சர்க்கம்
ராவணன் முதலியோரின் பிறப்பும் கோகர்ணத்தில் தவமும்
சுமாலியின் கவலை, கைகசியை விஶ்ரவஸிடம் அனுப்புதல், கொடிய வேளையின் பயன், தசக்ரீவன், கும்பகர்ணன், சூர்ப்பணகை, விபீஷணன் ஆகியோரின் பிறப்பு, தாயின் தூண்டுதல், கோகர்ணத்தில் தவம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் விஷ்ணுவின் அச்சத்தால் சுமாலி மக்களோடும் பேரர்களோடும் ரசாதலத்துக்குள் புகுந்தான்; இலங்கையில் செல்வத் தலைவன் குடியேறினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அகஸ்தியர் கதையை மீண்டும் தொடங்குகிறார் — சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு அந்தச் சுமாலி ரசாதலத்திலிருந்து வெளிவந்து மனிதர் உலகம் முழுவதும் திரிந்தான். அவனுடைய உருவத்தையும் கவி வர்ணிக்கிறார் — அவன் நீல மேகம் போன்ற நிறமுடையவன், புடம்போட்ட பொன்னாலான குண்டலங்களை அணிந்தவன். அவன் தன் மகளான கன்னியையும் உடன் அழைத்துச் சென்றான்; அவள் தாமரை இல்லாமல் நிற்கும் திருமகளைப் போல விளங்கினாள் — அதாவது லக்ஷ்மிக்கு நிகரான அழகுடையவள், ஆனால் கணவன் இல்லாதவள். இவ்வாறு பூமியில் திரிந்துகொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசத் தலைவன், புஷ்பக விமானத்தில் சென்றுகொண்டிருந்த செல்வத் தலைவனைக் கண்டான். குபேரன் அப்போது தன் தந்தையும் புலஸ்தியரின் மகனுமான பெருமைமிக்க விஶ்ரவஸைக் காணச் சென்றுகொண்டிருந்தான். அவன் தேவர்களைப் போலவும் தீயைப் போலவும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தான். அவனைக் கண்டு வியப்படைந்த சுமாலி மனிதர் உலகிலிருந்து மீண்டும் ரசாதலத்துக்குள் புகுந்து சிந்தித்தான் — ‘எதைச் செய்தால் ராக்ஷசர்களான நமக்கு நன்மை உண்டாகும்? நாம் எப்படி மீண்டும் வளர்ச்சி அடைவோம்?’ கவி அவனைப் ‘பேரறிவாளன்’ என்று சிறப்பிக்கிறார், ஏனெனில் அவனுடைய சிந்தனை தொலைநோக்குடையது. விஷ்ணுவால் தோற்கடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் வலிமையால் மீண்டும் எழ முடியாது; ஆகவே அவன் வம்சம் வளர்வதற்கான வழியைத் தேடுகிறான். குபேரனின் செல்வத்தைக் கண்டு அவன் மனத்தில் பொறாமையும் நம்பிக்கையும் ஒருசேரத் தோன்றின. பிறகு அவன் கைகசி என்ற தன் மகளைப் பெயர் சொல்லி அழைத்துப் பேசத் தொடங்கினான். இந்தக் கணத்திலேயே ராவணனின் கதைக்கு வித்து ஊன்றப்படுகிறது — இந்தச் சிந்தனையிலிருந்தே கைகசியை அனுப்புவதும், தசக்ரீவனின் பிறப்பும், இலங்கையைப் பறிப்பதும் வரிசையாகத் தொடர்கின்றன.
சுமாலி கன்னியை விளித்துச் சொன்னான் — ‘மகளே, உன்னை மணம் செய்துகொடுக்கும் காலம் வந்துவிட்டது; உன் இளமையும் கடந்துகொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் மறுத்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால் சிறந்த மணமகன்கள் உன்னை ஏற்க முன்வருவதில்லை. அறவழிச் சிந்தனையுடைய நாங்கள் அனைவரும் உனக்காகப் பலவாறு முயன்றோம்; ஏனெனில் நீ எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்த சாட்சாத் திருமகள் போன்றவள்; ஆகவே உனக்கு ஏற்ற மணமகனும் அத்தகையவனாகவே இருக்க வேண்டும்.’ பிறகு அவன் கன்னியின் தந்தைக்குரிய துயரத்தைப் பொதுவான சொற்களில் வர்ணிக்கிறான் — ‘மதிப்பை விரும்பும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் கன்னிக்குத் தந்தையாக இருப்பது துயரமே; ஏனெனில் எந்த ஆண், எத்தகையவன் கன்னியை மணப்பான் என்பது முன்கூட்டியே தெரிவதில்லை. கன்னி தாயின் குலம், தந்தையின் குலம், எந்தக் குலத்துக்குக் கொடுக்கப்படுகிறாளோ அந்தக் குலம் — இந்த மூன்று குலங்களையும் எப்போதும் ஐயத்தில் நிறுத்தியவாறு இருக்கிறாள்.’ இந்தச் சுலோகம் உலக நடைமுறை பற்றிய ஒரு பொன்மொழி போலப் பிரசித்தமானது. பிறகு அவன் தெளிவாக ஆணையிடுகிறான் — ‘ஆகவே நீ பிரஜாபதியின் குலத்தில் தோன்றிய, முனிவர்களில் சிறந்த, புலஸ்தியரின் மகனான விஶ்ரவஸை அணுகு; நீயே அவரைக் கணவனாகத் தேர்ந்தெடு. அவரிடமிருந்து உனக்கு, சூரியனுக்கு நிகரான இந்தச் செல்வத் தலைவனைப் போன்ற ஒளிமிக்க மைந்தர்களே பிறப்பார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.’ சுமாலியின் நோக்கம் தெளிவானது — குபேரனைப் போன்ற மைந்தர்கள் ராக்ஷசக் குலத்துக்கு வலிமையாவார்கள். தந்தையின் மீதான மதிப்பால் கைகசி அந்தச் சொல்லை ஏற்று, விஶ்ரவஸ் தவம் செய்துகொண்டிருந்த இடத்துக்குச் சென்று நின்றாள். தந்தையின் சொல்லில் அன்பும், சமூகக் கவலையும், குபேரனைப் போன்ற மகனைப் பெறும் ஆசையும் கலந்து காணப்படுகின்றன; கன்னியிடம் தந்தைப் பற்று தெரிகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராக்ஷசனாக இருந்தும் சுமாலி கன்னிகாதானத்தின் அறத்தை அறிந்திருக்கிறான்; தன்னை ‘அறவழிச் சிந்தனையுடையவன்’ என்றும் சொல்லிக்கொள்கிறான். அவனுடைய அறிவுரை இருவகையானது — ஒருபுறம் பொதுவான உலக அறம், மறுபுறம் ராக்ஷச வம்சத்தின் தன்னலம். கன்னியும் ஆராய்வதில்லை; தந்தையின் சொல்லையே சான்றாகக் கொள்கிறாள். இவ்வாறு தந்தையின் ஆணையும் கன்னி அதைப் பணிவதும் கதையின் அடுத்த பகுதியை நகர்த்துகின்றன.
ராமா, அதே நேரத்தில் புலஸ்தியரின் மகனான அந்தணர் விஶ்ரவஸ் மாலை வேளையில் அக்கினிஹோத்திரம் செய்துகொண்டிருந்தார்; மூன்று அக்கினிகளோடு அவர் தாமே நான்காவது அக்கினியைப் போல ஒளிர்ந்தார். தந்தையின் மீதான மதிப்பால், அது கொடிய சந்தி வேளை என்பதைச் சிந்திக்காமல், கைகசி அவர் முன்னால் சென்று, முனிவரின் பாதங்களில் பார்வையைப் பதித்துத் தலைகுனிந்து நின்றாள். அந்த அழகி நாணத்தால் கால் கட்டைவிரலின் நுனியால் தரையில் மீண்டும் மீண்டும் கீறிக்கொண்டிருந்தாள். அழகிய இடையும் முழுநிலவு போன்ற முகமும் உடையவளாகத் தன் ஒளியால் ஒளிர்ந்த அவளைக் கண்டு, மிகவும் பெருந்தன்மையுடைய முனிவர் சொன்னார் — ‘நல்லவளே, நீ யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய்? உனக்கு என்ன காரியம், எதற்காக வந்தாய்? அழகியே, உண்மையைச் சொல்.’ இங்கே பதினேழாவது சுலோகம் ‘சொன்னார்’ என்பதோடு கேள்வியைத் தொடங்குகிறது; பதினெட்டாவது ஒரு பாதியிலேயே அதை நிறைவு செய்கிறது. அந்தக் கன்னி கைகூப்பிச் சொன்னாள் — ‘முனிவரே, உம்முடைய சொந்த ஆற்றலாலேயே என் எண்ணத்தை நீர் அறியலாம். ஆனால் பிரம்மரிஷியே, தந்தையின் ஆணைப்படி வந்த கைகசி என்று என்னை அறிவீராக; மீதியை நீரே அறியலாம்.’ பெண்களுக்கே உரிய நாணத்தால் அவள் தன் விருப்பத்தை வாய்விட்டுச் சொல்லவில்லை. முனிவர் தியானத்தில் ஆழ்ந்து இவ்வாறு சொன்னார் — ‘நல்லவளே, உன் மனத்திலுள்ள காரணத்தை நான் அறிந்தேன். மதயானை போன்ற நடையுடையவளே, நீ என்னிடமிருந்து மைந்தர்களை விரும்புகிறாய். ஆனால் கொடிய வேளையில் நீ என்னை அணுகியதால், எத்தகைய மைந்தர்களைப் பெறுவாய் என்பதைக் கேள் — கொடியவர்களையும், கொடிய உருவமுடையவர்களையும், கொடியவர்களோடு உறவாட விரும்புபவர்களையும், கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களையுமே பெறுவாய்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அவள் வணங்கிச் சொன்னாள் — ‘பகவானே, பிரம்மத்தை உரைப்பவரான உம்மிடமிருந்து இத்தகைய மிகக் கொடிய ஒழுக்கமுடைய மைந்தர்களை நான் விரும்பவில்லை; எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.’ கன்னியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட முனிவர்களில் சிறந்த விஶ்ரவஸ், முழுநிலவு ரோகிணியிடம் பேசுவது போலக் கைகசியிடம் மீண்டும் சொன்னார் — ‘அழகிய முகமுடையவளே, உன் கடைசி மகனாக எவன் பிறப்பானோ அவன் என் வம்சத்துக்கு ஏற்ற தர்மாத்மாவாக இருப்பான்; இதில் ஐயமில்லை.’ இங்கே காலத்தின் தாக்கமே கதையின் மையம் — சந்தி வேளை அக்கினிஹோத்திரத்துக்கான நேரம்; அப்போது காம எண்ணத்துடன் அணுகுவது குற்றமாகிறது. முனிவரின் சொல் சாபம் அல்ல, காலத்தின் பயனைக் கூறுவதே; இருந்தும் வேண்டப்பட்டதும் அவர் அருளையும் வழங்குகிறார். இவ்வாறு ராவணனின் கொடுமைக்கும் விபீஷணனின் அறத்துக்கும் மூலம் பிறப்புக்கு முன்பே குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. கைகசியின் பணிவு, கட்டைவிரலால் தரையைக் கீறுதல், தலைகுனிந்து நிற்றல் ஆகியவை அவளுடைய நாணத்தைக் குறிக்கின்றன; ‘முழுநிலவு ரோகிணியிடம் போல’ என்ற உவமை முனிவரின் மகிழ்ச்சியையும் இனிமையையும் காட்டுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியில் மூன்று பகுதிகள் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன. முதலாவது — கன்னியின் வருகை; அங்கே அவள் தந்தையின் ஆணையைப் பணிந்து, காலத்தின் குற்றத்தை அறியாதிருக்கிறாள். இரண்டாவது — முனிவரின் தியானமும் சொல்லும்; அங்கே அவர் தவ வலிமையால் அவளுடைய நோக்கத்தை அறிகிறார், வேளையின் குற்றத்தால் மைந்தர்கள் கொடியவர்களாக இருப்பார்கள் என்று சொல்கிறார். மூன்றாவது — கன்னியின் வேண்டுதலும் முனிவரின் அருளும்; அதனால் விபீஷணனின் பிறப்பு உறுதியாகிறது. ‘தாருண’ (கொடிய) என்ற சொல் ஒரே சுலோகத்தில் மூன்று முறை வருகிறது — கொடியவர்கள், கொடிய உருவமுடையவர்கள், கொடியவர்களோடு உறவாட விரும்புபவர்கள் — இதனால் அச்சத்தின் அடர்த்தி கூடுகிறது. முனிவர் அவளை ‘நல்லவளே’, ‘அழகியே’, ‘அழகிய இடையுடையவளே’, ‘அழகிய முகமுடையவளே’ என்று அன்பான விளிகளால் அழைக்கிறார்; ஆகவே அவர் சொல்லில் சினம் இல்லை, உண்மையைச் சொல்வது மட்டுமே. தவசியின் சொல் காலத்தால் நியமிக்கப்படுகிறது; இருந்தும் கருணையால் அதைச் சிறிது மாற்ற முடியும் என்பதை இந்த உரையாடல் காட்டுகிறது. மேலும், கைகசி தானே கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்க வந்தது தந்தையின் அறிவுரையைப் பின்பற்றியதே; அவள் முனிவரை வேண்டுவதில்லை, நிற்கிறாள் மட்டுமே; முனிவரே கேள்வி கேட்கிறார். அவளுடைய விடையும் சாமர்த்தியமானது — ‘உம்முடைய சொந்த ஆற்றலால் அறியலாம்’ என்று சொல்லி அவள் முனிவரின் தவ வலிமையைப் புகழ்கிறாள்; தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தாமல் காக்கிறாள். இதனால் அவளுடைய அறிவும் பணிவும் இரண்டுமே வெளிப்படுகின்றன.
ராமா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தக் கன்னி சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு அருவருப்பான, மிகக் கொடிய ராக்ஷச உருவமுடைய ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அவனுடைய உருவத்தைக் கவி வர்ணிக்கிறார் — அவன் பத்துக் கழுத்துகளுடையவன், பெரிய கோரைப்பற்களுடையவன், கரிய மைக்குவியல் போன்றவன், செம்பு நிற உதடுகளுடையவன், இருபது கைகளுடையவன், பெரிய வாயுடையவன், ஒளிரும் கேசமுடையவன். அவன் பிறந்தவுடனேயே, வாயில் தீப்பிழம்புகளைக் கொண்ட நரிகளும் பிற ஊனுண்ணிகளும் இடப்புறமாக வட்டமிட்டன. இந்திர தேவன் இரத்த மழை பொழிந்தான், மேகங்கள் கடுமையான ஒலியுடன் முழங்கின, சூரியன் ஒளிரவில்லை, பெரும் எரிநட்சத்திரங்கள் பூமியில் விழுந்தன. பூமி நடுங்கியது, மிகக் கொடிய காற்றுகள் வீசின, கலக்க முடியாத ஆறுகளின் தலைவனான கடலும் கலங்கியது. இந்தத் தீய அறிகுறிகள் உலகுக்கு வரப்போகும் துன்பத்தைக் குறிக்கின்றன. பிறகு பிதாமகனுக்கு நிகரான தந்தை விஶ்ரவஸ் அவனுக்குப் பெயர் சூட்டினார் — ‘இவன் பத்துக் கழுத்துகளுடன் பிறந்தான்; ஆகவே தசக்ரீவன் என்று புகழ்பெறுவான்.’ அவனுக்குப் பிறகு பெரும் வலிமையுடைய கும்பகர்ணன் பிறந்தான்; அவனுடைய உடலளவைவிடப் பெரிய அளவு இந்த உலகில் இல்லை. பிறகு விகாரமான முகமுடைய சூர்ப்பணகை என்ற மகள் பிறந்தாள்; கைகசியின் கடைசி மகனாகத் தர்மாத்மாவான விபீஷணன் பிறந்தான். அந்த மகாத்மா பிறந்தபோது வானத்திலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது, வானில் தேவர்களின் துந்துபிகள் முழங்கின, ஆகாயத்தில் ‘நன்று, நன்று!’ என்ற சொல் கேட்டது — இந்த முப்பத்தாறாவது சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் (ஆறு அடிகளால்) அமைந்தது. பிறகு பேராற்றல் கொண்டவர்களும் உலகைக் கலக்குபவர்களுமான கும்பகர்ணனும் தசக்ரீவனும் அந்தப் பெருங்கானகத்தில் வளர்ந்தனர். கும்பகர்ணன் மதிமயங்கியவனாக, எப்போதும் திருப்தியடையாதவனாக, அறத்தை நேசிக்கும் மகரிஷிகளைத் தின்றுகொண்டு மூவுலகங்களிலும் திரிந்தான். விபீஷணனோ தர்மாத்மாவாக, எப்போதும் அறத்தில் நிலைத்தவனாக, வேதம் ஓதுவதில் ஈடுபட்டு, அளவான உணவுடன், புலன்களை வென்றவனாக வாழ்ந்தான். தசக்ரீவனின் பிறப்பில் தீய அறிகுறிகள், விபீஷணனின் பிறப்பில் மலர்மழை — இந்த நேர் எதிர்நிலையால் கவி இரு சகோதரர்களின் வருங்காலப் பாதையை முன்பே குறிப்பிடுகிறார். முனிவரின் சொல் எழுத்துக்கு எழுத்து உண்மையானது — முதல் மூவர் கொடியவர்கள், கடைசி மகன் தர்மாத்மா. தசக்ரீவனின் உருவ வர்ணனையில் ஒவ்வோர் அடைமொழியும் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது — பத்துக் கழுத்துகள், இருபது கைகள், பெரிய வாய், ஒளிரும் கேசம், செம்பு நிற உதடுகள். தீய அறிகுறிகளின் வர்ணனையும் வரிசையாகப் பூமி, வானம், கடல் ஆகியவற்றின் கலக்கத்தைக் காட்டுகிறது — நரிகளும் ஊனுண்ணிகளும் பூமியில்; இரத்த மழை, மேக முழக்கம், சூரியன் ஒளியிழத்தல், எரிநட்சத்திரங்கள் வானத்தில்; நிலநடுக்கமும் காற்றுகளும் எங்கும்; கடலின் கலக்கம் இறுதியில். ‘கலக்க முடியாதது கலங்கியது’ என்ற முரணால் கவி தீய அறிகுறியின் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறார். கும்பகர்ணனைப் பற்றிய ‘எவனுடைய அளவைவிடப் பெரிய அளவு இங்கு இல்லையோ’ என்ற கூற்று அவனுடைய மிகப்பெரிய உடலைக் குறிக்கிறது; இது யுத்த காண்டத்திலும் வர்ணிக்கப்பட்டது. சூர்ப்பணகையின் ‘விகாரமான முகமுடையவள்’ என்ற அடைமொழியே ஆரண்ய காண்டத்தின் கதையை நினைவூட்டுகிறது. விபீஷணனின் மூன்று குணங்கள் — அறத்தில் நிலைத்தல், வேதம் ஓதுதல், புலனடக்கம் — அவன் பின்னர் ராமன் பக்கம் சேர்வதை முன்பே நியாயப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு நான்கு மக்கள் வரிசையாகப் பிறந்தனர் — தசக்ரீவன், கும்பகர்ணன், சூர்ப்பணகை, விபீஷணன். அவர்களில் மூவர் ராக்ஷச இயல்புடையவர்கள், ஒருவன் மட்டுமே தர்மாத்மா. இந்த வேறுபாடு தாயின் கால குற்றத்தாலும் தந்தையின் அருளாலும் உண்டானது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். உத்தர காண்டத்தின் இந்தப் பகுதியின் நோக்கமும் இதுவே — ராமனால் கொல்லப்பட்ட ராவணனின் மூலத்தைச் சொல்வது; அதனால் அவனுடைய வலிமைக்கான காரணம் அறியப்படும்.
பிறகு சிறிது காலத்துக்குப் பின், செல்வத் தலைவனான வைஶ்ரவண தேவன் புஷ்பக விமானத்தில் தந்தையைக் காண அங்கே வந்தான். ஒளியால் சுடர்விடுவது போலிருந்த அவனைக் கண்டு, ராக்ஷசியான கைகசி தசக்ரீவனை அணுகிச் சொன்னாள் — ‘மகனே, ஒளியால் சூழப்பட்ட உன் சகோதரன் வைஶ்ரவணனைப் பார். சகோதரன் என்ற நிலையில் சமமாக இருந்தும், நீ எப்படி இருக்கிறாய் என்று உன்னையே பார். அளவிட முடியாத பராக்கிரமமுடைய தசக்ரீவா, நீயும் வைஶ்ரவணனுக்கு நிகரானவனாகும்படி முயற்சி செய்.’ தாயின் சொல்லில் பொறாமை தெளிவாகிறது — சக்களத்தியின் மகனுடைய செல்வத்தைக் கண்டு அவள் தன் மகனைத் தூண்டுகிறாள். தாயின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆற்றல் மிக்க தசக்ரீவன் ஒப்பற்ற ஆத்திரம் கொண்டான்; அப்போதே சபதமும் செய்தான் — ‘அம்மா, உனக்கு உண்மையாகவே உறுதியளிக்கிறேன்; வலிமையால் நான் சகோதரனுக்கு நிகரானவனாகவோ அவனைவிட மேலானவனாகவோ ஆவேன்; உன் உள்ளத்தில் உள்ள வேதனையை விடு.’ பிறகு அதே சினத்தால் தூண்டப்பட்டு, தம்பியரோடு கூடிய தசக்ரீவன் அரிய செயலைச் செய்ய விரும்பித் தவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தினான். ‘தவத்தாலேயே என் விருப்பத்தை அடைவேன்’ என்று உறுதி பூண்டு, தன் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக அவன் மங்கலமான கோகர்ண ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். அங்கே கடும் பராக்கிரமமுடைய அந்த ராக்ஷசன் தம்பியர் இருவரோடும் ஒப்பற்ற தவம் புரிந்து, பெருமானான பிதாமகனை மகிழ்வித்தான்; மகிழ்ந்த பிதாமகன் அவனுக்கு வெற்றி தரும் வரங்களை அளித்தார். இந்தக் கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. இங்கே தாயின் பொறாமையும் மகனின் ஆத்திரமுமே ராவணனின் வரப்போகும் பராக்கிரமம் அனைத்துக்கும் மூலம். அவனுடைய தவமும் வீடுபேற்றுக்காகவோ அறத்துக்காகவோ அல்ல, சகோதரனை மிஞ்சுவதற்காகவே தொடங்கப்பட்டது. எத்தகைய தவம், என்ன வரங்கள் என்ற விவரம் அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும். கைகசியின் சொல்லில் ‘பார்’ என்ற வினைச்சொல் இருமுறை வருகிறது — சகோதரனைப் பார், உன்னையே பார் — இதனால் ஒப்பீடு கூர்மையாகிறது. தசக்ரீவனின் சபதத்தில் ‘சகோதரனுக்கு நிகராகவோ மேலாகவோ’ என்ற சொல் அவனுடைய பேராசையைக் குறிக்கிறது. கோகர்ணம் ஒரு புனிதத் தீர்த்தம், அங்கே பலர் தவம் செய்தனர்; அங்கேயே ராக்ஷசர்களும் தவம் புரிகின்றனர் என்பது சிறப்பு. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ராவணனின் பிறப்பிலிருந்து தவத்தின் தொடக்கம் வரை கதையை நடத்திச் செல்கிறது. சுமாலியின் கவலை, கைகசியின் வருகை, முனிவரின் சொல், மைந்தர்களின் பிறப்பு, தாயின் தூண்டுதல், மகனின் சபதம் — இவை அனைத்தும் ஒரே சங்கிலியின் கண்ணிகள். இறுதியில் வரம் பெற்றது சுருக்கமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது மட்டுமே, விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை; அதன் விரிவு பத்தாவது சர்க்கத்தில்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥