॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 125

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் நந்திகிராமம் சென்று பரதனுக்கு இனிய செய்தி சொல்லுதல்

ராமனின் செய்தி, பரதனின் மனநிலையை அறியுமாறு ஆணை, அனுமனின் பயணம், குகனைச் சந்தித்தல், நந்திகிராமத்தில் தவக்கோலத்தில் பரதனைக் காணுதல், இனிய செய்தியைச் சொல்லுதல், பரதனின் மயக்கமும் மகிழ்ச்சியும் பரிசளிப்பும்

பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தில் இருந்த ராமன் தொலைவிலிருந்து அயோத்தியை நோக்கிச் சிந்தித்தான். சுக்ரீவன் முதலானோருக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பிய, விரைந்து செயல்படும் அவன், அனைவருக்கும் எவ்வாறு இனியதாக அமையும் என்று எண்ணி, வானரர்கள் மீது பார்வையைச் செலுத்தினான்; பிறகு அறிவும் ஒளியும் உடைய அவன் தாவிச் செல்லும் அனுமனிடம் சொன்னான்: ‘தாவுவோரில் சிறந்தவனே, விரைந்து அயோத்திக்குச் சென்று, அரசமாளிகையில் மக்கள் நலமாக இருக்கிறார்களா என்று அறிந்துகொள். வழியில் சிருங்கவேரபுரத்தை அடைந்து, அடர்ந்த காட்டில் வாழும் நிஷாதர்களின் தலைவனான குகனிடம் என் சார்பில் நலம் சொல். நான் நலமாகவும், நோயின்றியும், கவலை நீங்கியும் இருப்பதைக் கேட்டுக் குகன் மகிழ்வான்; ஏனெனில் அவன் எனக்கு என்னைப் போன்ற தோழன். மகிழ்ந்த அவன் அயோத்திக்குச் செல்லும் வழியையும் பரதனைப் பற்றிய செய்தியையும் உனக்குச் சொல்வான். பிறகு பரதனிடம் சென்று என் சார்பில் நலம் சொல்; மனைவியோடும் லக்ஷ்மணனோடும், நோக்கம் நிறைவேறியவனாக நான் இருப்பதை அவனுக்குத் தெரிவி.’ இங்கே ராமனின் இயல்பு தெரிகிறது — வெற்றி பெற்றவனாக இருந்தும், வனம் சென்றபோது தன்னைக் கங்கையைக் கடக்கச் செய்த நண்பன் குகனை அவன் முதலில் நினைவுகூர்கிறான். ‘ஆத்மஸம: ஸகா’ — ‘என்னைப் போன்ற தோழன்’ — என்ற சொல் அந்த நிஷாத அரசனிடம் அவனுக்குள்ள அன்பைச் சுட்டுகிறது. பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் திரும்பும்போது அயோத்தியின் நிலை தெரியாது; ஆகவே அனுமன் முன்னதாக அனுப்பப்படுகிறான். அச்சுப் பதிப்பில் முதல் சுலோகம் ‘ப்ரியகாம: ப்ரியம் ராமஸ்ததஸ்த்வரிதவிக்ரம:’ என்றும், இரண்டாவது ‘சிந்தயித்வா…’ என்றும் உள்ளன — திறனாய்வுப் பாடத்திலிருந்து அரைப்பகுதிகளின் வரிசை மாறியுள்ளது. புஷ்பக விமானத்தில் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் ராமனோடு வருகிறார்கள்; ஆகவே அவர்கள் அனைவருக்கும் வரவேற்பு சரியாக அமைய வேண்டும் என்பதும் ராமனின் கவலைக்குரியது. ‘அரசமாளிகையில் மக்கள் நலமா’ என்ற கேள்வியில் தாய்மார்கள், பரதன், சத்ருக்னன், நகரவாசிகள் ஆகியோரின் நலம் பற்றிய விசாரிப்பு அடங்கியுள்ளது. குகன் அயோத்திக்கான வழியையும் நிகழ்வுகளையும் அறிவான்; ஏனெனில் அவன் முன்பு பரதனோடு சித்திரகூடத்திற்குச் சென்றவன்; ஆகவே அவன் அனுமனுக்கு வழிகாட்டத் தகுந்தவன். ‘மனைவியோடும் லக்ஷ்மணனோடும்’ என்ற இரு சொற்களால் சீதையின், லக்ஷ்மணனின் நலமும் ஒரே வாக்கியத்தில் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

தெரிவிக்க வேண்டிய நிகழ்வுகளை ராமன் வரிசைப்படுத்துகிறான் — வலிமைமிக்க ராவணன் வைதேகியைக் கவர்ந்தது, சுக்ரீவனோடு உரையாடியது, போரில் வாலியைக் கொன்றது, மைதிலியைத் தேடியது, பெரும் நீர்ப்பரப்புடைய, வற்றாத நதிகளின் தலைவனான கடலைக் கடந்து அனுமன் அவளைக் கண்டறிந்தவிதம், கடலை அணுகியதும் கடலைக் கண்டதும், சேது கட்டப்பட்டவிதம், ராவணன் கொல்லப்பட்டவிதம், மகேந்திரனும் பிரம்மனும் வருணனும் வரமளித்தது, மகாதேவனின் அருளால் தந்தை தசரதனைச் சந்தித்தது. ‘அன்பனே, ராக்ஷச அரசன் விபீஷணனோடும் வானரர்களின் தலைவன் சுக்ரீவனோடும் நான் வந்துகொண்டிருப்பதைப் பரதனுக்குத் தெரிவி. பகைவர் கூட்டங்களை வென்று, ஒப்பற்ற புகழைப் பெற்று, நோக்கம் நிறைவேறியவனாக ராமன் பெரும் வலிமையுடைய நண்பர்களோடு வருகிறான் என்றும் சொல்.’ பிறகு ஒரு நுட்பமான ஆணை: ‘இதைக் கேட்டுப் பரதன் எந்த முகபாவத்தைக் கொள்கிறான் என்பதை நீ அறிய வேண்டும்; என்னைக் குறித்து அவன் எதைக் கடமையாகக் கருதுகிறான் என்பதையும். அவனுடைய முகநிறத்தாலும், பார்வையாலும், பேச்சாலும் எல்லா நிகழ்வுகளும் குறிப்புகளும் உண்மையாக அறியப்பட வேண்டும். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைந்த, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த, தந்தை வழியிலும் பாட்டன் வழியிலும் வந்த அரசு யாருடைய மனத்தைத்தான் மாற்றாது? கைகேயியின் தொடர்பாலோ, நீண்ட காலப் பழக்கத்தாலோ, சிறப்புமிக்க பரதன் தானே அரசை விரும்புவானாயின், அந்த ரகுநந்தனனே பூமி முழுவதையும் ஆளட்டும். வானரனே, அவனுடைய எண்ணத்தையும் முடிவையும் அறிந்துகொண்டு, நாம் தொலைவு செல்வதற்குள் விரைந்து திரும்பி வரத் தகும்.’ இங்கே ராமனின் சொல் ஐயம் அல்ல, அரசியல் அறிந்தவனின் எச்சரிக்கை; இறுதியில் ‘ஆளட்டும்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய துறவு மனப்பான்மையும் வெளிப்படுகிறது — பரதன் அரசை விரும்பினால் ராமன் அதை அவனுக்கே விட்டுவிடுவான். ‘எனக்கு அந்த அரசு வேண்டாம்’ என்று இந்தி உரை தெளிவாகச் சொல்கிறது. ராமனே தன் வனவாசத்தின் முழுக் கதையையும் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறான்; அதை அனுமன் அடுத்த சர்க்கத்தில் பரதனிடம் விரிவாகச் சொல்வான். வரமளிப்பின் குறிப்பு — ராவண வதத்திற்குப் பின் தேவர்கள் வந்து வரங்கள் அளித்ததும், தசரதன் விமானத்தில் வந்து மகனைக் கண்டதும் முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்டன. ‘யமாகாரம் பஜதே’ என்பதில் ‘ஆகாரம்’ என்பது முகபாவம்; ‘இங்கிதானி’ என்பவை உள்ளுணர்வின் வெளி அடையாளங்கள். இந்த அடையாளங்களால் மனிதனின் இதயம் அறியப்படும் என்பது நீதி சாஸ்திரத்தின் கருத்து. ‘யாருடைய மனத்தைத்தான் மாற்றாது’ என்பது பொது விதி — அரசு அனைவரின் மனத்தையும் அசைக்கும்; பரதனும் மனிதனே. இந்தி உரையில் ‘தொடர்பு’ என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் — கைகேயியின் தொடர்பு, அல்லது நீண்ட காலம் அரசச் செல்வத்தோடு இருந்த பழக்கம். ‘நாம் தொலைவு செல்வதற்குள்’ — நாங்கள் பரத்வாஜ ஆசிரமத்திலிருந்து அதிக தொலைவு செல்லமாட்டோம், அதற்குள் நீ திரும்பி வா; பரதனின் மனம் வேறுவிதமாக இருந்தால் நாங்கள் வேறிடம் செல்வோம் — என்பது இந்தி உரையின் கருத்து. ராமனின் இந்த ஆணையில் இரண்டு உணர்வுகள் இணைகின்றன — தம்பி மீது நம்பிக்கை, அரசறத்தின் எச்சரிக்கை. அவன் பரதனைக் குறை சொல்லவில்லை; இருவருடைய உறவும் சிதையாமல் இருக்க, அவனுடைய மனத்தை அறிய மட்டுமே விரும்புகிறான். பரதன் அரசை ஏற்க விரும்பினால், ராமன் எதிர்க்கமாட்டான்; அன்போடு அதைத் துறப்பான் — இதுவே ராமனின் இயல்பு.

இவ்வாறு ஆணை பெற்ற வாயுவின் மகன் அனுமன், மனித உருவை ஏற்று, விரைந்து அயோத்திக்குச் சென்றான். சிறந்த பாம்பைப் பற்ற விரும்பும் கருடன் வேகமாகப் பாய்வது போல, அவன் வேகமாக மேலெழுந்தான். தந்தையான வாயுவின் வழியான வானத்தையும், பறவையரசனான கருடனின் மங்கலமான இருப்பிடத்தையும் கடந்து, கங்கையும் யமுனையும் கூடும் அச்சமூட்டும் சங்கமத்தைத் தாண்டி, சிருங்கவேரபுரத்தை அடைந்து, வீரமுடைய அவன் மகிழ்வோடு குகனை அணுகி இனிய சொல்லால் சொன்னான்: ‘உன் தோழனும் உண்மையான வீரமுடையவனுமான காகுத்ஸ்தன் ராமன், சீதையோடும் சௌமித்ரியோடும், உன்னிடம் நலம் சொன்னான். பரத்வாஜரின் சொல்லுக்கு இணங்கி இன்று பஞ்சமி இரவை அங்கே கழித்து, அவருடைய இசைவு பெற்ற ராகவனை நீ இங்கேயே காண்பாய்.’ இவ்வாறு சொல்லி, மயிர்சிலிர்க்க மகிழ்ந்த, பேரொளியும் வேகமும் உடைய அவன், தயங்காமல் பெரும் வேகத்தோடு மேலெழுந்தான். வழியில் அவன் ராமதீர்த்தத்தையும், வாலுகினீ நதியையும், வரூதியையும், கோமதியையும், அச்சமூட்டும் சால வனத்தையும் கண்டான். ஆயிரக்கணக்கான மக்களையும் செழிப்பான நாடுகளையும் கடந்து, நீண்ட வழி சென்று, வானரர்களில் யானை போன்ற அவன் நந்திகிராமத்தின் அருகிலிருந்த பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களை அடைந்தான் — தேவர் தலைவனின் பூங்காவான நந்தனத்திலும், குபேரனின் சைத்ரரதத்திலும் உள்ள மரங்களைப் போல அவை பொலிந்தன. ‘தந்தையின் வழி’ என்பது வாயு மைந்தனின் வான்வழி; ராமதீர்த்தம் என்பது பரசுராம தீர்த்தம் என்று இந்தி உரையில் விளக்கப்படுகிறது. கருட உவமையால் அனுமனின் வேகமும் இலக்கில் அவனுக்குள்ள உறுதியும் சுட்டப்படுகின்றன — கருடன் பாம்பைக் கண்டு கண்ணிமைப்பில் பாய்வது போல, அனுமன் ராமனின் காரியத்தை நோக்கி ஓடுகிறான். ‘மனித உருவை ஏற்று’ — வானர உருவில் சென்றால் அயோத்தி மக்கள் அஞ்சக்கூடும்; ஆகவே மனித உரு. குகனுக்குச் சொன்ன செய்தியில் ‘இன்று பஞ்சமி இரவு’ என்ற திதிக் குறிப்பு — பதினான்கு ஆண்டுகள் பஞ்சமியில் நிறைவுறுகின்றன; ஆகவே இன்றிரவு பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் தங்கி, நாளை ராமன் வருவான். ‘நாளை அவருடைய அனுமதி பெற்று அங்கிருந்து புறப்படுவார்’ என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. ‘அவிசாரயன்’ — ‘தயங்காமல்’ — எந்தத் தாமதமும் இல்லை, எந்த ஐயமும் இல்லை; தலைவனின் காரியம் மட்டுமே. வழியில் கண்ட நதிகள், வனங்கள், நாடுகள் ஆகியவற்றின் வருணனையால் கோசல நாட்டின் செழிப்பு சுட்டப்படுகிறது — ராமன் இல்லாதபோதும் பரதனின் ஆட்சியில் மக்கள் இன்புற்றும் செழித்தும் இருக்கிறார்கள். நந்திகிராமத்தின் அருகில் பூத்த மரங்கள் தேவர்களின் பூங்காக்களைப் போன்றவை; ஏனெனில் அங்கே அறவுள்ளம் கொண்ட பரதன் வசிக்கிறான். இருபத்தொன்றாவது சுலோகம் மீண்டும் ‘லங்கயித்வா’ (கடந்து) என்ற சொல்லோடு தொடங்குகிறது — முன்பு ஒன்பதாவது சுலோகத்தில் கடலைக் கடந்தது போல; அனுமனின் வாழ்க்கையே கடத்தல்களின் தொடர். குகனுக்கான செய்தி ‘ஸகா து தவ’ — ‘உன் தோழன்’ — என்று தொடங்குகிறது — ராமன் குகனைப் பணியாளனாக அல்ல, தோழனாகக் கருதுகிறான்; இது குகனுக்குப் பெரும் பெருமை. குகனிடமிருந்து வழியை அறிந்துகொண்டு அனுமன் மீண்டும் மேலெழுந்தான்; அங்கே ஓய்வெடுக்கவில்லை. சால வனம் அடர்த்தியால் ‘அச்சமூட்டுவது’. நந்திகிராமம் அயோத்திக்குக் கிழக்கே ஒரு குரோச தொலைவில் உள்ளது; ராமனின் வனவாசக் காலத்தில் பரதன் அங்கே தவசியாக வசித்தான்.

அந்த வனங்களில் நன்கு அணிசெய்துகொண்ட மகன்களோடும் பேரன்களோடும் மகிழ்ந்து விளையாடும் பெண்கள் உலவிக்கொண்டிருந்தார்கள். அயோத்தியிலிருந்து ஒரு குரோச தொலைவில், ஆசிரமத்தில் வசிக்கும் பரதனை அனுமன் கண்டான் — மரவுரியும் கருமான் தோலும் உடுத்தியவன், வாடியவன், மெலிந்தவன், சடை தரித்தவன், அழுக்குப் படிந்த உடலுடையவன், அண்ணனுக்கு நேர்ந்த துயரால் இளைத்தவன், கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்பவன், புலனடக்கமுடைய தவசி, அறவழி நடப்பவன், உயர்ந்த சடைமுடிச் சுமையுடையவன், மரப்பட்டையும் மான்தோலும் உடுத்தியவன், மன அடக்கமும் பண்பட்ட உள்ளமும் உடையவன், பிரம்மரிஷிக்கு நிகரான ஒளியுடையவன், உன் பாதுகைகளை முன்னிறுத்தி பூமியை ஆள்பவன், நான்கு வருணத்து மக்களையும் எல்லாப் புறமும் அச்சத்திலிருந்து காப்பவன். தூய அமைச்சர்களும், காவி உடை தரித்த புரோகிதர்களும், படைத் தலைவர்களும் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள். அறத்தை நேசிக்கும் நகர மக்களும், மரவுரியும் கருமான் தோலும் உடுத்திய அந்த அரசகுமாரனை விட்டுவிட்டு இன்பங்களை அனுபவிக்க முனையவில்லை. உடல் தாங்கிய மற்றோர் அறம் போன்ற, அறம் அறிந்த அந்தப் பரதனைக் கண்டு அனுமன் கைகூப்பினான். இங்கே பரதனின் சித்திரமே ராமனின் ஐயத்திற்கான விடை — அரசாசை உடையவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் தவக்கோலத்தில் பாதுகைகளின் பெயரால் ஆளமாட்டான். ‘தேஹபந்தமிவாபரம் தர்மம்’ — ‘உடல் தாங்கிய மற்றோர் அறம் போல’ — என்ற உவமை: பரதன் உடல் தாங்கிய இரண்டாவது அறமே. பரதனின் தவத்தைக் கவி ஒரே நீண்ட அடைமொழி மாலையால் வருணிக்கிறார்; வாசகர் அவனை வரிசையாகக் காணும்படி — முதலில் வேடம், பிறகு உடல், பிறகு உணவு, பிறகு மனம், இறுதியில் அரசாட்சி. ‘உன் பாதுகைகளை முன்னிறுத்தி’ — ராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து, அவற்றின் பெயராலேயே அவன் அரசு செய்கிறான்; தானோ வெறும் பணியாளன். அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் படைத் தலைவர்களும்கூடக் காவி உடை தரிக்கிறார்கள் — அரசன் எப்படியோ அப்படியே மக்களும். நகர மக்களும் பரதனின் தவத்தைக் கண்டு இன்பங்களை அனுபவிப்பதில்லை. இவ்வாறு அயோத்தி முழுவதும் ராமனுக்காகக் காத்திருப்பதில் தவம் செய்பவள் போல ஆயிற்று. ‘ப்ரஹ்மர்ஷிஸமதேஜஸம்’ — ‘பிரம்மரிஷிக்கு நிகரான ஒளியுடையவன்’ — சத்திரியனுக்கும் தவத்தால் பிராமண ஒளி. இவ்வாறு ராமனின் ஆணைப்படி பரதனின் மனநிலையைச் சோதிக்க அனுமன் வந்தான்; ஆனால் அவனைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே சோதனைக்கு விடை கிடைத்துவிட்டது — இவன் அரசாசை உடையவன் அல்ல, அண்ணனிடம் பக்தி கொண்ட தவசி.

கைகூப்பிய வாயுவின் மகன் சொன்னான்: ‘தேவா, தண்டகாரண்யத்தில் மரவுரியும் சடையும் தரித்து வசிப்பவன் என்று நீ எந்தக் காகுத்ஸ்தனுக்காக வருந்துகிறாயோ, அவன் உன்னிடம் நலம் சொன்னான். உனக்கு இனிய செய்தி சொல்கிறேன்; மிகக் கொடிய துயரைக் கைவிடு. இந்தக் கணத்திலேயே நீ அண்ணன் ராமனோடு இணைந்தவன் போல ஆகிவிட்டாய். ராவணனைக் கொன்று, மைதிலியை மீண்டும் பெற்று, நோக்கம் நிறைவேறியவனாக ராமன் பெரும் வலிமையுடைய நண்பர்களோடு வருகிறான். பேரொளியுடைய லக்ஷ்மணனும் புகழுடைய வைதேகியும் அவனோடு வருகிறார்கள்; மகேந்திரனோடு சசியைப் போல, சீதை ராமனோடு முழுமையாக இணைந்திருக்கிறாள்.’ முப்பத்தொன்பதாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது. ‘தேவா’ என்ற விளி அனுமனின் பணிவையும் பரதனின் அரசுத் தன்மையையும் சுட்டுகிறது. ‘இந்தக் கணத்திலேயே’ — செய்தியின் உடனடித் தன்மை. அனுமன் முதலில் பரதனின் துயரைத் தொடுகிறான் — ‘நீ எவனுக்காக வருந்துகிறாயோ’ — பிறகு துயரைக் கைவிடச் சொல்கிறான், இறுதியில் இனிய செய்தியைத் தெரிவிக்கிறான்; இந்த வரிசை தூதனின் திறமையைக் காட்டுகிறது. திடீரென்று சொல்லப்படும் இனிய செய்தி சில நேரம் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடும்; ஆகவே அவன் முன்னுரை அமைக்கிறான். ‘ஸமக்ரா’ — ‘முழுமையாக’ — சீதை குறைவற்றவள், முழுமையானவள் — ராவணனின் வீட்டில் வசித்தபோதும் அவளுடைய ஒழுக்கம் களங்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகிறது.

அனுமன் இவ்வாறு சொன்னதும், கைகேயியின் மகன் பரதன் திடீரென்று மகிழ்ச்சியால் கீழே விழுந்தான்; மகிழ்ச்சியால் மயக்கமுற்றான். ஒரு கணத்தில் தெளிந்து எழுந்து, இனிய செய்தி சொன்ன அனுமனைப் பரபரப்போடு தழுவி, துயரத்தால் அல்ல, அன்பால் பெருகிய ஏராளமான கண்ணீர்த் துளிகளால் அவனை நனைத்தான். பிறகு சொன்னான்: ‘நீ தேவனா, மனிதனா, இரக்கத்தால் இங்கே வந்திருக்கிறாய்? அன்பனே, இனிய செய்தி சொன்னதற்காக உனக்கு இனியவற்றைத் தருகிறேன் — ஒரு லட்சம் பசுக்கள், சிறந்த நூறு கிராமங்கள், மனைவியராக்கிக்கொள்ளப் பதினாறு கன்னியர் — குண்டலங்கள் அணிந்தவர்கள், நல்லொழுக்கமுடையவர்கள், பொன்னிறத்தவர்கள், அழகிய மூக்கும் தொடைகளும் உடையவர்கள், நிலவு போன்ற இனிய முகமுடையவர்கள், எல்லா அணிகலன்களும் அணிந்தவர்கள், நற்குலத்திலும் நல்லினத்திலும் பிறந்தவர்கள்.’ பிறகு வானர வீரனின் வாயிலிருந்து அற்புதம் போன்ற ராமனின் வருகையைக் கேட்டு, அரசகுமாரன் ராமனைக் காணும் ஆவலால் மிக மகிழ்ந்து, மகிழ்ச்சியால் மீண்டும் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. கண்ணீர் துயரால் பிறந்தவை அல்ல, அன்பால் பிறந்தவை என்பதே ‘அஶோகஜை:’ என்ற சொல்லின் பொருள். ராமனின் ஐயம் இங்கே முற்றிலும் நீங்குகிறது — பரதனின் மகிழ்ச்சி கள்ளமற்றது. பரதனின் கொடை அவனுடைய மகிழ்ச்சியின் அளவு — தன்னிடம் உள்ள சிறந்தவை அனைத்தையும் இனிய செய்தி சொன்னவனுக்குக் கொடுக்க அவன் விரும்புகிறான். இந்தி உரை இங்கே அடைப்புக்குள் ‘ஆயினும்’ என்று சேர்க்கிறது — இந்த இனிய சொல் எல்லாக் கொடைகளையும் விஞ்சியதாயினும், என்னிடம் உள்ளதைத் தருகிறேன் என்று. ‘தேவனா மனிதனா’ என்ற கேள்வி — மனித உருவில் வந்த வானரனைப் பரதன் அடையாளம் காணவில்லை; அவனுடைய சொல் அமானுஷ்யமானது என்று கருதுகிறான். சர்க்கத்தின் இறுதியில் பரதன் மீண்டும் பேசத் தொடங்குகிறான்; அவனுடைய சொல் அடுத்த சர்க்கத்தில் வரும். பதினாறு கன்னியரின் வருணனை அக்காலத்து அரசக் கொடை மரபைச் சுட்டுகிறது. வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்த இறுதிச் சுலோகம் சர்க்கத்தின் உணர்வைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது — ‘அத்புதோபமம்’ — செய்தி அற்புதமானது, நம்ப முடியாதது போன்றது, ஆயினும் உண்மையானது. ‘புனஶ்ச’ — ‘மீண்டும்’ — மயக்கத்திற்குப் பின் கொடை பற்றிய சொல், பிறகு மீண்டும் மகிழ்ச்சியால் பேச்சு; பரதன் ராமனின் கதையை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறான்; அதுவே அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க