சர்க்கம்
அனுமன் இலங்கைப் பயணத்தின் முழு நிகழ்ச்சிகளையும் விவரித்தல்
ஜாம்பவானின் கேள்வி, மைநாகம், சுரசை, சிம்ஹிகை, இலங்கையில் நுழைதல், சீதையைக் காணுதல், ராவணனின் அச்சுறுத்தல், திரிஜடையின் கனவு, உரையாடல், சூடாமணி, வனத்தை அழித்தல், ராக்ஷசர்களைக் கொல்லுதல், பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டுண்ணல், ராவணனின் அவை, வாலை எரித்தல், இலங்கையை எரித்தல், திரும்பி வருதல்
பிறகு அந்த மகேந்திர மலையின் சிகரத்தில் அனுமன் முதலிய பெருவலிமையுடைய வானரர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். மகிழ்ச்சியுடைய அந்த மகாத்மாக்களான வானரர்கள் சுகமாக அமர்ந்தபின், மிக மகிழ்ந்த ஜாம்பவான் அன்பு நிறைந்த பெருவானரனான வாயுமைந்தனிடம் பணியின் நிகழ்ச்சிகளைக் கேட்டான்: ‘தேவியை நீ எப்படிக் கண்டாய்? அவள் அங்கே எப்படி இருக்கிறாள்? கொடுஞ்செயலுடைய பத்துத்தலையன் அவளிடம் எப்படி நடந்துகொண்டான்? பெருவானரனே, இவை அனைத்தையும் உள்ளபடியே எங்களுக்குச் சொல். தேவி எப்படித் தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாள், அவள் என்ன மறுமொழி சொன்னாள்? இந்த விஷயங்களைக் கேட்டபின் நாங்கள் மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டிய பணியின் முடிவைச் சிந்திப்போம். அங்கே சென்றபின் நாங்கள் சொல்ல வேண்டியது எது, காத்து மறைக்க வேண்டியது எது என்பதைத் தன்னடக்கமுடைய நீர் எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.’ இவ்வாறு அவனால் ஏவப்பட்ட, மகிழ்ச்சியால் மயிர்சிலிர்த்த அந்த அனுமன், சீதாதேவிக்குத் தலைவணங்கி மறுமொழி கூறினான். ஜாம்பவானின் கேள்விகள் முதிய தலைவனுக்குத் தகுந்தவை — அவன் கதையை மட்டும் கேட்கவில்லை; பணியின் எதிர்கால முடிவுக்குத் தேவையான அறிவை விரும்புகிறான். ‘எதைச் சொல்ல வேண்டும், எதைக் காக்க வேண்டும்’ என்ற கேள்வி அரசியலின் நுட்ப அறிவைக் காட்டுகிறது — சுக்ரீவன் முன்பும் ராமன் முன்பும் எதை அறிவிக்க வேண்டும், எதை மறைக்க வேண்டும் என்பதை முன்னதாகவே தீர்மானிக்க வேண்டும். அனுமனின் எதிர்வினையும் நெஞ்சைத் தொடுவது — கதையைத் தொடங்கும்போது, சீதை அங்கே இல்லாவிட்டாலும், அவன் முதலில் அவளை வணங்குகிறான். இந்தப் பக்தியே அவனுடைய முழு விவரணத்தின் உணர்வைத் தீர்மானிக்கிறது. மயிர்சிலிர்ப்பு அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்குக்கும் உடலில் தோன்றும் அடையாளம். இந்தச் சர்க்கம் சுந்தர காண்டத்தின் மிக நீண்ட சர்க்கங்களில் ஒன்று — அனுமன் முழுப் பயணத்தையும் தன்மை இடத்தில் மீண்டும் சொல்கிறான்; அதனால் இந்தச் சர்க்கம் சுந்தர காண்டத்தின் சுருக்கம் போல் அமைகிறது. ஜாம்பவானின் கேள்விகளில் சீதையின் நிலை முதலாவது, ராவணனின் நடத்தை இரண்டாவது, சீதையின் சொல் மூன்றாவது — வானரர்களின் கவலை முதன்மையாகச் சீதையின் நலத்தைப் பற்றியது என்பதை இந்த வரிசை காட்டுகிறது. அனுமனோ அந்த வரிசைப்படி அன்றி, நிகழ்ச்சிகளின் கால வரிசைப்படி விடையளிக்கிறான். இதனால் சர்க்கம் ஓர் உரையாடலின் வடிவைப் பெறுகிறது.
‘நீங்கள் கண்முன் காணவே நான் மகேந்திரத்தின் உச்சியிலிருந்து கடலின் தென்கரையை அடைய விரும்பி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி வானில் பாய்ந்தேன். நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது கொடிய தடைபோன்ற ஒன்று தோன்றியது — மிக அழகிய, தெய்வீகமான, பொன்மயமான ஒரு சிகரத்தைக் கண்டேன். வழியை மறைத்து நின்ற அந்த மலையைத் தடை என்று கருதினேன். தெய்வீகமான, பொன்மயமான அந்தச் சிறந்த மலையை அணுகி, “இதை நான் பிளக்க வேண்டும்” என்று மனத்தில் முடிவுசெய்தேன். என் வாலால் அடிக்கப்பட்ட அந்தப் பெருமலையின் சூரியன் போன்ற சிகரம் ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியது. என் முயற்சியை அறிந்த அந்தப் பெருமலை, மனத்தை மகிழ்விப்பதுபோல “மகனே” என்று இனிய குரலில் சொன்னது: “என்னை வாயுவின் நண்பனாகவும் உன் சிற்றப்பனாகவும் அறிந்துகொள்; பெருங்கடலில் வசிக்கும் நான் மைநாகம் என்று புகழ்பெற்றவன். மகனே, முற்காலத்தில் சிறந்த மலைகள் சிறகுடையவையாக இருந்தன; அவை விருப்பப்படி பூமியை எங்கும் துன்புறுத்தியவாறு திரிந்தன. மலைகளின் நடத்தையைக் கேட்டு, பாகன் என்ற அசுரனை அடக்கியவனான பகவான் மகேந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் இவற்றின் சிறகுகளை ஆயிரக்கணக்கில் வெட்டினான். நானோ அப்போது மகாத்மாவான உன் தந்தையால் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டேன் — குழந்தாய், வாயுவால் வருணனின் இருப்பிடமான கடலில் வீசப்பட்டேன். ஆகவே பகைவரை அடக்குபவனே, ராகவனுக்கு உதவியாக நான் நடந்துகொள்ள வேண்டும்; ராமன் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன், மகேந்திரனுக்கு நிகரான வீரமுடையவன்.” மகாத்மாவான அந்த மைநாகத்தின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த மலைக்கு என் பணியைத் தெரிவித்தேன்; என் மனம் செல்வதற்குத் தயாராயிற்று. மகாத்மாவான அந்த மைநாகத்தால் நான் அனுமதிக்கப்பட்டேன். அந்தப் பெருமலை வடிவழகுடைய மனித உடலோடு மறைந்தது; மலை உடலோடோ பெருங்கடலிலேயே நின்றது.’ அனுமன் மைநாக நிகழ்ச்சியைச் சுருக்கமாக, ஆனால் தெளிவாகச் சொல்கிறான். சுந்தர காண்டத்தின் முதல் சர்க்கத்திலும் மைநாகம் அனுமன் இளைப்பாறுவதற்காகக் கடலிலிருந்து எழுந்தது; அனுமன் அதைத் தடை என்று கருதி மார்பால் தள்ளி வீழ்த்தினான்; இங்கேயோ அவன் வாலால் சிகரத்தை அடிக்கிறான் என்பது வேறுபாடு — இது மூலச் சுலோகங்களிலேயே உள்ளது, பாடவேறுபாடு அன்று. மைநாகத்தின் சொல்லில் மூன்று உறவுகள் உள்ளன — வாயுவோடு நட்பு, சிறகு வெட்டப்படுவதிலிருந்து காக்கப்பட்டது, ராமனுக்குச் செய்யும் சேவை. இது நன்றியுணர்வின் இலட்சியம் — முன்பு வாயுவால் காக்கப்பட்ட மைநாகம் இன்று வாயுமைந்தனுக்கு உதவ விரும்புகிறது. ‘சிற்றப்பன்’ என்ற சொல் உறவின் நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது. மைநாகத்தின் இரண்டு வடிவங்களும் — மனித வடிவமும் மலை வடிவமும் — குறிப்பிடப்படுகின்றன; மனித வடிவில் அது மறைந்தது, மலை வடிவில் கடலில் நிற்கிறது. இந்த விவரணத்தின் நோக்கம், இயற்கையும் ராமனின் பணிக்குத் துணைபுரிகிறது என்பதை வானரர்களுக்குக் காட்டுவதே. இந்த விவரணத்தின் நடை சிறப்பானது — அனுமன் மைநாகத்தின் சொற்களை நேர்க்கூற்றாக மேற்கோள் காட்டுகிறான்; அதனால் கேட்போர் மைநாகத்தின் குரலையே நேரில் கேட்பதுபோல் உணர்கிறார்கள். இந்த நடை சர்க்கம் முழுவதிலும் தெரிகிறது — சுரசை, சிம்ஹிகை, இலங்கை நகரதேவதை, ராவணன், சீதை, திரிஜடை, ராக்ஷசிகள், விபீஷணன் ஆகியோரின் சொற்கள் அனைத்தும் நேரடியாக மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன. சிறகு வெட்டப்பட்ட கதை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது — முற்காலத்தில் மலைகள் பறவைகளைப்போலப் பறந்து எங்கெங்கோ விழுந்தன; அதனால் மக்கள் துன்புற்றனர்; ஆகவே இந்திரன் அவற்றின் சிறகுகளை வெட்டினான். வாயுவின் அருளால் மைநாகம் ஒன்றே சிறகுடையதாக எஞ்சியது. ஆகவேதான் அது வாயுமைந்தனை மகனைப்போலக் கருதுகிறது. அனுமன் மைநாகத்தின் விருந்தோம்பலை ஏற்கவில்லை; பணியைத் தெரிவித்துவிட்டு மட்டும் செல்கிறான் — இதுவே அவனுடைய பணிப்பற்று. அனுமன் மைநாகத்தை முதலில் தடை என்று கருதித் தாக்குகிறான் — இது அவனுடைய எச்சரிக்கை உணர்வின் அடையாளம்; பகைவர் நாட்டை நோக்கிச் செல்லும் தூதனுக்கு அறிமுகமற்ற ஒவ்வொரு பொருளும் ஐயத்துக்குரியது. ஆனால் மைநாகத்தின் இனிய சொல்லைக் கேட்டு அவன் உடனே அமைதியடைகிறான். இவ்வாறு சினமும் விவேகமும் முறையாக வருகின்றன. மைநாகம் ராமனுக்கு வழங்கும் ‘தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழி, ராமனின் புகழ் கடலின் கருவறைக்குள்ளும் பரவியுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. மலைகளும் அவனுடைய குணங்களை அறிந்துள்ளன; ஆகவே அவனுக்குச் சேவை செய்ய முன்வருகின்றன.
‘பிறகு சிறந்த வேகத்தை மேற்கொண்டு, எஞ்சிய வழியில் புறப்பட்டு, நெடுநேரம் வேகமாக வழியில் சென்றேன். பிறகு கடலின் நடுவே நாகங்களின் தாயான சுரசா தேவியைக் கண்டேன்; அந்தத் தேவி இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாள்: “வானரர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்களால் நீ எனக்கு உணவாகக் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறாய்; வானவர்களால் நீ எனக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறாய்; ஆகவே உன்னை உண்பேன்.” சுரசையால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நான் கைகூப்பி வணங்கி நின்று, முகம் வெளிறியவனாக இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்: “தசரதனின் மைந்தனும் செழிப்புடையவனும் பகைவரை வாட்டுபவனுமான ராமன், தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் சீதையோடும் தண்டகாரண்யத்தில் புகுந்தான். அவனுடைய மனைவி சீதை தீயமனத்தனான ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள். ராமனின் ஆணைப்படி நான் தூதனாக அவளிடம் செல்கிறேன். ராமனின் நாட்டில் வாழும் நீ அவனுக்கு உதவி செய்யத் தகுந்தவள். அல்லது மைதிலியையும் சோர்வின்றிச் செயலாற்றும் ராமனையும் கண்டபின் உன் வாயில் வந்து புகுவேன் — இதை உனக்கு உண்மையாக உறுதியளிக்கிறேன்.” என்னால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் அந்தச் சுரசை சொன்னாள்: “யாருமே என்னைக் கடந்து செல்லக்கூடாது — இதுவே எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வரம்.” சுரசையால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது நான் பத்து யோஜனை நீளமுடையவனாக இருந்தேன்; ஒரு கணத்தில் அதில் பாதியளவு மேலும் விரிவடைந்தேன். அவளும் என் அளவைவிடப் பெரிதாக வாயைத் திறந்தாள். திறந்த அந்த வாயைக் கண்டு நான் மீண்டும் குறுகிய வடிவம் எடுத்தேன்; அதே கணத்தில் கட்டைவிரல் அளவினனானேன். விரைவில் அவளுடைய வாய்க்குள் பாய்ந்து, உடனே வெளியே வந்தேன். பிறகு சுரசா தேவி தன் சொந்த வடிவில் மீண்டும் என்னிடம் சொன்னாள்: “வானரர்களில் சிறந்தவனே, சாந்தமானவனே, நோக்கம் நிறைவேறச் சுகமாகச் செல்; வைதேகியை மகாத்மாவான ராகவனோடு சேர்த்துவை. பெருந்தோளுடைய வானரனே, இன்புற்றிரு; நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன்.” பிறகு எல்லா உயிர்களாலும் “நன்று, நன்று” என்று நான் புகழப்பட்டேன்.’ சுரசை நிகழ்ச்சியில் அனுமனின் அறிவு சோதிக்கப்படுகிறது — வலிமையால் அன்றி உபாயத்தால் அவன் வெல்கிறான். முதலில் பணிவாலும் உண்மையாலும் அவளை வேண்டுகிறான், பிறகு உடலைப் பெருக்குகிறான், இறுதியில் கட்டைவிரல் அளவினனாகி வாய்க்குள் புகுந்து வெளிவருகிறான் — இவ்வாறு அவளுடைய வரமும் பொய்க்கவில்லை, அவனுடைய வழியும் திறந்தது. ‘ராமனைக் கண்டபின் உன் வாயில் வந்து புகுவேன்’ என்ற அனுமனின் உறுதிமொழி அவனுடைய வாய்மைப் பற்றையும், ராமனின் பணிக்காக உயிரைக் கொடுக்கும் உறுதியையும் காட்டுகிறது. இங்கே ‘முகம் வெளிறியவனாக’ என்ற சொல் அவனுடைய பணிவைக் குறிக்கிறது, அச்சத்தை அன்று. இறுதியில் சுரசை மகிழ்ந்து ஆசி வழங்குகிறாள் — இது தேவர்களின் சோதனையில் வெற்றிபெற்றதன் அடையாளம். ‘நன்று, நன்று’ என்று எல்லா உயிர்களும் புகழ்வது அனுமனின் அறிவுத்திறனுக்குக் கிடைத்த பொது ஏற்பு. திறனாய்வுப் பதிப்பில் சுரசையின் சொல்லில் ‘தேவர்களால் குறிக்கப்பட்டவன்’ என்ற பகுதி உள்ளது; வல்கேட் பாடத்திலும் அது ‘அமரர்களால்’, ‘சுரர்களால்’ என இருமுறை சொல்லப்படுகிறது. இதனால் சுரசை தேவர்களின் ஏவலால் அனுமனின் வலிமையையும் அறிவையும் சோதிக்க வந்தாள் என்பது தெளிவாகிறது. அனுமனின் உடல் பத்து யோஜனையிலிருந்து பதினைந்து யோஜனை வரை பெருகுவதும், பிறகு கட்டைவிரல் அளவுக்குச் சுருங்குவதும் — இந்த இரு எதிரெதிர் உபாயங்கள் அவனுடைய ‘மஹிமா’ (பெருகுதல்), ‘அணிமா’ (நுண்ணியதாதல்) என்ற சித்திகளைச் சுட்டுகின்றன. சுரசையின் வரம் ‘யாருமே என்னைக் கடந்து செல்லக்கூடாது’ என்பது; அனுமன் அவளுடைய வாய்க்குள் புகுந்து வெளிவருகிறான்; ஆகவே வரமும் உடையவில்லை, அவனும் உண்ணப்படவில்லை. அறிவின் வெற்றி வலிமையின் வெற்றியைவிடச் சிறந்தது என்று கவி காட்டுகிறார். சுரசை தன் சொந்த வடிவை எடுத்து ஆசி வழங்குகிறாள் — ‘வைதேகியை ராகவனோடு சேர்த்துவை’ — இந்த ஆசி முழுச் சுந்தர காண்டத்தின் நோக்கத்தையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. அனுமனின் விடையில் ராமனின் கதைச் சுருக்கமும் உள்ளது — தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்தது, சீதை கவரப்பட்டது, தூதனாகச் செல்வது. இவ்வாறு அவன் ஒவ்வொரு தடையையும் ராமனின் கதையாலேயே வெல்கிறான் — உண்மையைச் சொல்வதே அவனுடைய முதல் ஆயுதம்.
‘பிறகு கருடனைப்போல நான் பரந்த வானில் பாய்ந்து சென்றேன். திடீரென என் நிழல் பற்றப்பட்டது; ஆனால் எதையும் காணவில்லை. வேகம் தடைப்பட்ட நான் பத்துத் திசைகளையும் நோக்கினேன்; அங்கே என் செல்கையைத் தடுத்தது எது என்று எதையும் காணவில்லை. அப்போது எனக்கு ஓர் எண்ணம் எழுந்தது: “என் பயணத்தில் இத்தகைய தடை என்ன எழுந்தது, அதன் வடிவம் இங்கே தெரியவில்லையே?” இவ்வாறு வருந்திக்கொண்டிருந்தபோது என் பார்வை அப்போது கீழே விழுந்தது; அங்கே நீரில் கிடக்கும் பயங்கரமான ராக்ஷசியைக் கண்டேன். அந்தப் பயங்கரமானவள் பெருஞ்சிரிப்புச் சிரித்து, கலங்காமல் நின்ற என்னிடம் இந்தத் தீய சொல்லைச் சொன்னாள்: “பேருடலுடையவனே, எங்கே செல்கிறாய்? பசியுடைய எனக்கு நீ விரும்பிய உணவு; நெடுநாளாக உணவில்லாத என் உடலை மகிழ்வி.” “சரி” என்று அவளுடைய சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு, அவளுடைய வாயின் அளவைவிடப் பெரிதாக என் உடலைப் பெருக்கினேன். என்னை உண்பதற்காக அவளுடைய பெரிய பயங்கரமான வாயும் பெருகியது. என்னையோ நான் செய்த உருமாற்றத்தையோ அவள் அறியவில்லை. பிறகு கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பெரிய வடிவைச் சுருக்கி, அவளுடைய இதயத்தைப் பிடுங்கிக்கொண்டு வானுக்குப் பாய்ந்தேன். என்னால் இதயம் அறுக்கப்பட்ட, மலைபோன்ற அந்தப் பயங்கரமானவள் கைகளை விரித்தவாறு உப்புக்கடலில் விழுந்தாள். பிறகு வானில் செல்லும் சாந்தமான மகாத்மாக்களின் குரல்களைக் கேட்டேன்: “பயங்கரமான ராக்ஷசி சிம்ஹிகை அனுமனால் விரைவில் கொல்லப்பட்டாள்.”’ சிம்ஹிகை நிகழ்ச்சி சுரசை நிகழ்ச்சியை ஒத்தது, ஆயினும் வேறுபட்டது — சுரசை சோதிக்க வந்த தேவி; ஆகவே அனுமன் அவளை உபாயத்தால் மகிழ்விக்கிறான்; சிம்ஹிகையோ தீய ராக்ஷசி; ஆகவே அவன் அவளைக் கொல்கிறான். இரு நிகழ்ச்சிகளிலும் அவன் உடலைப் பெருக்குவதையும் சுருக்குவதையும் பயன்படுத்துகிறான்; ஆனால் நோக்கம் வேறு. நிழலைப் பற்றுதல் சிம்ஹிகையின் தனிச் சக்தி — கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்தபடியே அவள் நிழலைக் கொண்டே உயிர்களை இழுக்கிறாள். ‘என் பார்வை கீழே விழுந்தது’ என்ற சொல்லால் அனுமனின் எச்சரிக்கை உணர்வு தெரிகிறது — தடையின் காரணத்தை அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் தேடுகிறான். வானில் செல்லும் சித்தர்களின் புகழுரை மீண்டும் அவனுடைய செயலுக்கு ஒரு பொதுச் சான்று. சீதையைத் தேடுவதற்கு முன்பே கடலைக் கடப்பதே பெரும் துணிவுச்செயலாக இருந்தது என்பதை இந்த இரு நிகழ்ச்சிகளும் காட்டுகின்றன. சிம்ஹிகை ராகுவின் தாய் என்று புராணங்களில் புகழ்பெற்றவள்; அவள் நிழலைப் பற்றுபவள்; வானில் செல்லும் உயிர்களின் நிழலைப் பற்றி அவற்றை இழுத்து உண்கிறாள். சுரசையின் வாயில் புகுந்ததுபோல அனுமன் இவளுடைய வாயிலும் புகுகிறான்; ஆனால் இங்கே இதயத்தை அறுத்துக்கொண்டு வெளிவருகிறான். இரு நிகழ்ச்சிகளின் ஒற்றுமையும் வேறுபாடும் வாசகனின் மனத்தில் விவேகத்தைத் தோற்றுவிக்கின்றன — எங்கே பணிவு, எங்கே தண்டனை என்று. ‘கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்’ என்ற சொல் அவனுடைய செயலின் விரைவைக் காட்டுகிறது — சிம்ஹிகையால் எதையுமே அறிய முடியவில்லை. ‘நான் செய்த உருமாற்றத்தையோ’ — அவனுடைய வடிவ மாற்றத்தின் மர்மத்தை அவள் அறியவில்லை. அனுமனின் ஆற்றல் வலிமை மட்டுமன்று, வடிவை மாற்றும் திறனும் ஆகும். சிம்ஹிகையைக் கொன்றபின் அனுமன் ‘அவசரமான பணியை நினைத்து’ என்கிறான் — வெற்றியின் மகிழ்ச்சியிலும் அவன் முதன்மைப் பணியை மறக்கவில்லை. இந்த ஒருமுகப்பாடே அவனுடைய வெற்றியின் மர்மம்.
‘அவளைக் கொன்றபின் அவசரமான பணியை நினைத்து, நான் மீண்டும் நீண்ட வழியைக் கடந்து, மலைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட கடலின் தென்கரையைக் காண்கிறேன்; அங்கேதான் இலங்கை நகரம் அமைந்துள்ளது. சூரியன் மறைந்தபின், பயங்கர வீரமுடைய ராக்ஷசர்களால் அறியப்படாமல், ராக்ஷசர்களின் இருப்பிடமான நகரில் நுழைந்தேன். அங்கே நான் நுழையும்போது, ஊழிக்கால மேகம் போன்ற ஒளியுடைய, பெருஞ்சிரிப்புச் சிரித்தவாறு ஒரு பெண் என் முன்னே எழுந்தாள். எரியும் நெருப்புப் போன்ற கூந்தலுடைய, என்னைக் கொல்ல விரும்பிய மிகப் பயங்கரமான அவளை இடக்கை முஷ்டியால் அடித்து வென்று, நான் அந்திப்பொழுதில் நுழைந்தேன். அஞ்சிய அவள் என்னிடம் சொன்னாள்: “வீரனே, நான் இலங்கை நகரம்; உன் வீரத்தால் வெல்லப்பட்டேன்; ஆகவே நீ எல்லா ராக்ஷசர்களையும் முழுமையாக வெல்வாய்.” அங்கே நான் இரவு முழுவதும் ஜனகன் மகளைத் தேடித் திரிந்து, ராவணனின் அந்தப்புரத்துக்குச் சென்றும் அழகிய இடையுடைய அவளைக் காணவில்லை. ராவணனின் மாளிகையில் சீதையைக் காணாமல், சோகக் கடலை அடைந்து அதன் கரையைக் காணாதிருந்தேன். இவ்வாறு வருந்திக்கொண்டிருந்த நான், உயர்ந்து நீண்ட பொன் மதிலால் சூழப்பட்ட சிறந்த ஒரு வீட்டுத் தோட்டத்தைக் கண்டேன். மதிலைத் தாண்டிப் பாய்ந்து, பல மரங்கள் நிறைந்த அதைக் காண்கிறேன்; அசோகவனத்தின் நடுவே பெரிய சிம்சுபா மரம் இருந்தது. அதன்மீது ஏறி, பொன்மயமான வாழைத்தோப்பைக் காண்கிறேன்; சிம்சுபா மரத்துக்குச் சற்றுத் தொலைவில் சிறந்த நிறமுடைய அவளையும் காண்கிறேன் — இளமையானவள், தாமரையிதழ் போன்ற கண்ணுடையவள், உண்ணாநோன்பால் மெலிந்த முகமுடையவள், அந்த ஒரே ஆடையை அணிந்தவள், புழுதி படிந்த கூந்தலுடையவள், சோகத்தாலும் வேதனையாலும் வாடிய உடலுடையவள், கணவனின் நலத்திலேயே நிலைத்தவள், பெண்புலிகளால் சூழப்பட்ட மான்போல — விகாரமான, கொடிய, இறைச்சியும் இரத்தமும் உண்ணும் ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டவள் — அந்தச் சீதை. ராக்ஷசிகளின் நடுவே மீண்டும் மீண்டும் அச்சுறுத்தப்படுபவளும், ஒற்றைப் பின்னல் தரித்தவளும், வாடியவளும், கணவனைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே ஆழ்ந்தவளும், தரையில் படுப்பவளும், பனிக்காலத்தில் தாமரைக்கொடி போல நிறமிழந்த உடலுடையவளும், ராவணனிடமிருந்து எந்த நோக்கமுமின்றி விலகியவளும், சாவதற்கு முடிவுசெய்தவளும், மான்குட்டி போன்ற கண்ணுடையவளுமான அவள் எப்படியோ விரைவில் என்னால் கண்டடையப்பட்டாள். அத்தகைய நிலையிலிருந்த, புகழுடைய, ராமனின் மனைவியான அந்தப் பெண்ணைக் கண்டு, நான் அங்கேயே சிம்சுபா மரத்தில் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். பிறகு ராவணனின் மாளிகையிலிருந்து ஒட்டியாணம், சிலம்பு ஆகியவற்றின் ஒலி கலந்த, மிக ஆழ்ந்த ஆரவாரத்தைக் கேட்கிறேன்.’ இலங்கை நகரின் காவல் தெய்வம் இடக்கை முஷ்டியால் வெல்லப்பட்டாள் — பெண்ணை முழு வலிமையோடு அடிப்பதில்லை என்பது அனுமனின் மரியாதை. அவளுடைய சொல் இலங்கையின் வரவிருக்கும் வீழ்ச்சிக்கான முன்னறிவிப்பு. ‘சோகக் கடலை அடைந்து’ என்ற சொல் சீதையைக் காணாத அனுமனின் நம்பிக்கையிழப்பை நினைவூட்டுகிறது — முந்தைய சர்க்கங்களில் இந்த நம்பிக்கையிழப்பு விரிவாக வருணிக்கப்பட்டது. சீதையின் வருணனையில் ‘பெண்புலிகளால் சூழப்பட்ட மான்’ என்ற உவமை அவளுடைய ஆதரவற்ற நிலையையும் ராக்ஷசிகளின் கொடுமையையும் ஒருசேரச் சித்திரிக்கிறது. ‘பனிக்காலத்தில் தாமரைக்கொடி’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்திலும் பயன்படுத்தப்பட்டது — ஒளியிழப்பின் புகழ்பெற்ற சித்திரம். அனுமனின் விவரணத்தில் காலவரிசை தெளிவாக உள்ளது — மாலையில் நுழைவு, இரவில் தேடல், விடியலில் சீதையைக் காணுதல். ராவணனின் வருகையும் ஒலியாலேயே அறிவிக்கப்படுகிறது — ஒட்டியாணம், சிலம்புகளின் ஓசை பெண்கள் கூட்டத்தின் வருகையைக் குறிக்கிறது. இலங்கை நகரின் காவல் தெய்வம் பெண் வடிவில் தோன்றுகிறாள் — அவள் நகரைக் காப்பவள். அவளுடைய தோல்வி இலங்கையின் பாதுகாப்பில் விழுந்த முதல் ஓட்டை. ‘எல்லா ராக்ஷசர்களையும் முழுமையாக வெல்வாய்’ என்ற அவளுடைய சொல் தீர்க்கதரிசனம் போன்றது — பிரம்மனின் வரத்தால், ஏதாவது ஒரு வானரன் தன்னை வெல்லும்போது ராக்ஷசர்களின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது என்று அவள் அறிந்திருந்தாள். அனுமன் இதை வானரர்களுக்குச் சொல்கிறான்; அதனால் அவர்களுடைய உற்சாகம் பெருகுகிறது. தேடலின் வருணனை இங்கே மிகச் சுருக்கமாக உள்ளது — இரவு முழுவதும் திரிதல், அந்தப்புரத்தில் நுழைதல், நம்பிக்கையிழப்பு; முந்தைய சர்க்கங்களில் இது பத்துச் சர்க்கங்களில் விரிவாக வருணிக்கப்பட்டிருந்தது. ‘சோகக் கடலை அடைந்து அதன் கரையைக் காணாதிருந்தேன்’ என்ற உருவகம் அனுமனின் அப்போதைய மனநிலையைக் காட்டுகிறது — உலகியல் கடலைத் தாண்டியவன் சோகக் கடலின் கரையைக் காணாதிருந்தான். அசோகவனத்தைக் காணுதல் எதிர்பாராமல் நிகழ்கிறது — ‘இவ்வாறு வருந்திக்கொண்டிருந்த நான் கண்டேன்’; நம்பிக்கையிழந்த கணத்திலேயே நம்பிக்கையின் வழி தென்பட்டது. சிம்சுபா மரம் கதையின் மையப்புள்ளி — அங்கிருந்தே அனுமன் அனைத்தையும் காண்கிறான், அங்கேயே சீதை அமர்ந்திருக்கிறாள். சீதையின் வருணனை மூன்று சுலோகங்களில் முழுமையாக உள்ளது — உடல் (இளமையானவள், தாமரையிதழ்க் கண்ணுடையவள், மெலிந்த முகமுடையவள்), உடை (ஒரே ஆடை, புழுதி படிந்த கூந்தல்), மனநிலை (சோகத்தாலும் வேதனையாலும் வாடிய உடல், கணவனின் நலத்தில் நிலைத்தவள்), சூழல் (ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டவள்). ‘ச்யாமா’ என்ற சொல் இளம்பெண்ணைக் குறிக்கிறது என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். ‘விரைவில் கண்டடையப்பட்டாள்’ என்ற சொல் அனுமனின் மகிழ்ச்சியையும் விரைவையும் குறிக்கிறது. அந்திப்பொழுதில் நுழைந்ததும் அறிவுபூர்வமானதே — பகலில் நுழைந்தால் அவன் காணப்பட்டிருப்பான், நள்ளிரவில் வழி தெரியாது; மாலையில் இரண்டுக்கும் இடையே சமநிலை. ராவணனின் அந்தப்புரத்திலும் சீதையைக் காணாததால் அவனுக்கு ஏற்பட்ட நம்பிக்கையிழப்பு — முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்ட, மண்டோதரியைக் கண்டு மயங்கிய புகழ்பெற்ற நிகழ்ச்சி இதுவே; அங்கே அவன் மண்டோதரியைச் சீதை என்று எண்ணி மகிழ்ந்து, பிறகு தானே அந்த விவேகமின்மையைக் கண்டித்துக்கொண்டான்; இங்கே அவன் அதைச் சொல்லவில்லை. வனத்தின் பொன் மதிலும் பொன்மயமான வாழைத்தோப்பும் ராவணனின் செல்வச் செழிப்பைக் காட்டுகின்றன — அந்த வைபவத்தின் நடுவிலும் சீதை புழுதி படிந்தவளாக, உண்ணாநோன்பால் மெலிந்தவளாக இருக்கிறாள்.
‘பிறகு மிகவும் கலக்கமடைந்த நான் என் வடிவைச் சுருக்கிக்கொண்டு, அடர்ந்த சிம்சுபா மரத்தில் ஒரு பறவையைப்போல இருந்தேன். பிறகு ராவணனின் மனைவியரும் பெருவலிமையுடைய ராவணனும் சீதை இருந்த அந்த இடத்தை வந்தடைந்தனர். ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் தலைவனான அவனைக் கண்டு, அழகிய இடையுடைய சீதை தொடைகளைச் சுருக்கி, பருத்த மார்பகங்களைக் கைகளால் அணைத்து மறைத்தவாறு அமர்ந்தாள். நடுங்கியவளும், மிகவும் கலக்கமுற்றவளும், அங்குமிங்கும் பார்ப்பவளும், எந்தப் பாதுகாப்பையும் காணாதவளும், நடுங்குபவளும், தவக்கோலம் பூண்டவளும், மிகுந்த துயருற்றவளுமான சீதையிடம், பத்துக்கழுத்தன் தலைகவிழ்ந்து அவள் முன் விழுந்து சொன்னான்: “என்னைப் பெரிதாக மதி. செருக்குடையவளே, செருக்கால் நீ என்னை ஏற்காவிட்டால், சீதே, இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு உன் இரத்தத்தைக் குடிப்பேன்.” தீயமனத்தனான அந்த ராவணனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மிகவும் சினமுற்ற சீதை சிறந்த இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாள்: “ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, அளவற்ற தேஜஸுடைய ராமனின் மனைவியும், இக்ஷ்வாகு குலத்தலைவனான தசரதனின் மருமகளுமான என்னிடம் சொல்லத்தகாததைச் சொல்லும் உன் நாக்கு எப்படி அறுந்து விழவில்லை? ஆரியனல்லாதவனே, உன் வீரம் என்னவோ? பாவியே, என் கணவன் அருகில் இல்லாதபோது அந்த மகாத்மாவால் காணப்படாமல் என்னைக் கவர்ந்து வந்தவன் நீ. நீ ராமனுக்கு நிகரானவன் அல்லன்; அவனுக்கு அடிமையாக இருக்கவும் தகுதியற்றவன். ராகவன் வெல்லமுடியாதவன், வாய்மையுடையவன், வீரன், போரில் புகழ் பெற்றவன்.” ஜானகியால் இவ்வாறு கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்ட பத்துத்தலையன், சினத்தால் சிதையில் உள்ள நெருப்பைப்போலத் திடீரெனப் பற்றியெரிந்தான். கொடிய கண்களை உருட்டி, வலக்கை முஷ்டியை உயர்த்தி மைதிலியைக் கொல்லத் தொடங்கினான்; அப்போது பெண்கள் ‘ஐயோ ஐயோ’ என்று கூக்குரலிட்டனர். பெண்களின் நடுவிலிருந்து எழுந்து வந்த, அந்தத் தீயமனத்தனின் முதன்மை மனைவியான மண்டோதரி என்பவளால் அவன் தடுக்கப்பட்டான். காமத்தால் வருந்திய அவனிடம் அவள் இனிய சொல்லைச் சொன்னாள்: “மகேந்திரனுக்கு நிகரான வீரமுடையவரே, சீதையால் உமக்கு என்ன ஆகவேண்டும்? இன்று என்னோடு இன்புறும்; ஜானகி என்னைவிடச் சிறந்தவள் அல்லள். பிரபுவே, தேவ, கந்தர்வ கன்னியரோடும் யக்ஷ கன்னியரோடும் இன்புறும்; சீதையைக் கொண்டு என்ன செய்வீர்?” பிறகு ஒன்றுகூடிய அந்தப் பெண்களால் பெருவலிமையுடைய அந்த இரவுலாவி திடீரெனத் தூக்கி எழுப்பப்பட்டுத் தன் மாளிகைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.’ இந்தப் பகுதியில் அனுமன் ராவணன்-சீதை உரையாடலை நாடகம்போல மீண்டும் நடித்துக் காட்டுகிறான். சீதை தொடைகளைச் சுருக்குவதும் கைகளால் மார்பை மறைப்பதும் நாணத்தின், அச்சத்தின் இயல்பான சித்திரம். ராவணன் ‘தலைகவிழ்ந்து விழுந்தான்’ — அவன் இரப்பவன்போல் இருக்கிறான், ஆயினும் அச்சுறுத்துகிறான் — இந்த இரட்டைநிலை அவனுடைய காமமும் அகங்காரமும் கலந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. ‘இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு’ என்ற காலவரம்பு கதையின் அவசரத்தை உயர்த்துகிறது — இந்தச் செய்தியே வானரர்கள் விரைந்து செயல்பட வேண்டியதற்குக் காரணம். சீதையின் மறுமொழியில் மூன்று பகுதிகள் — ராவணனைக் கண்டித்தல், அவனுடைய திருட்டை ஏளனம் செய்தல், ராமனின் குணங்களைப் புகழ்தல். ‘அடிமையாக இருக்கவும் தகுதியற்றவன்’ என்ற சொல் குறிப்பாகக் கூர்மையானது. மண்டோதரியின் குறுக்கீடு வல்கேட் பாடத்தின் தனிச்சிறப்பு — அவள் ராவணனைச் சீதையைக் கொல்வதிலிருந்து தடுக்கிறாள், ஆனால் தன்னலச் சொல்லால்; அதனால் ராவணனின் சினம் காமமாக மாறுகிறது. ‘சிதையில் உள்ள நெருப்பு’ என்ற உவமை சுடுகாட்டு நெருப்பைப் பற்றியது — அமங்கலமான, அச்சமூட்டும் சித்திரம். இங்கே ராவணன் வருவதற்கு முன் தான் வடிவைச் சுருக்கிக்கொண்டதை அனுமன் சொல்கிறான் — அவன் பறவைபோல மரத்தில் ஒளிந்துகொண்டான்; அதனால் தான் காணப்படாமலேயே எல்லாவற்றையும் காணவும் கேட்கவும் அவனால் முடிந்தது. இதுவே ஒற்றனின் கலை. ராவணன் பெண்களோடு வருவது அவனுடைய வைபவத்துக்கும் காமவெறிக்கும் அடையாளம். ‘எந்தப் பாதுகாப்பையும் காணாதவள்’ என்ற சீதையின் அச்சத்தின் வருணனை அவளுடைய முழுமையான ஆதரவற்ற நிலையைக் காட்டுகிறது. ஆனால் சொல்லில் அவள் அஞ்சவில்லை — ‘மிகவும் சினமுற்ற’ அவள் ராவணனை இகழ்கிறாள். இந்த முரணே சீதையின் பண்பின் அடிப்படை — உடல் வலிமையற்றது, மனம் வஜ்ரம் போன்றது. ‘சினத்தால் பற்றியெரிந்தான்’ என்ற ராவணனின் வருணனை அவனுடைய இயல்பின் நிலையாமையைக் காட்டுகிறது — ஒரு கணம் இரப்பவன், ஒரு கணம் கொல்பவன், மறுகணம் மீண்டும் காமுகன். மண்டோதரியின் சொல்லால் ராவணனின் காமம் மீண்டும் விழித்தது; அவன் பெண்களோடு மாளிகைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான் — இவ்வாறு சீதையின் உயிர் அக்கணமே காக்கப்பட்டது. சீதை ராவணனை ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே’ என்று விளிக்கிறாள்; ராமனையோ ‘அளவற்ற தேஜஸுடையவன்’ என்கிறாள்; தன்னை ‘இக்ஷ்வாகு குலத்தலைவனின் மருமகள்’ என்று அறிமுகப்படுத்துகிறாள் — தன் குலப் பெருமையால் ராவணனின் செருக்கை முறியடிக்கிறாள். ‘அவனால் காணப்படாமல் கவர்ந்து’ என்ற சொல்லால் அவள் ராவணனின் கோழைத்தனத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள் — வீரன் நேரடியாகப் போரிடுவான், திருடமாட்டான். இந்த அச்சுறுத்தலை அனுமனே நேரில் கேட்டான்; ஆகவே அதன் கூர்மையை அவன் வானரர்களுக்கு உள்ளபடியே விவரிக்கிறான்.
‘அந்தப் பத்துக்கழுத்தன் சென்றபின், விகாரமான முகங்களுடைய ராக்ஷசிகள் கொடிய, மிகப் பயங்கரமான சொற்களால் சீதையை மிரட்டினர். ஜானகி அவர்களுடைய பேச்சைப் புல்லாகக் கருதினாள்; அவர்களுடைய முழக்கம் சீதையிடம் சென்று பொருளற்றதாயிற்று. வீணாக முழங்கிச் செயலற்றுப்போன, இறைச்சி உண்ணும் அந்த ராக்ஷசிகள் சீதையின் பெரும் உறுதியை ராவணனுக்குத் தெரிவித்தனர். பிறகு நம்பிக்கை சிதைந்து முயற்சியற்றுப்போன அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, மிகவும் களைத்து, உறக்கத்தின் வசமாயினர். அவர்கள் உறங்கியபோது, கணவனின் நலத்தில் பற்றுடைய சீதை, கருணைக்குரியவாறு புலம்பி, வாடி, மிகுந்த துயருற்று வருந்தினாள். அவர்கள் நடுவிலிருந்து திரிஜடை எழுந்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாள்: “உங்களையே விரைவில் தின்றுகொள்ளுங்கள்; கருவிழியுடைய சீதையை அன்று — ஜனகனின் மகளும், கற்புடையவளும், தசரதனின் மருமகளுமான இவளை அன்று. இன்று நான் பயங்கரமான, மயிர்சிலிர்க்கச் செய்யும் கனவு ஒன்றைக் கண்டேன் — ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்கும் இவளுடைய கணவனின் வெற்றிக்கும் உரியது. ராகவனிடமிருந்து ராக்ஷசிகளான நம்மைக் காப்பதற்கு இவளே போதுமானவள்; வைதேகியை வேண்டிக்கொள்வோம் — இதுவே எனக்கு உகந்ததாகத் தோன்றுகிறது. துயருற்றவளைப் பற்றி இத்தகைய கனவு காணப்பட்டால், அவள் பலவகைத் துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இணையற்ற இன்பத்தை அடைவாள். ராக்ஷசிகளே, ஜனகன் மகளான மைதிலி வணக்கத்தால் மகிழ்பவள்; பெரும் அச்சத்திலிருந்து நம்மைக் காக்க இவளே போதுமானவள்.” பிறகு கணவனின் வெற்றிச் செய்தியால் மகிழ்ந்த, நாணமுடைய அந்த இளம்பெண் சொன்னாள்: “அது உண்மையானால், நான் உங்களுக்குப் புகலிடமாவேன்.” சீதையின் அத்தகைய கொடிய நிலையைக் கண்டு, நான் சிறிது ஓய்ந்து சிந்தித்தேன்; என் மனம் நிம்மதியடையவில்லை. பிறகு ஜானகியோடு உரையாடுவதற்கான வழிமுறையை நான் சிந்தித்தேன்.’ ராக்ஷசிகளின் மிரட்டல் சீதையின் உறுதியை அசைக்கவில்லை — ‘புல்லாக’ என்ற சொல் சுந்தர காண்டத்தில் வேறிடங்களிலும் ராவணனிடம் சீதை கொண்ட இகழ்ச்சியின் அடையாளமாக வருகிறது. திரிஜடையின் கனவு இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது; முந்தைய சர்க்கங்களில் அதன் விரிவு காணப்பட்டது — ராமனின் வெற்றி, ராவணனின் அழிவு, இலங்கை எரிதல். திரிஜடை முதிய ராக்ஷசி; விபீஷணனின் மகள் என்பது மரபு; அவளுடைய சொல் ராக்ஷசிகளின் மனத்திலும் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறது. ‘நான் உங்களுக்குப் புகலிடமாவேன்’ என்ற சீதையின் விடை கருணையின் உச்ச எடுத்துக்காட்டு — தன்னைத் துன்புறுத்திய ராக்ஷசிகளையும் காப்பதாக அவள் உறுதியளிக்கிறாள். ‘எப்படி உரையாடுவது’ என்ற அனுமனின் கவலை நடைமுறை சார்ந்தது — திடீரெனத் தோன்றினால் சீதை அஞ்சுவாள், ராக்ஷசிகளும் விழித்துக்கொள்வார்கள். ஆகவே அவன் உபாயத்தைச் சிந்திக்கிறான். ‘வீணாக முழங்கிச் செயலற்றுப்போன’ என்ற ராக்ஷசிகளின் வருணனை அவர்களுடைய தோல்வியைக் காட்டுகிறது — சீதையின் உறுதியின் முன் அவர்களுடைய எல்லா முயற்சிகளும் பயனற்றுப் போயின. அவர்கள் ராவணனிடம் ‘சீதையின் பெரும் உறுதி’ என்று தெரிவிக்கிறார்கள் — அதாவது பகைவர்களும் சீதையின் உறுதியின் பெருமையை ஏற்கிறார்கள். அவர்களுடைய உறக்கம் சீதைக்குத் தனிமையின் வாய்ப்பு; அக்கணத்திலேயே அவள் புலம்புகிறாள். துயருற்றவளைப் பற்றிய கனவு நற்பயனைக் குறிக்கும் என்று திரிஜடை சொல்கிறாள் — இது உலக நம்பிக்கை. ‘உங்களையே தின்றுகொள்ளுங்கள்’ என்ற அவளுடைய கூர்மையான சொல் ராக்ஷசிகளின் கொடுமையை அவர்களுக்கே திருப்புகிறது. ‘அது உண்மையானால்’ என்ற சீதையின் விடை ஐயம் கலந்தது — அவள் கனவை முழுமையாக நம்பவில்லை, ஆனால் அதில் நம்பிக்கையைக் காண்கிறாள். ‘நாணமுடைய’ என்ற சொல் அவளுடைய நாணத்தைக் காட்டுகிறது — கணவனின் வெற்றிச் செய்தியைக் கேட்டபோதும் அவள் மகிழ்ச்சியை அடக்கிக்கொள்கிறாள். அனுமனின் ‘சிறிது ஓய்ந்து’ என்ற சொல், தக்க கணத்தைத் தேடி அவன் நீண்ட நேரம் காத்திருந்தான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்தப் பகுதியில் ராக்ஷசிகளின் இரு வடிவங்கள் தெரிகின்றன — ஒருபுறம் கொடிய மிரட்டுபவர்கள், மறுபுறம் திரிஜடை போன்ற விவேகமுடையவள். தீயவர்களிடையிலும் நல்லோர் உண்டு என்று கவி இவ்வாறு காட்டுகிறார்; விபீஷணனும் திரிஜடையும் அதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள். சீதையின் கருணையும் அனைவரிடமும் ஒன்றே — பகைவர்களுக்கும் புகலிடமாக இருக்க அவள் தயாராக இருக்கிறாள். இதுவே அவளுடைய பண்பின் தெய்வீகப் பகுதி.
‘நான் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் வம்சத்தைப் போற்றி முன்னிறுத்தினேன். ராஜரிஷிகளின் கூட்டத்தால் அணிசெய்யப்பட்ட, நான் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கண்ணீரால் கண்கள் மறைந்த தேவி எனக்கு மறுமொழி கூறினாள்: “வானரர்களில் சிறந்தவனே, நீ யார்? யாரால், எப்படி இங்கே வந்தாய்? ராமனிடம் உனக்கு என்ன அன்பு? அதை எனக்குச் சொல்லத் தகுந்தவன் நீ.” அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு நானும் சொன்னேன்: “தேவி, உன் கணவனான ராமனுக்குப் பயங்கர வீரமுடைய துணைவனாகச் சுக்ரீவன் என்ற வீரமும் பெருவலிமையுமுடைய வானரத் தலைவன் இருக்கிறான்; அவனுடைய பணியாளனாக இங்கே வந்த என்னை அனுமன் என்று அறிந்துகொள். சோர்வின்றிச் செயலாற்றும் உன் கணவன் ராமனால் நான் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டேன். புகழுடையவளே, மனிதர்களில் புலியும் செழிப்புடையவனுமான தசரதன் மைந்தன் தானே இந்த மோதிரத்தை அடையாளமாக உனக்கு அளித்தான். தேவி, நீ ஆணையிட்டதை நான் செய்ய விரும்புகிறேன். உன்னை ராம-லக்ஷ்மணர்களின் அருகே அழைத்துச் செல்கிறேன்; உன் விடை என்ன?” இதைக் கேட்டு அறிந்த ஜனகன் மகளான சீதை சொன்னாள்: “ராகவன் ராவணனை வேரோடு பிடுங்கி என்னை அழைத்துச் செல்லட்டும்.” நான் பழியற்ற, மதிப்புக்குரிய தேவியைத் தலைவணங்கி, ராகவனின் மனத்தை மகிழ்விக்கும் அடையாளத்தை வேண்டினேன். அப்போது சீதை என்னிடம் சொன்னாள்: “இந்தச் சிறந்த மணியைப் பெற்றுக்கொள்; இதனால் பெருந்தோளுடைய ராமன் உன்னைப் பெரிதும் மதிப்பான்.” இவ்வாறு சொல்லி, மிகவும் கலக்கமுற்ற அழகிய இடையுடையவள் சிறந்த மணிகளுள் உத்தமமான மணியை அளித்தாள்; சொல்லாலும் எனக்குச் செய்தி அனுப்பினாள். பிறகு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய நான் அந்த அரசமகளை வணங்கி, இங்கே திரும்புவதில் மனம் கொண்டவனாக அவளை வலம் வந்தேன். அவள் மனத்தில் முடிவுசெய்து மீண்டும் விடையாகச் சொன்னாள்: “அனுமனே, என் நிலையை ராகவனிடம் சொல்லத் தகுந்தவன் நீ; அதைக் கேட்டவுடனேயே வீரர்களான ராம-லக்ஷ்மணர் இருவரும் சுக்ரீவனோடு விரைவில் வந்துசேரும்படி செய். இது வேறுவிதமாக நடந்தால், என் வாழ்நாள் இன்னும் இரண்டு மாதங்களே; காகுத்ஸ்தன் என்னைக் காணமாட்டான்; நான் அநாதையைப்போல இறப்பேன்.” கருணைக்குரிய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு எனக்குச் சினம் பொங்கியது; அதன்பின் எஞ்சியிருந்த பணியையும் நான் கண்டேன். பிறகு என் உடல் மலைபோலப் பெருகியது; போரை விரும்பிய நான் அவனுடைய வனத்தை அழிக்கத் தொடங்கினேன்.’ அனுமன் உரையாடலைத் தொடங்கக் கையாண்ட உபாயம் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தைப் போற்றுதல் — ராமனின் குலத்தின் பெயரைக் கேட்டால் சீதை நம்பிக்கை கொள்வாள் என்பது அவனுடைய அறிவு. ‘நீ யார்’ என்பதே சீதையின் முதல் கேள்வி — இது ஐயத்தின் இயல்பான உணர்வு. அனுமனின் விடையில் ஒரு வரிசை உள்ளது — சுக்ரீவனின் அறிமுகம், தன் அறிமுகம், ராமன் அனுப்பியது, அடையாளம். மோதிரம் ராமன் அளித்தது, சூடாமணி சீதை அளித்தது — இந்த இரண்டு அடையாளங்களும் தம்பதியருக்கிடையேயான பாலம். ‘ராவணனை வேரோடு பிடுங்கி என்னை அழைத்துச் செல்லட்டும்’ என்ற சீதையின் விடை, முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்ட அவளுடைய உறுதியின் சுருக்கம். ‘இரண்டு மாதங்கள்’ என்ற வரம்பு ராவணனின் அச்சுறுத்தலோடு பொருந்துகிறது. சீதையின் கருணைச் சொல்லால் அனுமனுக்குச் சினம் உண்டாகிறது — இந்தச் சினமே பின்னர் வனத்தை அழித்ததன் மூலம். அவன் ‘எஞ்சியிருந்த பணி’ என்கிறான் — பகைவனின் வலிமையைச் சோதித்தல், ராவணனைக் காணுதல், அச்சத்தை உண்டாக்குதல் ஆகியவை தூதனின் எஞ்சிய கடமை. ‘கண்ணீரால் கண்கள் மறைந்த’ என்ற சொல் சீதையின் உணர்ச்சிப் பெருக்கைக் காட்டுகிறது — ராமனின் குலம் போற்றப்படுவதைக் கேட்டவுடனேயே அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன. ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்ற அனுமனின் கேள்வி அவனுடைய சேவை மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறது — அவன் தானே முடிவெடுக்கவில்லை, சீதையின் ஆணையை எதிர்பார்க்கிறான். சீதையின் விடை உறுதியானது — ராமனே ராவணனை வேரோடு பிடுங்கி அவளை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். சூடாமணியை அளித்தல் சீதை தன் இதயத்தையே அளித்ததுபோன்றது — அந்த மணி அவளுடைய திருமணத்தையும், தந்தையின் வீட்டையும், ராமனோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கையையும் நினைவூட்டுவது. ‘இதனால் ராமன் உன்னைப் பெரிதும் மதிப்பான்’ என்ற சொல்லால் அவள் அனுமனின் மதிப்பையும் காக்கிறாள் — மணியைக் கண்டு ராமன் தூதனின் உண்மையையும் பெருமையையும் அறிவான். அனுமன் வலம் வருதல் சீதையிடம் தெய்வத்திடம் போன்ற பக்தியைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் ‘நான் அநாதையைப்போல இறப்பேன்’ என்ற சீதையின் சொல் கருணைச் சுவையின் உச்சம் — அரசமகளும், அரச குலத்து மருமகளும், ராமனின் மனைவியுமான அவள் ‘அநாதையைப்போல’ இறப்பதைப் பற்றி எண்ணுகிறாள். இதைக் கேட்ட அனுமனின் சினம் நியாயமானதே. ‘மோதிரம் என்ற அடையாளம்’ என்ற இரு சொற்களும் கதையின் தீர்க்கமான கணத்தை நினைவூட்டுகின்றன — இதனாலேயே சீதையின் ஐயம் நீங்கியது. அனுமன் ‘சோர்வின்றிச் செயலாற்றும் ராமன்’ என்ற அடைமொழியை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறான்; அதனால் ராமனின் ஆற்றலில் நம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது. சீதையின் செய்திக்கு இரண்டு பகுதிகள் — ஒன்று சொல்வடிவானது (ராமன் விரைவில் வர வேண்டும்), மற்றொன்று அடையாளவடிவானது (சூடாமணி). முந்தைய சர்க்கங்களில் காகாசுரனின் கதையும் அடையாளமாகச் சொல்லப்பட்டது; ஆனால் இங்கே அனுமன் அதைச் சொல்லவில்லை — அது ராமனிடம் மட்டுமே சொல்லப்பட வேண்டியது என்பது அவனுடைய விவேகம்; ‘எதைக் காக்க வேண்டும்’ என்ற ஜாம்பவானின் கேள்விக்கும் இதுவே விடை.
‘விலங்குகளும் பறவைகளும் அலைந்து அஞ்சிய, சிதைக்கப்பட்ட அந்த வனப்பகுதியை விழித்தெழுந்து கண்ட விகாரமான முகங்களுடைய ராக்ஷசிகள் உற்றுநோக்கினர். அந்த வனத்தில் என்னைக் கண்டு, அங்குமிங்குமிருந்து ஒன்றுகூடி, விரைவில் ராவணனிடம் சென்று தெரிவித்தனர்: “பெருவலிமையுடைய அரசே, உன் வீரத்தை அறியாத தீயமனத்தனான ஒரு வானரனால், புகுவதற்கரிய உன்னுடைய இந்த வனம் சிதைக்கப்பட்டது. அரசே, உனக்குப் பிடிக்காததைச் செய்த அவனுடைய மதியீனம் இது; அவன் மீண்டும் தப்பிச் செல்லாதபடி விரைவில் அவனைக் கொல்ல ஆணையிடு.” அதைக் கேட்டு ராக்ஷசர்தலைவனால், ராவணனின் மனத்தைப் பின்பற்றுபவர்களும் வெல்வதற்கு மிக அரியவர்களுமான கிங்கரர்கள் என்ற ராக்ஷசர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். சூலமும் உலக்கையும் ஏந்திய அவர்களில் எண்பதாயிரம் பேரை நான் அந்த வனப்பகுதியில் இரும்புத்தடியால் கொன்றேன். அவர்களில் கொல்லப்படாமல் எஞ்சியவர்கள் விரைந்தோடி, ‘படை கொல்லப்பட்டது’ என்று ராவணனிடம் தெரிவித்தனர். பிறகு எனக்கு ஓர் எண்ணம் எழுந்தது — அங்கிருந்த நூறு ராக்ஷசர்களைத் தூணால் கொன்று, இலங்கையின் நெற்றித்திலகம் போன்ற சிறந்த சைத்திய மாளிகையைச் சினத்துடன் தகர்த்தேன். பிறகு ராவணன் பிரஹஸ்தனின் மகனான ஜம்புமாலியைக் கொடிய வடிவுடைய, அச்சமூட்டும் பல ராக்ஷசர்களோடு ஏவினான். வலிமை நிறைந்தவனும் போரில் வல்லவனுமான அந்த ராக்ஷசனை அவனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களோடு மிகக் கொடிய இரும்புத்தடியால் கொன்றேன். அதைக் கேட்ட ராக்ஷசர்தலைவனான ராவணன் காலாட்படை நிறைந்த, பெருவலிமையுடைய அமைச்சர் மைந்தர்களை அனுப்பினான்; அவர்கள் அனைவரையும் இரும்புத்தடியாலேயே யமனுலகுக்கு அனுப்பினேன். விரைந்து பாய்ந்த அமைச்சர் மைந்தர்கள் போரில் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு ராவணன் படைமுன்னணியில் செல்லும் ஐந்து வீரர்களை அனுப்பினான்; அவர்கள் அனைவரையும் அவர்களுடைய படையோடு கொன்றேன். பிறகு மீண்டும் பத்துக்கழுத்தன் பெருவலிமையுடைய தன் மகன் அக்ஷனைப் பல ராக்ஷசர்களோடு போருக்கு அனுப்பினான். மண்டோதரியின் மைந்தனும் போரில் வல்லவனுமான அந்த இளவரசன் திடீரென வானில் எழுந்தபோது அவனுடைய கால்களைப் பற்றி, நூறு முறை சுழற்றி நசுக்கினேன். அக்ஷன் வந்து அழிந்ததைக் கேட்ட பத்துத்தலையனான ராவணன், மிகுந்த சினத்துடன், வலிமையுடையவனும் போர்வெறி கொண்டவனுமான இந்திரஜித் என்ற இரண்டாவது மகனை ஏவினான். அந்தப் படை முழுவதையும், அந்தச் சிறந்த ராக்ஷசனையும் போரில் வலிமையிழக்கச் செய்து நான் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். பெரும் நம்பிக்கையோடு ராவணனால் செருக்கேறிய வீரர்களோடு அனுப்பப்பட்ட பெருந்தோளும் பெருவலிமையும் உடைய அவன், என்னைத் தாங்கமுடியாதவன் என்றும் தன் படை நசுக்கப்பட்டது என்றும் அறிந்து, மிக வேகமான பிரம்மாஸ்திரத்தால் என்னைக் கட்டினான்; பிறகு ராக்ஷசர்கள் கயிறுகளாலும் என்னைக் கட்டுகின்றனர். என்னைப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் ராவணனின் அருகே சென்றனர். தீயமனத்தனான ராவணன் என்னைக் கண்டு என்னோடு பேசினான்; இலங்கைக்கு வந்ததையும் ராக்ஷசர்களைக் கொன்றதையும் பற்றிக் கேட்டான். அவை அனைத்தும் அங்கே போரில் சீதையின் பொருட்டே என்று நான் சொன்னேன்: “பிரபுவே, அவளைக் காணும் ஆவலுடன் நான் உன் மாளிகையை அடைந்தேன். நான் வாயுவின் சொந்த மைந்தனான அனுமன் என்ற வானரன். என்னை ராமனின் தூதனாகவும் சுக்ரீவனின் அமைச்சனாகவும் உள்ள வானரனாக அறிந்துகொள்; அத்தகைய நான் ராமனின் தூதுப்பணியாக உன்னிடம் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.”’ இந்தப் பகுதியில் போர்களின் வரிசை சுருக்கமாக, ஆனால் முழுமையாகச் சொல்லப்படுகிறது — கிங்கரர்கள், சைத்திய மாளிகையின் காவலர்கள், ஜம்புமாலி, அமைச்சர் மைந்தர்கள், ஐந்து படைத்தலைவர்கள், அக்ஷன், இந்திரஜித். ஒவ்வொரு போரும் முந்தையதைவிடக் கடினமானது, ஒவ்வொரு பகைவனும் முந்தையவனைவிட வலிமையானவன் — இந்த வரிசை ராவணனின் பெருகிவரும் அச்சத்தைக் காட்டுகிறது. அனுமனின் ஆயுதம் பெரும்பாலும் இரும்புத்தடி — எளிமையானது, ஆனால் அச்சமூட்டுவது. அக்ஷனின் வதம் குறிப்பாக வருணிக்கப்படுகிறது — கால்களைப் பற்றி நூறு முறை சுழற்றி நசுக்குதல். இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரத்தை அனுமன் தானே விரும்பி ஏற்றான் என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது; இங்கே அவன் கட்டுண்ட உண்மையை மட்டுமே சொல்கிறான். ராவணனின் அவையில் அவனுடைய அறிமுகம் மூன்று வகையானது — வாயுவின் மைந்தன், ராமனின் தூதன், சுக்ரீவனின் அமைச்சன் — இந்த அறிமுகம் அவனுடைய மூவகைப் பெருமையைக் காட்டுகிறது. இந்த நீண்ட பகுதியில் அனுமனின் விவரணத்தின் வேகம் கவனிக்கத்தக்கது — ஒவ்வொரு போரும் ஒன்றிரண்டு சுலோகங்களில் முடிகிறது. இந்தச் சுருக்கம் அவனுடைய பணிவின் அடையாளமும் ஆகும் — அவன் தன் வீரத்தை விரிவாகப் பேசவில்லை, உண்மைகளை மட்டுமே சொல்கிறான். கிங்கரர்களின் எண்பதாயிரம் என்ற எண்ணிக்கை அவனுடைய வலிமையின் அளவைக் காட்டுகிறது. சைத்திய மாளிகை இலங்கையின் ‘நெற்றித்திலகம்’ — அதன் அழிவு ராவணனின் பெருமைக்கு விழுந்த அடி; அனுமன் தூணையே ஆயுதமாக்கிக் காவலர்களைக் கொன்றான். ஜம்புமாலி பிரஹஸ்தனின் மகன் — பிரஹஸ்தன் ராவணனின் படைத்தலைவன்; அவனுடைய மகனின் வதம் படைத்தலைவனின் பெருமைக்கும் இழப்பு. அமைச்சர் மைந்தர்கள் ஏழு பேர் என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது; ஐந்து படைத்தலைவர்கள் விரூபாக்ஷன் முதலியோர். அக்ஷன் ராவணனின் மகன், மண்டோதரியின் மைந்தன் — அவனுடைய வதம் ராவணனுக்குத் தனிப்பட்ட அடி. ஆகவேதான் இறுதியில் ராவணன் தன் சிறந்த மகனான இந்திரஜித்தை அனுப்புகிறான். இந்திரஜித்தின் படையையும் அனுமன் அழிக்கிறான், அவனுடைய ஆற்றலையும் பறிக்கிறான் — அப்போதுதான் இந்திரஜித் பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறான். ‘கட்டினான்’ என்ற சொல்லால் கட்டுண்டது சுட்டப்படுகிறது; ராக்ஷசர்கள் கயிறுகளாலும் கட்டுகிறார்கள் — கயிற்றுக் கட்டால் பிரம்மாஸ்திரத்தின் கட்டு தானே தளர்ந்தது என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்டது. அனுமன் அதை இங்கே சொல்லவில்லை; ‘பிடித்துக்கொண்டு ராவணனின் அருகே சென்றனர்’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான். ராவணனால் கேட்கப்பட்டபோது அவன் அனைத்தையும் ‘சீதையின் பொருட்டு’ என்று ஒப்புக்கொள்கிறான் — அவனுடைய எல்லாச் செயல்களுக்கும் ஒரே காரணம். இந்தப் பகுதியின் போர் வருணனைகள் சுந்தர காண்டத்தின் நாற்பத்திரண்டாம் சர்க்கம் முதல் நாற்பத்தெட்டாம் சர்க்கம் வரை விரிவாகச் சொல்லப்பட்டன; இங்கே அவற்றின் சாரம் மட்டுமே. அனுமனின் தன்னறிமுகத்தில் ‘வாயுவின் சொந்த மைந்தன்’ என்ற சொல் சிறப்பானது — அவன் தன் தெய்வீகப் பிறப்பை முதலில் சொல்கிறான்; அதனால் ராவணன் அவனுடைய வலிமைக்கான காரணத்தை அறியக்கூடும். ஒவ்வொரு போரிலும் ராவணன் அதிக வலிமையை அனுப்புகிறான் — முதலில் சாதாரணக் கிங்கரர்கள், பிறகு படைத்தலைவனின் மகன், பிறகு அமைச்சர்களின் மைந்தர்கள், பிறகு படைத்தலைவர்கள், பிறகு தன் மகன், இறுதியில் தன் சிறந்த மகன். இந்தப் படிநிலை வரிசை ராவணனின் அகங்காரம் படிப்படியாக வீழ்வதைச் சுட்டுகிறது — தொடக்கத்தில் அனுமனை அற்பமாகக் கருதிச் சிறிய படையை அனுப்புகிறான்; இறுதியில் பிரம்மாஸ்திரத்தைச் சரணடையவும் நேர்கிறது. வானரர்களுக்கு இந்தக் கதை குறிப்பாக உற்சாகமூட்டுவது — ஒரு வானரன் ராவணனின் முதன்மை வீரர்கள் அனைவரையும் வென்றான் என்றால், வானரப் படை முழுவதும் என்னதான் செய்யமுடியாது? அடுத்த சர்க்கத்தில் அனுமனும் அங்கதனும் இலங்கையை வெல்லும் யோசனையை முன்வைப்பதன் வேர் இங்கேயே உள்ளது. ராவணனின் அவையை அடைவதற்குக் கட்டுண்ணலையே அவன் வழியாக்கிக்கொண்டான் என்பதும் அனுமனின் விவரணத்திலிருந்து தெளிவாகிறது — இல்லையெனில் ராவணனை நேரில் காண்பது அரிதாக இருந்திருக்கும்.
‘“நான் உனக்குச் சொல்லும் அந்தச் செய்தியையும் கேள். ராக்ஷசர்தலைவனே, வானரர்தலைவன் உனக்குக் கவனமாக ஒரு சொல்லைச் சொல்லியனுப்பியிருக்கிறான். பெரும்பேறுடைய சுக்ரீவன் உன் நலத்தை விசாரித்தான்; தர்மம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றோடு கூடியதும் நன்மை பயப்பதும் பொருத்தமானதுமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘பெரிய மரங்கள் நிறைந்த ருஷ்யமூக மலையில் நான் வசித்தபோது, போரில் வீரமுடைய ராகவன் என்னோடு நட்புக்கொண்டான். அரசே, அவன் என்னிடம் சொன்னான்: “ஒரு ராக்ஷசனால் என் மனைவி கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள்; அதில் உதவிக்காக நீ என்னோடு ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளத் தகுந்தவன்.” வாலியால் அரசு பறிக்கப்பட்ட சுக்ரீவனோடு, பிரபுவான ராகவன் லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து நெருப்பைச் சாட்சியாக வைத்து நட்புக்கொண்டான். அவன் போரில் ஒரே அம்பால் வாலியைக் கொன்று என்னைத் தாவும் வானரர்களுக்கு மகாராஜாவாக, தலைவனாக ஆக்கினான். ஆகவே நாங்கள் இங்கே முழுமனத்தோடு அவனுக்கு உதவ வேண்டும்; அதனால் தர்மப்படி நான் இங்கே உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டேன். வீரர்களான வானரர்கள் உன் படையைச் சிதறடிப்பதற்கு முன்பே, சீதை விரைவில் கொண்டுவரப்பட்டு ராகவனிடம் ஒப்படைக்கப்படட்டும். அழைக்கப்பட்டபோது தேவர்களின் அருகே செல்லும் வானரர்களின் இந்த ஆற்றல் முன்பு யாருக்குத்தான் தெரியாது?’ — இவ்வாறு வானரவேந்தன் உனக்குச் சொல்லியனுப்பினான்.” என்னால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவன் சினமுற்று, கண்ணாலேயே எரிப்பதுபோல் என்னைப் பார்த்தான். என் ஆற்றலை அறியாமல், கொடுஞ்செயலுடைய தீயமனத்தனான அந்த ராக்ஷசன் ராவணன் என்னைக் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டான். பிறகு அவனுடைய தம்பியும் பேரறிவுடையவனுமான விபீஷணன் என்பவன் என் பொருட்டு ராக்ஷசவேந்தனிடம் வேண்டினான்: “ராக்ஷசப் புலியே, இப்படி வேண்டாம்; இந்த முடிவைக் கைவிடு. அரசியல் நூலுக்குப் புறம்பான வழியை நீ மேற்கொள்வது தெரிகிறது. ராக்ஷசனே, அரசியல் நூல்களில் தூதனைக் கொல்லுதல் காணப்படவில்லை; சொல்லப்பட்டதை உள்ளபடியே சொல்லும் தூதன் செய்தியைத் தெரிவிக்க மட்டுமே உரியவன். இணையற்ற வீரமுடையவனே, மிகப் பெரிய குற்றத்திலும் தூதனை உருக்குலைப்பதே காணப்படுகிறது; நூல்முறைப்படி கொல்லுதல் இல்லை.”’ சுக்ரீவனின் செய்தி அரசியலின் இலட்சிய வடிவம் — முதலில் நலம் விசாரித்தல், பிறகு நிகழ்ச்சிகளை விவரித்தல், பிறகு நட்பை அறிவித்தல், இறுதியில் எச்சரிக்கை. ‘தர்மம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றோடு கூடியதும் நன்மை பயப்பதும் பொருத்தமானதும்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் செய்தியின் தன்மையைச் சுட்டுகிறான் — இது அச்சுறுத்தும் செய்தி மட்டுமன்று, ராவணனின் நன்மைக்கானதும் ஆகும். வாலிவதத்தைக் குறிப்பிடுதல் ராமனின் வலிமைக்குச் சான்று — வாலியை ஒரே அம்பால் கொன்றவன் ராவணனையும் கொல்ல வல்லவன். ‘கண்ணாலேயே எரிப்பதுபோல்’ என்பது ராவணனின் எதிர்வினை — அவனுடைய சினம் பார்வையிலேயே வெளிப்படுகிறது. விபீஷணனின் சொல் தர்மத்தின், அரசியலின் குரல் — ‘தூதன் கொல்லத்தகாதவன்’ என்பது பழமையான விதி. அவன் கொல்லுதலுக்குப் பதிலாக உருக்குலைத்தலைத் தண்டனையாகப் பரிந்துரைக்கிறான் — இதுவே வாலை எரித்ததன் மூலம். அனுமனின் விவரணத்தில் விபீஷணன் இங்கே முதன்முறையாக இடம்பெறுகிறான்; யுத்த காண்டத்தில் அவன் ராமனைச் சரணடைவான். ‘அழைக்கப்பட்டபோது தேவர்களின் அருகே செல்லும்’ என்ற சொல் வானரர்களின் முன்னைய வீரத்தை நினைவூட்டுகிறது — முற்காலத்தில் தேவாசுரப் போர்களில் வானரர்கள் தேவர்களுக்கு உதவினர் என்பது மரபு. சுக்ரீவனின் செய்தியில் ‘சிதறடிப்பதற்கு முன்பே’ என்ற காலவரம்பு ராவணனுக்கான இறுதி வாய்ப்பு. ராவணன் அதை ஏற்கவில்லை; அவனுடைய விடை கொல்லும் ஆணையே. ‘என் ஆற்றலை அறியாமல்’ என்ற அனுமனின் சொல்லில் அவனுடைய தன்னம்பிக்கை உள்ளது — ராவணன் அவனைச் சாதாரண வானரனாகக் கருதுகிறான்; ஆனால் அவன் பிரம்மனின் வரத்தால் காக்கப்பட்டவன். விபீஷணனின் சொல் அரசியல் நூலின் சான்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது — அவன் இரக்கத்தை அன்றி நீதியை நினைவூட்டுகிறான். அவனுடைய மூன்று காரணங்கள் — அரசியல் நூலில் தூதனைக் கொல்லுதல் காணப்படவில்லை, தூதன் சொல்லப்பட்டதை மட்டுமே சொல்கிறான், பெரிய குற்றத்திலும் உருக்குலைத்தலே தண்டனை. இதுவே விபீஷணனின் தர்மப்பற்றின் முதல் அறிமுகம். சுக்ரீவனின் செய்தியில் ராமன் ‘போரில் வீரமுடையவன்’ என்றும், சுக்ரீவன் ‘அரசு பறிக்கப்பட்டவன்’ என்றும் அறிமுகமாகிறார்கள் — இருவருடைய துயரத்தின் ஒற்றுமையே அவர்களுடைய நட்பின் அடிப்படை. அனுமன் இந்தச் செய்தியை ராவணனின் அவையில் அச்சமின்றிச் சொல்கிறான் — இதுவே தூதனின் தர்மம்.
‘விபீஷணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராவணன் அந்த ராக்ஷசர்களுக்கு ஆணையிட்டான்: “இவனுடைய இந்த வாலையே இன்று எரியுங்கள்.” பிறகு அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு என் வால் எங்கும் சணல் நார்களாலும் பருத்தித் துணிகளாலும் பட்டுத் துணிகளாலும் சுற்றப்பட்டது. பிறகு ஆயத்தமான, கடும் வீரமுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் மரக்கட்டைகளாலும் முஷ்டிகளாலும் அடித்தவாறு அப்போது என் வாலுக்குத் தீ வைத்தனர். பல கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு ராக்ஷசர்களால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தும் எனக்கு எந்த வேதனையும் இல்லை; ஏனெனில் பகலில் நகரைக் காண நான் விரும்பினேன். பிறகு அந்த ராக்ஷச வீரர்கள் நெருப்பால் சூழப்பட்ட, கட்டுண்ட என்னை ராஜவீதியில் பறைசாற்றி அறிவித்தவாறு நகர வாயிலுக்கு வந்தனர். பிறகு நான் மீண்டும் என் மிகப் பெரிய வடிவைச் சுருக்கி, அந்தக் கட்டை அவிழ்த்துக்கொண்டு, மீண்டும் என் இயல்பான வடிவில் நின்றேன். இரும்புத்தடியைப் பற்றி அந்த ராக்ஷசர்களைக் கொன்றேன்; பிறகு அந்த நகர வாயிலின்மீது வேகமாகப் பாய்ந்தேன். எரியும் வாலால், மாடங்களோடும் கோபுரங்களோடும் கூடிய அந்த நகரை, ஊழிக்கால நெருப்பு உயிர்களை எரிப்பதுபோல, கலக்கமின்றி எரிக்கிறேன்.’ அனுமன் கட்டுண்ணலை ஏற்றது அறிவுபூர்வமானது — அவன் பகலில் நகரைக் காண விரும்பினான்; கட்டுண்டதால் ராக்ஷசர்களே அவனை நகர் முழுவதும் அழைத்துச் சென்றனர். இவ்வாறு பகைவர்களே அவனுடைய ஒற்றுப்பணிக்குத் துணையாயினர். ‘காண விரும்பிய’ என்ற சொல் அவனுடைய நோக்கத்தைத் தெளிவாக்குகிறது. வாலைச் சுற்றுவதில் சணல் நார், பட்டுத் துணி, பருத்தி — மூவகை எளிதில் தீப்பற்றும் பொருள்கள்; ராக்ஷசர்கள் முழு ஆயத்தத்தோடு அவனை எரிக்க விரும்புகிறார்கள். நகர வாயிலில் கட்டை அவிழ்த்தல், இரும்புத்தடியைப் பற்றுதல், ராக்ஷசர்களைக் கொல்லுதல், வாயிலின்மீது ஏறுதல், எரித்தல் — இந்தச் செயல்கள் விரைவாக வரிசையாக நிகழ்கின்றன. ‘ஊழிக்கால நெருப்பைப்போல’ என்ற உவமை இலங்கை எரிந்ததன் கொடூரத்தைப் பிரளயத்தோடு ஒப்பிடுகிறது. ‘கலக்கமின்றி’ என்ற சொல் அனுமனின் மனவுறுதியைக் காட்டுகிறது — அவன் சினத்தால் அன்றி, நன்கு சிந்தித்தே எரிக்கிறான்; ஆயினும் மேலே அவனே தன் கவனக்குறைவை ஒப்புக்கொள்கிறான். அனுமனின் விவரணம் இங்கே மிகச் சுருக்கமானது; முந்தைய சர்க்கங்களில் இலங்கை எரிந்ததன் விரிவு காணப்பட்டது. அவன் எரித்ததன் நோக்கத்தைச் சொல்லவில்லை, செயலை மட்டுமே சொல்கிறான். ஆனால் கட்டுண்டதும், வால் எரிக்கப்பட்டதும், ராஜவீதியில் பறைசாற்றப்பட்டதும் — எல்லாமே அவனுடைய திட்டத்தின் பகுதியாயின என்பது அவனுடைய சொல்லிலிருந்து தெளிவாகிறது. ராக்ஷசர்கள் அவனை அவமானப்படுத்த விரும்பினர்; ஆனால் அதனாலேயே அவர்களுடைய நகரம் சாம்பலாயிற்று. இது விதியின் ஏளனம். நகர வாயிலின்மீது ஏறியதே எரிப்பின் தொடக்கப்புள்ளி — அங்கிருந்து அவன் வீட்டிலிருந்து வீட்டுக்குத் தாவி இலங்கை முழுவதையும் தீச்சுவாலைகளால் நிறைத்தான், முந்தைய சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்பட்டதுபோல.
‘“ஜானகி நிச்சயமாக அழிந்துவிட்டாள்; ஏனெனில் இலங்கையில் எரியாத எந்த இடமும் தென்படவில்லை; நகரம் முழுவதும் சாம்பலாக்கப்பட்டது. இலங்கையை எரிக்கும்போது நான் சீதையையும் எரித்துவிட்டேன், இதில் ஐயமில்லை; ராமனின் இந்தப் பெரும் பணியை நான் பயனற்றதாக்கிவிட்டேன்.” இவ்வாறு சோகத்தில் ஆழ்ந்த நான் கவலைக்குள்ளானேன். பிறகு ‘ஜானகி எரியவில்லை’ என்று வியப்பான செய்தியைப் பேசும் சாரணர்களின் மங்கலச் சொற்களைக் கேட்டேன். அந்த அற்புதமான சொல்லைக் கேட்டு எனக்கு ஓர் எண்ணம் எழுந்தது — ‘ஜானகி எரியவில்லை’ என்பது சகுனங்களாலும் தெரிகிறது; வால் எரிந்துகொண்டிருந்தும் நெருப்பு என்னைச் சுடவில்லை; என் இதயம் மிகவும் மகிழ்ந்துள்ளது; காற்று நறுமணம் வீசுகிறது. கண்கூடான பயனுடைய அந்தச் சகுனங்களாலும், பெரும் சிறப்புடைய காரணங்களாலும், உண்மையைக் கண்ட ரிஷிகளின் சொற்களாலும் நான் மகிழ்ந்த மனமுடையவனானேன். மீண்டும் வைதேகி என்னால் காணப்பட்டாள்; அவளால் மீண்டும் விடைகொடுக்கப்பட்டேன். பிறகு மீண்டும் அரிஷ்ட மலையை அடைந்து, அங்கிருந்து உங்களைக் காணும் ஆவலால் திரும்பிப் பாய்தலைத் தொடங்கினேன். பிறகு காற்றும் சந்திரனும் சூரியனும் சித்தர்களும் கந்தர்வர்களும் உலவும் வழியைக் கடந்து இங்கே உங்களைக் கண்டேன். ராகவனின் அருளாலும் உங்களுடைய தேஜஸாலும் சுக்ரீவனின் பணிக்காக நான் அனைத்தையும் செய்து முடித்தேன். இவை அனைத்தையும் நான் அங்கே உள்ளபடியே நிறைவேற்றினேன்; அங்கே செய்யப்படாமல் எஞ்சியிருப்பவை அனைத்தும் இனிச் செய்யப்படட்டும்.’ இந்த இறுதிப் பகுதியில் ஐம்பத்தைந்தாம் சர்க்கத்தின் நிகழ்ச்சி சுருக்கமாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — நூற்றைம்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் அந்தச் சர்க்கத்தின் பதினொன்றாம் சுலோகத்தோடு எழுத்துக்கு எழுத்து ஒத்துள்ளது. அனுமன் தன் அச்சத்தையும் தவறையும்கூட மறைக்கவில்லை — இதுவே அவனுடைய வாய்மைப் பற்று. சாரணர்களின் சொல், சகுனங்கள், எரியாத தன் வால் — சீதை பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கான மூன்று சான்றுகள். ஆயினும் அவன் மீண்டும் சீதையை நேரில் கண்டபின்தான் கவலை நீங்குகிறான். நிறைவுரையில் அவனுடைய பணிவு மிகத் தெளிவாக உள்ளது — எல்லாப் பணியும் ‘ராகவனின் அருளாலும்’, ‘உங்களுடைய தேஜஸாலும்’ செய்யப்பட்டது என்று சொல்கிறான், தன் வலிமையால் என்று அன்று. ‘எஞ்சியிருப்பவை அனைத்தும் செய்யப்படட்டும்’ என்ற சொல்லால் அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதை அவையிடம் ஒப்படைக்கிறான் — இதுவே அடுத்த சர்க்கத்தின் ஆலோசனையின் தொடக்கம். இவ்வாறு அனுமனின் நீண்ட விவரணம் சுந்தர காண்டத்தின் முழுக் கதையையும் கேட்கும் வானரர்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் மீண்டும் முன்வைக்கிறது. ‘காற்றும் சந்திரனும் சூரியனும் சித்தர்களும் கந்தர்வர்களும் உலவும் வழி’ என்ற வான்வழியின் வருணனை முந்தைய சர்க்கத்தின் வானக்கடல் உருவகத்தை நினைவூட்டுகிறது. ‘இங்கே உங்களைக் கண்டேன்’ என்ற சொல்லால் கதை நிகழ்காலத்துக்குத் திரும்புகிறது — அனுமன் மீண்டும் மகேந்திரத்தில் வானரர்களின் நடுவே இருக்கிறான். அவனுடைய விவரணத்தின் தொடக்கம் ஜாம்பவானின் கேள்வியால், முடிவு அவையிடம் பொறுப்பை ஒப்படைப்பதால் — இவ்வாறு வட்டம் நிறைவுறுகிறது. ‘அங்கே செய்யப்படாமல் எஞ்சியிருப்பவை’ என்ற சொல் பணிவின் உச்ச வடிவம் — பெரும் பணியைச் செய்தபின்னும் அவன் தன் செயலை நிறைவுறாததுபோலக் கருதி, எஞ்சியதைப் பிறரிடம் ஒப்படைக்கிறான். அனுமனின் விவரணத்தில் தன் அச்சத்தை ஒப்புக்கொள்வது குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது — வீரனாக இருந்தும் அவன் மனிதனைப்போலச் சோகத்தையும் கவலையையும் அனுபவிக்கிறான், அதை மறைக்கவில்லை. அவனுடைய விடை செயலும் ஆகும் — அவன் சீதையை மீண்டும் காணச் செல்கிறான், கேட்டதை மட்டும் கொண்டு திருப்தியடையவில்லை. நேரடிச் சான்றின்மீதுள்ள இந்தப் பிடிவாதம் தூதனின் வாய்மைப் பற்றைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் அவன் ராமனிடம் பொய் சொல்ல விரும்பவில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे अष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥