॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 57

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் திரும்பி வருதலும் வானரர்களோடு சேர்தலும்

வானக்கடல் என்ற உருவகம், மேகங்களில் புகுதலும் வெளிவருதலும், மகேந்திர மலையைக் காணுதலும் முழக்கமும், ஜாம்பவானின் ஊகம், வானரர்களின் மகிழ்ச்சி, ‘சீதை காணப்பட்டாள்’ என்ற அறிவிப்பு, அங்கதனின் புகழுரை

பெரும் வேகமுடைய அனுமன், சிறகுள்ள மலையைப்போலப் பாய்ந்து, களைப்பின்றி, வானத்தையே கடலாகக் கருதி நீந்திச் சென்றான். கவி வானத்தைக் கடலாக உருவகிக்கிறார் — அந்த வானக்கடலில் நாகர்களும் யக்ஷர்களும் கந்தர்வர்களும் மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் போல; சந்திரன் ஆம்பல் மலர், சூரியன் காரண்டவப் பறவை; திஷ்யமும் சிரவணமும் இரு காதம்ப அன்னங்கள்; மேகங்கள் பாசியும் பசும்புல்வெளியும்; புனர்வசு பெரிய மீன்; செவ்வாய் எனும் லோஹிதாங்கன் பெரிய முதலை; ஐராவதம் பெரிய தீவு; சுவாதி விளையாடும் அன்னம்; காற்றுத் திரள்கள் அலைக்கூட்டங்கள்; சந்திரனின் கதிர்கள் குளிர்ந்த நீர். இத்தகைய வானக்கடலை அவன் களைப்பின்றிக் கடந்தான். அவன் வானத்தை விழுங்குவதுபோலவும், விண்மீன்களின் தலைவனான சந்திரனைக் கீறுவதுபோலவும், விண்மீன்களோடும் சூரிய மண்டலத்தோடும் கூடிய வானத்தைக் கவர்ந்து செல்வதுபோலவும் கரையற்ற அந்தக் கடலில் மூழ்கிச் சென்றான். அனுமன் மேகக் கூட்டங்களை இழுத்துச் செல்வதுபோலச் செல்கிறான். வெளிர், செம்மை, நீலம், மஞ்சிஷ்டச் சிவப்பு, பச்சை நிறங்களுடைய பெரிய மேகங்கள் அங்கே ஒளிர்ந்தன. மேகக் கூட்டங்களுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் புகுந்தும் வெளிவந்தும், அவன் ஒளிர்ந்தும் மறைந்தும் தோன்றும் சந்திரனைப்போலக் காணப்படுகிறான். பலவகை அடர்ந்த மேகங்களுக்குள் சென்ற, வெண்ணிற ஆடையுடைய அந்த வீரன், தோன்றியும் மறைந்தும் தெரியும் உடலுடன் வானில் சந்திரனைப்போல விளங்குகிறான். வானில் கருடனைப்போலப் பறக்கும் அந்த வாயுமைந்தன் மேகத் திரள்களைக் கிழித்துக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டு ஒளிர்ந்தான். இங்கே முழு உருவகமும் கடலின் ஒவ்வோர் உறுப்பையும் வானத்தின் ஓர் உறுப்போடு இணைக்கிறது — இது சுந்தர காண்டத்தின் புகழ்பெற்ற உறுப்புடை உருவக அணி (சாவயவ ரூபகம்). கடலைக் கடக்கும் அனுமன் வானத்தையும் கடலாகவே காண்கிறான் — அவன் பார்வையில் இரண்டும் ஒன்றே. திஷ்யம், சிரவணம், புனர்வசு, சுவாதி என்ற விண்மீன்களின் பெயர்கள் ஜோதிட அறிவைக் காட்டுகின்றன. மேகங்களுக்குள் புகுந்தும் வெளிவந்தும் செல்லும் அனுமனுக்குச் சந்திரன் உவமை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — சந்திரன் மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டும் ஒளிர்ந்தும் இருப்பதுபோல அவனும். ‘தவளாம்பர:’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையதுபோல் உள்ளது — வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவன், வெண்ணிற வானில் இருப்பவன். இந்தப் பகுதி அனுமனின் மகிழ்ச்சியான மனத்தின் பிரதிபலிப்பு — போகும்போது அவன் மனத்தில் கவலை இருந்தது, இப்போதோ விளையாடுவதுபோல வானில் உலவுகிறான். இந்த உருவகத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், வானத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளும் நீரிலுள்ள ஒரு பொருளோடு ஒப்புமை பெறுகிறது — சந்திரன் வெண்ணிற ஆம்பல் போலவும், சூரியன் பொன்னிறக் காரண்டவம் போலவும், விண்மீன்கள் நீர்ப்பறவைகள் போலவும், மேகங்கள் பசும்பாசி போலவும், கோள்கள் மீன்களும் முதலைகளும் போலவும், ஐராவத யானை தீவு போலவும் உள்ளன. இவ்வாறு வானம் முழுவதும் உயிர்ப்புள்ள நீர்நிலையாகிறது. அனுமன் அதில் ‘களைப்பின்றி’ இருக்கிறான் — இந்தச் சொல் இருமுறை வருகிறது; அதனால் போகும்போது இருந்த உழைப்புக்கும் திரும்பும்போது உள்ள இலகுவுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு சுட்டப்படுகிறது. பணி நிறைவேறியதால் மனம் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது, உடலும் இலகுவாக உள்ளது. மேகங்களின் ஐந்து நிறங்கள் — வெளிர், செம்மை, நீலம், மஞ்சிஷ்டச் சிவப்பு, பச்சை — மாலைநேர வானத்தின் சித்திரத்தைத் தருகின்றன. இந்த மேகங்களில் அனுமன் புகுவதும் வெளிவருவதும் தோன்றுதல்-மறைதல் விளையாட்டுப் போன்றது.

மேகத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற பெருங்குரலுடைய அவன், பெருமுழக்கம் செய்துகொண்டு — முதன்மையான ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, தன் பெயரை அறிவித்து, நகரைக் கலங்கச் செய்து, ராவணனை வருத்தி, பெருவீரர்களை நசுக்கி, வைதேகியை வணங்கிய அந்தப் பெருந்தேஜஸுடையவன் — மீண்டும் கடலின் நடுவே வந்தான். வீரமுடைய அவன் மலைகளின் அரசனான சுநாபனாகிய மைநாகத்தைத் தொட்டு, நாணிலிருந்து விடுபட்ட நாராச அம்பைப்போலப் பெரும் வேகத்துடன் முன்னேறினான். சற்று அருகில் வந்தபோது மேகம் போன்ற பெரிய மலையான மகேந்திரத்தைக் கண்டு அந்தப் பெருவானரன் முழங்கினான்; அந்த முழக்கத்தால் பத்துத் திசைகளையும் எங்கும் நிரப்பினான். மீண்டும் மேகத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற பெருமுழக்கத்துடன் முழங்கிக்கொண்டு, நண்பர்களைக் காணும் ஆவலுடைய அவன் அந்த இடத்தை அடைந்தான். அவன் மிகப் பெரிய முழக்கம் செய்தான், வாலையும் அசைத்தான். கருடன் செல்லும் வழியில் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கிய அவனுடைய ஓசையால் சூரிய மண்டலத்தோடு கூடிய வானம் பிளப்பதுபோல் ஆயிற்று. கடலின் வடக்குக் கரையில் வாயுமைந்தனைக் காண விரும்பி முன்பே காத்திருந்த பெருவலிமையுடைய வீரர்கள், அப்போது காற்றால் தள்ளப்படும் பெரிய மேகத்தின் முழக்கம் போன்ற, அனுமனின் தொடைகளின் வேகத்தால் எழுந்த ஓசையைக் கேட்டனர். அனுமனின் முழக்கம் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு மட்டுமன்று, வானரர்களுக்கு ஒரு செய்தியும் ஆகும் — ‘நான் வந்துவிட்டேன், பணி நிறைவேறியது’ என்று. தொலைவிலிருந்தே அவன் தன் வெற்றியை அறிவிக்கிறான்; அதனால் காத்திருக்கும் வானரர்களின் கவலை விரைவில் நீங்குகிறது. மைநாகத்தைத் தொடுதல் நன்றியைக் குறிக்கிறது — போகும்போது மைநாகம் அவனுக்கு விருந்தோம்பல் செய்ய விரும்பியது; அப்போது அவன் கையால் தொட்டுவிட்டு மட்டும் சென்றான்; இன்று திரும்பி வரும்போதும் அதைத் தொடுகிறான். ‘நாணிலிருந்து விடுபட்ட நாராச அம்பைப்போல’ என்ற உவமை வேகத்தையும் இலக்கின்மீதுள்ள உறுதியையும் காட்டுகிறது — அம்பு நேராக இலக்கை நோக்கிச் செல்வதுபோல அனுமனும் மகேந்திரத்தை நோக்கிச் செல்கிறான். பதினொன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியில் வந்த ‘பெருமுழக்கத்துடன் முழங்கி’ என்ற தொடர் பதினாறாம் சுலோகத்தில் எழுத்துக்கு எழுத்து மீண்டும் வருகிறது — அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் உள்ளபடியே காக்கப்பட்டுள்ளது. சுநாபன் என்பது மைநாகத்தின் பெயரே என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர் — ‘அழகிய நாபியை (நடுப்பகுதியை) உடையது’ என்று, ஏனெனில் அது கடலின் நடுவில் உள்ளது. அனுமனின் முழக்கம் சுந்தர காண்டத்தின் இறுதியில் மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கப்படுகிறது — பத்துத் திசைகளையும் நிரப்புகிறது, வானம் பிளப்பதுபோல் ஆகிறது, மேகத்தின் முழக்கம்போலக் கேட்கிறது. இந்த வருணனைகளின் நோக்கம் அனுமனின் உற்சாகத்தின் அளவைக் காட்டுவதே. வடக்குக் கரையில் இருந்த வானரர்கள் ‘காத்திருந்தனர்’ — அவர்கள் அங்கே நிலையாகக் காத்திருந்தனர்; அனுமன் திரும்பாமல் அவர்களால் செல்ல முடியவில்லை. பதினொன்று முதல் பதின்மூன்று வரையிலான சுலோகங்களில் இலங்கையில் அனுமன் செய்த செயல்களின் சுருக்கம் மீண்டும் வருகிறது — முந்தைய சர்க்கத்திலும் இந்தச் சுருக்கம் சொல்லப்பட்டது. இந்த மீள்கூறல் கதையின் சந்திப்பு இடத்தைக் காட்டுகிறது — ஓர் அத்தியாயம் முடிகிறது, மற்றொன்று தொடங்குகிறது. ‘வந்தான்’ என்ற வினைச்சொல்லே இந்தப் பகுதியின் மையம். அனுமன் தொலைவிலிருந்தே மகேந்திரத்தைக் காண்கிறான், உடனே முழங்குகிறான் — தன்னவர்களைக் காண்பதற்கு முன்பே அவனுடைய மகிழ்ச்சி பொங்கி எழுகிறது. அவனுடைய வால் அசைவதும் மகிழ்ச்சியின் இயல்பான அடையாளம்.

மனம் சோர்ந்திருந்த காட்டுவாசிகளான அவர்கள் அனைவரும், மழைமேகத்தின் முழக்கம் போன்ற அந்த வானரத் தலைவனின் ஓசையைக் கேட்டனர். முழங்கும் அவனுடைய முழக்கத்தைக் கேட்டு, சுற்றிலும் இருந்த அந்த வானரர்கள் அனைவரும் நண்பனைக் காணும் ஆவலுடன் ஆர்வமுற்றனர். வானரர்களில் சிறந்த ஜாம்பவான், அன்பாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்த மனத்துடன், எல்லா வானரர்களையும் அழைத்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: ‘எப்படிப் பார்த்தாலும் இந்த அனுமன் பணியை நிறைவேற்றிவிட்டான்; இதில் ஐயமே இல்லை; பணியை நிறைவேற்றாதவனுக்கு இத்தகைய முழக்கம் இருக்காது.’ அந்த மகாத்மாவின் கைகள், தொடைகளின் வேகத்தையும் முழக்கத்தையும் கேட்டு, மகிழ்ந்த வானரர்கள் அங்குமிங்கும் துள்ளி எழுந்தனர். அனுமனைக் காண விரும்பிய அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மரத்தின் உச்சியிலிருந்து மர உச்சிகளுக்கும், சிகரத்திலிருந்து சிகரங்களுக்கும் தாவினர். மகிழ்ந்த அவர்கள் மர உச்சிகளில் கிளைகளைப் பற்றியபடி நின்று, ஒளிரும் ஆடைகளைச் சுழற்றி அசைத்தனர். மலைக்குகையில் அடைபட்ட காற்று முழங்குவதுபோல, வலிமையுடைய வாயுமைந்தனான அனுமன் கர்ஜித்தான். அடர்ந்த மேகம் போன்ற அந்தப் பெருவானரன் வந்து இறங்குவதைக் கண்டு எல்லா வானரர்களும் கைகூப்பி நின்றனர். பிறகு வேகமுடைய, மலைபோன்ற அந்த வீர வானரன் மரங்கள் அடர்ந்த அந்த மலையின் சிகரத்தில் இறங்கினான். மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவன், சிறகு வெட்டப்பட்ட மலை வானிலிருந்து விழுவதுபோல, அழகிய மலையருவியின் அருகே இறங்கினான். ஜாம்பவானின் ஊகம் முதிர்ந்த அனுபவத்தின் பயன் — முழக்கத்தின் தன்மையிலிருந்தே அவன் பணியின் வெற்றியை அறிகிறான். வானரர்களின் கவலை முன்பு பெரிதாக இருந்தது — அனுமன் தோற்றிருந்தால் சுக்ரீவனின் தண்டனையால் சாவதே அவர்களுக்கு முடிவு என்று கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் உறுதியாகியிருந்தது. ஆகவே அவனுடைய முழக்கமே அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் நம்பிக்கை. ஆடைகளைச் சுழற்றுதல் மனிதர்களுடைய திருவிழாவைப் போன்ற சித்திரம் — கொடிகளைப்போல ஆடைகளை அசைக்கிறார்கள். வானரர்கள் கைகூப்பி நிற்கிறார்கள் — அனுமனிடம் அவர்களுக்குள்ள மதிப்பும் மரியாதையும் இங்கே வெளிப்படுகின்றன. ‘சிறகு வெட்டப்பட்ட மலை’ என்ற உவமை முன்பு இந்திரனால் சிறகுகள் வெட்டப்பட்ட மலைகளின் கதையை நினைவூட்டுகிறது — அந்தக் கதையை மைநாகமும் சொல்லியிருந்தது. வானரர்களின் செயல்கள் அவர்களுடைய இயல்புக்கு ஏற்றவை — மரத்திலிருந்து மரத்துக்கும் சிகரத்திலிருந்து சிகரத்துக்கும் தாவுகிறார்கள், கிளைகளைப் பற்றுகிறார்கள், ஆடைகளை அசைக்கிறார்கள். கவி வானரர்களின் மனிதரைப் போன்ற உணர்வுகளையும் வானரரைப் போன்ற செயல்களையும் ஒன்றாகக் காட்டுகிறார். அனுமனின் கர்ஜனைக்கு மலைக்குகையிலுள்ள காற்றை உவமையாக்குதல் அவனுடைய தந்தையான வாயுவை நினைவூட்டுகிறது — ‘மாருத:’ (காற்று), ‘மாருதாத்மஜ:’ (காற்றின் மைந்தன்) என்ற சொல்விளையாட்டும் இங்கே உள்ளது. அனுமன் அருவியருகே இறங்குகிறான் — நீர்வீழ்ச்சிபோல அவன் சிகரத்திலிருந்து இறங்குகிறான். இந்தப் பகுதி காத்திருப்பிலிருந்து கொண்டாட்டத்துக்கு மாறுவதைக் காட்டுகிறது; மனம் சோர்ந்திருந்த வானரர்கள் கணப்பொழுதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். எல்லாரிலும் முதியவனும் அறிஞனும் ஜாம்பவானே; ஆகவே அவனுடைய சொல்லை எல்லாரும் நம்புகிறார்கள். அவனுடைய ஊகம் தர்க்கத்தோடு கூடியது — தோல்வியுற்ற தூதன் வெட்கத்தால் மௌனமாக இருப்பான், முழங்கமாட்டான். ‘பணியை நிறைவேற்றாதவனுக்கு இத்தகைய முழக்கம் இருக்காது’ என்ற சொல் உலகியல் நடைமுறையைப் பற்றிய நுட்பமான அறிவைக் காட்டுகிறது.

பிறகு மகிழ்ந்த மனத்துடைய வானரர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் மகாத்மாவான அனுமனைச் சூழ்ந்து நின்றனர். அவனைச் சூழ்ந்து பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்து, மலர்ந்த முகங்களுடன் அவர்கள் அனைவரும் வந்த அவனை அணுகினர். காணிக்கைகளாகக் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் கொண்டுவந்து, வானரர்கள் வானரர்களில் சிறந்த வாயுமைந்தனை வழிபட்டனர். சிலர் மகிழ்ந்து முழங்கினர், சிலர் கிலுகிலுவென்று ஒலியெழுப்பினர், மகிழ்ந்த சிறந்த வானரர்கள் மரக்கிளைகளையும் கொண்டுவந்தனர். அனுமனோ அப்போது ஜாம்பவான் முதலிய முதியோரான பெரியோர்களையும் இளவரசன் அங்கதனையும் வணங்கினான். மதிக்கத்தக்கவனான அவன் அவ்விருவராலும் மதிக்கப்பட்டு, வானரர்களால் மகிழ்விக்கப்பட்டு, வீரனான அவன் ‘தேவி காணப்பட்டாள்’ என்று சுருக்கமாக அறிவித்தான். பிறகு அவன் வாலியின் மைந்தனைக் கையால் பற்றிக்கொண்டு மகேந்திர மலையின் அழகிய வனப்பகுதியில் அமர்ந்தான். கேட்கப்பட்டபோது அனுமன் அந்தச் சிறந்த வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘அசோகவனத்தில் இருக்கும் அந்த ஜனகன் மகள் என்னால் காணப்பட்டாள். மிகக் கொடிய ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்படுகிறாள்; பழியற்றவள்; ஒற்றைப் பின்னல் தரித்தவள்; இளையவள்; ராமனைக் காணும் ஏக்கமுடையவள்; உண்ணாநோன்பால் களைத்தவள்; அழுக்கடைந்தவள்; சடைபிடித்த கூந்தலுடையவள்; மெலிந்தவள்.’ அப்போது ‘காணப்பட்டாள்’ என்ற சொல் பெரும்பொருள் உடையதும் அமுதம் போன்றதுமாக இருந்தது. ‘தேவி காணப்பட்டாள்’ என்ற இரண்டு சொற்களிலேயே பணி முழுவதன் சாரம் அடங்கியுள்ளது — அனுமன் முதலில் பயனைச் சொல்கிறான், பிறகே விவரத்தை. இதுவே தூதனின் அறிவு — காத்திருப்போரின் கவலையை விரைவில் நீக்க வேண்டும். அனுமன் முதலில் முதியோரான பெரியோர்களையும், பிறகு இளவரசன் அங்கதனையும் வணங்குகிறான் — இது பணிவு; வெற்றியின் கணத்திலும் அது கைவிடப்படவில்லை. அங்கதனின் கையைப் பற்றி அமர்தல் அந்த இளவரசனிடம் உள்ள மரியாதையையும் நட்பையும் குறிக்கிறது. சீதையின் வருணனையில் ஒவ்வோர் அடைமொழியும் அவளுடைய துயரின் ஒரு பகுதியைக் காட்டுகிறது — ஒற்றைப் பின்னல் கணவனைப் பிரிந்திருப்பதன் அடையாளம், உண்ணாநோன்பு தவத்தின் அடையாளம், அழுக்கும் சடையும் உடலைப் புறக்கணித்ததன் அடையாளம். வானரர்கள் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள் — கிழங்குகளும் கனிகளும், தங்களிடம் இருப்பவற்றையே. இது அவர்களுடைய எளிய, ஆனால் உள்ளார்ந்த உபசரிப்பு. அனுமன் அவர்களுடைய மரியாதையைப் பணிவுடன் ஏற்கிறான், தானும் முதியோரை வணங்குகிறான். ‘மதிக்கத்தக்கவன் மதிக்கப்பட்டான்’ என்ற சொல்விளையாட்டு — அவனே மதிக்கத்தக்கவன், ஆயினும் பிறரை மதிக்கிறான், அதன்பின் அவர்களால் மதிக்கப்படுகிறான். சீதையின் வருணனையில் அனுமன் எட்டு அடைமொழிகளைப் பயன்படுத்துகிறான்; அவற்றில் ‘பழியற்றவள்’ என்ற சொல் சிறப்பானது — ராக்ஷசனின் வீட்டில் வசித்தாலும் அவள் களங்கமற்றவள் என்பதை அவன் முதலிலேயே தெளிவாக்குகிறான். ‘காணப்பட்டாள்’ என்ற ஒரே சொல் ‘பெரும்பொருள் உடையது, அமுதம் போன்றது’ என்று வருணிக்கப்படுகிறது — இந்தச் சொல்லில் எல்லா வானரர்களின் உயிரும், ராமனின் இன்பமும், சீதையின் விடுதலையும் அடங்கியுள்ளன.

வாயுமைந்தனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு எல்லா வானரர்களும் மகிழ்ந்தனர். சிலர் சீழ்க்கையொலி எழுப்பினர், சிலர் முழங்கினர், பெருவலிமையுடைய சிலர் கர்ஜித்தனர்; சிலர் கிலுகிலுவென்று ஒலியெழுப்பினர், மற்றும் சிலர் எதிர்முழக்கம் செய்தனர். மகிழ்ந்த யானை போன்ற வானரர்கள் சிலர் வாலை உயர்த்தி, நீண்டு வளைந்த நெடிய வால்களைச் சுழற்றி அடித்தனர். மற்றும் சிலர் மகிழ்ச்சியுடன் மலைச்சிகரங்களிலிருந்து தாவி, செழிப்பான வானரர்களில் சிறந்த அனுமனைத் தொட்டனர். சொல்லி முடித்த அனுமனிடம் அப்போது அங்கதன் எல்லா வானர வீரர்களின் நடுவே இணையற்ற இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: ‘வானரனே, வலிமையிலும் வீரத்திலும் உனக்கு நிகரானவர் யாரும் இல்லை; ஏனெனில் நீ பரந்த கடலைத் தாண்டி மீண்டும் வந்திருக்கிறாய். வானரர்களில் சிறந்தவனே, எங்களுக்கு உயிர் அளித்தவன் நீ ஒருவனே; உன் அருளால் நாங்கள் நோக்கம் நிறைவேறியவர்களாக ராகவனைச் சென்று சேர்வோம். ஆகா, உன் தலைவனிடம் உனக்குள்ள பக்தி! ஆகா, உன் வீரம்! ஆகா, உன் மனவுறுதி! நல்லவேளையாகப் புகழுடைய ராமனின் மனைவியான தேவி உன்னால் காணப்பட்டாள்; நல்லவேளையாகக் காகுத்ஸ்தன் சீதையைப் பிரிந்ததால் உண்டான சோகத்தைக் கைவிடுவான்.’ பிறகு வானரர்கள் அங்கதனையும் அனுமனையும் ஜாம்பவானையும் சூழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் பெரிய பாறைகளில் அமர்ந்தனர். அந்த மலையின் பெரிய பாறைகளில் அமர்ந்த அந்தச் சிறந்த வானரர்கள், கடலைத் தாண்டியதையும், இலங்கை, சீதை, ராவணன் ஆகியோரைக் கண்டதையும் கேட்க விரும்பி, கைகூப்பி அனுமனின் முகத்தை நோக்கியவாறு இருந்தனர். அங்கே பல வானரர்களால் சூழப்பட்ட செழிப்பான அங்கதன், வானுலகில் தேவர்களால் வழிபடப்படும் தேவர்தலைவனைப் போல இருந்தான். புகழ்பெற்ற, கீர்த்தியுடைய அனுமனாலும், தோள்வளை (அங்கதம்) அணிந்த கைகளுடைய அங்கதனாலும் மகிழ்ச்சியுடன் அமரப்பெற்ற அந்த உயர்ந்த பெரிய மலைமுகடு ஒளியால் சுடர்விட்டது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அங்கே ‘அங்கதேனாங்கதபத்தபாஹுனா’ என்ற யமக அணி உள்ளது — அங்கதன் என்பது இளவரசனின் பெயர், அங்கதம் என்பது தோள்வளை என்ற அணிகலன். ‘உயிர் அளித்தவன்’ என்ற அங்கதனின் சொல் எல்லா வானரர்களின் நன்றியையும் வெளிப்படுத்துகிறது — சீதையைக் காணாமல் திரும்பியிருந்தால் அவர்களுக்குச் சாவு உறுதியாக இருந்தது. அவன் அனுமனின் மூன்று குணங்களைப் புகழ்கிறான் — பக்தி, வீரம், மனவுறுதி; இந்த மூன்று குணங்களே சுந்தர காண்டத்தின் நாயகனின் அடிப்படை. இறுதியில் எல்லா வானரர்களும் கதையைக் கேட்க ஆவலாக உள்ளனர் — இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் அனுமன் நீண்ட நிகழ்ச்சி விவரணம் செய்வது சுட்டப்படுகிறது. அங்கதனுக்கு இந்திரனை உவமையாக்குதல் அவனுடைய இளவரசுப் பதவியையும் தலைமையையும் காட்டுகிறது. வானரர்களின் மகிழ்ச்சிக்குப் பல வடிவங்கள் — சீழ்க்கையொலி, முழக்கம், கர்ஜனை, கிலுகிலு ஒலி, எதிர்முழக்கம், வாலைச் சுழற்றுதல், அனுமனைத் தொடுதல். கவி இவற்றின் பட்டியலைத் தருகிறார்; அதனால் கொண்டாட்டத்தின் ஆரவாரம் வாசகனின் காதுகளிலும் ஒலிப்பதுபோல் இருக்கிறது. அங்கதனின் சொல் இளவரசனுக்குத் தகுந்தது — எல்லார் சார்பிலும் அவன் அனுமனைச் சிறப்பிக்கிறான். ‘ஆகா’ என்பது மூன்று முறை வருவது வியப்பின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது. ‘நல்லவேளையாக’ என்பது இருமுறை வருவது நற்பேற்றின் உணர்வைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் வானரர்கள் பாறைகளில் அமர்வது ஓர் அவையின் சித்திரம் போன்றது — நடுவில் அங்கதன், இருபுறமும் அனுமனும் ஜாம்பவானும், சுற்றிலும் வானரர்கள். இந்த அவையே அடுத்த சர்க்கத்தில் அனுமனின் நீண்ட விவரணத்தைக் கேட்கும் கூட்டம். இறுதிச் சுலோகத்தில் மலைமுகடு ஒளியால் சுடர்விடுவது இயற்கையானது மட்டுமன்று, அங்கே அமர்ந்துள்ள வீரர்களின் புகழின் பிரதிபலிப்பும் ஆகும். கீர்த்தியுடைய அனுமனும் புகழுடைய அங்கதனும் — இவ்விருவரும் மலையையே அழகுபடுத்துகின்றனர். இவ்வாறு சர்க்கம் கொண்டாட்டத்தோடும் ஒளிமிக்க சித்திரத்தோடும் நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க