சர்க்கம்
மால்யவானின் போரும் தோல்வியும் ராக்ஷசர்கள் பாதாளம் புகுதலும்
மால்யவான் திரும்பி வருதல், விஷ்ணுவைக் கடிந்துரைத்தல், விஷ்ணுவின் மறுமொழி, சக்தி, சூலம், முஷ்டி கொண்ட போர், கருடனின் இறக்கைக் காற்றால் மால்யவானின் தோல்வி, சுமாலி முதலியோர் பாதாளம் புகுதல், நாராயணனின் துதி, குபேரன் இலங்கையில் வசித்தல்
பத்மநாபன் அந்தப் படையைப் பின்னாலிருந்து தாக்கிக்கொண்டிருந்தபோது, கடல் கரையை அடைந்து திரும்புவது போல மால்யவான் திரும்பினான். சினத்தால் கண்கள் சிவந்து, மணிமுடி அசைய, அந்த இரவில் திரிவோன் பத்மநாபனான புருஷோத்தமனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘நாராயணா, பழைமையான க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நீ அறியவில்லை; போர் புரியும் எண்ணமின்றி அஞ்சி ஓடும் எங்களை ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போலக் கொல்கிறாய். தேவர்களின் தலைவனே, புறமுதுகிட்டவனைக் கொல்லும் பாவத்தைச் செய்பவன், அப்படிக் கொன்றவன் சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றாலும் புண்ணியம் செய்தோரின் உலகை அடையமாட்டான். சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவனே, உனக்குப் போரில் நாட்டம் இருந்தால், இதோ நான் நிற்கிறேன்; பார்க்கிறேன், உன் வலிமை எதுவோ அதைக் காட்டு.’ ‘கரையை அடைந்த கடல் போல’ என்ற உவமை — கடல் கரையை அடைந்து திரும்புவது போல, ஓடிக்கொண்டிருந்த மால்யவான் சட்டென்று திரும்பி விஷ்ணுவை எதிர்கொண்டான்; இந்தி உரை ‘பெருங்கடல் தன் கரை வரை சென்று திரும்பியது போல’ என்கிறது. ‘சலன்மௌலி:’ (மணிமுடி அசைய) என்பது சினத்தின் புற அடையாளம் — மணிமுடி நடுங்குகிறது. மால்யவானின் குற்றச்சாட்டு தர்மசாஸ்திரத்தின் விதியைச் சார்ந்துள்ளது — ஓடுபவனைக் கொல்வது க்ஷத்திரியனுக்கு விலக்கப்பட்டது; ஆகவே அவன் விஷ்ணுவை அறத்துக்கு முரணாக நடப்பவர் போலப் பழிக்கிறான். இங்கே முரண்நகை தெளிவாகிறது — வேள்விகளை அழித்த ராக்ஷசனே இப்போது அறத்தை நினைவூட்டுகிறான். ‘இதர:’ — ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல; இந்தி உரை ‘சாதாரண மனிதனைப் போல’ என்கிறது. அவனுடைய அறைகூவல் வீரனுக்கு உரியது — ‘இதோ நான் நிற்கிறேன்’; ஓடுவதில் நாணம், நிலைத்து நிற்பதில் பெருமை. ஐந்தாவதில் ‘யுத்தஶ்ரத்தா’ என்ற சொல் சுவையானது — போரில் நம்பிக்கை, அதாவது ஆர்வம். இந்தக் கேள்வியுடன் ஐந்தாவது சுலோகம் முடிகிறது; விஷ்ணு அடுத்து மறுமொழி தருகிறார்.
மலையைப் போல அசையாமல் நின்ற மால்யவானைக் கண்டு, வலிமை மிக்கவரும் தேவராஜனின் தம்பியுமான விஷ்ணு அந்த ராக்ஷசத் தலைவனிடம் சொன்னார் — ‘உங்களால் அச்சமுற்ற தேவர்களுக்கு நான் அபயத்தையும் ராக்ஷசர்களை அழிப்பதாக வாக்கையும் அளித்திருக்கிறேன்; அதைத்தான் இப்போது நிறைவேற்றுகிறேன். உயிரைக் கொடுத்தாவது தேவர்களுக்குப் பிரியமான செயலை நான் எப்போதும் செய்ய வேண்டும்; ஆகவே ரசாதலத்துக்குச் சென்றாலும் உங்களைக் கொல்வேன்.’ விஷ்ணுவின் மறுமொழியில் அறத்தின் மற்றொரு பக்கம் தெரிகிறது — வாக்கைக் காப்பது. க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் விதியை அவர் மறுக்கவில்லை; ஆனால் தம்முடைய சபதம் அதைவிடக் கனமானது என்கிறார் — தேவர்களுக்கு அளித்த அபயம் ராக்ஷசர்களை முழுமையாக அழிக்காமல் நிறைவேறாது. ‘ரசாதலத்துக்குச் சென்றாலும்’ என்ற சொல் வருங்காலத்தைக் குறிக்கிறது — ராக்ஷசர்கள் பின்னர் பாதாளத்துக்குச் செல்வார்கள், விஷ்ணு அங்கேயும் அவர்களைப் பின்தொடர்வார். ‘உயிரைக் கொடுத்தாவது பிரியமான செயல்’ என்பது அடைக்கலம் புகுந்தோரைக் காக்கும் விரதம் — யுத்த காண்டத்தில் விபீஷணன் அடைக்கலம் புகுந்தபோது சொல்லப்பட்ட ராமனின் விரதமும் இதுவே. இந்தி உரை ‘என் உயிரைக் கொடுத்தாவது எப்போதும் தேவர்களுக்குப் பிரியமான செயலைச் செய்ய வேண்டும்’ என்கிறது. ‘மால்யவந்தமிவாசலம்’ என்ற யமகம் முந்தைய சர்க்கத்திலும் காணப்பட்டது — ராக்ஷசன் மலையைப் போல அசையாமல் நிற்கிறான். ‘தேவராஜாநுஜ:’ (தேவராஜனின் தம்பி) என்பது விஷ்ணுவின் உபேந்திர வடிவத்தை நினைவூட்டுகிறது.
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த, செந்தாமரைக் கண்களுடைய தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரை, கடுஞ்சினமுற்ற ராக்ஷசத் தலைவன் சக்தி ஆயுதத்தால் மார்பில் பிளந்தான். மால்யவானின் கையிலிருந்து விடுபட்ட, மணியோசை போல ஒலித்த அந்தச் சக்தி ஹரியின் மார்பில் மேகத்தில் உள்ள மின்னலைப் போல ஒளிர்ந்தது. பிறகு சக்தி ஏந்தியவனுக்குப் (ஸ்கந்தனுக்குப்) பிரியமான தாமரைக் கண்ணர் அதே சக்தியைப் பிடுங்கி மால்யவானை நோக்கி எறிந்தார். கோவிந்தனின் கையிலிருந்து புறப்பட்ட அந்தச் சக்தி, ஸ்கந்தன் எறிந்தது போல, ராக்ஷசனைத் தேடிக்கொண்டு, அஞ்சன மலையை நோக்கிப் பெரும் எரிநட்சத்திரம் செல்வது போலச் சென்றது. அது முத்தாரங்களின் பளுவால் ஒளிர்ந்த அந்த ராக்ஷசத் தலைவனின் அகன்ற மார்பில், மலைச்சிகரத்தில் இடி விழுவது போல விழுந்தது. அதனால் கவசம் பிளக்கப்பட்ட மால்யவான் ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; மீண்டும் தெளிந்து மலையைப் போல அசையாமல் நின்றான். பிறகு பல முட்கள் பதிக்கப்பட்ட கருவிரும்புச் சூலத்தை எடுத்துத் தேவனின் மார்பின் நடுவே பலமாகத் தாக்கினான். அவ்வாறே போரில் களிப்புற்ற அந்த இரவில் திரிவோன் வாசவனின் தம்பியை முஷ்டியால் அடித்துவிட்டு ஒரு வில்லளவு தூரம் பின்வாங்கினான். அப்போது வானத்தில் ‘நன்று, நன்று!’ என்ற பெரும் ஒலி எழுந்தது; ராக்ஷசன் விஷ்ணுவை அடித்துவிட்டுக் கருடனையும் அடித்தான். போரின் வரிசை மூவகையானது — சக்தி, சூலம், முஷ்டி. முதல் ஆயுதத்தை விஷ்ணு தாமே திருப்பி அனுப்புகிறார் — பகைவனின் ஆயுதமே பகைவனைத் தாக்குவது அவருடைய ஆற்றலின் மேலான அடையாளம். ‘ஶக்திதரப்ரிய:’ என்ற அடைமொழி — சக்தி ஏந்தியவன் ஸ்கந்தன்; அவனுக்குப் பிரியமானவர், அல்லது அவனைப் பிரியமாகக் கொண்டவர்; இந்தி உரை இரண்டு பொருள்களையும் தருகிறது; ஆகவே ‘ஸ்கந்தன் எறிந்தது போல’ என்ற உவமை பொருந்துகிறது. ‘மேகத்தில் உள்ள மின்னல் போல’ — மேகத்தின் மடியில் மின்னல் போல, கருநிற மார்பில் ஒளிரும் சக்தி. மால்யவான் மயங்கியும் மீண்டும் எழுகிறான் — அவனுடைய வீரம் இங்கே ஏற்கப்படுகிறது. ‘தனுர்மாத்ரம்’ — ஒரு வில்லின் நீளமளவு தூரம்; இந்தி உரையில் ‘ஒரு வில்லளவு பின்வாங்கினான்’. பதினேழாவதில் ‘நன்று, நன்று’ என்ற முழக்கம் ராக்ஷசர்களுடையது; இந்தி உரையில் ‘ராக்ஷசர்களின் பெரும் மகிழ்ச்சி முழக்கம்’.
அப்போது சினமுற்ற வைனதேயன் (கருடன்), வலிய காற்று காய்ந்த இலைக் குவியலைத் தள்ளுவது போல, தன் இறக்கைக் காற்றால் அந்த ராக்ஷசனைத் தள்ளினான். பறவைகளின் அரசனுடைய இறக்கைக் காற்றால் தன் மூத்த சகோதரன் விரட்டப்பட்டதைக் கண்டு, சுமாலி தன் படைகளோடு இலங்கையை நோக்கிச் சென்றான். இறக்கைக் காற்றின் வலிமையால் தூக்கியெறியப்பட்ட ராக்ஷசன் மால்யவானும் தன் படையோடு சேர்ந்து, நாணத்தால் சூழப்பட்டவனாக இலங்கைக்குச் சென்றான். இவ்வாறு, தாமரைக் கண்ணனான ராமா, அந்த ராக்ஷசர்கள் ஹரியால் பலமுறை போரில் சிதைக்கப்பட்டு, சிறந்த தலைவர்களை இழந்தவர்களானார்கள். கருடனின் இறக்கைக் காற்று முந்தைய சர்க்கத்திலும் படையை நடுங்கச் செய்தது; இங்கே அதுவே மால்யவானைத் தோற்கடிக்கிறது — விஷ்ணுவின் வாகனமும் அவருடைய பணியில் துணைபுரிகிறது. ‘காய்ந்த இலைக் குவியல் போல’ என்ற உவமை ராக்ஷசனின் லேசான தன்மையைக் காட்டுகிறது — பெரும் வலிமையுடையவனாக இருந்தும் கருடனின் முன் அவன் காய்ந்த இலை போன்றவன். ‘நாணத்தால் சூழப்பட்டவனாக’ என்பது மால்யவானின் நாணம் — அவன் உயிரோடிருக்கிறான், ஆனால் தோற்றுவிட்டான்; இந்தி உரை ‘நாணமுற்று’ என்கிறது. ‘பூர்வஜம்’ (மூத்தவனை) — சுமாலி தன் மூத்த சகோதரன் மால்யவானைக் காண்கிறான். ‘பஹுஶ:’ (பலமுறை) என்ற சொல்லால், ஒரே போர் மட்டுமல்ல, பல போர்கள் நடந்தன, எல்லாவற்றிலும் ராக்ஷசர்கள் தோற்றனர் என்பது குறிக்கப்படுகிறது; இந்தி உரை ‘பலமுறை போர் நடந்தது’ என்கிறது. ‘ஹதப்ரவரநாயகா:’ — அவர்களுடைய சிறந்த தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; ஆகவே படை ஆதரவற்றதானது. இங்கே அகஸ்தியர் ராமனை ‘தாமரைக் கண்ணனே’ என்று விளிக்கிறார்; இது முன்பு விஷ்ணுவின் அடைமொழியாக இருந்தது — ராமனும் விஷ்ணுவும் ஒன்றே என்பது நுட்பமாகக் குறிக்கப்படுகிறது.
வலிமையால் வருத்தப்பட்டு, விஷ்ணுவை எதிர்த்துப் போரிட முடியாமல், அவர்கள் இலங்கையை விட்டுத் தங்கள் மனைவியரோடு பாதாளத்தில் வசிக்கச் சென்றனர். ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, புகழ்பெற்ற வீரமுடைய அவர்கள் ராக்ஷசன் சுமாலியை அடைந்து, சாலகடங்கடையின் வம்சத்தில் நிலைபெற்றனர். ‘உன்னால் கொல்லப்பட்டவர்களோ புலஸ்தியர் வம்சத்தவரான ராக்ஷசர்கள்; சுமாலி, மால்யவான், மாலி, அவர்களுக்கு முன்னால் சென்றவர்கள் — இந்தப் பேறுபெற்றவர்கள் அனைவரும் ராவணனைவிட வலிமை மிக்கவர்களாக இருந்தனர். தேவர்களின் பகைவர்களும் தேவர்களுக்கு முள்ளானவர்களுமான ராக்ஷசர்களைச் சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய நாராயண தேவனைத் தவிர வேறு யாரும் கொல்ல முடியாது. நான்கு கைகளுடைய, என்றுமுள்ள தேவனான நாராயணன் நீரே; ராக்ஷசர்களைக் கொல்லத் தோன்றியவர், வெல்லப்பட முடியாதவர், பிரபு, அழிவற்றவர். அறத்தின் ஒழுங்கு அழியும்போதெல்லாம், காலந்தோறும், உயிர்களைக் காப்பவரும் அடைக்கலம் புகுந்தோரிடம் அன்புடையவருமான நீர் கள்வர்களைக் (தீயோரைக்) கொல்லத் தோன்றுகிறீர்.’ இங்கே அகஸ்தியர் நான்காவது சர்க்கத்தில் ராமன் கேட்ட கேள்விக்கு ஒரு பகுதி விடை தருகிறார் — ‘அவர்கள் வலிமை மிக்கவர்களாக இருந்தனரா?’ என்ற கேள்விக்கு, ‘ஆம், ராவணனைவிடவும்’ என்பது விடை. இருபத்து நான்காவதில் ‘பௌலஸ்த்யா:’ (புலஸ்தியர் வம்சத்தவர்) என்ற குறிப்பு விந்தையானது — சுமாலி முதலியோர் சாலகடங்கடையின் வம்சத்தவர், புலஸ்தியர் வம்சத்தவர் அல்லர்; இருந்தும் அச்சுப் பதிப்பில் ‘உன்னால் கொல்லப்பட்டவர்களோ புலஸ்தியர் வம்சத்தவரான ராக்ஷசர்கள்’ என்ற வரி ராவணன் முதலியோரைக் குறிக்கிறது; அதன்பின் சுமாலி முதலியோரோடு ஒப்பீடு வருகிறது. இது ஆறு அடிகள் கொண்ட சுலோகம். பிறகு அகஸ்தியர் ராமனின் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் — ‘நாராயணன் நீரே’; இவ்வாறு முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் வந்த விஷ்ணுவின் பராக்கிரமம் ராமனுடைய பராக்கிரமமே. இருபத்தேழாவதில் அவதாரக் கொள்கை தெளிவாகிறது — அறத்தின் ஒழுங்கு அழியும்போது பகவான் தீயோரைக் கொல்லக் காலந்தோறும் தோன்றுகிறார்; இந்தச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இது கீதையின் ‘யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய’ என்ற வாக்கியத்தை நினைவூட்டுகிறது. ‘அடைக்கலம் புகுந்தோரிடம் அன்புடையவர்’ என்பது ராமனின் புகழ்பெற்ற அடைமொழி.
‘மன்னவனே, ராக்ஷசர்களின் தோற்றம் முழுவதையும் இன்று நான் உள்ளபடியே உனக்குச் சொன்னேன். ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, இனி மைந்தனோடு கூடிய ராவணனின் ஒப்பற்ற பிறப்பையும் ஆற்றலையும் முழுவதுமாகக் கேள்.’ விஷ்ணுவின் அச்சத்தால் வருந்திய அந்த ராக்ஷசன் சுமாலி, மக்களோடும் பேரர்களோடும் கூடி, வலிமையுடன், நீண்ட காலம் ரசாதலத்தில் திரிந்தான்; அதன்பிறகுதான் செல்வத் தலைவன் (குபேரன்) இலங்கையில் வசித்தான். நீண்ட யாப்பிலான இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் நிறைவுக்கான பாலம் — முந்தைய கதை முடிந்தது, ராவணனின் கதை தொடங்குகிறது. இவ்வாறு மூன்றாவது சர்க்கத்தில் குபேரன் இலங்கையில் வசித்ததைப் பற்றி வந்த குறிப்பு இங்கே நிறைவடைகிறது — இலங்கை எப்படி வெறுமையானது என்பது தெளிவாகிறது. இரண்டு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥