॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 127

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

பரதனும் ராமனும் சந்தித்தலும் புஷ்பகத்தை அனுப்புதலும்

அயோத்தியில் வரவேற்புக்கான ஏற்பாடு, வழியைச் செப்பனிடுதல், அமைச்சர்கள், தாய்மார்கள், நகர மக்கள் புறப்படுதல், நந்திகிராமத்தில் காத்திருத்தல், பரதனின் ஐயம், அனுமனின் உறுதிமொழி, புஷ்பகத்தைக் காணுதல், சகோதரர்கள் இணைதல், பாதுகைகளைத் திருப்பி அளித்தல், புஷ்பகத்தைக் குபேரனிடம் அனுப்புதல்

பேரானந்தம் தரும் செய்தியைக் கேட்டு, உண்மையான வீரமுடைய பரதன் மகிழ்ந்து, பகை வீரரை அழிக்கும் சத்ருக்னனுக்கு ஆணையிட்டான்: ‘தூய்மையான மனிதர்கள் நகரத்தின் எல்லாத் தெய்வங்களையும் புனிதத் தலங்களையும் நறுமண மாலைகளாலும் இசைக்கருவிகளாலும் பூசிக்கட்டும். துதிகளும் புராணங்களும் அறிந்த சூதர்கள், வைதாளிகர்கள் அனைவரும், இசைக்கருவிகளில் வல்லவர்கள் அனைவரும், எல்லா நாட்டியப் பெண்களும், அரசமாதேவியரும், அமைச்சர்களும், படைவீரர்களும், படைவீரர்களின் மனைவியர் கூட்டங்களும், அந்தணர்களும், அரச குலத்தவரோடு சத்திரியர்களும், வணிகக் குழுக்களின் தலைவர்களும் சங்கங்களும் ராமனின் நிலவு போன்ற முகத்தைக் காணப் புறப்படட்டும்.’ பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு, பகை வீரரை அழிக்கும் சத்ருக்னன் பல ஆயிரம் கூலித் தொழிலாளர்களைப் பிரிவு பிரிவாகப் பணியில் ஏவினான்: ‘பள்ளமானவையும் மேடுபள்ளமானவையுமான இடங்களைச் சமமாக்குங்கள்; நந்திகிராமத்திலிருந்து இங்கிருந்து அப்பால் உள்ள வழிகள் சீரமைக்கப்பட்டுச் சுத்தம் செய்யப்படட்டும்; பனிபோலக் குளிர்ந்த நீரால் தரை முழுவதையும் தெளிக்கட்டும். மற்றவர்கள் பொரியையும் பூக்களையும் எல்லாப் புறமும் தூவட்டும். நகரங்களில் சிறந்த இந்நகரின் தெருக்களில் உயர்ந்த கொடிகள் பறக்கட்டும். சூரியன் உதிப்பதற்குள் வீடுகளை மாலைகளாலும், உதிர்ந்த பூக்களாலும், பொன்னாலும், ஐந்து வண்ணங்களாலும் அலங்கரிக்கட்டும். அரச வீதியை நெரிசலின்றி வைக்க நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் பூக்களைத் தூவுவதற்கும் கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கும் நியமிக்கப்படட்டும்.’ பிறகு சத்ருக்னனின் ஆணையைக் கேட்டு அனைவரும் மகிழ்வோடு அதைச் செய்தார்கள். இங்கே நகர் முழுவதின் விழாவின் சித்திரம் — தெய்வ வழிபாடு, வழியைச் சுத்தம் செய்தல், நீர் தெளித்தல், பூமழை, கொடிகள், மாலைகள், கூட்ட நெரிசலை ஒழுங்குபடுத்துதல். ‘சூரியன் உதிப்பதற்குள்’ — நாளை விடியலுக்கு முன்பே அனைத்தும் ஆயத்தமாக இருக்க வேண்டும். ‘விஷ்டி’ என்பவர்கள் கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்ட தொழிலாளர்கள்; இந்தி உரை ‘பல ஆயிரம் தொழிலாளர்களின் தனித்தனிக் குழுக்கள்’ என்று சொல்கிறது. பதினான்கு ஆண்டுகள் எந்த விழாவும் நிகழாத நகரம் இன்று ஒரே இரவில் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பரதனின் ஆணையில் ஒரு வரிசை தெரிகிறது — முதலில் தெய்வங்கள், பிறகு கலைஞர்கள், பிறகு அரச குலம், இறுதியில் மக்கள். பரதன் தானே தவசி; ஆயினும் ராமனின் வரவேற்பு அரசனுக்குத் தகுந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். ஆகவே அவன் எல்லா வகுப்பு மக்களையும் அழைக்கிறான் — அரச அலுவலர்களை மட்டுமல்ல, பாடகர்களையும், நாட்டியப் பெண்களையும், வணிகர்களையும், படைவீரர்களின் மனைவியரையும். இவ்வாறு சமூகம் முழுவதும் ராமனின் வரவேற்பில் பங்கேற்கிறது. சத்ருக்னனும் திறமையான ஏற்பாட்டாளன் — அவன் தொழிலாளர்களைப் பிரிவுகளாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் பணியைக் குறிப்பிடுகிறான். வழியைச் சமமாக்குவதும் நீர் தெளிப்பதும் தூசியைத் தடுப்பதற்காக; பூமழை அழகுக்காக; கொடிகள் மகிழ்ச்சியைக் காட்டுவதற்காக. ‘அரச வீதியை நெரிசலின்றி’ — கூட்ட நெரிசலில் யாருக்கும் துன்பம் நேரக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கை. ‘நிலவு போன்ற முகம்’ — பதினான்கு ஆண்டுகள் மக்கள் ராமனின் முகத்தைக் காணவில்லை; ஆகவே அவனைக் காண்பதே அவர்களுக்குப் பெருவிழா. இங்கே வருணிக்கப்பட்ட வகுப்புகளின் பட்டியல் அக்கால நகரச் சமூகத்தின் அமைப்பையும் காட்டுகிறது. ‘ஶுசய:’ — ‘தூய்மையானவர்கள்’ — பூசை செய்பவர்களுக்குத் தூய்மை அவசியம்.

திருஷ்டி, ஜயந்தன், விஜயன், சித்தார்த்தன், அர்த்தசாதகன், அசோகன், மந்திரபாலன், சுமந்திரன் — இந்த எட்டு அமைச்சர்களும் கொடிகளோடு நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மதயானைகளோடு புறப்பட்டார்கள். மற்றவர்கள் பொன் அணிகளோடு கூடிய யானைகளோடும் பெண் யானைகளோடும் புறப்பட்டார்கள்; பெருந்தேர் வீரர்கள் குதிரைகள் பூட்டிய தேர்களில் சென்றார்கள். ஈட்டியும் வாளும் பாசமும் கையில் ஏந்திய, கொடிகளும் பதாகைகளும் உடைய ஆயிரக்கணக்கானோரும், முதன்மையானவர்களும் அவர்களிலும் முதன்மையானவர்களுமான ஆயிரக்கணக்கான குதிரை வீரர்களும், ஆயிரக்கணக்கான காலாட்களும் சூழ வீரர்கள் சென்றார்கள். பிறகு தசரதனின் மனைவியர் அனைவரும் ஊர்திகளில் ஏறி, கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் முன்னிறுத்திப் புறப்பட்டார்கள்; கைகேயியோடு அனைவரும் நந்திகிராமத்தை அடைந்தார்கள். ‘கைகேயியோடு’ என்ற வாக்கியத்தால் கவி சுட்டுகிறார் — ராமனின் வனவாசத்திற்குக் காரணமாக இருந்த கைகேயியும் இன்று அவனை வரவேற்கச் செல்கிறாள்; அயோத்தியின் அரச குலம் மீண்டும் ஒன்றாகிறது. அமைச்சர்களின் பெயர்கள் பால காண்டத்திலும் அயோத்தியா காண்டத்திலும் தசரதனின் அமைச்சர்களிடையேயும் வருகின்றன; சுமந்திரன் ராமனை வனத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற சாரதி. பதினாறாவது சுலோகம் ஒரே ஓர் அரைப்பகுதியால் ஆனது — ‘கைகேய்யா ஸஹிதா: ஸர்வா நந்திக்ராமமுபாகமன்’ (16); அதற்கு முன் (15) என்ற எண் உள்ளது; அதன் பின் ‘த்விஜாதிமுக்யை:…’ என்று புதிய தொடக்கம். படையின் வருணனை வெற்றி பெற்ற அரசனின் வரவேற்பின் அரசச் சிறப்பைக் காட்டுகிறது. இங்கே வருணிக்கப்பட்ட படை போருக்காக அல்ல, மரியாதைக்காகவே புறப்படுகிறது. யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், காலாட்கள் — நால்வகைப் படையும் முழுமையாக உள்ளது. பெண் யானைகள் பொன் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன; கொடிகளும் பதாகைகளும் எங்கும் உள்ளன. தாய்மார்கள் ஊர்திகளில் செல்வது அவர்களுடைய முதுமையையும் பட்டத்தரசியர் நிலையையும் சுட்டுகிறது. கௌசல்யை முன்னே செல்கிறாள்; ஏனெனில் அவள் ராமனின் தாய், மூத்த பட்டத்தரசி. சுமந்திரன் இன்று ராமனைத் திரும்ப அழைத்துவரச் செல்கிறான்.

அந்தணர்களில் முதன்மையானோராலும், வணிகர்களோடு கூடிய குழுத் தலைவர்களாலும், மாலைகளையும் இனிப்புகளையும் கையில் ஏந்திய அமைச்சர்களாலும் சூழப்பட்டு, சங்கு பேரிகைகளின் முழக்கங்களாலும் வந்திகளாலும் வாழ்த்தப்பட்டு, அறம் அறிந்த பரதன் பெரியவனின் பாதுகைகளைத் தலையில் ஏந்திக்கொண்டு, வெண்மாலைகளால் அழகுபெற்ற வெண்கொற்றக் குடையையும், அரசனுக்குத் தகுந்த, பொன்னணி பூண்ட வெண்சாமரங்கள் இரண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு, உண்ணாநோன்பால் இளைத்தவனாக, வாடியவனாக, மரவுரியும் கருமான் தோலும் உடுத்தியவனாக, அண்ணனின் வருகையைக் கேட்டு அதுவரை இல்லாத மகிழ்ச்சியை அடைந்தவனாக, பெருந்தன்மையுடைய அவன் அமைச்சர்களோடு ராமனை எதிர்கொள்ளச் சென்றான். அப்போது குதிரைகளின் குளம்பொலிகளாலும், தேர்ச் சக்கரங்களின் ஓசையாலும், சங்கு துந்துபிகளின் முழக்கத்தாலும் பூமி நடுங்கியது போல இருந்தது; யானைகளின் பிளிறல்களாலும் சங்கு துந்துபிகளின் ஒலிகளாலும் அனைத்தும் நிறைந்தது. நகரம் முழுவதும் நந்திகிராமத்திற்கு வந்தது. பரதன் தானே தவக்கோலத்திலேயே இருக்கிறான்; ராமனுக்காக மட்டுமே அரசச் சின்னங்களை — குடை, சாமரங்கள், பாதுகைகள் — சுமக்கிறான்; அவன் அரசன் அல்ல, அடைக்கலப் பொருளைக் காப்பவன். ‘அதுவரை இல்லாத மகிழ்ச்சி’ — பதினான்கு ஆண்டுகளில் முதன்முறையாக அவன் மகிழ்கிறான். சங்கு துந்துபிகளின் முழக்கம் இருமுறை சொல்லப்படுகிறது — ஒன்று குதிரைகளோடும் தேர்களோடும், மற்றொன்று யானைகளோடும்; அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஶங்கதுந்துபிநாதேன ஸஞ்சசாலேவ மேதினீ’ என்ற அரைப்பகுதி எதிர்கொள்ளச் சென்றதற்குப் பின் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் முன்னால் உள்ளது — வரிசை மாற்றம். பிறகு பரதன் சுற்றிலும் பார்த்து வாயு மைந்தனான அனுமனிடம் பேசினான். இது சகோதர அன்பின் உச்சம் — அரசச் செல்வத்தை ஏற்க வல்லவனாக இருந்தும், பரதன் ராமனின் பணியாளனைப் போல நிற்கிறான். பரதனின் கோலம் இங்கே மீண்டும் வருணிக்கப்படுகிறது — உண்ணாநோன்பால் இளைத்தவன், மரவுரி தரித்தவன், வாடியவன். அரசின் எல்லாச் சின்னங்களும் அவன் முன் சென்றாலும் அவன் தானே அரசக் கோலம் பூணவில்லை. இது அவனுடைய பணிவின் எல்லை. பாதுகைகளைத் தலையில் ஏந்துவதன் மூலம், அரசின் உரிமையாளன் ராமனே, தான் வெறும் சுமப்பவன் என்று அவன் காட்டுகிறான். அமைச்சர்கள் மாலைகளையும் இனிப்புகளையும் கையில் ஏந்தியிருக்கிறார்கள் — இவை வரவேற்பின் மங்கலப் பொருள்கள். வந்திகள் அவனைப் போற்றுகிறார்கள்; ஆனால் அவன் மனம் ராமனிடமே உள்ளது. அயோத்தி முழுவதும் நந்திகிராமத்தில் ஒன்றுகூடியது.

‘வானரர்களுக்கு இயல்பான சஞ்சல மனம் இங்கே செயல்படவில்லையே? ஏனெனில் பகைவரை வாட்டும் பெரியவனான காகுத்ஸ்தன் ராமனை நான் காணவில்லை; விரும்பிய உருவெடுக்கும் வானரர்களும் தென்படவில்லை.’ இவ்வாறு சொன்னதும், அனுமன் உண்மையான வீரமுடைய பரதனுக்குப் பொருள் பொதிந்த செய்தியைத் தெரிவித்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பரத்வாஜரின் அருளால் வானரர்கள் எப்போதும் கனி தரும், பூத்துக் குலுங்கும், தேன் சொரியும், மதம்கொண்ட வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் மரங்களை அடைந்து அங்கே ஈடுபட்டுவிட்டார்கள். பகைவரை வாட்டுபவனே, வாசவனான இந்திரனும் அந்தப் பரத்வாஜருக்கு இத்தகைய வரம் அளித்திருந்தான்; ஆகவே படையோடு வந்த ராமனுக்கு எல்லாச் சிறப்புகளும் நிறைந்த விருந்தோம்பல் செய்யப்பட்டது. மகிழ்ந்த வனவாசிகளின் அச்சமூட்டும் ஆரவாரம் கேட்கிறது; அந்த வானரப் படை கோமதி நதியைக் கடக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். சால வனத்தை நோக்கி எழுந்த புழுதி மழையைப் பார் — வானரர்கள் அழகிய சால வனத்தை அசைத்துக் கலக்குகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதோ தொலைவில் நிலவு போன்ற விமானம் தெரிகிறது — பிரம்மனால் மனத்தால் படைக்கப்பட்ட தெய்விகப் புஷ்பகம்; பெருந்தன்மையுடைய ராமன் ராவணனை உறவினரோடு கொன்று பெற்றது; இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிர்வது, ராமனின் ஊர்தி, மனத்தின் வேகமுடையது, செல்வத்தின் தலைவனான குபேரனின் அருளால் தெய்விகமானது. இதில்தான் வீரர்களான ராகவ சகோதரர் இருவரும் வைதேகியோடும், பேரொளியுடைய சுக்ரீவனும், ராக்ஷசனான விபீஷணனும் இருக்கிறார்கள்.’ பிறகு ‘இதோ ராமன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டதும், பெண்களும் சிறுவர்களும் இளைஞர்களும் முதியோரும் மகிழ்ச்சியால் எழுப்பிய ஆரவாரம் வானைத் தொட்டது. ‘காபேயீ சலசித்ததா’ — ‘வானரர்களுக்கு இயல்பான சஞ்சல மனம்’ — என்பது பரதனின் அச்சம்: நெடுங்காலம் காத்திருந்தவனின் மனம் ஒரு கணத் தாமதத்தையும் பொறுக்காது; ஆகவே இனிய செய்தி சொன்னவனையும் அவன் ஐயுறுகிறான். ‘ஸ்ரீராமன் வருவதாகப் பொய்யான செய்தியைப் பரப்பிவிடவில்லையே’ என்று இந்தி உரை தெளிவுபடுத்துகிறது. அனுமனின் மறுமொழி சான்றுகளால் படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் காரணம் (வானரர்கள் கனிகளை உண்பது), பிறகு ஒலி, பிறகு புழுதி, இறுதியில் விமானத்தை நேரில் காணுதல். இந்த வரிசை தொலைவிலிருந்து வரும் படையைப் பற்றிய இயல்பான அனுபவம். ‘ப்ரஹ்மநிர்மிதம்’ — புஷ்பகம் பிரம்மனால், அல்லது விசுவகர்மாவால், மனத்தால் படைக்கப்பட்டது. ‘பார்’ என்று அனுமன் பரதனின் பார்வையை அந்தத் திசை நோக்கித் திருப்புகிறான் — முதலில் காதால், பிறகு கண்ணால். பரத்வாஜரின் விருந்தோம்பலே வானரர்களின் தாமதத்திற்குக் காரணம்; பொய் அல்ல. இங்கே அனுமனின் பொறுமையும் சொல்வன்மையும் மீண்டும் தெரிகின்றன — பரதனின் ஐயத்தால் அவன் சினக்கவில்லை; சான்றுகளைக் காட்டுகிறான். இறுதியில் மக்களின் கூட்டு மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் — பெண்கள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள், முதியோர் அனைவரும் ‘இதோ ராமன்’ என்று உரக்கச் சொல்கிறார்கள்; அவர்களுடைய ஒலி விண்ணைத் தொடுகிறது. விமானத்தை வருணிக்கும்போது அனுமன் அதன் வரலாற்றையும் சொல்கிறான் — பிரம்மனால் படைக்கப்பட்டது, குபேரனுக்கு அளிக்கப்பட்டது, ராவணனால் கவரப்பட்டது, ராமனால் வெல்லப்பட்டது. இதனால் ராமனின் வெற்றி எவ்வளவு பெரியது என்பதைப் பரதன் அறிய முடிகிறது. ‘ஏதஸ்மின்’ — ‘இதில்தான்’ — விரலால் சுட்டிக்காட்டுவது போல: இந்த விமானத்திலேயே வீரர்கள் அனைவரும். பரதனின் ஐயமும் அவனுடைய அன்பின் அடையாளமே — இனியதை அதிகம் விரும்புபவன் அதிகம் அஞ்சவும் செய்கிறான்.

மக்கள் அனைவரும் தேர்களிலிருந்தும் யானைகளிலிருந்தும் குதிரைகளிலிருந்தும் இறங்கித் தரையில் நின்று, வானில் நிலவைப் போல விமானத்தில் இருந்த ராமனைக் கண்டார்கள். கைகூப்பி, மகிழ்ந்து, ராகவனை நோக்கி நின்ற பரதன் முறைப்படி அர்க்கியம், பாத்தியம் முதலியவற்றால் ராமனைப் பூசித்தான். பிரம்மனால் மனத்தால் படைக்கப்பட்ட விமானத்தில், அகன்ற நீண்ட கண்களுடைய பரதனின் அண்ணன், வஜ்ரத்தை ஏந்திய தேவனைப் (இந்திரனைப்) போல ஒளிர்ந்தான். பிறகு விமானத்தின் முன்பகுதியில் இருந்த அண்ணன் ராமனை, மேரு மலையில் உள்ள சூரியனைப் போல, பரதன் பணிந்து வணங்கினான். பிறகு ராமனின் இசைவு பெற்று, அன்னங்கள் பூட்டப்பட்ட, ஒப்பற்ற, பெரும் வேகமுடைய அந்த விமானம் தரையில் இறங்கியது. அந்த விமானத்தில் ஏற்றப்பட்ட உண்மையான வீரமுடைய பரதன் ராமனை அணுகி, மகிழ்ந்து மீண்டும் வணங்கினான். நெடுநாளைக்குப் பின் கண்ணில் பட்ட அந்தப் பரதனைக் காகுத்ஸ்தன் தூக்கி எழுப்பி, மடியில் அமர்த்தி, மகிழ்வோடு தழுவிக்கொண்டான். பிறகு பகைவரை வாட்டும் பரதன் லக்ஷ்மணனையும் வைதேகியையும் அணுகி, அன்போடு வணங்கி, தன் பெயரையும் சொன்னான். கைகேயியின் மகன் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், அங்கதன், மைந்தன், துவிவிதன், நீலன், ரிஷபன், சுஷேணன், நளன், கவாக்ஷன், கந்தமாதனன், சரபன், பனசன் ஆகியோரை எல்லாப் புறமும் தழுவிக்கொண்டான். விரும்பிய உருவெடுக்கும் அந்த வானரர்கள் மனித உருவை ஏற்று, மகிழ்வோடு பரதனிடம் நலம் விசாரித்தார்கள். அறவோரில் சிறந்தவனும் பேரொளியுடையவனுமான அரசகுமாரன் பரதன் சுக்ரீவனைத் தழுவிச் சொன்னான்: ‘சுக்ரீவா, நீ எங்கள் நால்வருக்கும் ஐந்தாவது சகோதரன்; நட்பால் நண்பன் உண்டாகிறான்; தீங்கு செய்வதே பகைவனின் அடையாளம்.’ விபீஷணனிடம் ஆறுதல் சொல்லாகச் சொன்னான்: ‘நல்லூழாக, உன் துணையால் செய்வதற்கு மிக அரிய செயல் நிறைவேற்றப்பட்டது.’ அப்போது வீரனான சத்ருக்னனும் லக்ஷ்மணனோடு ராமனை வணங்கி, பணிவோடு சீதையின் பாதங்களை வணங்கினான். ‘நாம சாப்ரவீத்’ — ‘பெயரையும் சொன்னான்’ — அண்ணனின் மனைவியிடம் இளையவன் காட்ட வேண்டிய நன்னடத்தைப்படி, பரதன் சீதையை வணங்கித் தன் பெயரைச் சொல்கிறான். ‘ஐந்தாவது சகோதரன்’ என்பது சுக்ரீவனுக்குப் பெரும் மரியாதை — பரதன் அவனை அரச குலத்தின் உறுப்பினனாகக் கருதுகிறான். விமானம் தேவ விமானங்களைப் போல ‘அன்னங்கள் பூட்டப்பட்டது’. அச்சுப் பதிப்பில் 39ஆவது சுலோகம் ‘ததோ ராமாப்யனுஜ்ஞாதம் தத்விமானமனுத்தமம்’ என்று உள்ளது; 62ஆவதும் அதே அரைப்பகுதியோடு தொடங்குகிறது. வானரர்கள் மனித உருவை ஏற்பது — அயோத்தி மக்களுக்கு அச்சம் உண்டாகக்கூடாது என்பதற்காக. இந்தப் பகுதியிலேயே சர்க்கத்தின் இதயம் உள்ளது. முதலில் பரதன் தொலைவிலிருந்தே அர்க்கியத்தால் பூசிக்கிறான், பிறகு விமானத்தில் இருப்பவனை வணங்குகிறான், பிறகு விமானத்தில் ஏறி மீண்டும் வணங்குகிறான் — மும்முறை வணக்கம். ராமன் அவனைத் தந்தை மகனை அணைப்பது போல மடியில் அமர்த்தித் தழுவுகிறான். ‘நெடுநாளைக்குப் பின் கண்ணில் பட்டவன்’ — பதினான்கு ஆண்டுப் பிரிவின் நினைவு. பரதன் முதன்மையானவர்களை மட்டுமல்ல, வானரர்கள் அனைவரையும் தழுவுகிறான் — இது அவனுடைய நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடு. சுக்ரீவனிடம் அவன் சொன்ன சொல் நட்பின் இலக்கணத்தைத் தருகிறது — நட்பே நண்பன் பிறக்கும் இடம், தீங்கு பகைவனின் அடையாளம்; சுக்ரீவன் உதவி செய்தான்; ஆகவே அவன் நண்பன் — நண்பன் மட்டுமல்ல, சகோதரனும். விபீஷணனிடம் ‘நல்லூழாக’ — அவனுடைய துணையால் அரிய காரியம் நல்லூழாக நிறைவேறியது. சத்ருக்னனும் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் சீதையையும் வணங்குகிறான். இவ்வாறு சகோதரர்கள் அனைவரும் மீண்டும் இணைகிறார்கள். மக்கள் ஊர்திகளிலிருந்து இறங்கித் தரையில் நிற்கிறார்கள் — இது அரசனுக்குக் காட்டும் மரியாதையின் அடையாளம். அனைவரும் மேலே பார்ப்பதால், விமானத்தில் இருக்கும் ராமன் வானில் நிலவைப் போலத் தோன்றுகிறான். ‘மேரு மலையில் உள்ள சூரியனைப் போல’ என்ற உவமை — உயர்ந்த விமானத்தின் முன்பகுதியில் நிற்கும் ராமன் மலைச்சிகரத்தில் உதித்த சூரியனைப் போன்றவன். உதித்த சூரியனை இருபிறப்பாளர் வணங்குவது போல, பரதன் ராமனை வணங்குகிறான்; ‘இருபிறப்பாளர் வணங்குவது போல’ என்று இந்தி உரையும் சொல்கிறது. அனுமன் முன்பே அனைத்தையும் தெரிவித்திருந்ததால், பரதன் வானரர்களின் பெயர்களை அறிந்தவன் போல அவர்களைத் தழுவுகிறான். வானரர்கள் மனித உருவை ஏற்று நலம் விசாரிக்கிறார்கள் — அவர்களும் நன்னடத்தை அறிந்தவர்கள். ராமனின் குடும்பம் இன்று விரிவடைந்துள்ளது — வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அவனுடைய உறவினர்கள். லக்ஷ்மணனுக்குப் பரதன் செய்யும் வணக்கம் தனிச்சிறப்புடையது — லக்ஷ்மணன் இளையவனாயினும் ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்து பதினான்கு ஆண்டுகள் வனத்தில் வசித்தான்; ஆகவே பரதன் அவனை மதிக்கிறான். சத்ருக்னன் பரதனின் உடனுறைவோன்; அவனும் அயோத்தியில் தவசியைப் போல வசித்தான். இன்று நான்கு சகோதரர்களும் சிறுவயதில் போல ஒன்றாக இருக்கிறார்கள்.

ராமன் நிறம் வெளுத்து, துயரால் இளைத்திருந்த தாய் கௌசல்யையை அணுகி, பணிந்து அவளுடைய பாதங்களைப் பற்றி, தாயின் மனத்தை மகிழ்வித்தான். புகழுடைய சுமித்திரையையும் கைகேயியையும் வணங்கி, பிறகு தாய்மார்கள் அனைவரையும் வணங்கி, புரோகிதரான வசிஷ்டரை அணுகினான். ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே, உனக்கு நல்வரவு’ என்று நகர மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பி ராமனிடம் சொன்னார்கள். பரதனின் அண்ணன், நகர மக்கள் கூப்பிய அந்த ஆயிரக்கணக்கான கைகளை, இதழ்விரிந்து மலர்ந்த தாமரைகளைப் போலக் கண்டான். ராமன் கைகேயியையும் மரியாதையோடு வணங்குகிறான் — அவன் மனத்தில் எந்த வெறுப்பும் இல்லை; இது அவனுடைய பெரும் பண்பு. கௌசல்யை துயரால் நிறம் வெளுத்திருந்தாள்; ராமனைக் கண்டதும் அவளுடைய மனம் மீண்டும் மலர்ந்தது. கூப்பிய கைகளுக்குத் தாமரை உவமை — வணங்கும் ஆயிரக்கணக்கான கைகள் மலர்ந்த தாமரைகளைப் போன்றவை; நகர மக்களின் மகிழ்ச்சியின் அடையாளம். ராமன் முதலில் தன் தாயையும், பிறகு சுமித்திரையையும், பிறகு கைகேயியையும், இறுதியில் தசரதனின் மற்ற மனைவியர் அனைவரையும் வணங்குகிறான்; பிறகு குருவான வசிஷ்டரை. இது நன்னடத்தையின் வரிசை. நகர மக்களின் ‘உனக்கு நல்வரவு’ என்பது எளிய சொல்; ஆனால் அதில் பதினான்கு ஆண்டுக் காத்திருப்பு பொதிந்துள்ளது.

அறம் அறிந்த பரதன் ராமனின் அந்தப் பாதுகைகளைத் தானே எடுத்து மன்னனின் பாதங்களில் அணிவித்தான். பிறகு கைகூப்பி அவன் ராமனிடம் சொன்னான்: ‘என்னிடம் அடைக்கலமாக இருந்த உன் அரசு முழுவதையும் இதோ திருப்பி ஒப்படைக்கிறேன். அயோத்திக்கு மீண்டும் வந்த உன்னை அரசனாகக் காண்பதால் இன்று என் பிறவி பயன் பெற்றது; என் மனவிருப்பமும் நிறைவேறியது. தாங்கள் கருவூலத்தையும், களஞ்சியத்தையும், அரண்மனையையும், படையையும் பார்வையிடுங்கள்; உங்கள் ஒளியால் அனைத்தையும் நான் பத்து மடங்காகப் பெருக்கியுள்ளேன்.’ அவ்வாறு சொன்ன, அண்ணனிடம் அன்புடைய பரதனைக் கண்டு, வானரர்களும் ராக்ஷசனான விபீஷணனும் கண்ணீர் சொரிந்தார்கள். பாதுகைகளை அணிவிப்பதே அரசைத் திருப்பி அளிப்பதன் அடையாளம் — பதினான்கு ஆண்டுகள் பாதுகைகள் அரியணையில் இருந்தன; இன்று மீண்டும் உரிமையாளனின் பாதங்களில். ‘ந்யாஸ’ என்பது காப்பதற்காக ஒப்படைக்கப்பட்ட செல்வம்; அதை உள்ளபடியே திருப்பித் தர வேண்டும்; பரதனோ உள்ளபடி மட்டுமல்ல, பத்து மடங்காகப் பெருக்கித் தருகிறான். இது பரதனின் ஆட்சியின் வெற்றியும் தன்னலமின்மையும். விபீஷணன் தானே தன் அண்ணனுக்கு எதிராக நின்றவன்; ஆகவே பரதனின் சகோதர பக்தியைக் கண்டு அவன் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைகின்றன — இந்த முரண் இரக்கமூட்டுவது. பரதனின் சொற்கள் மூன்று — அரசைத் திருப்பி அளித்தல், தன் பிறவி பயன் பெற்றது, கருவூலம் முதலியவற்றைப் பார்வையிடுமாறு வேண்டுதல். அடைக்கலப் பொருளைக் காப்பவன் உரிமையாளனிடம் கணக்கை ஒப்படைப்பது போல, பரதன் ராமனிடம் அரசின் முழு விவரத்தையும் தர விரும்புகிறான். ‘அத்ய ஜன்ம க்ருதார்த்தம் மே’ — ‘இன்று என் பிறவி பயன் பெற்றது’ — பரதனின் வாழ்க்கை இலக்கே ராமனின் மறுவருகை; அது இன்று நிறைவேறியது. வானரர்களின், ராக்ஷசனின் கண்ணீர் பரதனின் தியாகத்தின் பெருமையை நிறுவுகிறது — அவனை அறியாதவர்களும் அவன் சொல்லால் உருகுகிறார்கள்.

பிறகு மகிழ்ச்சியால் ராகவன் பரதனை மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு, அந்த விமானத்தில் படையோடு பரதனின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். பரதனின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, படையோடு ராகவன் விமானத்தின் முன்பகுதியிலிருந்து இறங்கித் தரையில் நின்றான். பிறகு ராமன் அந்த ஒப்பற்ற விமானத்திடம் சொன்னான்: ‘தேவனான வைஶ்ரவணனைச் சுமந்து செல்; உனக்கு விடை தருகிறேன்; செல்.’ பிறகு ராமனின் விடை பெற்ற அந்த ஒப்பற்ற விமானம் வடதிசையை நோக்கிச் செல்வத்தின் தலைவனின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றது. ராக்ஷசனான ராவணனால் கைப்பற்றப்பட்டிருந்த தெய்விகப் புஷ்பக விமானம், ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்டு, வேகமாகச் செல்வத்தின் தலைவனான குபேரனை அடைந்தது. பிறகு வீரமுடைய ராகவன், தேவர்களின் தலைவனான சக்ரன் பிருகஸ்பதியின் பாதங்களைப் பற்றுவது போல, தனக்குத் தோழனான புரோகிதரின் பாதங்களைப் பற்றி வணங்கி, அவரோடு தனியான மங்கலமான ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். ராமன் பிறருடைய செல்வத்தை வைத்துக்கொள்வதில்லை — ராவணனால் கவரப்பட்ட விமானத்தை அதன் உரிமையாளனான குபேரனிடம் திருப்பி அளிக்கிறான்; இதுவே அறம். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தி உரை இரண்டு பொருள்களைத் தருகிறது — ‘புரோகிதரான வசிஷ்டரின் மகன் சுயஜ்ஞனுடைய (அல்லது தமக்குப் பெருந்துணையான புரோகிதர் வசிஷ்டருடைய)’ என்று. புரோகிதர் அரசனுக்குத் தோழன் — குருவுக்கும் சீடனுக்குமான உறவு இந்திரனுக்கும் பிருகஸ்பதிக்குமான உறவைப் போன்றது. புஷ்பகத்தை அனுப்பியதன் மூலம் ராவணனின் அநீதியின் இறுதி அடையாளமும் நீக்கப்பட்டது. ராமன் விமானத்தை உயிருள்ளதாகக் கருதி அதற்கே ஆணையிடுகிறான் — ‘சுமந்து செல், செல்’ என்று. புரோகிதரின் பாதங்களைப் பற்றுவது குருவிடம் ராமனுக்குள்ள பக்தியைக் காட்டுகிறது; அரசனும் குருவின் முன் சீடனே. இவ்வாறு சர்க்கம் அமைதியோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் முடிசூட்டு. ‘அவருக்கே ஊர்தியாக இரு’ என்று இந்தி உரை ராமனின் ஆணையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. பரதனின் ஆசிரமத்தில் இறங்குதல் — ராமன் நேரடியாக அரண்மனைக்குச் செல்லாமல் முதலில் பரதனின் தவ இடத்திற்குச் செல்கிறான்; இது பரதனின் தியாகத்திற்குச் செய்யும் மரியாதை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க