சர்க்கம்
விஷ்ணு ராக்ஷசர்களை அழித்தலும் மாலியின் வதமும்
ராக்ஷசர்களின் அம்புமழை, விஷ்ணுவின் எதிர்த்தாக்குதலும் பாஞ்சஜன்ய முழக்கமும், ராக்ஷசர்களின் வதமும் ஓட்டமும், சுமாலியின் தாக்குதலும் தோல்வியும், மாலியின் போரும் கருடன் அடிபடுதலும், சக்கரத்தால் மாலி வதம், ராக்ஷசப் படை இலங்கைக்கு ஓடுதல்
முழங்கும் அந்த ராக்ஷச மேகங்கள், மேகங்கள் மழையால் மலையை வருத்துவது போல, ஆயுத மழையால் நாராயணன் என்ற மலையை வருத்திக்கொண்டிருந்தன. கருநிறமும் ஒளியும் கொண்ட விஷ்ணு, நீல நிறமுடைய அந்த இரவில் திரிவோரில் சிறந்தவர்களால் சூழப்பட்டு, மழை பொழியும் மேகங்களால் சூழப்பட்ட அஞ்சன மலையைப் போல ஆனார். விட்டில்கள் வயலுக்குள் புகுவது போலவும், கொசுக்கள் தீயில் புகுவது போலவும், ஈக்கள் அமுதக் குடத்தில் புகுவது போலவும், மகரங்கள் கடலில் புகுவது போலவும், ராக்ஷசர்களின் விற்களிலிருந்து விடுபட்ட, இடி, காற்று, மனம் ஆகியவற்றின் வேகமுடைய அம்புகள் ஹரியின் உடலுக்குள் புகுந்தன — பிரளயத்தில் உலகங்கள் அவருக்குள் புகுவது போல. தேரில் இருந்தோர் தேர்களோடும், யானைகளின் தலையில் இருந்தோர் யானைகளோடும், குதிரை வீரர்கள் குதிரைகளோடும், காலாட்களும் வானத்தில் நின்றனர். மலைகளைப் போன்ற ராக்ஷசத் தலைவர்கள் அம்புகளாலும், சக்திகளாலும், ரிஷ்டிகளாலும், தோமரங்களாலும் ஹரியை மூச்சுவிட முடியாதவராகச் செய்தனர் — பிராணாயாமங்கள் அந்தணனின் மூச்சை அடக்குவது போல. இந்தச் சர்க்கத்தில் உவமைகளின் ஓட்டம் தனிச்சிறப்புடையது. முதல் சுலோகத்தில் விஷ்ணு மலை, ராக்ஷசர்கள் மேகங்கள், ஆயுதங்கள் மழை — மலை மழையால் அசைவதில்லை, நனைக்கப்படுகிறது மட்டுமே; இவ்வாறு விஷ்ணுவின் அசையாமை முன்பே குறிக்கப்படுகிறது. இரண்டாவதில் நிறங்களின் முரண் — விஷ்ணு கருநிறமும் ஒளியும் கொண்டவர், ராக்ஷசர்கள் நீல நிறத்தவர்; ஆகவே மேகங்களால் சூழப்பட்ட அஞ்சன மலை போல. மூன்றாவதிலும் நான்காவதிலும் நான்கு உவமைகள் — விட்டில்கள் தீயில் அழிகின்றன, கொசுக்கள் தீயில், ஈக்கள் தேன்குடத்தில், மகரங்கள் கடலில் கரைந்து போகின்றன; அதுபோல ராக்ஷசர்களின் அம்புகள் விஷ்ணுவின் உடலில் கரைந்து போகின்றன, அவரை வருத்துவதில்லை. ‘லோகா இவ விபர்யயே’ — பிரளய காலத்தில் எல்லா உலகங்களும் விஷ்ணுவுக்குள் புகுவது போல அம்புகள் புகுந்தன; இந்தி உரை ‘பிரளய காலத்தில் எல்லா உலகங்களும் அவருக்குள்ளேயே புகுந்துவிடுகின்றன’ என்று தெளிவுபடுத்துகிறது. ஐந்தாவதில் படையின் நால்வகைத் தன்மை — தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள் — அனைத்தும் வானத்தில் நின்றன, ஏனெனில் போர் வானத்தில் நடக்கிறது. ஆறாவதில் ‘பிராணாயாமங்கள் அந்தணனை’ என்ற உவமை விந்தையானது — பிராணாயாமம் அந்தணனின் மூச்சை அடக்குவது போல ராக்ஷசர்கள் விஷ்ணுவின் மூச்சை அடக்கினர். ஐந்தாவதில் ‘வானத்தில் நின்றனர்’ — அனைவரும் வானத்தில் போர் புரிகின்றனர்.
இரவில் திரிவோரால் தாக்கப்பட்ட அவர், மீன்களால் தாக்கப்படும் பெருங்கடலைப் போல வெல்லற்கரியவராக, சார்ங்க வில்லை வளைத்து ராக்ஷசர்கள் மீது அம்புகளை எய்தார். முழுதும் இழுத்து விடப்பட்ட, இடிக்கு நிகரான, மன வேகமுடைய கூர்மையான அம்புகளால் விஷ்ணு அவர்களை நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வெட்டினார். கிளம்பிய மழையைக் காற்று சிதறடிப்பது போல அம்பு மழையால் அவர்களை விரட்டி, புருஷோத்தமன் பாஞ்சஜன்யம் என்ற பெரிய சங்கை ஊதினார். ஹரி முழு மூச்சுடன் ஊதிய, நீரில் பிறந்த அந்தச் சங்கரசன் பயங்கர முழக்கத்துடன் மூவுலகங்களையும் நடுங்கச் செய்வது போல ஒலித்தது. சங்கரசனின் அந்த ஒலி, காட்டில் சிங்கம் மதங்கொண்ட யானைகளை அச்சுறுத்துவது போல, ராக்ஷசர்களை அச்சுறுத்தியது. குதிரைகளால் நிற்க முடியவில்லை, யானைகள் மதமிழந்தன, சங்கொலியால் வலிமையிழந்த வீரர்கள் தேர்களிலிருந்து விழுந்தனர். சார்ங்க வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, இடி போன்ற முனைகளும் அழகிய இறகுகளும் கொண்ட அம்புகள் அந்த ராக்ஷசர்களைப் பிளந்து பூமிக்குள் புகுந்தன. ‘மீன்களால் பெருங்கடல் போல’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் கருத்தை நிறைவு செய்கிறது — மீன்கள் கடலைத் தாக்குகின்றன, ஆனால் கடல் அசைவதில்லை. ‘பூர்ணாயதோத்ஸ்ருஷ்டை:’ — வில்லை முழுதும் இழுத்து விடப்பட்ட அம்புகள், ஆகவே மிகுந்த வேகமுடையவை; இந்தி உரை ‘வில்லை முழுமையாக இழுத்து விடப்பட்டவை’ என்கிறது. சங்கின் வர்ணனை மூவகையானது — ‘அம்புஜ:’ நீரில் பிறந்தது, ‘ஶங்கராட்’ சங்குகளின் அரசன், ‘பீமநிர்ஹ்ராத:’ பயங்கர ஒலியுடையது. ‘ஸர்வப்ராணேன’ (முழு மூச்சுடன்) — விஷ்ணு தம் முழு வலிமையோடு அதை ஊதுகிறார்; ஆகவே அதன் ஒலி மூவுலகங்களிலும் பரவுகிறது. சங்கொலியின் விளைவு மூவகையானது — குதிரைகள் நிற்க முடியவில்லை, யானைகளின் மதம் அழிகிறது, வீரர்கள் தேரிலிருந்து விழுகின்றனர்; இவ்வாறு போருக்கு முன்பே படை சிதைந்தது. ‘ஸுபுங்கா:’ — அம்புகளின் இறகுப் பகுதிகள் அழகியவை. ஒன்பதாவதில் ‘கிளம்பிய மழையைக் காற்று போல’ — காற்று எழும் மழையைச் சிதறடிப்பது போல, விஷ்ணு அம்பு மழையால் ராக்ஷசர்களின் ஆயுத மழையை விரட்டுகிறார்; முந்தைய சுலோகங்களின் மேக உவமையின் தொடர்ச்சி. பதினொன்றாவதில் ‘காட்டில் சிங்கம் போல’ என்ற உவமை — சிங்கத்தின் கர்ஜனையைக் கேட்டு மதங்கொண்ட யானைகளும் அஞ்சுகின்றன. பதின்மூன்றாவதில் அம்புகள் ராக்ஷசர்களைப் பிளந்து பூமிக்குள் புகுகின்றன — அவற்றின் வேகம் அவ்வளவு.
நாராயணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகளால் போரில் பிளக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள், இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைகளைப் போலத் தரையில் விழுந்தனர். விஷ்ணுவின் சக்கரத்தால் பகைவர்களின் உடல்களில் உண்டான காயங்கள் தாரை தாரையாக இரத்தத்தைப் பெருக்கின — பொன்னிற அருவிகள் பாயும் மலைகளைப் போல. சங்கரசனின் ஒலியும், சார்ங்க வில்லின் ஒலியும், விஷ்ணுவின் குரலொலியும் ராக்ஷசர்களின் கூச்சல்களை விழுங்கின. ஹரி தம் அம்புகளால் அவர்களுடைய அசைந்த கழுத்துகளையும், அம்புகளையும், கொடிகளையும், விற்களையும், தேர்களையும், பதாகைகளையும், அம்பறாத்தூணிகளையும் வெட்டினார். சூரியனிடமிருந்து கதிர்கள் போலவும், கடலிலிருந்து நீர்ப்பெருக்குகள் போலவும், மலையிலிருந்து பெரும் பாம்புகள் போலவும், மேகத்திலிருந்து மழைத்தாரைகள் போலவும், சார்ங்கத்திலிருந்து விடுபட்ட, நாராயணனால் செலுத்தப்பட்ட அம்புகள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் விரைந்து பாய்ந்தன. சரபத்தால் சிங்கங்கள் போலவும், சிங்கத்தால் யானைகள் போலவும், யானையால் புலிகள் போலவும், புலியால் சிறுத்தைகள் போலவும், சிறுத்தையால் நாய்கள் போலவும், நாயால் பூனை போலவும், பூனையால் பாம்புகள் போலவும், பாம்பால் எலிகள் போலவும், ஆற்றல் மிக்க விஷ்ணுவால் விரட்டப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் ஓடினர்; மற்றவர்கள் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடந்தனர். மதுசூதனன் ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, தேவர்களின் அரசன் மேகத்தை நீரால் நிரப்புவது போல, நீரில் பிறந்த சங்கை (மூச்சால்) நிரப்பினார். நாராயணனின் அம்புகளால் அஞ்சி, சங்கொலியால் மிகவும் கலங்கிச் சிதைந்த ராக்ஷசப் படை இலங்கையை நோக்கிச் சென்றது. ‘பொன்னிற அருவிகள் பாயும் மலைகள் போல’ — இரத்தத் தாரைகள், மலையிலிருந்து காவிமண் கலந்து பாயும் நீர்த்தாரைகள் போன்றவை; இந்தி உரை ‘காவி கலந்த நீரருவி’ என்கிறது. இருபதாவதிலும் இருபத்தொன்றாவதிலும் உவமைகளின் சங்கிலி தனிச்சிறப்புடையது — சரபம் சிங்கத்தைவிட வலியது, சிங்கம் யானையைவிட, யானை புலியைவிட, இப்படியே; ஒவ்வொன்றும் வலியதாக இருந்து மெலியதை விரட்டுகிறது; இறுதியில் பாம்பு எலியை. இந்தச் சங்கிலியின் கருத்து — விஷ்ணு எல்லாரையும்விட வலியவர், அவர் முன் ராக்ஷசர்களோ மிக மெலியவர்கள். ‘வாரிஜம் பூரயாமாஸ’ — இந்திரன் மேகத்தை நீரால் நிரப்புவது போல விஷ்ணு மீண்டும் சங்கை ஊதினார்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நாதயாமாஸ’ (ஒலிக்கச் செய்தார்) என்ற பாடம். பதினாறாவதில் மூன்று ஒலிகளின் — சங்கு, வில், விஷ்ணுவின் சொந்தக் குரல் — கூட்டொலி ராக்ஷசர்களின் கூச்சலை விழுங்குகிறது; இந்தி உரை ‘அடக்கிவிட்டது’ என்கிறது. பதினேழாவதில் வெட்டப்பட்ட பொருட்களின் பட்டியல் — தலைகள், அம்புகள், கொடிகள், விற்கள், தேர்கள், பதாகைகள், அம்பறாத்தூணிகள் — போரின் எல்லாக் கருவிகளும் அழிந்ததைக் காட்டுகிறது; இந்தச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. பதினெட்டாவதில் நான்கு உவமைகள் — சூரியனிடமிருந்து கதிர்கள், கடலிலிருந்து அலைகள், மலையிலிருந்து பாம்புகள், மேகத்திலிருந்து தாரைகள் — அம்புகளின் இடைவிடாத ஓட்டத்தைக் காட்டுகின்றன; எல்லாவற்றிலும் ஒரே மூலத்திலிருந்து முடிவில்லாத பெருக்கு. இருபத்திரண்டாவதில் ‘சிலர் ஓடினர், மற்றவர்கள் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடந்தனர்’ — இந்தி உரை ‘பல ராக்ஷசர்கள் தரையில் வீழ்ந்தனர்’ என்கிறது. இருபத்து நான்காவதில் ‘சிதைந்த ராக்ஷசப் படை’ இலங்கையை நோக்கிச் செல்கிறது — தோல்வியின் முதல் நிலை.
நாராயணனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு ராக்ஷசப் படை சிதைந்தபோது, சுமாலி போர்க்களத்தில் அம்பு மழையால் ஹரியைத் தடுத்தான். பனிமூட்டம் சூரியனை மறைப்பது போல அவன் அவரை மறைத்தான்; வலிமை நிறைந்த ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் துணிவு பெற்றனர். பிறகு வலிமையால் செருக்குற்ற அந்த ராக்ஷசன் சினத்துடன் பாய்ந்தான்; பெரும் கர்ஜனை செய்து ராக்ஷசர்களுக்கு உயிரூட்டுவது போல. தொங்கும் அணிகலன்கள் கொண்ட கையை, யானை துதிக்கையைத் தூக்கி அசைப்பது போலத் தூக்கி அசைத்து, அந்த ராக்ஷசன் மகிழ்ச்சியால் மின்னலோடு கூடிய மேகம் போல முழங்கினான். முழங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுமாலியின் தேரோட்டியின், ஒளிரும் குண்டலங்கள் அணிந்த தலையை விஷ்ணு வெட்டினார்; அந்த ராக்ஷசனின் குதிரைகள் தறிகெட்டு ஓடின. தறிகெட்ட அந்தக் குதிரைகளால் ராக்ஷசத் தலைவன் சுமாலி அலைக்கழிக்கப்பட்டான் — மன உறுதியற்ற மனிதன் தறிகெட்ட புலன்கள் என்னும் குதிரைகளால் அலைக்கழிக்கப்படுவது போல. சுமாலியின் தாக்குதல் கணநேரமே — அவன் ராக்ஷசர்களின் துணிவை மீண்டும் எழுப்புகிறான்; ஆனால் விஷ்ணு அவனை நேரடியாகக் கொல்லாமல் அவனுடைய தேரோட்டியைக் கொல்கிறார்; அதனால் அவன் தானாகவே போர்க்களத்திலிருந்து அகற்றப்படுகிறான். ‘பனிமூட்டம் சூரியனைப் போல’ என்ற உவமை பிரசித்தமானது — பனிமூட்டம் சூரியனைக் கணநேரம் மறைக்கிறது, அழிப்பதில்லை. ‘ராக்ஷஸாஞ்ஜீவயந்நிவ’ (ராக்ஷசர்களுக்கு உயிரூட்டுவது போல) — அவனுடைய கர்ஜனையே சிதைந்த ராக்ஷசர்களுக்குப் புதிய உயிர்; இந்தி உரை ‘புதிய உயிரைப் பாய்ச்சுவது போல’ என்கிறது. ‘தொங்கும் அணிகலன்கள் கொண்ட கையைத் தூக்கி அசைத்து, யானை போல’ — அணிகலன் பூண்ட கையை யானை துதிக்கையைத் தூக்குவது போலத் தூக்குகிறான்; உயிரோட்டமுள்ள சித்திரம். முப்பதாவதில் உவமை தத்துவம் சார்ந்தது — புலன்கள் குதிரைகள், மனிதன் தேரில் இருப்பவன்; மன உறுதியற்றவன் புலன்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுவது போலச் சுமாலி குதிரைகளால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். இந்த உவமை கடோபநிஷதத்தின் தேர் உருவகத்தை நினைவூட்டுகிறது. தேரோட்டியைக் கொல்வது போர்த்திறனின் அடையாளம். இருபத்தாறாவதில் ‘வலிமை நிறைந்த’ என்று ராக்ஷசர்களின் துணிவையும் கவி பழிப்பதில்லை.
சுமாலியின் குதிரைகளால் தேர் இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, நீண்ட கைகளுடைய விஷ்ணு போர்க்களத்தில் பாய்ந்துகொண்டிருந்தார்; அப்போது மாலி ஆயத்தமாக, அம்போடு வில்லை ஏந்தி, விஷ்ணுவின் தேரை நோக்கிப் பாய்ந்தான். மாலியின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட அம்புகள் ஹரியை அடைந்து, பறவைகள் கிரௌஞ்ச மலைக்குள் புகுவது போல அவருக்குள் புகுந்தன. மாலி எய்த ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் வருத்தப்பட்டும் விஷ்ணு போரில் கலங்கவில்லை — புலன்களை வென்றவன் மனத்துயரங்களால் கலங்காதது போல. பிறகு உயிர்களைக் காப்பவரும் வாளும் கதையும் ஏந்தியவருமான பகவான் வில்நாணை ஒலிக்கச் செய்து மாலியின் மீது அம்புக் கூட்டங்களை எய்தார். இடி, மின்னல் போல ஒளிர்ந்த அந்த அம்புகள் மாலியின் உடலை அடைந்து, நாகங்கள் அமுதச்சாற்றைப் பருகுவது போல அவனுடைய இரத்தத்தைப் பருகின. சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவர் மாலியைப் புறமுதுகிடச் செய்து, மாலியின் மணிமுடியையும், கொடியையும், வில்லையும், குதிரைகளையும் வீழ்த்தினார். தேரிழந்த, இரவில் திரிவோரில் சிறந்த மாலி கதையை எடுத்துக்கொண்டு, கதையேந்தியவனாக, மலையுச்சியிலிருந்து சிங்கம் பாய்வது போலப் பாய்ந்தான். அவன் கதையால் கருடனின் நெற்றியில் அடித்தான் — அந்தகன் ஈசனை அடிப்பது போலவும், இந்திரன் வஜ்ரத்தால் மலையை அடிப்பது போலவும். அந்த மாலியின் கதையால் கடுமையாக அடிபட்ட கருடன் வலியால் துடித்து, தேவனைப் போர்க்களத்திலிருந்து புறமுதுகிடச் செய்தான். மாலியாலும் கருடனாலும் தேவன் புறமுதுகிடச் செய்யப்பட்டபோது — என்ற வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்தில் நிறைவடைகிறது. ‘பத்ரரதா இவ க்ரௌஞ்சம்’ — பறவைகள் கிரௌஞ்ச மலையின் துளைக்குள் புகுவது போல அம்புகள் விஷ்ணுவின் உடலுக்குள் புகுகின்றன; கிரௌஞ்சம் ஸ்கந்தனால் பிளக்கப்பட்ட மலை. ‘புலன்களை வென்றவன் மனத்துயரங்களால் போல’ — மீண்டும் தத்துவ உவமை; புலன்களை வென்றவன் மனவேதனைகளால் கலங்குவதில்லை. ‘நாகங்கள் அமுதச்சாற்றைப் போல’ — பாம்புகள் அமுதத்தைப் பருகுவது போல அம்புகள் இரத்தத்தைப் பருகுகின்றன. மாலியின் கதையடி கருடனின் நெற்றியில் — ‘அந்தகன் ஈசனை’ என்ற உவமை விந்தையானது, யமன் சிவனைத் தாக்குவது போல; இந்தி உரை ‘யமராஜன் பகவான் சிவன் மீது கதையால் அடித்தது போல’ என்கிறது. கருடன் வலியால் திரும்புகிறான்; ஆகவே விஷ்ணுவும் கணநேரம் புறமுதுகிடுகிறார் — இது போரின் நாடகீயமான இடர். அச்சுப் பதிப்பில் நாற்பதாவது சுலோகத்தில் ‘பராங்முகோ க்ருதே தேவே’ என்று உள்ளது; இலக்கணப்படி ஏழாம் வேற்றுமை ‘பராங்முகே’ எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ‘பராங்முகே’ என்றே உள்ளது; பொருள் ஏழாம் வேற்றுமையாகக் கொள்ளப்பட்டது. முப்பத்திரண்டாவதில் ‘பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட’ — மாலியின் அம்புகள் பொன் அணிந்தவை; ராக்ஷசர்களின் செல்வம் போரிலும் தெரிகிறது. முப்பத்து நான்காவதில் ‘பூதபாவன:’ (உயிர்களைக் காப்பவர்) என்ற விஷ்ணுவின் அடைமொழி — அவர் உயிர்களைக் காப்பவர், ஆகவே உயிர்களை வருத்துவோரை அழிப்பவர். முப்பத்தேழாவதில் மாலியின் மணிமுடி வீழ்த்தப்படுவது அவனுடைய அரசுரிமைக்கு நேர்ந்த அவமானம் போன்றது. முப்பத்தாறாவதில் ‘புறமுதுகிடச் செய்து’ — விஷ்ணு முதலில் மாலியைப் போரிலிருந்து திருப்புகிறார், பிறகு அவனுடைய அடையாளங்களை வீழ்த்துகிறார்; படிப்படியான தோல்வி. முப்பத்தெட்டாவதில் ‘மலையுச்சியிலிருந்து சிங்கம் போல’ — மாலியின் பாய்ச்சல் சிங்கத்தின் தாக்குதல் போன்றது; அவனும் வீரன் என்று கவி ஏற்கிறார். முப்பத்தொன்பதாவதில் ‘இந்திரன் வஜ்ரத்தால் மலையைப் போல’ என்ற இரண்டாவது உவமை அடியின் கனத்தைக் காட்டுகிறது.
முழங்கிக்கொண்டிருந்த ராக்ஷசர்களின் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. அலறும் ராக்ஷசர்களின் அந்த ஒலியைக் கேட்டு, ஹரிஹயனின் (இந்திரனின்) தம்பியான பகவான் ஹரி கடுஞ்சினமுற்று, பறவைகளின் அரசன் மீது பக்கவாட்டில் திரும்பி அமர்ந்து, புறமுதுகிட்டிருந்தும் மாலியைக் கொல்லும் எண்ணத்துடன் சக்கரத்தை ஏவினார். சூரிய மண்டலம் போல ஒளிர்ந்த, காலச்சக்கரம் போன்ற அந்தச் சக்கரம் தன் ஒளியால் வானத்தை ஒளிரச் செய்தவாறு மாலியின் தலையை வீழ்த்தியது. சக்கரத்தால் அறுக்கப்பட்ட ராக்ஷசத் தலைவனின் பயங்கரமான அந்தத் தலை, இரத்தம் கக்கியவாறு, முன்பு ராகுவின் தலை விழுந்தது போல விழுந்தது. அப்போது பெருமகிழ்ச்சியடைந்த தேவர்கள் ‘நன்று, தேவனே!’ என்று சொல்லியவாறு முழு மூச்சுடன் சிம்மநாதம் செய்தனர். ‘ஹரிஹயாநுஜ:’ என்பது விஷ்ணுவின் பெயர் — இந்திரனின் (ஹரிஹயனின்) தம்பி, உபேந்திரன், வாமனாவதாரம்; இந்தி உரை ‘இந்திரனின் தம்பியான பகவான் விஷ்ணு’ என்கிறது. ‘திர்யகாஸ்தாய’ (பக்கவாட்டில் திரும்பி) — கருடன் புறமுதுகிட்டபோதும் விஷ்ணு பக்கவாட்டில் திரும்பிச் சக்கரத்தை ஏவுகிறார்; இந்தி உரை ‘பின்பக்கமாகத் திரும்பி’ என்கிறது. இதுவே விஷ்ணுவின் திறமை — இடரிலும் அவர் இலக்கைக் கைவிடுவதில்லை. ‘முன்பு ராகுவின் தலை போல’ என்ற உவமை பாற்கடல் கடைந்த கதையை நினைவூட்டுகிறது; அங்கே விஷ்ணு சக்கரத்தால் ராகுவின் தலையை வெட்டினார்; ஆகவே இந்த உவமை வடிவ ஒற்றுமையை மட்டுமல்ல, செய்தவரின் ஒற்றுமையையும் காட்டுகிறது. ‘விபீஷணம்’ என்பது இங்கே அடைமொழி — பயங்கரமானது என்று பொருள்; ராவணனின் தம்பியின் பெயர் அல்ல. ‘ஸாது தேவேதி’ (நன்று, தேவனே) என்பது தேவர்களின் வெற்றி முழக்கம்; ‘ஸர்வப்ராணஸமீரித:’ — முழு வலிமையோடு உரத்து எழுப்பப்பட்டது. நாற்பத்து மூன்றாவதில் ‘தன் ஒளியால் வானத்தை ஒளிரச் செய்தவாறு’ — சக்கரத்தின் ஒளி சூரிய மண்டலம் போல வானத்தை ஒளிரச் செய்கிறது.
மாலி கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, சுமாலியும் மால்யவானும் துயரத்தால் வெந்து, படையோடு இலங்கையை நோக்கியே ஓடினர். ஆறுதல் பெற்ற கருடன் முன்போலத் திரும்பி வந்து, சினத்துடன் தன் இறக்கைக் காற்றால் ராக்ஷசர்களை விரட்டினான். சிலருடைய தாமரை போன்ற முகங்கள் சக்கரத்தால் அறுக்கப்பட்டன, சிலருடைய மார்புகள் கதையால் நொறுக்கப்பட்டன, சிலருடைய கழுத்துகள் கலப்பையால் நசுக்கப்பட்டன, சிலருடைய தலைகள் உலக்கைகளால் பிளக்கப்பட்டன, சிலர் வாளால் வெட்டப்பட்டனர், மற்றவர்கள் அம்புகளால் அடிக்கப்பட்டனர் — அந்த ராக்ஷசர்கள் வானத்திலிருந்து கடல்நீரில் விரைந்து விழுந்தனர். நாராயணனும், வில்லிலிருந்து விடுபட்ட இடி போன்ற சிறந்த அம்புகளால், அசைந்து அவிழ்ந்த கேசங்களுடைய இரவில் திரிவோரைப் பிளந்தார் — மின்னலோடு கூடிய பெருமேகம் இடிகளால் பிளப்பது போல. குடைகள் உடைந்து, ஆயுதங்கள் விழுந்து, அம்புகளால் சீரான உடைகள் சிதைந்து, குடல்கள் வெளிவந்து, அச்சத்தால் கண்கள் அலைபாய்ந்த அந்தப் படை மேலும் பித்துப்பிடித்தது போல ஆனது. சிங்கத்தால் வருத்தப்பட்ட யானைகளைப் போல, பழம்பெரும் சிங்கத்தால் (நரசிம்மனால்) நசுக்கப்பட்ட இரவில் திரிவோரின் அலறல்களும், யானைகளின் பிளிறல்களும், ஓட்டத்தின் வேகமும் ஒன்றாயின. ஹரியின் அம்பு வலைகளால் தடுக்கப்பட்டு, தங்கள் அம்பு வலைகளை எய்தவாறு, இரவில் திரிவோர் என்ற கரிய மேகங்கள் காற்றால் தள்ளப்பட்ட கரிய மேகங்களைப் போல ஓடின. சக்கர அடிகளால் தலைகள் அறுக்கப்பட்டு, கதை அடிகளால் உடல்கள் நொறுக்கப்பட்டு, வாள் அடிகளால் இரு துண்டாகப் பிளக்கப்பட்டு, ராக்ஷசத் தலைவர்கள் மலைகளைப் போல விழுந்தனர். தொங்கும் மணிமாலைகளும் குண்டலங்களும் கொண்ட, நீல மேகங்களைப் போன்ற, வீழ்த்தப்பட்ட இரவில் திரிவோரால் அந்தப் பூமி, வீழ்த்தப்பட்ட நீல மலைகளால் மூடப்பட்டது போல இடைவெளியின்றிக் காட்சியளித்தது. இங்கே ஆறு நீண்ட யாப்புச் சுலோகங்கள் (50–55) சர்க்கத்தின் நிறைவை வீரச்சுவையால் நிரப்புகின்றன. விஷ்ணுவின் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் பயன்படுத்தப்பட்டன — சக்கரம், கதை, கலப்பை, உலக்கை, வாள், அம்புகள்; கலப்பையும் உலக்கையும் குறிப்பிடப்படுவது பலராமனின் ஆயுதங்களை நினைவூட்டுகிறது. ‘புராணஸிம்ஹேன’ (பழம்பெரும் சிங்கத்தால்) என்பது விஷ்ணுவின் நரசிம்ம வடிவத்தைக் குறிக்கிறது — இந்தி உரை ‘புராணங்களில் புகழ்பெற்ற நரசிம்ம வடிவம் தாங்கிய ஸ்ரீஹரி’ என்று விளக்குகிறது. ‘த்விவிதாவிபின்னா:’ — வாளால் இரு துண்டாக வெட்டப்பட்டவர்கள். கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘நிபாத்யமானை:’ (வீழ்த்தப்பட்ட) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — இறந்த ராக்ஷசர்கள் விழுந்த நீல மலைகள் போலப் பூமியை மூடுகின்றனர். அச்சுப் பதிப்பில், திறனாய்வுப் பதிப்பின் 7.007.048–049 (‘சக்ரக்ருத்தாஸ்ய…’, ‘கேசிச்சைவாஸினா…’) என்ற இரண்டு சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்புச் சுலோகங்களுக்கு முன்னால் (48–49) அச்சிடப்பட்டுள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ அவை நீண்ட யாப்புச் சுலோகங்களின் நடுவே பின்னால் உள்ளன. நாற்பத்தேழாவதில் ‘முன்போல’ — கருடன் முன்போல நலம் பெற்று மீண்டும் போர் புரிகிறான்; அவனுடைய வலி கணநேரமே. ஐம்பதாவதில் ‘அசைந்து அவிழ்ந்த கேசங்களுடைய’ — ராக்ஷசர்களின் கேசங்கள் காற்றில் சிதறின; ஓடுபவர்களின் நிலை. ஐம்பத்தொன்றாவதில் படையின் அவலநிலையின் ஐவகை வர்ணனை — குடைகள் உடைந்தன, ஆயுதங்கள் விழுகின்றன, உடை சிதைந்தது, குடல்கள் வெளிவந்தன, கண்கள் அச்சத்தால் அலைபாய்கின்றன. ஐம்பத்து மூன்றாவதில் ‘இரவில் திரிவோர் என்ற கரிய மேகங்கள்’ என்ற உருவகம் முந்தைய உவமையை நிறைவு செய்கிறது — சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் ராக்ஷசர்கள் மழை பொழியும் மேகங்கள், முடிவில் காற்றால் சிதறடிக்கப்பட்ட மேகங்கள். இவ்வாறு சர்க்கத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் ஒரே உவமையால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஐம்பத்தைந்தாவதில் ‘நிரந்தரம்’ (இடைவெளியின்றி) — இறந்த ராக்ஷசர்களால் பூமி இடைவெளியின்றி மூடப்பட்டது; இந்தி உரை ‘எள் வைக்கவும் இடம் தெரியவில்லை’ என்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥