சர்க்கம்
பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திற்கு வருதல்
பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவுற்ற பஞ்சமியன்று பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் ராமன் இறங்குதல், அயோத்தி, பரதன், தாய்மார்கள் ஆகியோரின் நலம் விசாரித்தல், பரத்வாஜரின் மறுமொழியும் தவத்தால் எல்லா நிகழ்வுகளையும் அறிந்தமையும், அர்க்கியம் அளித்தல், ராமன் வரம் வேண்டுதல், வழியில் மரங்கள் கனிகளையும் பூக்களையும் தேனையும் பொழிதல்
பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, பஞ்சமித் திதியன்று, லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான ராமன் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, மன அடக்கத்தோடு முனிவரை வணங்கினான். தவச் செல்வரான அந்தப் பரத்வாஜரை வணங்கி அவன் கேட்டான்: ‘பகவானே, அயோத்தி நகரில் உணவுச் செழிப்பும் நோயின்மையும் உள்ளன என்று கேள்விப்படுகிறீர்களா? பரதன் குடிமக்களைக் காப்பதில் ஈடுபட்டிருக்கிறானா? என் தாய்மார்கள் உயிரோடிருக்கிறார்களா?’ இரண்டாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது. ராமன் இவ்வாறு கேட்டதும், பெருமுனிவரான பரத்வாஜர் புன்முறுவலோடு, மகிழ்ந்தவர் போல, ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘பரதன் உன் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு, சடை தரித்து உனக்காகக் காத்திருக்கிறான்; உன் பாதுகைகளை முன்னிறுத்தி எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கிறான்; வீட்டிலும் அனைத்தும் நலமே.’ ‘பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது’ என்ற காலக்குறிப்பு முக்கியமானது — ராமனின் உறுதிமொழி எழுத்துக்கு எழுத்து காக்கப்பட்டது; வனவாசத்தின் காலம் முழுமையடைந்தது, ஒரு நாளும் குறையவில்லை. ஆகவே உறுதிமொழியின் காலம் முடிவதற்கு முன் ராமன் அயோத்திக்குள் நுழையவில்லை; பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தில் தங்குகிறான். ராமனின் கேள்விகளின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் குடிமக்களின் உணவுச் செழிப்பும் நலமும், பிறகு பரதனின் அரசறம், இறுதியில் தாய்மார்களின் உயிர்; அரசனின் கவலை குடிமக்களிடமிருந்தே தொடங்குகிறது. பரத்வாஜரின் புன்முறுவலும் மகிழ்ச்சியும் செய்தி நல்லது என்பதைச் சுட்டுகின்றன. ‘ஆஜ்ஞாவஶத்வே’ — ‘ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு’ — என்ற சொல்லால் பரதனின் ராமப் பற்று சுட்டப்படுகிறது — அவன் தானே அரசன் அல்ல, ராமனின் பிரதிநிதியே. ‘உன் பாதுகைகளை முன்னிறுத்தி’ என்பது அயோத்தியா காண்டத்தின் பாதுகை நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது. நான்காவது சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பங்கதிக்தஸ்து பரத:’ (சேறு பூசிய பரதன்) என்பது பாடம்; அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஆஜ்ஞாவஶத்வே பரத:’ என்று உள்ளது.
‘முன்பு மரவுரி உடுத்திப் பெருங்காட்டில் நுழைந்தவனாக, மனைவியோடு மூவரில் ஒருவனாக, அரசிலிருந்து நீங்கியவனாக, அறத்தை மட்டுமே விரும்பியவனாக, கால்நடையாகச் செல்பவனாக, எல்லாவற்றையும் துறந்தவனாக, தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவனாக, எல்லா இன்பங்களாலும் கைவிடப்பட்டவனாக, விண்ணுலகிலிருந்து வீழ்ந்த தேவனைப் போல, கைகேயியின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டவனாக, காட்டுக் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்பவனாக உன்னைக் கண்டு, போரில் வெல்பவனே, என் மனம் இரக்கத்தால் நிறைந்திருந்தது. இப்போதோ செல்வம் நிறைந்தவனாக, நண்பர் குழுவோடும் உறவினரோடும் கூடியவனாக, பகைவரை வென்றவனாக உன்னைக் கண்டு எனக்கு மேலான மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. ராகவா, ஜனஸ்தானத்தில் வசித்தபோது நீ அடைந்த பெரும் இன்பமும் துன்பமும் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.’ பரத்வாஜர் இரண்டு சித்திரங்களை ஒப்பிடுகிறார் — வனம் சென்றபோது ராமன் செல்வமற்றவன், கால்நடையாகச் சென்றவன், தம்பியோடும் மனைவியோடும் மட்டுமே இருந்தவன், விண்ணுலகிலிருந்து வீழ்ந்த தேவனைப் போன்றவன்; இப்போது அவன் வெற்றி பெற்றவன், நண்பர்களாலும் படையாலும் சூழப்பட்டவன், தெய்விக விமானத்தில் அமர்ந்தவன். ‘ஸ்த்ரீத்ருதீயம்’ — ‘மனைவியை மூன்றாமவளாகக் கொண்டவன்’ — என்ற சொல் அழகானது — அப்போது ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை என்ற மூவர் மட்டுமே இருந்தார்கள்; இப்போது ஆயிரக்கணக்கான துணைவர்கள். முனிவரின் இரக்கமும் மகிழ்ச்சியும் இரண்டுமே தன்னலமற்றவை — ராமனின் துயரில் அவர் துயருற்றார், இன்பத்தில் இன்புற்றார். ‘ஸ்வர்கச்யுதமிவாமரம்’ — ‘விண்ணுலகிலிருந்து வீழ்ந்த தேவனைப் போல’ — என்ற உவமையால் ராமனின் தெய்விகத் தன்மை மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது — அவன் பூமியில் தேவனே. ஒன்பதாவது சுலோகத்தின் பின்பாதியில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஜனஸ்தானவதாதிகம்’ (ஜனஸ்தானத்தில் நிகழ்ந்த வதம் முதலியவை) என்றும், அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஜனஸ்தானநிவாஸினா’ (ஜனஸ்தானத்தில் வசித்தவனால்) என்றும் உள்ளது. இந்தப் பகுதி அயோத்தியா காண்டத்தில் ராமன் முதன்முதலில் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்ததை நினைவூட்டுகிறது — அப்போதும் பரத்வாஜரே அவனுக்குச் சித்திரகூடத்திற்கு வழி காட்டினார். இவ்வாறு வனவாசத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் ஒரே முனிவர் சாட்சியாகிறார்.
‘அந்தணர்களுக்காகப் பணியில் ஈடுபட்டு, தவசிகள் அனைவரையும் காத்துக்கொண்டிருந்த உன்னுடைய குறையற்ற இந்த மனைவி ராவணனால் கவரப்பட்டாள். மாரீசனைக் கண்டது, சீதை கவரப்பட்டது, கபந்தனைக் கண்டது, பம்பைக்குச் சென்றது, நீ வாலியைக் கொன்ற சுக்ரீவனோடான நட்பு, வைதேகியைத் தேடியது, வாயுவின் மகனான அனுமனின் செயல், வைதேகி இருப்பிடம் அறியப்பட்டதும் நளன் சேதுவைக் கட்டியவிதம், மகிழ்ந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் இலங்கையைத் தீயிட்டவிதம், மகன்களோடும் உறவினரோடும் அமைச்சர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் வலிமைச் செருக்குற்ற ராவணன் போரில் கொல்லப்பட்டவிதம், தேவர்களுக்கு முள்ளாக இருந்த அந்த ராவணன் கொல்லப்பட்டதும் தேவர்களோடு நீ சந்தித்தவிதம், தேவர்கள் உனக்கு வரம் அளித்தவிதம் — அறத்தை நேசிப்பவனே, இவை அனைத்தும் என் தவத்தால் எனக்குத் தெரியும். செய்திகளை அறிவிக்கும் என் சீடர்களும் இங்கிருந்து நகருக்குச் சென்று வருகிறார்கள்.’ பரத்வாஜர் ராமாயணத்தின் சாரத்தை — ஆரண்ய காண்டம் முதல் யுத்த காண்டத்தின் முடிவு வரை — சுருக்கமாகச் சொல்கிறார். இந்த மீள்கூற்று ராமனின் வெற்றியின் சாரத் தொகுப்பு போன்றது; முனிவரின் தெய்விகப் பார்வைக்குச் சான்றும் ஆகும். பத்தாவது சுலோகத்தின் பின்பாதியும், பதினான்காவதின் பின்பாதியும், பதினாறாவதின் பின்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ‘ப்ரவ்ருத்த்யாக்யா:’ என்ற சொல் இருவகையாக விளக்கப்படுகிறது — செய்தியை அறிவிப்பவர்கள் என்றும், பிரவிருத்தி என்ற பெயருடைய சீடர்கள் என்றும்; இந்தி உரை ‘பிரவிருத்தி என்ற பெயருடைய சீடர்கள்’ என்ற பொருளை ஏற்கிறது. இவ்வாறு பரத்வாஜரின் அறிவு இருவகையானது — தவ வலிமையால் வரும் அமானுஷ்ய அறிவு, சீடர்கள் மூலம் வரும் உலகியல் அறிவு. ‘தேவகண்டகே’ — ‘தேவர்களுக்கு முள்ளாக இருந்தவன்’ — என்ற அடைமொழியால் ராவணன் தேவர்களுக்கு முள் என்றும், அவனுடைய வதம் எல்லா உலகிற்கும் நன்மை என்றும் சுட்டப்படுகிறது. பதினைந்தாவது சுலோகம் முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்ட பிரம்மன், இந்திரன் ஆகியோரோடான சந்திப்பையும் வரமளிப்பையும் நினைவூட்டுகிறது.
‘ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, நானும் இங்கே உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறேன்; இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றுக்கொள்; நாளை அயோத்திக்குச் செல்வாய்.’ அவருடைய அந்தச் சொல்லைத் தலைமேல் ஏற்று, அரசகுமாரனும் சிறப்புமிக்கவனுமான ராமன் மிக மகிழ்ந்து, ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி வரம் வேண்டினான்: ‘பகவானே, அயோத்தி நோக்கிச் செல்லும் என் வழியில் உள்ள மரங்கள் அனைத்தும் பருவமல்லாக் காலத்திலும் கனி தருபவையாகவும், தேன் சொரிபவையாகவும் ஆகட்டும்; அமுதத்தின் மணமுடைய பலவகைக் கனிகள் மிகுதியாக இருக்கட்டும்.’ ‘அப்படியே’ என்று முனிவர் உறுதியளித்ததும், சொல் முடிந்த உடனேயே அங்கிருந்த மரங்கள் விண்ணுலக மரங்களைப் போல ஆயின. கனியற்றவை கனி தருபவையாயின; பூவற்றவை பூக்களால் பொலிந்தன; உலர்ந்த மரங்கள் முழு இலைகளோடு தேன் சொரிந்தன — செல்வோருக்கு எல்லாப் புறமும் மூன்று யோஜனை தொலைவு வரை. பிறகு மகிழ்ந்த வானரர்களில் சிறந்தோர் ஆயிரக்கணக்கில், விண்ணுலகை வென்றவர்களைப் போல, மகிழ்ச்சியோடு விருப்பம்போலப் பலவகைத் தெய்விகக் கனிகளை உண்டார்கள். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. ராமனின் வரம் மீண்டும் தன்னலமற்றது — முன்பு இந்திரனிடம் கேட்டது போலவே, வானரர்களுக்காகக் கனிகளைக் கேட்கிறான். ‘ஶ்வோ கமிஷ்யஸி’ — ‘நாளை செல்வாய்’ — என்று சொல்லி, பரத்வாஜர் ராமனை இரவு ஆசிரமத்தில் தங்க வைக்கிறார் — இதனால் பதினான்கு ஆண்டுக் காலம் சரியாக நிறைவுறுகிறது. இருபதாவது, இருபத்தொன்றாவது சுலோகங்கள் அரைச் சுலோக இடப்பெயர்ச்சியோடு அச்சிடப்பட்டுள்ளன — ‘பவந்து மார்கே பகவன்’ என்ற வேண்டுதலின் பின்பாதி இருபதாவதின் முன்பாதியில் அமைந்துள்ளது. ‘ஸ்வர்கபாதபஸந்நிபா:’ — ‘விண்ணுலக மரங்களைப் போல’ — என்ற உவமையால் மரங்கள் கற்பக மரங்களுக்கு நிகரானவை என்று சுட்டப்படுகிறது. முன்பு அயோத்தியா காண்டத்தில் பரதனின் படைக்கும் பரத்வாஜர் தவ வலிமையால் தெய்விக விருந்தோம்பல் செய்தார்; இப்போது ராமனின் படைக்கும் அதைப் போன்றதையே செய்கிறார். வானரர்களுக்கான ‘ஸ்வர்கஜிதோ யதைவ’ — ‘விண்ணுலகை வென்றவர்களைப் போல’ — என்ற உவமை அவர்களுடைய வெற்றிக்கான பரிசைச் சுட்டுகிறது — போரில் வென்ற அவர்கள் இப்போது விண்ணுலக இன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्विंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२४॥