனும், நீண்ட கைகளுடையவனும், ஹரியும், நாராயணனும், தலைவனுமானவனே நேரடியாக ரகுகுலத்தில் சிறந்த ராமன்; லக்ஷ்மணன் சேஷன் என்று சொல்லப்படுகிறான். இவ்வாறு இது பழங்கால நிகழ்வின் கதை — உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அச்சமின்றி ஓதுங்கள்; விஷ்ணுவின் வலிமை பெருகட்டும். இதைக் கற்பதாலும் கேட்பதாலும் தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்கிறார்கள்; ராமாயணத்தைக் கேட்பதால் பித்ருக்கள் எப்போதும் நிறைவடைகிறார்கள். ராமனிடம் பக்தியோடு, முனிவர் இயற்றிய இந்தத் தொகுப்பை எழுதுபவர்களுக்கு விண்ணுலகில் வாசம். பெரும் பொருளுடைய இந்த மங்கலக் காவியத்தைக் கேட்டு, மனிதன் குடும்ப வளர்ச்சியையும், செல்வம் தானிய வளர்ச்சியையும், சிறந்த பெண்டிரையும், மேலான இன்பத்தையும், பூமியில் எல்லாப் பொருள்களின் நிறைவையும் பெறுகிறான். ஆயுள் தருவதும், நலம் தருவதும், புகழ் தருவதும், உடன்பிறப்பு அன்பை வளர்ப்பதும், அறிவு தருவதும், மங்கலமானதும், வலிமை தருவதுமான இந்தக் கதையை, செழிப்பை விரும்பும் நல்லோர் ஒழுங்காகக் கேட்க வேண்டும். இந்தப் பலச்ருதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — 6.116 என்ற சர்க்கம் 090இன் இரண்டாம் பாதியோடு முடிகிறது; நூற்றேழாவது முதல் நூற்றிருபத்தைந்தாவது வரையுள்ள எந்த அரைச் சுலோகமும் திறனாய்வுப் பாடத்தில் காணப்படவில்லை. அச்சுப் பதிப்பில் பலச்ருதி இந்தச் சர்க்கத்தின் பகுதியே. நூற்றிருபதாவது சுலோகத்தில் ராமன் விஷ்ணு, லக்ஷ்மணன் சேஷன் என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; நூற்றிருபத்தொன்றாவது லவனும் குசனும் சொல்லும் சொல் என்பது இந்தி உரையின் கருத்து — ‘(லவனும் குசனும் சொல்கிறார்கள் —) கேட்போரே! உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’. இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளன. ‘ஸௌப்ராத்ருகம்’ — ‘உடன்பிறப்பு அன்பை வளர்ப்பது’ — ராமாயணம் சகோதர அன்பின் நூல்; ராமன், பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் அன்பே இந்தக் காவியத்தின் இதயம்; இந்தச் சர்க்கமும் அதைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு யுத்த காண்டம் நிறைவுறுகிறது. பலச்ருதியின் வரிசை — முதலில் பொதுப் பலன் (பாவ விடுதலை), பிறகு சிறப்புப் பலன்கள் (மக்கட்பேறு, செல்வம், வெற்றி, ஆயுள், பயணத்திலிருந்து திரும்புதல், இடையூறு நீங்குதல்), பிறகு பக்தியின் பலன் (விஷ்ணுவின் மகிழ்ச்சி, விண்ணுலகம்), இறுதியில் எல்லோருக்குமான அறிவுரை (ஒழுங்காகக் கேட்க வேண்டும்). ஒவ்வொரு பலனும் ராமாயணக் கதையின் ஒரு பகுதியோடு தொடர்புடையது — ராமன் பயணத்திலிருந்து திரும்பி உறவினரோடு இணைந்தது போலக் கேட்பவனும்; கௌசல்யை முதலானோர் உயிரோடிருக்கும் மக்களைப் பெற்றது போலப் பிற பெண்களும்; ராமன் வெற்றி பெற்றது போல அரசனும். இங்கே ‘லிகந்தி’ — ‘எழுதுபவர்கள்’ — என்பதால் நூலைப் படியெடுப்பதும் புண்ணியம் என்று சொல்லப்படுகிறது. பலச்ருதி பண்டைய நூல்களின் மரபான இறுதிப் பகுதி; அது நூலைப் படிக்கவும் கேட்கவும் தூண்டுகிறது. இங்கே ராமாயணத்திற்கான பெயர்கள் — காவியம், இதிகாசம், ஆக்கியானம் (கதை), சம்ஹிதை (தொகுப்பு); ‘ஆதிகாவியம்’ — முதல் காவியம். ராமன் விஷ்ணு, லக்ஷ்மணன் சேஷன் என்பது இங்கேதான் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; யுத்த காண்டத்தில் வேறிடத்தில் பிரம்மனின் துதியிலும் அது சுட்டப்பட்டது. லவனும் குசனும் ராமாயணத்தின் முதல் பாடகர்கள்; அவர்களுடைய சொல்லால் ‘உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்று கேட்போரின் நலன் விரும்பப்படுகிறது. ‘ப்ரவ்யாஹரத விஸ்ரப்தம்’ — அச்சமின்றி ஓதுங்கள்; ஏனெனில் இந்த ஓதுதல் விஷ்ணுவின் வலிமையை, அதாவது அறத்தின் ஆற்றலை, பெருக்குகிறது. ராமாயணத்தைக் கேட்பதால் பித்ருக்களுக்கும் நிறைவு — சிராத்தத்திலும் ராமாயணம் ஓதும் மரபு உண்டு. இவ்வாறு சர்க்கம் கதையின் நிறைவோடு நூலின் பெருமையோடும் முடிகிறது; அதன் பின் அச்சுப் பதிப்பில் ‘யுத்த காண்டம் முற்றும்’ என்று உள்ளது. இந்தப் பத்தொன்பது சுலோகங்களில் முப்பத்தெட்டு அரைச் சுலோகங்கள்; அனைத்தும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அச்சுப் பதிப்பில் அவை தனிப் பின்னிணைப்பாக அல்லாமல் சர்க்கத்தின் இடையறாத பகுதியாக அச்சிடப்பட்டுள்ளன; சுலோக எண்கள் 107 முதல் 125 வரை தொடர்ச்சியாக வருகின்றன. வாசகருக்கு இந்தப் பகுதி நூலின் நிறைவு, கதையின் நிறைவு அல்ல. இங்கே ‘கேட்டு’, ‘கேட்கிறான்’, ‘கேட்கிறார்கள்’, ‘கேட்பதால்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் வருவது கேட்டலின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது — ராமாயணம் அடிப்படையில் கேட்கப்படும் காவியம்; லவனாலும் குசனாலும் பாடப்பட்டது. நூற்றிருபத்திரண்டாவது சுலோகத்தில் ‘க்ரஹணாத்’ — நூலை இதயத்தில் தாங்குவதால்; இந்தி உரை ‘ராமாயணத்தை இதயத்தில் தாங்குவதாலும் கேட்பதாலும்’ என்று சொல்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टाविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२८॥