சர்க்கம்
தேவர்கள் அடைக்கலம் புகுதலும் ராக்ஷசர்களின் போர் முயற்சியும் விஷ்ணுவின் வருகையும்
வருந்திய தேவர்களும் ரிஷிகளும் சிவனிடம் அடைக்கலம் புகுதல், சிவன் விஷ்ணுவிடம் அனுப்புதல், விஷ்ணுவின் அபயம், மால்யவானின் கவலை, சுமாலி மாலி ஆகியோரின் மறுமொழி, ராக்ஷசர்கள் தேவலோகம் நோக்கிப் புறப்படுதல், தீய அறிகுறிகள், கருடன் மீது விஷ்ணுவின் வருகை
சுகேசனின் அந்த மைந்தர்களால் வதைக்கப்பட்ட தேவர்களும், தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட ரிஷிகளும் அச்சத்தால் வருந்தி, தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனான மகேஸ்வரனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர். உலகின் படைப்புக்கும் அழிவுக்கும் காரணமானவர், பிறப்பற்றவர், வெளிப்படாத உருவமுடையவர், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதாரமானவர், ஆராதிக்கத் தக்கவர், மேலான குரு, காமனின் பகைவர், திரிபுரத்தின் பகைவர், முக்கண்ணர் ஆகிய அவரை அணுகி, அச்சத்தால் தழுதழுத்த குரலுடன் கைகூப்பிச் சொன்னார்கள் — ‘பகவானே, உயிர்களின் தலைவனே, பிதாமகனின் வரத்தால் செருக்குற்ற, பகைவர்களை வருத்தும் சுகேசனின் மைந்தர்களால் எல்லா உயிர்களும் வருத்தப்படுகின்றன. அடைக்கலம் தந்த எங்கள் ஆசிரமங்களை அவர்கள் அடைக்கலமற்றவையாக ஆக்கிவிட்டனர். தேவர்களை சுவர்க்கத்திலிருந்து விரட்டிவிட்டு, அவர்களே தேவர்களைப் போல சுவர்க்கத்தில் களிக்கின்றனர். ‘நானே விஷ்ணு, நானே ருத்திரன், நானே பிரம்மா, நானே தேவராஜன், நானே யமன், வருணன், சந்திரன், நானே சூரியனும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, மாலி, சுமாலி, மால்யவான் என்ற ராக்ஷசர்களும் அவர்களுக்கு முன்னால் செல்லும் அவர்களுடைய பணியாட்களும், போரில் களிப்புற்று எங்களை வருத்துகின்றனர். ஆகவே தேவனே, அச்சத்தால் வருந்தும் எங்களுக்கு அபயம் அளிக்க வேண்டும்; மங்கலமற்ற (கோர) உருவத்தை மேற்கொண்டு தேவர்களுக்கு முள்ளான இவர்களைக் கொல்வீராக.’ தேவர்களின் துதியில் சிவனின் மூவகை வடிவம் காணப்படுகிறது — அவர் படைப்புக்கும் அழிவுக்கும் காரணர்; பிறப்பற்றவர், வெளிப்படாதவர்; எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமான குரு. ‘காமனின் பகைவர், திரிபுரத்தின் பகைவர்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் அழிக்கும் செயலில் அவருக்குள்ள திறனை நினைவூட்டுகின்றன; அதனால்தான் தேவர்கள் ராக்ஷசர்களைக் கொல்லும்படி அவரை வேண்டுகின்றனர். ‘பயகத்கதபாஷிண:’ (அச்சத்தால் தழுதழுத்த குரலுடன்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய அச்சம் பேச்சிலும் வெளிப்படுகிறது. அடைக்கலம் தந்த ஆசிரமங்கள் ‘அடைக்கலமற்றவை’ ஆயின — பாதுகாப்புத் தந்த இடம் இப்போது அச்சத்தின் இடமாகிவிட்டது; இந்தி உரை ‘பாழாக்கிவிட்டனர்’ என்று விளக்குகிறது. ராக்ஷசர்களின் அகந்தை ஆறாவது சுலோகத்தில் உச்சத்தை அடைகிறது — தாங்களே எல்லாத் தேவர்களும் என்று அவர்கள் அறிவிக்கின்றனர். ‘அஶிவம் வபு:’ (மங்கலமற்ற உருவம்) என்ற வேண்டுகோள் விந்தையானது — சிவன் இயல்பாகவே மங்கலமானவர்; ஆனால் தேவர்கள் அவரை ரௌத்திர உருவம் எடுக்கும்படி வேண்டுகின்றனர்; இந்தி உரை ‘ரௌத்திர உருவம்’ என்கிறது. ‘தேவகண்டகான்’ (தேவர்களுக்கு முள்ளானவர்களை) என்ற உருவகம், ராக்ஷசர்களைத் தேவர்களின் வழியில் கிடக்கும் முட்களாக வர்ணிக்கிறது. இரண்டாவது சுலோகத்தில் சிவனின் அடைமொழிகள் அனைத்தும் இரண்டாம் வேற்றுமையில் உள்ளன — ‘உலகின் படைப்புக்கும் அழிவுக்கும் காரணமானவரை, பிறப்பற்றவரை, வெளிப்படாத உருவமுடையவரை’ முதலியன — இந்தச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பதிப்பில் துதியாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. நான்காவதில் ‘ப்ரஜாத்யக்ஷ’ (உயிர்களின் தலைவனே) என்ற விளி, சிவனை உயிர்களைக் காப்பவராகக் கருதிச் செய்யப்படுகிறது. ஏழாவதில் ‘அவர்களுக்கு முன்னால் செல்பவர்களும்’ — ராக்ஷசர்களின் பணியாட்களும் துன்புறுத்துபவர்களே.
எல்லாத் தேவர்களாலும் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, நீலமும் செம்மையும் கலந்த நிறமுடைய, சடைமுடியுடைய பிரபு, சுகேசனிடம் கொண்ட பரிவால் தேவர் கூட்டங்களிடம் சொன்னார் — ‘நான் அவர்களைக் கொல்லமாட்டேன்; அந்த அசுரர்கள் என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவர்கள் அல்லர். ஆனால் அவர்களைக் கொல்லக்கூடியவர் யார் என்ற ஆலோசனையைத் தருகிறேன். மகரிஷிகளே, இதே முயற்சியை முன்வைத்துக்கொண்டு விஷ்ணுவிடம் அடைக்கலம் புகுங்கள்; அந்தப் பிரபு அவர்களைக் கொல்வார்.’ அப்போது அவர்கள் ‘ஜய’ என்ற முழக்கத்துடன் மகேஸ்வரனைப் போற்றி, இரவில் திரிவோரின் அச்சத்தால் வருந்தியவர்களாக விஷ்ணுவிடம் வந்தனர். சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய தேவனை வணங்கிப் பெரிதும் மதித்து, அவர்கள் பதற்றத்துடன் சுகேசனின் மைந்தர்களைப் பற்றிப் பேசினர். சிவனைப் பற்றிய ‘ஸாபேக்ஷ:’ (பரிவுடையவர்) என்ற சொல் முக்கியமானது — முந்தைய சர்க்கத்தில் அவரே சுகேசனைக் காத்தவர், அவனை அமரனாக்கியவர்; ஆகவே அவனுடைய மைந்தர்களைக் கொல்வது சிவனுக்குப் பொருத்தமல்ல. இந்தி உரை ‘நான் சுகேசனின் உயிரைக் காத்திருக்கிறேன்’ என்று தெளிவுபடுத்துகிறது. இவ்வாறு சிவன் மறுத்துவிடவில்லை, வழியைக் காட்டுகிறார் — ‘மந்திரத்தைத் தருகிறேன்’, அதாவது ஆலோசனை தருகிறேன். இங்கே மூன்று தேவர்களுக்கிடையிலான உறவு தெரிகிறது — பிரம்மா வரம் தருகிறார், சிவன் காக்கிறார், விஷ்ணு தீயோரைக் கொல்கிறார்; ஒவ்வொருவரின் பணியும் தனித்தனி. ‘ஜய முழக்கத்துடன் போற்றி’ — தேவர்கள் சிவனின் முடிவை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கின்றனர், வருந்தவில்லை. ‘சங்கும் சக்கரமும் ஏந்தியவர்’ என்பது விஷ்ணுவின் முதல் அடைமொழி — ஆயுதங்களுடன் அவர் எப்போதும் ஆயத்தமாக இருக்கிறார். ‘ஸம்ப்ராந்தவத்’ (பதற்றத்துடன்) என்ற சொல்லால் தேவர்களின் விரைவும் அச்சமும் மீண்டும் குறிக்கப்படுகின்றன.
‘தேவனே, மூன்று வேள்வித் தீக்களுக்கு நிகரான சுகேசனின் மூன்று மைந்தர்கள் வரத்தின் வலிமையால் தாக்கி எங்கள் இருப்பிடங்களைப் பறித்துவிட்டனர். திரிகூட மலையுச்சியில் இலங்கை என்ற அணுக முடியாத நகரம் உள்ளது; அங்கே இருந்துகொண்டு இரவில் திரிவோர் எங்கள் அனைவரையும் வருத்துகின்றனர். மதுசூதனனே, எங்கள் நன்மைக்காக நீர் அவர்களைக் கொல்வீராக; தேவர்களின் தலைவனே, நாங்கள் உம்மிடம் அடைக்கலம் புகுந்தோம்; எங்களுக்குப் புகலிடமாவீராக. சக்கரத்தால் துண்டிக்கப்பட்ட தாமரை போன்ற முகங்களுடைய அவர்களை யமனுக்குக் காணிக்கையாக்குவீராக; அச்சங்களில் எங்களுக்கு அபயம் அளிப்பவர் உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. தேவனே, போரில் களிப்புறும், உறவினரோடு கூடிய, மதத்தால் செருக்குற்ற ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, சூரியன் பனிமூட்டத்தைப் போக்குவது போல எங்கள் அச்சத்தைப் போக்குவீராக.’ தேவர்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, பகைவர்களுக்கு அச்சம் தருபவரும் தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவருமான ஜனார்த்தனன் அபயம் அளித்துத் தேவர்களிடம் சொன்னார் — ‘ஈசனின் வரத்தால் செருக்குற்ற சுகேசன் என்ற ராக்ஷசனை நான் அறிவேன்; மால்யவானை மூத்தவனாகக் கொண்ட அவனுடைய மைந்தர்களையும் அறிவேன். எல்லை மீறிய அந்த இழிந்த ராக்ஷசர்களை நான் சினந்து கொல்வேன்; தேவர்களே, கவலையற்றவர்களாக இருங்கள்.’ ஆற்றல் மிக்க விஷ்ணுவால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து, ஜனார்த்தனனைப் புகழ்ந்தவாறு தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். ‘சக்ரக்ருத்தாஸ்யகமலான்’ என்ற சொல்லில் ராக்ஷசர்களின் முகங்கள் தாமரைகளாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன; அவை சக்கரத்தால் அறுக்கப்பட்டு யமனுக்குக் காணிக்கையாக அளிக்கப்படுகின்றன — உருவகம் பயங்கரமானதும் அழகானதும் ஆகும். ‘சூரியன் பனிமூட்டத்தைப் போக்குவது போல’ என்ற உவமை, நான்காவது சர்க்கத்தில் ராமனின் கேள்வியில் வந்தது போலவே, சூரியன் இருளைப் போக்கும் தன்மையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. விஷ்ணுவின் மறுமொழி சுருக்கமானது, உறுதியானது — அவர் எல்லாம் அறிவார், மீண்டும் கேட்பதில்லை. ‘ஸமதிக்ராந்தமர்யாதான்’ (எல்லை மீறியவர்கள்) என்ற சொல் ராக்ஷசர்களின் முதன்மையான குற்றத்தைக் காட்டுகிறது — மரியாதையின் எல்லையை மீறுதல்; இதுவே அவர்களைக் கொல்வதற்கான அறநெறிக் காரணம். ‘விஜ்வரா:’ (காய்ச்சலற்றவர்களாக) என்ற சொல்லால் தேவர்களின் கவலை என்ற காய்ச்சல் தணிகிறது. ‘ப்ரபவிஷ்ணுநா விஷ்ணுநா’ என்பது யமகம் போன்ற சொல்லணி. தேவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர் — அதாவது அவர்களுக்கு முழுமையான ஆறுதல் கிடைத்தது. பதினான்காவதில் தேவர்கள் ராக்ஷசர்களின் வரத்தையே முதன்மைக் காரணமாகச் சொல்கின்றனர் — ‘வரத்தின் வலிமையால் தாக்கி’; வரமே அவர்களுடைய பலம். பதினைந்தாவதில் இலங்கைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ‘துர்கா’ (அணுக முடியாத) என்ற அடைமொழி அதன் அசைக்க முடியாத தன்மையைக் குறிக்கிறது; ஆகவே தேவர்கள் தாங்களே அங்கே செல்ல முடியாது. பதினாறாவதில் ‘கதிர்பவ’ (புகலிடமாவீராக) என்ற வேண்டுகோள் சரணாகதியின் அடிப்படை வாக்கியம். பத்தொன்பதாவதில் ‘பயதோ(அ)ரீணாம்’ — விஷ்ணு பகைவர்களுக்கு அச்சம் தருகிறார், பக்தர்களுக்கு அபயம் தருகிறார்; ஒருவரே இருவகையானவர். இருபதாவதில் ‘மால்யவானை மூத்தவனாகக் கொண்ட’ என்று விஷ்ணு மூத்தவனின் பெயரைத் தனிப்படக் குறிப்பிடுகிறார்.
தேவர்களின் அந்த முயற்சியைக் கேள்விப்பட்டு, இரவில் திரிவோனான மால்யவான் வீரர்களான தன் இரு சகோதரர்களிடமும் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘தேவர்களும் ரிஷிகளும் ஒன்றுகூடிச் சங்கரனிடம் சென்று, நம்மைக் கொல்ல விரும்பி இவ்வாறு சொன்னார்களாம் — ‘தேவனே, வரத்தின் வலிமையால் செருக்குற்ற, பெருமிதம் கொண்ட, கோர உருவமுடைய சுகேசனின் மைந்தர்கள் அடிக்கடி எங்களை வருத்துகின்றனர். பிரஜாபதியே, ராக்ஷசர்களால் வெல்லப்பட்ட நாங்கள், அந்தத் தீயோரின் அச்சத்தால் எங்கள் சொந்த இல்லங்களிலும் இருக்க முடியவில்லை. ஆகவே முக்கண்ணனே, எங்கள் நன்மைக்காக அவர்களைக் கொல்வீராக; எரிப்பவர்களில் சிறந்தவனே, ‘ஹும்’ என்ற ஒலியாலேயே ராக்ஷசர்களை எரித்துவிடுவீராக.’ தேவர்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தகனைக் கொன்றவர், அதைக் கேட்டுத் தலையையும் கையையும் அசைத்தவாறு இவ்வாறு சொன்னார் — ‘தேவர்களே, சுகேசனின் மைந்தர்கள் போரில் என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவர்கள் அல்லர்; ஆனால் அவர்களைக் கொல்லக்கூடியவர் யார் என்ற ஆலோசனையை உங்களுக்குத் தருகிறேன். சக்கரமும் கதையும் ஏந்தியவர், மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவர், ஜனார்த்தனன், ஹரி, திருவுடைய நாராயணன் — அவரிடம் அடைக்கலம் புகுங்கள்.’ ஹரனிடமிருந்து ஆலோசனையைப் பெற்று, காமனின் பகைவரை வணங்கி, அவர்கள் நாராயணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்து அவரிடம் எல்லாவற்றையும் தெரிவித்தனர். அப்போது நாராயணன் இந்திரனை முன்னிட்ட தேவர்களிடம், ‘அந்தத் தேவர்களின் பகைவர்களைக் கொல்வேன்; தேவர்களே, அச்சமற்றவர்களாக இருங்கள்’ என்றார். ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவர்களே, இவ்வாறு அச்சமுற்ற தேவர்களின் முன்னிலையில் ஹரி நம்மைக் கொல்வதாகச் சபதம் செய்திருக்கிறார்; ஆகவே இதில் எது தகுந்ததோ அதைச் சிந்தியுங்கள்.’ மால்யவானின் சொல்லில் முந்தைய நிகழ்ச்சி மீண்டும் சொல்லப்படுவது காணப்படுகிறது — அவன் ஒற்றர்கள் மூலம் எல்லாவற்றையும் அறிந்தான்; ஆகவே தேவர்கள், சிவன், விஷ்ணு ஆகியோரின் உரையாடலை ஏறக்குறைய சொல்லுக்குச் சொல் மீண்டும் சொல்கிறான். இந்தத் திரும்பச் சொல்லல் கதையின் நடை; கேட்பவனான ராமனும் இதனால் ராக்ஷசர்களின் பார்வையில் நிகழ்ச்சியைக் காண்கிறான். சிவன் ‘தலையையும் கையையும் அசைத்தது’ மறுப்பைக் குறிக்கும் செய்கை — இந்தி உரை ‘ஏற்க மறுப்பதைக் காட்டுவதற்காக’ என்று விளக்குகிறது. மால்யவான் மூத்தவன், விவேகமுள்ளவன் — அவன் சகோதரர்களைப் போருக்குத் தூண்டவில்லை; மாறாக ‘எது தகுந்ததோ அதைச் சிந்தியுங்கள்’ என்று ஆலோசனையைத் தொடங்குகிறான். ‘ஶ்ரீமான்’ (திருவுடையவர்) என்ற விஷ்ணுவின் அடைமொழி லக்ஷ்மியின் அருகாமையைக் குறிக்கிறது. அச்சுப் பதிப்பில் 25-ஆவது சுலோகத்தில் ‘ஸமுத்த்ருப்தா:’ (பெருமிதம் கொண்டவர்கள்) என்ற பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸமுத்யுக்தா:’ (முனைந்தவர்கள்) என்று உள்ளது. இருபத்து மூன்றாவதில் மால்யவான் ‘வீரர்கள்’ என்று சகோதரர்களின் வீரத்தை ஏற்கிறான்; இருந்தும் எச்சரிக்கையாக இருக்கச் சொல்கிறான். இருபத்து நான்காவதில் ‘கில’ (என்கிறார்கள்) என்ற இடைச்சொல்லால், இதை அவன் கேள்விப்பட்டதையே சொல்கிறான், நேரில் கண்டதை அல்ல என்பது குறிக்கப்படுகிறது. இருபத்தாறாவதில் ‘எங்கள் சொந்த இல்லங்களிலும் இருக்க முடியவில்லை’ என்பது தேவர்களின் அவலநிலையின் உச்சம் — வீட்டிலும் அவர்கள் அச்சமின்றி இல்லை. இருபத்தேழாவதில் ‘எரிப்பவர்களில் சிறந்தவனே’ என்ற சிவனுக்கான விளி அவருடைய மூன்றாவது கண்ணின் எரிக்கும் ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறது. இருபத்தொன்பதாவதில் சிவன் மீண்டும் ‘என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவர்கள் அல்லர்’ என்கிறார் — மால்யவான் கேட்ட இந்தச் செய்தி அவர்களுக்குச் சிறிது ஆறுதலும் கூட. முப்பத்திரண்டாவதில் விஷ்ணுவின் சொல் ‘தேவர்களே, அச்சமற்றவர்களாக இருங்கள்’ என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விஜ்வரா:’ (கவலையற்றவர்களாக) என்ற பாடம்.
மால்யவான் தொடர்ந்து சொல்கிறான் — ‘ஹிரண்யகசிபுவுக்கும் தேவர்களைப் பகைத்த மற்றவர்களுக்கும் அவரே மரணம். நமுசி, காலநேமி, வீரர்களில் சிறந்த சம்ஹ்ராதன், பல மாயைகளை அறிந்த ராதேயன், அறவழி நின்ற லோகபாலன், யமளார்ஜுனர்கள், ஹார்திக்யன், சும்பன், நிசும்பன் — வலிமையும் பேராற்றலும் கொண்ட இந்த அசுரர்களும் தானவர்களும் போரை எதிர்கொண்டு தோல்வியுறாமல் இருந்ததாகக் கேள்விப்படவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் நூற்றுக்கணக்கான வேள்விகளைச் செய்தவர்கள், அனைவரும் மாயைகளை அறிந்தவர்கள், அனைவரும் எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள், அனைவரும் பகைவர்களுக்கு அச்சம் தருபவர்கள்; இருந்தும் அவர்கள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் நாராயணனால் கொல்லப்பட்டனர். இதை அறிந்து, நம் அனைவருக்கும் எது தகுந்ததோ அதையே இங்கே செய்ய வேண்டும்; நம்மைக் கொல்ல விரும்பும் அந்த நாராயணனை வெல்வது கடினம்.’ மால்யவானின் சொல்லைக் கேட்டு, அசுவினிதேவர்கள் இருவரும் இந்திரனிடம் பேசுவது போல, சுமாலியும் மாலியும் தங்கள் மூத்த சகோதரனிடம் சொன்னார்கள் — ‘நாங்கள் நன்றாக வேதம் ஓதியிருக்கிறோம், தானம் செய்திருக்கிறோம், வேள்விகள் செய்திருக்கிறோம்; செல்வத்தைக் காத்திருக்கிறோம்; நோயற்ற ஆயுளைப் பெற்றிருக்கிறோம்; நல்ல அறத்தை வழியில் நிலைநாட்டியிருக்கிறோம். கலக்க முடியாத தேவர் கடலில் ஆயுதங்களுடன் மூழ்கி, ஈடிணையற்ற பகைவர்களை வென்றிருக்கிறோம்; ஆகவே மரணத்தால் வரும் அச்சம் எங்களுக்கு இல்லை. நாராயணனும், ருத்திரனும், இந்திரனும், யமனும் கூட அனைவரும் எங்கள் முன்னால் நிற்க எப்போதும் அஞ்சுகின்றனர். ராக்ஷசத் தலைவனே, விஷ்ணு நம்மைப் பகைப்பதற்கான காரணம் நம்மிடம் இல்லவே இல்லை; தேவர்களின் குற்றத்தாலேயே விஷ்ணுவின் மனம் மாறியிருக்கிறது.’ மால்யவானின் பட்டியலில் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்ட அசுரர்களின் பெயர்கள் உள்ளன — இந்தக் கதைகள் புராணங்களில் பிரசித்தமானவை; இந்தி உரையும் அவர்களையே எண்ணுகிறது. அவனுடைய வாதம் எளிமையானது — வலிமையும் வேள்வியும் மாயையும் அஸ்திரத் திறனும் கொண்டிருந்தவர்களும் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டனர்; ஆகவே வலிமையை மட்டும் நம்புவது வீண். முப்பத்தெட்டாவது சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது. சகோதரர்களின் மறுமொழி நேர் எதிரானது — அவர்கள் தங்கள் புண்ணியங்களை எண்ணுகின்றனர்: வேதம் ஓதுதல், தானம், வேள்வி; அவர்கள் கருத்தில் அறவழி நிற்பவர்களுக்கு மரண அச்சம் இல்லை. ஆனால் ‘நாராயணனும் ருத்திரனும் … அஞ்சுகின்றனர்’ என்ற சொல் செருக்கின் உச்சம். விஷ்ணுவின் சினத்துக்குக் காரணம் தேவர்களின் கோள் சொல்லுதல் என்று அவர்கள் காண்கின்றனர் — இந்தி உரை ‘தேவர்கள் கோள் சொன்னதால்’ என்று விளக்குகிறது; தங்கள் குற்றத்தை அவர்கள் காண்பதில்லை. ‘அஶ்வினாவிவ வாஸவம்’ என்ற உவமை — இரு அசுவினிதேவர்கள் இந்திரனை விளிப்பது போல. நாற்பதாவதில் ‘செல்வத்தைக் காத்திருக்கிறோம்’ — தாங்கள் வெறும் இன்ப நுகர்ச்சியில் மட்டுமல்ல, அரசைக் காப்பதிலும் ஈடுபட்டோம் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். நாற்பத்தொன்றாவதில் ‘தேவர் கடல்’ என்ற உருவகம் — தேவர் படை கடலைப் போலக் கலக்க முடியாதது; இருந்தும் அவர்கள் அதைக் கலக்கினர். நாற்பத்து மூன்றாவதில் ‘ராக்ஷசத் தலைவனே’ என்பது மால்யவானை விளிப்பது — மூத்தவனே அரசன். முப்பத்தைந்தாவதில் ‘ராதேயன்’, ‘லோகபாலன்’ என்ற இரண்டு பெயர்கள் குறிப்பிட்ட தைத்தியர்களுடையவை; கர்ணனையோ திசைக்காவலனையோ குறிப்பவை அல்ல. முப்பத்தேழாவதில் ‘அனைவரும்’ என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்ப வருகிறது; அசுரர்கள் எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்தவர்கள் என்பதை வலியுறுத்த. முப்பத்தொன்பதாவதில் ‘மூத்தவனிடம்’ — இளையவர்கள் இருவரும் மூத்தவனை மதிக்கின்றனர், ஆனால் அவனுடைய அறிவுரையை ஏற்பதில்லை.
‘ஆகவே இன்றே நாம் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, ஒருவரையொருவர் காத்துக்கொண்டு, எவர்களால் இந்தக் குற்றம் கிளம்பியதோ அந்தத் தேவர்களையே கொல்வோம்.’ இவ்வாறு ஆலோசித்து, வலிமை மிக்க நைர்ருதர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் படை முழுவதும் சூழப் போர் முயற்சியை அறிவித்து, ஜம்பன் விருத்திரன் முதலியோரைப் போலச் சினந்து போருக்குப் புறப்பட்டனர். இவ்வாறு, ராமா, முழு முயற்சியுடன் ஆலோசித்து, பெரிய உடலும் பெரும் வலிமையும் கொண்ட ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் போருக்குப் புறப்பட்டனர் — தேர்களிலும், யானைகளிலும், யானைகளைப் போன்ற குதிரைகளிலும், கழுதைகளிலும், காளைகளிலும், ஒட்டகங்களிலும், சிசுமாரங்களிலும் (முதலை வகை), பாம்புகளிலும், மகரங்களிலும், ஆமைகளிலும், மீன்களிலும், கருடனைப் போன்ற பறவைகளிலும், சிங்கங்களிலும், புலிகளிலும், பன்றிகளிலும், ஸ்ருமரங்களிலும் (ஒரு வகை மான்), சமரி மான்களிலும் ஏறி. வலிமையால் செருக்குற்ற ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் இலங்கையை விட்டுச் சென்றனர்; தேவர்களின் பகைவர்கள் போர் புரியத் தேவலோகம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர். இலங்கையின் நிலை தலைகீழானதைக் கண்டு, இலங்கையில் உறைந்த பூதங்கள் (காவல் தெய்வங்கள்) வரப்போகும் அச்சத்தை முன்னறிந்து எல்லாவிதத்திலும் மனம் கலங்கின. சிறந்த தேர்களில் சுமந்து செல்லப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்கள் முனைப்புடன் விரைவாகத் தேவலோகம் நோக்கிச் சென்றனர்; தெய்வங்களோ ராக்ஷசர்கள் சென்ற அதே வழியில் வெளியேறின. ‘தேவர்களையே கொல்வோம்’ என்ற முடிவு செருக்கின் விளைவு — குற்றத்தைக் கிளப்பியவர்கள் என்று தாங்கள் கருதியவர்களையே கொல்லத் தீர்மானிக்கின்றனர்; விஷ்ணுவைச் சமாதானப்படுத்த அல்ல. ‘ஜம்பன் விருத்திரன் முதலியோரைப் போல’ என்ற உவமை — ஜம்பனும் விருத்திரனும் இந்திரனால் கொல்லப்பட்ட அசுரர்கள்; ஆகவே இந்த உவமை ராக்ஷசர்களின் வரப்போகும் அழிவையும் குறிக்கிறது. வாகனங்களின் நீண்ட பட்டியல் படையின் பல்வகைத் தன்மையையும் பயங்கரத்தையும் காட்டுகிறது — யானைகளும் குதிரைகளும் வழக்கமானவை; ஆனால் சிசுமாரங்கள், மகரங்கள், ஆமைகளும் உள்ளன; இவை ராக்ஷசர்களின் மாய வலிமையைக் குறிக்கின்றன; இந்தி உரை ‘சிசுமாரம், பாம்பு, முதலை, ஆமை’ என்று எண்ணுகிறது. ‘இலங்கையில் உறைந்த பூதங்கள்’ என்பவை இலங்கையின் கிராம தேவதைகள் முதலியவை என்று இந்தி உரை சொல்கிறது; அவை வரப்போகும் அழிவை முன்பே உணர்கின்றன. ‘தெய்வங்கள் ராக்ஷசர்களின் வழியிலேயே வெளியேறின’ — நகரத்தின் தெய்வங்கள் ராக்ஷசர்கள் சென்ற வழியிலேயே ஓடிவிட்டன; இந்தி உரையில் ‘அந்த நகரத்தின் தெய்வங்கள் … நகரை விட்டு வெளியேறின’ என்று உள்ளது. நாற்பத்தைந்தாவதில் ‘போர் முயற்சியை அறிவித்து’ — போர் அறிவிப்பு பொதுவானது; எல்லா ராக்ஷசர்களும் அழைக்கப்பட்டனர். நாற்பத்தேழாவதில் ‘பெரிய உடலும் பெரும் வலிமையும் கொண்டவர்கள்’ என்று படையின் வர்ணனை சுருக்கமாக உள்ளது. ஐம்பதாவதில் ‘தேவர்களின் பகைவர்கள்’ என்ற சொல் அவர்களுடைய இயல்பைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது. நாற்பத்தெட்டாவதிலும் நாற்பத்தொன்பதாவதிலும் நிலம், நீர், வானம் ஆகியவற்றில் திரியும் எல்லா வாகனங்களும் எண்ணப்படுகின்றன — கழுதைகள், காளைகள், ஒட்டகங்கள் நிலத்தில் திரிபவை; சிசுமாரங்கள், மகரங்கள், ஆமைகள், மீன்கள் நீரில் வாழ்பவை; பறவைகள் வானில் திரிபவை; இவ்வாறு ராக்ஷசர்கள் எல்லா உலகங்களையும் தங்கள் படையில் திரட்டுகின்றனர். ஐம்பத்தொன்றாவதில் ‘விமனஸ்கானி’ — இலங்கைவாழ் பூதங்களின் மனம் கலங்கியது; இந்தி உரை ‘உள்ளுக்குள்ளேயே மனம் வருந்தின’ என்கிறது.
காலனால் ஏவப்பட்ட, நிலத்திலும் வானிலும் தோன்றும் அச்சம் தரும் தீய அறிகுறிகள் ராக்ஷசத் தலைவர்களின் அழிவுக்காகக் கிளம்பின. மேகங்கள் எலும்புகளையும் சூடான இரத்தத்தையும் பொழிந்தன; கடல்கள் கரையைக் கடந்தன, மலைகளும் அசைந்தன. மேக முழக்கம் போன்ற ஒலியுடன் பூதங்கள் பேய்ச்சிரிப்புச் சிரித்தன; கொடிய தோற்றமுடைய நரிகள் பயங்கரமாக ஊளையிட்டன. பூதங்கள் வரிசையாக வீழ்வது போலத் தோன்றின; தீ உமிழும் வாய்களுடன் கூடிய பெரும் கழுகுக் கூட்டம் ராக்ஷசக் கூட்டத்தின் மேல் காலனைப் போல வட்டமிட்டது. சிவந்த கால்களுடைய புறாக்களும் நாகணவாய்ப் பறவைகளும் விரைந்து ஓடின; காகங்கள் அங்கேயே கரைந்தன, பூனைகளும் இரு கால் பிராணிகளும் கூட. அந்தத் தீய அறிகுறிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், வலிமையால் செருக்குற்ற ராக்ஷசர்கள் மரணக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டவர்களாகச் சென்றுகொண்டே இருந்தனர், திரும்பவில்லை. மால்யவான், சுமாலி, மிகுந்த வலிமையுடைய மாலி ஆகியோர் கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயைப் போல ராக்ஷசர்களுக்கு முன்னால் சென்றனர். இரவில் திரிவோர் அனைவரும், தேவர்கள் படைப்பவரைச் சார்வது போல, மால்யவான் மலையைப் போன்ற மால்யவானைச் சார்ந்திருந்தனர். பெரும் மேகங்களின் முழக்கம் போல ஒலித்த, மாலியின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்ட அந்த ராக்ஷசத் தலைவர்களின் படை, வெற்றியை விரும்பித் தேவலோகம் நோக்கிச் சென்றது. பிரபுவான நாராயணன், ராக்ஷசர்களின் அந்த முயற்சியைத் தேவதூதன் மூலம் கேட்டு, அப்போது போரில் மனம் வைத்தார். தீய அறிகுறிகளின் வர்ணனை, ராமாயணத்தில் அழிவை முன்னறிவிக்கும் மரபான நடை — வானிலிருந்து இரத்தமும் எலும்புகளும் பொழிதல், கடல் எல்லை மீறுதல், மலைகள் நடுங்குதல், நரிகள் ஊளையிடுதல், கழுகுகள் வட்டமிடுதல். ‘காலாஜ்ஞப்தா:’ (காலனால் ஏவப்பட்டவை) என்ற சொல்லால் இந்தத் தீய அறிகுறிகள் காலனின் தூண்டுதலாலேயே தோன்றின என்பது தெளிவாகிறது; இந்தி உரை ‘காலனின் தூண்டுதலால்’ என்கிறது. ‘ம்ருத்யுபாஶாவபாஶிதா:’ — அவர்கள் மரணக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டவர்கள்; ஆகவே கண்டும் திரும்பவில்லை; ராக்ஷசர்களின் இந்தச் செருக்கே அவர்களுடைய அழிவுக்குக் காரணம். ‘மால்யவந்தமிவாசலம்’ என்பது யமகம் — மால்யவான் என்ற ராக்ஷசனும் மால்யவான் என்ற மலையும். படை மாலியின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டது — அதாவது மாலியே படைத்தலைவன். ஐம்பத்து நான்காவதில் ‘கடல்கள் கரையைக் கடந்தன’ — ராக்ஷசர்கள் அறத்தின் எல்லையை மீறியது போலக் கடல் தன் எல்லையை மீறுகிறது; தீய அறிகுறியும் அவர்களுடைய செயலின் பிரதிபலிப்பே. ஐம்பத்தைந்தாவதில் ‘ஶிவா:’ என்பவை பெண் நரிகள்; அவற்றின் ஊளை மரணத்தின் அறிகுறி என்பது உலகில் பிரசித்தம். ஐம்பத்தாறாவதில் ‘தீ உமிழும் வாய்களுடன்’ — கழுகுகளின் வாய்களிலிருந்து தீப்பிழம்புகள் வெளிப்படுகின்றன — இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட தீய அறிகுறி. ஐம்பத்தேழாவதில் புறாக்களும் நாகணவாய்ப் பறவைகளும் இலங்கையை விட்டு ஓடுகின்றன; இந்தி உரை ‘இலங்கையை விட்டு ஓடின’ என்கிறது. ஐம்பத்தெட்டாவதில் ‘விடாலா வை த்விபாதய:’ என்பதை இந்தி உரை ‘பூனைகளும் அங்கேயே உறுமத் தொடங்கின; யானை முதலிய விலங்குகள் அலறத் தொடங்கின’ என்று விளக்குகிறது. அறுபத்தொன்றாவதில் படைக்கு அளிக்கப்பட்ட ‘பெரும் மேகங்களின் முழக்கம் போல ஒலித்த’ என்ற அடைமொழி அதன் ஆரவாரத்தை மேக இடியோடு ஒப்பிடுகிறது. ஐம்பத்தொன்பதாவதில் மூன்று சகோதரர்களும் படையின் முன்னணியில் — ‘புரஸ்ஸரா:’ — ஆகவே அழிவும் முதலில் அவர்களுக்கே.
ஆயுதங்களும் அம்பறாத்தூணிகளும் ஆயத்தமாக, அவர் வைனதேயனின் (கருடனின்) மேல் அமர்ந்தார்; ஆயிரம் சூரியர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய தெய்விகக் கவசத்தை அணிந்து, அம்புகள் நிறைந்த தூய இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டி, தூய இடைக்கச்சையையும் வாளையும் தரித்து, சங்கு, சக்கரம், கதை, சார்ங்கம், வாள் என்ற சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தி, தாமரைக் கண்ணரான பிரபு மலையைப் போன்ற வைனதேயனான சுபர்ணன் மீது ஏறி ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்காக மிக விரைவாகச் சென்றார். சுபர்ணனின் முதுகில் அமர்ந்திருந்த, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, கருநிறமுடைய ஹரி, பொன் மலையின் சிகரத்தில் மின்னலோடு கூடிய மேகம் போல விளங்கினார். சித்தர்கள், தேவரிஷிகள், மகாநாகங்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் ஆகியோர் புகழ்ந்து பாட, சக்கரம், வாள், சார்ங்கம் ஆகிய ஆயுதங்களையும் சங்கையும் கையில் ஏந்திய, அசுரப் படையின் பகைவரான அவர் வந்து சேர்ந்தார். சுபர்ணனின் இறக்கைக் காற்றால் பக்கப் படைப்பிரிவுகள் தள்ளப்பட்டு, கொடிகள் சுழல, ஆயுதங்கள் சிதறிய அந்த ராக்ஷச அரசர்களின் படை, பாறைகள் அசையும் நீல மலையின் உச்சியைப் போல நடுங்கியது. அப்போது இரவில் திரிவோர் இரத்தத்தாலும் தசையாலும் பூசப்பட்ட, ஊழிக்காலத் தீக்கு நிகரான வடிவுடைய கூர்மையான சிறந்த ஆயுதங்களால் மாதவனை ஆயிரக்கணக்கில் சூழ்ந்து தாக்கினர். விஷ்ணுவின் ஆயுதங்களின் ஆயத்தம் விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது — கவசம், இரண்டு அம்பறாத்தூணிகள், வாள், சார்ங்க வில், சங்கு, சக்கரம், கதை; இவ்வாறு அவருடைய ஐந்து ஆயுதங்கள் பிரசித்தமானவை. ‘ஸதடித்தோயதோ யதா’ (மின்னலோடு கூடிய மேகம் போல) என்ற உவமை — கருநிற விஷ்ணு மேகம், மஞ்சள் ஆடை மின்னல், பொன்மயமான கருடன் மேருவின் சிகரம். கடைசி மூன்று சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில், போர் தொடங்கும் வேகத்தைக் காட்டுகின்றன. கருடனின் இறக்கைக் காற்றாலேயே ராக்ஷசப் படை நடுங்குகிறது — போருக்கு முன்பே அவருடைய வலிமை. ‘சலோபலம் நீலமிவாசலாக்ரம்’ — படை, பாறைகள் அசையும் நீல மலையின் சிகரம் போன்றது; இந்தி உரை ‘தன் பாறைகளைச் சிதறடித்துக்கொண்டு’ என்கிறது. சர்க்கத்தின் முடிவில் ராக்ஷசர்கள் விஷ்ணுவைச் சூழ்கின்றனர்; போரின் விரிவு அடுத்த சர்க்கத்தில். ‘மாதவன்’ என்பது விஷ்ணுவின் பெயர் — ‘மா’ என்னும் லக்ஷ்மியின் ‘தவன்’ (கணவன்). அறுபத்து மூன்றாவதில் ‘தேவதூதன் மூலம் கேட்டு’ — தூதன் வழியாகச் செய்தி கேட்டவுடனேயே விஷ்ணு ஆயத்தமாகிறார், தாமதிப்பதில்லை. அறுபத்து நான்காவதில் ‘ஆயிரம் சூரியர்களுக்கு நிகரான ஒளி’ என்பது கவசத்தின் ஒளி; அறுபத்தைந்தாவதில் ‘தாமரைக் கண்ணர்’ என்பது போருக்கு ஆயத்தமாகும்போதும் விஷ்ணுவின் இனிய வடிவைக் காட்டுகிறது. அறுபத்தாறாவதில் ‘தூர்ணதரம்’ (மிக விரைவாக) என்ற ஒப்பீட்டுச் சொல் அவருடைய வேகத்தின் மிகுதியைக் குறிக்கிறது. அறுபத்தெட்டாவதில் தேவர்கள் பாடுகின்றனர் — போரும் ஒரு திருவிழா போல. எழுபதாவதில் ‘ஊழிக்காலத் தீக்கு நிகரான வடிவுடைய’ — ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்கள் பிரளயத் தீயைப் போன்றவை. அறுபத்தொன்பதாவதில் ‘கொடிகள் சுழல’ — காற்றால் கொடிகள் சுழல்கின்றன; படையின் கலக்கத்தின் அடையாளம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥