॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 126

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் பரதனுக்கு ராமனின் வரலாற்றைச் சொல்லுதல்

பரதனின் கேள்வி, வனம் புகுந்தது முதல் விராத வதம், சூர்ப்பணகை, கர தூஷண வதம், மாரீசன், சீதை கவரப்படுதல், ஜடாயு, கபந்தன், சுக்ரீவனோடு நட்பு, வாலி வதம், சீதையைத் தேடுதல், சேது, ராவண வதம், வரம் பெறுதல், பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் தங்குதல்

பரதன் சொன்னான்: ‘என் தலைவனான ராமன் பெருங்காட்டிற்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன; இன்று நான் அவனைப் பற்றிய மகிழ்ச்சி தரும் செய்தியைக் கேட்கிறேன். “உயிரோடிருக்கும் மனிதனை நூறு ஆண்டுகள் கழித்தாவது ஆனந்தம் வந்தடையும்” என்ற உலக வழக்கான பழமொழி மங்கலமானது, உண்மையானது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ராகவனுக்கும் வானரர்களுக்கும் சந்திப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது, எந்த இடத்தில், எதைச் சார்ந்து — அதைக் கேட்கும் எனக்கு உள்ளபடி சொல்.’ அரசகுமாரன் இவ்வாறு கேட்டதும், தர்ப்பையாலான முனிவர் ஆசனத்தில் அமர்த்தப்பட்ட அனுமன், வனத்தில் ராமனின் வரலாறு முழுவதையும் எடுத்துரைத்தான். ‘நாத’ (தலைவன்) என்ற சொல்லால் பரதன் ராமனை வெறும் அண்ணனாக அல்ல, தலைவனாகக் கருதுகிறான். உலக வழக்கான பழமொழி மக்களின் அனுபவத்தால் நிறுவப்பட்ட சொல் — நீண்ட துயரிலும் நம்பிக்கையைக் கைவிடக்கூடாது; ஏனெனில் உயிரோடிருப்பவனுக்கு என்றாவது இன்பம் நிச்சயம் வரும். பரதனின் பதினான்கு ஆண்டுக் காத்திருப்பு இன்று பலன் கண்டது. அவனுடைய கேள்வியில் வெறும் ஆர்வம் இல்லை; அண்ணன் மீதுள்ள அன்பால் அவனுடைய ஒவ்வொரு துயரையும் அறியும் விருப்பமே உள்ளது. ‘ப்ருஸீ’ என்பது முனிவர்களின் தர்ப்பையாலான ஆசனம் — பரதன் தானே தவசி; ஆகவே விருந்தினருக்கு அத்தகைய ஆசனத்தையே தருகிறான்.

அனுமன் முதலில் பரதன் அறிந்த நிகழ்வுகளைச் சுருக்கமாக நினைவூட்டுகிறான்: ‘பிரபுவே, ராமன் வனத்திற்கு அனுப்பப்பட்டவிதம், உன் தாய்க்கு இரண்டு வரங்கள் அளிக்கப்பட்டவிதம், புத்திரசோகத்தால் மன்னன் தசரதன் இறந்தவிதம், தூதர்களால் நீ ராஜகிருகத்திலிருந்து விரைந்து அழைத்துவரப்பட்டவிதம், அயோத்திக்குள் நுழைந்த நீ அரசை விரும்பாதவிதம், நல்லோரின் அறத்தைக் கடைப்பிடித்த நீ சித்திரகூட மலைக்குச் சென்று பகைவரை வாட்டும் அண்ணனை அரசேற்க அழைத்தவிதம், மன்னனின் சொல்லில் நிலைத்து நின்ற அவன் அரசை மறுத்தவிதம், நீ பெரியவனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுத் திரும்பி வந்தவிதம் — இவை அனைத்தும், நீண்ட கைகளுடையவனே, உனக்கு உள்ளபடியே தெரியும். நீ திரும்பிச் சென்ற பின் நிகழ்ந்ததை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.’ இந்தத் தொடக்கத்தால், பரதனின் துறவைத் தான் அறிவதை அனுமன் காட்டுகிறான்; ‘நல்லோரின் அறத்தைக் கடைப்பிடித்தவன்’ என்பதில் பரதனுக்கான புகழ்ச்சியும் அடங்கியுள்ளது. ராஜகிருகம் என்பது கேகய அரசனின் நகரம்; அங்கே பரதன் மாமன் வீட்டில் இருந்தான். ஐந்தாவது முதல் ஒன்பதாவது சுலோகம் வரை ‘யதா’ (எவ்வாறு) என்ற சொல்லின் மீண்டும் மீண்டுமான பயன்பாடு நிகழ்வுகளின் மாலையை உருவாக்குகிறது. அயோத்தியா காண்டத்தின் முழுக் கதையும் இந்த ஐந்து சுலோகங்களில் சுருக்கப்பட்டுள்ளது. கதை சொல்லுதல் பரதனின் துயர நினைவுகளோடு தொடங்குகிறது; ஆனால் அவனுடைய பெருமையோடு முடிகிறது. இவ்வாறு அனுமன் பரதனின் துயரை மீண்டும் தூண்டாமல், அவனுடைய அறப்பற்றை நினைவூட்டிப் புதிய கதையைத் தொடங்குகிறான்.

‘நீ திரும்பிச் சென்ற பின், அந்த வனம் விலங்குகளும் பறவைகளும் கலக்கமுற்று, மிகவும் வாடியது போல ஆயிற்று — பரதனின் படையால் கலக்கமுற்ற விலங்குகளும் பறவைகளும் திகைத்துப் போயின. பிறகு ராமன் யானைகளால் மிதிக்கப்பட்ட, அச்சமூட்டும், சிங்கங்களும் புலிகளும் விலங்குகளும் நிறைந்த, ஆளில்லாத பெரிய தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்தான். அடர்ந்த காட்டில் அவர்கள் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, வலிமைமிக்க விராதன் பெருமுழக்கமிட்டுக்கொண்டு அவர்கள் முன் தோன்றினான். பெருமுழக்கமிடுபவனும், கைகளை உயர்த்தியவனும், தலைகீழானவனும், பிளிறும் யானை போன்றவனுமான அவனைச் சகோதரர் இருவரும் தூக்கித் தோண்டிய குழியில் வீசினார்கள். செய்வதற்கு அரிய அந்தச் செயலைச் செய்த பின், ராமனும் லக்ஷ்மணனும் மாலையில் சரபங்கரின் அழகிய ஆசிரமத்தை அடைந்தார்கள். சரபங்கர் விண்ணுலகம் சென்ற பின், உண்மையான வீரமுடைய ராமன் முனிவர்கள் அனைவரையும் வணங்கி ஜனஸ்தானத்தை அடைந்தான்.’ இது ஆரண்ய காண்டத்தின் தொடக்கம். விராதன் ஆயுதங்களால் கொல்ல முடியாதவனாக இருந்தான்; ஆகவே அவனைக் குழியில் புதைத்துக் கொன்றார்கள் என்று ஆரண்ய காண்டத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. சரபங்கர் ராமனைக் கண்டு அக்கினியில் புகுந்து பிரம்மலோகம் சென்றார். அனுமன் இந்த நிகழ்வுகளைச் சம்பாதியிடமிருந்தோ சுக்ரீவனிடமிருந்தோ கேட்டிருக்கலாம்; ஆயினும் அவன் அனைத்தையும் வரிசையாக நினைவுகூர்கிறான். ‘பரித்யூனமிவ’ — ‘வாடியது போல’ — வனத்திற்கும் துயரம்: ராமனைப் பிரிந்து அயோத்தி வருந்துவது போல, பரதனின் படை சென்ற பின் சித்திரகூட வனமும் வெறுமையானது. தண்டகாரண்யம் ‘ஆளில்லாதது’ — அங்கே மனிதர்கள் வசிப்பதில்லை; முனிவர்களும் ராக்ஷசர்களும் மட்டுமே. வனத்தில் ராமன் கண்ட முதல் ராக்ஷசன் விராதன்; அவனுடைய வதத்தோடு ராமனின் வனவாசத்தின் போர்ப் பகுதி தொடங்குகிறது. ‘பிளிறும் யானை போல’ என்ற உவமையால் அவனுடைய பேருருவும் அச்சமூட்டும் தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன.

‘பிறகு சூர்ப்பணகை என்பவள் ராமனின் அருகே வந்தாள்; அப்போது ராமனின் ஆணை பெற்ற பெரும் வலிமையுடைய லக்ஷ்மணன் திடீரென்று எழுந்து, வாளை எடுத்து அவளுடைய காதுகளையும் மூக்கையும் அறுத்தான். அங்கே வசித்த பெருந்தன்மையுடைய ராகவனால் கொடிய செயல்களுடைய பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். போர்முனையில் தனியனான ராமனோடு மோதி, பகலின் நான்கில் ஒரு பகுதி நேரத்தில் ராக்ஷசர்கள் எஞ்சாமல் அழிக்கப்பட்டார்கள். தவத்திற்கு இடையூறு செய்தவர்களும், பெரும் வலிமையும் பெரும் வீரமும் உடையவர்களுமான தண்டகாரண்யவாசிகளான ராக்ஷசர்கள் போரில் ராகவனால் கொல்லப்பட்டு நசுக்கப்பட்டார்கள்; கரனும் போரில் கொல்லப்பட்டான்; முதலில் தூஷணனைக் கொன்று, அதன் பின் திரிசிரஸையும். அதன் பின் அந்தத் துயரால் வாட்டப்பட்ட இளம்பெண் சூர்ப்பணகை ராவணனிடம் சென்றாள்.’ ‘ஏகேன’ — ‘தனியனால்’ — என்ற சொல் ராமனின் இணையற்ற வீரத்தைச் சுட்டுகிறது — பதினான்காயிரம் பேரை அவன் ஒருவனே பகலின் கால் பங்கு நேரத்தில் அழித்தான் (ஆரணிய காண்டத்தில் இந்நேரம் ஒன்றரை முகூர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது). ‘பகலின் நான்கில் ஒரு பகுதி’ என்பது நாளின் கால் பங்கு, ஏறக்குறைய ஏழரை நாழிகை, அதாவது சுமார் மூன்று மணி நேரம். ‘தவத்திற்கு இடையூறு செய்தவர்கள்’ — முனிவர்களைக் காப்பதே வனவாசத்தின் முதன்மைப் பணியாக இருந்தது என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது. இங்கே சூர்ப்பணகை அவமதிக்கப்பட்டதிலிருந்தே போர் முழுவதற்குமான விதை தோன்றியது. பதினேழாவது, பதினெட்டாவது சுலோகங்களுக்கு இடையே, அச்சுப் பதிப்பில் ‘சதுர்தஶ ஸஹஸ்ராணி…ஹதானி…’ என்ற இரு அரைப்பகுதிகள் காது மூக்கு அறுக்கப்பட்டதற்குப் பின் உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அவை 6.114.015 என முன்னதாக அமைந்துள்ளன — வரிசை மாற்றம். இங்கே கதையில் லக்ஷ்மணனின் செயலும் மறக்கப்படவில்லை — அவன் ராமனின் ஆணைப்படியே சூர்ப்பணகையைத் தண்டித்தான், தன் விருப்பப்படி அல்ல. கரன், தூஷணன், திரிசிரஸ் ஆகியோரின் வதம் ஜனஸ்தானத்தில் ராக்ஷசர்களின் ஆதிக்கத்தின் முடிவு; ஆகவே சூர்ப்பணகை இலங்கைக்குச் சென்று ராவணனைத் தூண்டுகிறாள். ‘கரஶ்ச நிஹதோ ரணே’ — கரன் ஜனஸ்தானத்தில் ராவணனின் பிரதிநிதியாக இருந்தான்; அவனுடைய வதத்தால் ராவணனின் தென் எல்லை முற்றிலும் அழிந்தது.

‘ராவணனின் பணியாளனான, கொடிய மாரீசன் என்ற ராக்ஷசன் மணிமயமான மானாக மாறி வைதேகியை மயக்கினான். அதைக் கண்டு வைதேகி ராமனிடம் சொன்னாள்: “இதைப் பிடியுங்கள்; மனத்தைக் கவரும் இந்த அழகிய மான் நம் ஆசிரமத்தில் இருக்கும்.” பிறகு வில்லேந்திய ராமன் அந்த மானைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, ஓடிக்கொண்டிருந்த அதை வளைந்த கணுக்களுடைய அம்பால் கொன்றான். அன்பனே, ராகவன் மானைத் தொடர்ந்து சென்றதும், லக்ஷ்மணனும் வெளியேறியதும், பத்துத் தலையன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்து, வானில் ஒரு கிரகம் ரோகிணியைப் பற்றுவது போல, சீதையை வலிந்து பற்றினான். போரில் அவளைக் காக்க விரும்பிய ஜடாயு என்ற கழுகைக் கொன்று, சீதையைத் திடீரெனப் பற்றிக்கொண்டு அந்த ராக்ஷசன் விரைந்து சென்றான். மலையுச்சியில் இருந்த, வியப்பூட்டும் தோற்றமுடைய, மலைகளைப் போன்ற வானரர்கள், சீதையைப் பற்றிக்கொண்டு செல்லும் ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணனை வியப்புற்ற முகத்தோடு கண்டார்கள். பிறகு பெரும் வலிமையுடைய அவன் வைதேகியோடு மனத்தின் வேகமுடைய புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி, மிக விரைவாகச் சென்று இலங்கையில் நுழைந்தான். பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட மங்கலமான பெரிய மாளிகையில் மைதிலியைப் புகுத்தி, சொற்களால் அவளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். வைதேகியோ அவனுடைய பேச்சையும், ராக்ஷசர்களில் முதன்மையான அவனையும் புல்லாகக்கூட நினைக்காமல், அசோக வனத்திற்குச் சென்றாள்.’ ‘வானில் கிரகம் ரோகிணியைப் போல’ — தீய கிரகம் ரோகிணி நட்சத்திரத்தைப் பற்றுவது என்ற சோதிட உவமை. ரிஷ்யமூகத்தில் இருந்த வானரர்கள் இதைக் கண்டார்கள்; சீதையும் அவர்களிடையே அணிகலன்களை வீசினாள் — இதுவே கதையின் முடிச்சு. ‘புல்லாக’ — சீதையின் அசையாத கற்பு நெறி; அசோக வனத்தில் அவள் பத்து மாதங்கள் வசித்தாள். ராவணனின் செல்வச் சிறப்பு சீதையின் மனத்தில் புல்லுக்குச் சமமாயிற்று. கதையின் இந்தப் பகுதியை அனுமன் விரிவாகச் சொல்கிறான்; ஏனெனில் சீதை கவரப்பட்டதே எல்லாத் துயருக்கும் மூலம். மாரீசன் முன்பு விசுவாமித்திரரின் வேள்வியின்போது ராமனின் அம்பால் கடலில் வீசப்பட்டிருந்தான்; ராவணனுக்கு அஞ்சி மீண்டும் அவன் மாய மானானான். சீதையின் ‘பிடியுங்கள்’ என்ற சொல் அவளுடைய எளிய பெண்மை இயல்பைக் காட்டுகிறது, பேராசையை அல்ல. ராமன் சென்ற பின், மாரீசனின் மாயக் குரலால், சீதையின் வற்புறுத்தலின் பேரில் லக்ஷ்மணனும் வெளியேறினான். ‘தரஸா’ — ‘வலிந்து’ — ராவணனின் வன்முறை; ஜடாயு முதியவனாக இருந்தும் சீதையைக் காக்கப் போரிட்டு உயிரைத் துறந்தான். புஷ்பக விமானம் குபேரனிடமிருந்து கவரப்பட்டது; அதில்தான் அவன் இலங்கைக்குச் சென்றான். அசோக வனம் ராவணனின் பூங்கா; அங்கே ராக்ஷசிகள் சூழச் சீதை வசித்தாள். அனுமனே அங்கே சீதையைக் கண்டவன்; ஆகவே இந்த வருணனை நேரில் கண்ட சாட்சியின் சொல். அனுமனின் கூற்றில் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ள மூன்று அரைப்பகுதிகள் உள்ளன — புஷ்பகத்தில் ஏறியது, சீதை ராவணனைப் புல்லாக அவமதித்தது, அசோக வனத்திற்குச் சென்றது; இவை திறனாய்வுப் பாடத்தில் இல்லை; ஆயினும் அச்சுப் பதிப்பில் தெளிவாக உள்ளன. இவை கதையின் போக்கைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. சீதையின் மன உறுதி பரதனுக்குச் சிறப்பாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அண்ணியின் ஒழுக்கத்தை அறிய அவன் ஆவலாக இருக்கக்கூடும். ராவணனின் சமாதானச் சொற்களையும் ஆசைகாட்டலையும் அவள் புல்லளவும் மதிக்கவில்லை.

‘பிறகு வனத்தில் மானைக் கொன்று ராமன் திரும்பினான். திரும்பி வந்த காகுத்ஸ்தன் கழுகைக் கண்டு வேதனையுற்றான் — தந்தையைவிடவும் இனியவனான கழுகு கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு ராமன் துயருற்றான். பிறகு வைதேகியைத் தேடிக்கொண்டு லக்ஷ்மணனோடு ராகவன் கோதாவரியைப் பின்பற்றிச் சென்று, பூத்திருக்கும் வனப் பகுதிகளில் தேடி, பெருங்காட்டில் கபந்தன் என்ற ராக்ஷசனை இருவரும் அடைந்தார்கள். பிறகு கபந்தனின் சொல்படி உண்மையான வீரமுடைய ராமன் ரிஷ்யமூகத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.’ ஜடாயு தசரதனின் தோழன்; ராமன் அவனுக்குத் தந்தைக்குச் செய்வது போல ஈமச்சடங்கு செய்தான். சாபத்திலிருந்து விடுபட்ட கபந்தன், சுக்ரீவனோடு நட்புக் கொள்ளுமாறு ராமனுக்கு அறிவுறுத்தினான். இங்கே கதை ஆரண்ய காண்டத்தின் முடிவை அடைகிறது. ‘ந்யவர்தத ததா ராம: ம்ருகம் ஹத்வா ததா வனே’ என்பதில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘ததா’ (அப்போது) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது. ராமனும் லக்ஷ்மணனும் சீதையைத் தேடியது தென்திசையில் கோதாவரியிலிருந்து தொடங்கிப் பம்பையை நோக்கிச் சென்றது. கபந்தன் தன் கைகளாலேயே உயிர்களைப் பற்றி வந்தான்; ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அவனுடைய கைகளை வெட்டி அவனைச் சாபத்திலிருந்து விடுவித்தார்கள். இந்தி உரை ‘தந்தையைவிடவும் இனியவனான கழுகரசன்’ என்று விளக்குகிறது — ‘ப்ரியதரம் பிது:’ என்பதில் ஐந்தாம் வேற்றுமைப் (நீக்கல், ஒப்பீடு) பொருள்.

‘அவன் ரிஷ்யமூக மலைக்குச் சென்று சுக்ரீவனைச் சந்தித்தான். அவர்களுடைய சந்திப்பு முதலில் அன்பால் இதயப்பூர்வமாக உருவாயிற்று. சினமுற்ற அண்ணன் வாலியால் சுக்ரீவன் முன்பு விரட்டப்பட்டிருந்தான்; ஒருவருக்கொருவர் உரையாடியதால் அவர்களுடைய நட்பு உறுதியாயிற்று. ராமன் தன் புஜ வலிமையால் போரில் பேருருவும் பெரும் வலிமையும் உடைய வாலியைக் கொன்று, சுக்ரீவனுக்கு அவனுடைய அரசைத் திருப்பி அளித்தான். வானரர்கள் அனைவரோடும் சுக்ரீவன் அரசில் அமர்த்தப்பட்டான்; அவனும் ராமனுக்கு அரசகுமாரியான சீதையைத் தேடித் தருவதாக உறுதியளித்தான். பெருந்தன்மையுடைய வானரத் தலைவன் சுக்ரீவனின் ஆணைப்படி பத்துக் கோடி வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டார்கள். அவர்கள் தொலைவில் சிதறிச் சென்றிருந்தபோது, மலைகளில் சிறந்த விந்திய மலையில், பெருந்துயரால் வாடிய எங்களுக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது.’ ‘இதரேதரஸம்வாதாத்’ — ‘ஒருவருக்கொருவர் உரையாடியதால்’ — இருவருடைய துயரமும் ஒன்றே; இருவரும் மனைவியை இழந்தவர்கள், அரசிலிருந்து நீங்கியவர்கள்; ஆகவே நட்பு உறுதியானது. ‘ந:’ — ‘எங்களுக்கு’ — அனுமனும் தென்திசையில் தேடியவர்களில் ஒருவனாக இருந்தான். விந்தியத்தில் ஒரு மாதம் கடந்தது, சீதை காணப்படவில்லை, வானரர்கள் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விட முனைந்தார்கள் — என்பது கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் உள்ளது. அனுமனே சுக்ரீவனின் அமைச்சன்; ஆகவே நட்பின் தொடக்கம் அவனுடைய இடைநிலையாலேயே நிகழ்ந்தது; ஆனால் இங்கே அவன் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்ளவில்லை. ‘ஸ்வபாஹுவீர்யேண’ — ‘தன் புஜ வலிமையால்’ — வாலி வதம் ராமனின் வீரமே. ‘பத்துக் கோடி’ என்ற வானரர்களின் எண்ணிக்கை மிகப் பெரியது; அவர்கள் நான்கு திசைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டார்கள். தென்திசைக்கு அங்கதனின் தலைமையில் அனுமனும் ஜாம்பவானும் சென்றார்கள். விந்தியக் குகையில் வழி தவறிக் காலம் கடந்தது; சுக்ரீவன் அளித்த ஒரு மாதமும் முடிந்தது — இதுவே ‘நீண்ட காலம் கடந்தது’ என்பதன் பொருள்.

‘கழுகரசன் ஜடாயுவின் உடன்பிறந்தவனான, வீரமுடைய சம்பாதி என்பவன், சீதை ராவணனின் மாளிகையில் வசிப்பதை எடுத்துச் சொன்னான். பிறகு துயரில் மூழ்கியிருந்த என் இனத்தவரின் துயரைப் போக்க, நான் என் வீரத்தைச் சார்ந்து நூறு யோஜனை தாவினேன். அங்கே அசோக வனத்தில், பட்டாடை உடுத்தியிருந்தும் அழுக்கடைந்தவளாக, மகிழ்ச்சியற்றவளாக, உறுதியான விரதமுடையவளாக, தனியளாக அவளை நான் கண்டேன். குறையற்ற அவளை முறைப்படி அணுகி, அனைத்தையும் விசாரித்து, ராமனின் பெயர் பொறித்த மோதிரத்தை அடையாளமாக அவளிடம் கொடுத்தேன்; அவளுடைய அடையாளமான மணியைப் பெற்று, நோக்கம் நிறைவேறியவனாகத் திரும்பி வந்தேன். திரும்பி வந்து, அயராது செயலாற்றும் ராமனிடம் ஒளிவீசும் அந்தப் பெருமணியை அடையாளமாகக் கொடுத்தேன். அந்த மைதிலியைப் பற்றிக் கேட்டு, உயிரின் முடிவை நெருங்கிய நோயாளி அமுதத்தைப் பருகியது போல, ராமன் வாழ்வதில் நம்பிக்கை கொண்டான். பிறகு முயற்சியைத் தொடங்கவிருந்த அவன், ஊழி முடிவில் எல்லா உலகங்களையும் அழிக்க விரும்பும் அக்கினியைப் போல, இலங்கையை அழிப்பதில் மனத்தைச் செலுத்தினான்.’ நாற்பத்து மூன்றாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது. அனுமன் தன் செயலைப் பணிவோடு சுருக்குகிறான் — ‘நூறு யோஜனை தாவினேன்’ என்ற ஒரே வாக்கியத்தால். ‘ஏகாம்’ — ‘தனியளாக’ — என்ற சொல்லில் சீதையின் தனிமை இரக்கமூட்டும் வகையில் ஒலிக்கிறது. இரண்டு அடையாளங்கள் — ராமனின் மோதிரம் சீதைக்கு, சீதையின் சூடாமணி ராமனுக்கு. ‘அமுதம் பருகிய நோயாளி போல’ — ராமனின் மறுவாழ்வு. ‘விபாவஸு’ என்பது ஊழித்தீ. சம்பாதி ஜடாயுவின் அண்ணன்; சிறகிழந்தவனாகக் கடற்கரையில் வசித்து, தெய்விகப் பார்வையால் இலங்கையில் சீதையைக் கண்டான். ‘இனத்தவரின் துயரைப் போக்க’ — அனுமனின் தாவல் வானரர்களின் நம்பிக்கையின்மைக்கான தீர்வு. அசோக வனத்தில் சீதையின் கோலம் — பட்டாடை உடுத்தியிருந்தும் அழுக்கடைந்தவள்; ஏனெனில் அவள் அணிகலன்களைத் துறந்திருந்தாள். ‘த்ருடவ்ரதாம்’ — ‘உறுதியான விரதமுடையவள்’ — அவளுடைய கற்பு. நாற்பத்தைந்தாவது, நாற்பத்தாறாவது சுலோகங்களில் ‘அடையாளமாகக் கொடுத்தேன்’ என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — முதலில் சீதைக்கு, இரண்டாவது ராமனுக்கு. ராமனின் எதிர்வினை இருவகையானது — முதலில் வாழ்வின் நம்பிக்கை, பிறகு போருக்கான உறுதி. இவ்வாறு சீதையைக் கண்டதே போரின் தொடக்கப் புள்ளி. அனுமனின் பணிவு இங்கும் தெரிகிறது — இலங்கையை எரித்ததையும், அக்ஷனைக் கொன்றதையும், ராவணனின் அவையில் பேசியதையும் அவன் குறிப்பிடவில்லை.

‘பிறகு கடலை அடைந்து ராமன் நளனைக் கொண்டு சேதுவைக் கட்டுவித்தான்; அந்தச் சேதுவின் வழியாக வானர வீரர்களின் படை கடந்தது. நீலன் பிரஹஸ்தனைக் கொன்றான், ராகவன் கும்பகர்ணனை, லக்ஷ்மணன் ராவணனின் மகன் இந்திரஜித்தை, ராமனே தானாக ராவணனைக் கொன்றான். சக்ரனோடும் யமனோடும் வருணனோடும் மகேசுவரனோடும் சுயம்புவோடும் தசரதனோடும் சந்தித்து, அங்கே கூடிய முனிவர்களாலும் தேவரிஷிகளாலும் வரம் அளிக்கப்பட்ட, சிறப்புமிக்கவனும் பகைவரை வாட்டுபவனுமான காகுத்ஸ்தன் வரங்களைப் பெற்றான். வரம் பெற்ற அவன், அன்போடு கூடிய வானரர்களோடு புஷ்பக விமானத்தில் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்தான். மீண்டும் கங்கையை அடைந்து பரத்வாஜ முனிவரின் அருகில் தங்கியிருக்கும் ராமனை, நாளை பூச நட்சத்திரச் சேர்க்கையில் தடையின்றி நீ காணலாம்.’ யுத்த காண்டத்தின் நீண்ட கதை நான்கே சுலோகங்களில் சுருக்கப்பட்டுள்ளது — அனுமன் பரதனுக்கு முதன்மை வீரர்களின் வதத்தை மட்டுமே தெரிவிக்கிறான். கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவனின் மனைவியரும் பிற வானரப் பெண்களும் விமானத்தில் ஏற்றப்பட்டார்கள் என்பது முந்தைய சர்க்கத்தில் உள்ளது. ‘புஷ்யயோகம்’ — முடிசூட்டுக்கு மங்கலமான நட்சத்திரம். ‘சக்ரன், யமன், வருணன்’ முதலான தேவர்கள் ராவண வதத்திற்குப் பின் வந்தார்கள்; அவர்களால் வானரர்கள் மீண்டும் உயிர்பெறும் வரம் அளிக்கப்பட்டது என்பது முந்தைய சர்க்கங்களில் உள்ளது. ‘அவிக்னம்’ — ‘தடையின்றி’ — இன்று வழியில் எந்தத் தடையும் இல்லை; ஏனெனில் பகைவர் அனைவரும் கொல்லப்பட்டார்கள். அனுமனின் கூற்று ராமனின் ஆணைப்படி முழுமையானது — குகனுக்கும் பரதனுக்கும் அனைத்தும் தெரிவிக்கப்பட்டன. இந்தச் சர்க்கத்தால் ராமாயணம் முழுவதும் — ஆரண்ய காண்டம் முதல் யுத்த காண்டம் வரை — சுருக்கப்பட்டது போல ஆகிறது. ‘லக்ஷ்மணன் ராவணனின் மகனை’ — இந்திரஜித்தின் வதம் லக்ஷ்மணனின் மிகப் பெரும் செயல்; அனுமன் பரதனுக்கு அவனுடைய தம்பியின் வீரத்தைச் சிறப்பாகத் தெரிவிக்கிறான். ‘ஸ்வயம் ராமஸ்து ராவணம்’ — ‘ராமனே தானாக ராவணனை’ — ‘தானாக’ என்ற சொல்லால், முதன்மைப் பகைவன் ராமனாலேயே கொல்லப்பட்டான் என்ற பெருமை சுட்டப்படுகிறது.

பிறகு அனுமனின் இனிய சொற்களால் அனைத்தையும் கேட்டு மகிழ்ந்த பரதன், கைகூப்பி, மனத்தை மகிழ்விக்கும் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நெடுநாளைக்குப் பின் என் மனவிருப்பம் உண்மையில் நிறைவேறியது.’ வம்சஸ்த விருத்தத்தோடு சர்க்கம் முடிகிறது. பதினான்கு ஆண்டுகளாக ஒரே ஒரு மனவிருப்பம் — ராமனின் மறுவருகை. இவை அனைத்தையும் கேட்கும் பரதன் அண்ணனின் துயரங்களைத் தன்னுடையவையாகவே கருதுகிறான்; ஆகவே அவனுடைய மகிழ்ச்சியும் ஆழமானது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षड्विंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க