சர்க்கம்
அனுமன் சீதையின் ஒழுக்கத்தைப் புகழ்தலும் இலங்கையைத் தாக்கத் தூண்டுதலும்
சீதையின் ஒழுக்கத்தின், தவத்தின் ஆற்றல், அனைவரும் சேர்ந்து இலங்கையை வென்று சீதையை அழைத்துச் செல்லும் யோசனை, வானர வீரர்களின் வலிமையின் வருணனை, பெயர் முழக்கம், சீதையின் அவலநிலையைத் தெரிவித்தல்
இந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தபின், வாயுமைந்தனான அனுமன் மேலும் தொடர்ந்து பேசத் தொடங்கினான்: ‘ராகவனின் முயற்சி பயனுற்றது, சுக்ரீவனின் பரபரப்பும் பயனுற்றது; சீதையின் ஒழுக்கத்தைக் கண்டு என் மனம் மகிழ்ந்தது. வானரர்களில் சிறந்தோரே, மதிப்புக்குரிய சீதையின் ஒழுக்கம் அவளுக்குத் தகுந்ததே — அவள் தன் தவத்தால் உலகங்களைத் தாங்கக்கூடியவள்; சினமுற்றால் அவற்றை எரிக்கவும் கூடியவள். ராக்ஷசர்தலைவனான ராவணன் எல்லா வகையிலும் மிகச் சிறந்த தவசியாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவளைத் தொட்டபோதும் அவனுடைய உடல் அவளுடைய தவத்தால் அழிக்கப்படவில்லை. சினத்தால் கலங்கிய ஜனகன் மகள் செய்யக்கூடியதை, தொடப்பட்ட நெருப்புச் சுடரும் செய்யாது.’ இங்கே அனுமன் சீதையின் கற்பின் ஆற்றலை வருணிக்கிறான். சீதை தானே ராவணனைச் சாம்பலாக்க வல்லவள்; ஆனால் அவள் அதைச் செய்வதில்லை, ஏனெனில் ராமனின் புகழ் ராமனாலேயே காக்கப்பட வேண்டும் என்று அவன் சொல்கிறான். ராவணனின் உயிர் அவனுடைய முந்தைய தவத்தின் பயன் என்று அவன் விளக்குகிறான் — இல்லையெனில் கற்புடைய பெண்ணைத் தொட்டவுடனேயே அவன் எரிந்திருப்பான். நெருப்புச் சுடரோடு ஒப்பிடுதல் முந்தைய சர்க்கத்தின் கருத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — நெருப்பு சீதையைச் சுடவில்லை, ஏனெனில் சீதை நெருப்பைவிடவும் ஒளிமிக்கவள். ‘ஒழுக்கத்தைக் கண்டு’ என்ற சொல், அனுமனுக்குச் சீதையின் ஒழுக்கமே அவனுடைய பயணத்தின் உச்சப் பயன் என்பதைக் காட்டுகிறது. ராகவனின் முயற்சி, சுக்ரீவனின் பரபரப்பு, அனுமனின் மகிழ்ச்சி — மூன்றின் வெற்றியும் சீதையின் ஒழுக்கத்தாலேயே நிறைவேறியது. இந்தப் பகுதி சீதையின் பண்பின் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; வானரர்களின் மனத்தில் அவள்மீது பக்தியையும் தோற்றுவிக்கிறது.
‘ஜாம்பவான் முதலிய பெருவானரர்கள் அனைவரின் அனுமதியைப் பெற்று, இந்தப் பணி இந்நிலையை அடைந்து உங்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டபின், வைதேகியோடு சேர்ந்தே அந்த இரு அரசகுமாரர்களையும் காண்பது முறையாகும். நான் ஒருவனே ராக்ஷசக் கூட்டங்களோடு கூடிய அந்த இலங்கை நகரையும் பெருவலிமையுடைய ராவணனையும் விரைவாகக் கொல்லப் போதுமானவன்; வலிமையுடைய, தன்னடக்கமுடைய, அஸ்திரங்களில் தேர்ந்த, ஆற்றலுடைய, வெற்றியை விரும்பும் வீர வானரர்களான உங்களோடு சேர்ந்தால் சொல்லவும் வேண்டுமா? நானோ போரில் ராவணனை அவனுடைய படையோடும், முன்னணி வீரர்களோடும், மைந்தர்களோடும், உடன்பிறந்தோரோடும் சேர்த்துக் கொல்வேன். இந்திரனை வென்ற இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரமும், ரௌத்திராஸ்திரமும், வாயவ்யாஸ்திரமும், வாருணாஸ்திரமும் போரில் காணவும் அரியவையாக இருந்தாலும், அவற்றையும் நான் முறியடிப்பேன்; ராக்ஷசர்களையும் சிதறடிப்பேன். உங்களால் அனுமதிக்கப்பட்டால் என் வீரம் அவனைத் தடுக்கும்; என்னால் பொழியப்படும் இணையற்ற, இடைவிடாத பாறை மழை போரில் தேவர்களையும் கொல்லும்; அந்த இரவுலாவிகளைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? உங்களால் அனுமதிக்கப்படாவிட்டால் என் வீரம் என்னையே தடுத்து நிறுத்துகிறது. கடலும் கரையைக் கடக்கலாம், மந்தர மலையும் அசையலாம்; ஆனால் போரில் பகைவர்படை ஜாம்பவானை அசைக்க முடியாது. எல்லா ராக்ஷசக் கூட்டங்களையும், அவர்களுடைய முன்னோர்களான ராக்ஷசர்களையும் அழிப்பதற்கு வீரனான வாலியின் மைந்தன் வானரன் அங்கதன் ஒருவனே போதும். மகாத்மாவான வானரன் நீலனின் தொடைகளின் வேகத்தால் மந்தர மலையும் சிதறிவிடும்; போரில் ராக்ஷசர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? தேவர்கள், அசுரர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், பறவைகள் ஆகியோரிடையே மைந்தனுக்கோ த்விவிதனுக்கோ எதிர்நின்று போரிடக்கூடியவன் யாரென்று சொல்லுங்கள். இவ்விருவரும் அசுவினிதேவர்களின் மைந்தர்கள், பெரும் வேகமுடையவர்கள், வானரர்களில் சிறந்தவர்கள்; இவர்களுக்கு எதிர்நின்று போரிடக்கூடியவனைப் போர்க்களத்தில் நான் காணவில்லை.’ அனுமனின் யோசனை துணிவின் உச்சம் — ராமன் வருவதற்கு முன்பே இலங்கையை வென்று சீதையை அழைத்துச் செல்லலாம் என்று அவன் பரிந்துரைக்கிறான். ஆனால் அவன் அனுமதியைக் கேட்கிறான் — ‘உங்களால் அனுமதிக்கப்பட்டால்’ என்று; அனுமதியின்றி அவன் தானாகச் செயல்படுவதில்லை. இதுவே கட்டுப்பாட்டின் உணர்வு. அவன் ஒவ்வொரு வீரனின் வலிமையையும் நினைவூட்டுகிறான் — ஜாம்பவானின் உறுதி, அங்கதனின் வீரம், நீலனின் வேகம், மைந்த-த்விவிதர்களின் வெல்லமுடியாத்தன்மை — அதனால் அனைவரின் உற்சாகமும் பெருகுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தச் சுலோகங்கள் (5.058.001 பின்பாதி முதல் 5.058.013 முன்பாதி வரை) அடுத்த சர்க்கத்தில் அங்கதனின் வாயில் உள்ளன; அச்சுப் பதிப்பிலோ அவை அனுமனின் சொல்லாக இந்தச் சர்க்கத்தில் உள்ளன. இந்த யோசனையில் அனுமனின் நோக்கம் இருவகையானது — ஒருபுறம் சீதையின் விரைவான விடுதலை, மறுபுறம் வானரர்களின் பெருமை. வானரர்களே சீதையை அழைத்து வந்தால், ராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் முன் அவர்கள் பெரும் புகழை அடைவார்கள். பிரம்மாஸ்திரம், ரௌத்திரம், வாயவ்யம், வாருணம் என்ற அஸ்திரங்களின் பெயர்கள் இந்திரஜித்தின் தெய்வீக அஸ்திர வலிமையைச் சுட்டுகின்றன; அனுமன் பிரம்மனின் வரத்தால் அவற்றுக்கு அஞ்சவில்லை, ஏனெனில் பிரம்மாஸ்திரத்தாலும் அவன் ஒரு கணமே கட்டுண்டிருந்தான். ‘அவனைத் தடுக்கும்’, ‘என்னையே தடுத்து நிறுத்துகிறது’ என்ற இரு வரிகளின் முரண் அழகானது — அனுமதி இருந்தால் அவன் பகைவனைத் தடுக்கிறான், அனுமதியின்றி அவனே தடுக்கப்படுகிறான். இது தூதனின் மரியாதையைப் பற்றிய நுட்பமான உணர்வு. வானர வீரர்களின் அறிமுகமும் இங்கே தொடங்குகிறது — இவர்களே யுத்த காண்டத்தில் முதன்மையான படைத்தலைவர்களாக இருப்பார்கள். அனுமன் வாயுவின் மைந்தனாக இருப்பதுபோல, மைந்த-த்விவிதர்கள் அசுவினிதேவர்களின் மைந்தர்களாக இருப்பது அவர்களுடைய தெய்வீகப் பிறப்பைக் குறிக்கிறது.
‘என்னாலேயே இலங்கை தாக்கப்பட்டது, எரிக்கப்பட்டது, அந்த நகரம் சாம்பலாக்கப்பட்டது; எல்லா ராஜவீதிகளிலும் நான் என் பெயரை முழங்கினேன் — “மிகுந்த வலிமையுடைய ராமன் வெல்கிறான், பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனும் வெல்கிறான்; ராகவனால் காக்கப்படும் அரசன் சுக்ரீவன் வெல்கிறான். நான் கோசல அரசனின் அடியவன், வாயுவிடமிருந்து பிறந்த அனுமன்” என்று எங்கும் என் பெயரை முழங்கினேன்.’ இந்த முழக்கம் சுந்தர காண்டத்தின் புகழ்பெற்ற அறைகூவல் — அனுமன் தன்னைக் ‘கோசல அரசனின் அடியவன்’ என்கிறான். அவனுடைய அறிமுகம் தன் பெயரால் அன்றி, ராமனின் சேவகன் என்பதாலேயே தொடங்குகிறது. முன்பு இலங்கையில் போர் நடந்தபோது அவன் இதையே முழங்கினான்; இப்போது வானரர்களின் முன் மீண்டும் சொல்கிறான்; அதனால் அவர்களுடைய பெருமிதமும் பெருகுகிறது. முழக்கத்தில் ராமன், லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன் — மூவரின் வெற்றியும் முதலில் சொல்லப்படுகிறது, அதன்பின்தான் தன் பெயர் — இந்த வரிசை அனுமனின் பணிவைச் சுட்டுகிறது. ‘என்னாலேயே’ என்ற சொல்லால், தான் ஒருவனாகவே அதைச் சாதித்தான் என்றால் அனைவரும் சேர்ந்தால் சொல்லவும் வேண்டுமா என்பதை அவன் காட்டுகிறான்.
‘தீயமனத்தனான ராவணனின் அசோகவனத்தின் நடுவே, சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் கற்புடைய சீதை கருணைக்குரிய நிலையில் இருக்கிறாள். ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டு, சோகத்தாலும் வேதனையாலும் மெலிந்து, மேகக் கோடுகளால் சூழப்பட்ட பிறைச்சந்திரனைப்போல ஒளியிழந்திருக்கிறாள். வலிமையால் செருக்குற்ற ராவணனை அவள் பொருட்படுத்துவதில்லை; கற்புடையவளும் அழகிய இடையுடையவளுமான ஜானகி தடுத்து வைக்கப்பட்டு, கட்டுண்டவள்போல் இருக்கிறாள். மங்கலமான வைதேகி முழுமனத்தோடு ராமனிடம் பற்றுடையவள்; இந்திரனிடம் புலோமன் மகளான சசியைப்போல ராமனிடம் வேறெங்கும் செல்லாத மனமுடையவள். ஒரே ஆடையை அணிந்தவளாக, புழுதி படிந்தவளாக, ராக்ஷசிகளின் நடுவே மீண்டும் மீண்டும் மிரட்டப்படுபவளாக, விகாரமான ராக்ஷசிகளோடு அந்த அந்தப்புர வனத்தில் அவள் என்னால் காணப்பட்டாள் — ஒற்றைப் பின்னல் தரித்தவள், வாடியவள், கணவனைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே ஆழ்ந்தவள், தரையில் படுப்பவள், பனிக்காலம் வந்தபோது தாமரைக்கொடி போல நிறமிழந்த உடலுடையவள், ராவணனிடமிருந்து எந்த நோக்கமுமின்றி விலகியவள், சாவதற்கு முடிவுசெய்தவள். மான்குட்டி போன்ற கண்ணுடைய அவளுக்கு எப்படியோ என்மீது நம்பிக்கை உண்டாக்கினேன்; பிறகு அவளோடு உரையாடினேன், எல்லா விஷயங்களும் வெளிப்படுத்தப்பட்டன. ராம-சுக்ரீவர்களின் நட்பைக் கேட்டு அவள் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்; அவளுடைய நடத்தை கட்டுப்பாடானது, கணவனிடம் அவளுடைய பக்தி உயர்ந்தது. அந்தப் பத்துக்கழுத்தனை அவள் தானே கொல்லாதிருப்பது அந்தப் பத்துத்தலையனின் தவத்தின் பெருமையைக் காட்டுகிறது; ராமனோ அவனுடைய வதத்துக்கு வெறும் கருவியாகவே இருப்பான். இயல்பிலேயே மெல்லிய உடலுடைய அவள், அவனைப் பிரிந்ததால் மேலும் மெலிந்து, பிரதமை நாளில் பாடம் ஓதுபவனின் கல்விபோல மெலிவடைந்திருக்கிறாள். இவ்வாறு பெரும்பேறுடைய சீதை சோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறாள்; இங்கே செய்ய வேண்டிய எதிர்நடவடிக்கை அனைத்தும் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.’ அனுமனின் வருணனையில் சீதையின் துயரமும் அவளுடைய மனவுறுதியும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன. உவமைகள் அனைத்தும் மெலிவைப் பற்றியவை — மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட பிறை, பனிக்காலத் தாமரைக்கொடி, பிரதமை நாளில் ஓதப்படாத கல்வி. இறுதி உவமை குறிப்பாக நுட்பமானது — பிரதமை நாள் ஓதக்கூடாத நாள் (அனத்யாயம்); ஆகவே ஓதுதல் இல்லாமல் கல்வி தேய்கிறது; அதுபோலவே ராமனைக் காணாமல் சீதை தேய்கிறாள். இந்தச் சர்க்கத்தின் இறுதியில் அனுமன் செய்ய வேண்டியதைப் பற்றிய முடிவை அவையிடம் ஒப்படைக்கிறான் — ‘ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்’ என்ற செயப்பாட்டுவினை அனைவருடைய கூட்டுப் பொறுப்பைச் சுட்டுகிறது. இந்தச் சொல்லே அடுத்த சர்க்கத்தில் அங்கதனும் ஜாம்பவானும் நடத்தும் விவாதத்தின் தொடக்கம். இந்தப் பகுதியில் அனுமன் முந்தைய சர்க்கத்தில் சொன்ன சீதையின் வருணனையை மீண்டும் விரிவாகச் சொல்கிறான்; ஏனெனில் இங்கே அவனுடைய நோக்கம் வேறு — முன்பு நிகழ்ச்சி விவரணம், இப்போது கருணையை எழுப்பிச் செயலுக்குத் தூண்டுதல். ‘இந்திரனிடம் சசியைப்போல’ என்ற உவமை சீதையின் கற்பைச் சசியின் கற்போடு ஒப்பிடுகிறது. சசியும் நகுஷனால் துன்புறுத்தப்பட்டாள்; ஆயினும் இந்திரனையே நினைத்திருந்தாள் — அதுபோலச் சீதையும் ராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்டும் ராமனையே நினைக்கிறாள். ‘நம்பிக்கை உண்டாக்கினேன்’ என்ற சொல், சீதையின் நம்பிக்கையைப் பெறுவது எளிதாக இருக்கவில்லை என்பதை நினைவூட்டுகிறது; அனுமன் பலவாறு முயன்றே அதைப் பெற்றான். ‘ராவணனிடமிருந்து எந்த நோக்கமுமின்றி விலகியவள்’ என்ற சொல், ராவணனோடு அவளுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது — அவனுடைய செல்வத்தையும் அரசையும் ஆசைகாட்டல்களையும் அவள் புல்லாகக் கருதுகிறாள். ‘சாவதற்கு முடிவுசெய்தவள்’ என்ற சொல் காலத்தின் அவசரத்தைச் சுட்டுகிறது — தாமதமானால் சீதை உயிரை விட்டுவிடக்கூடும். ஆகவே ‘ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்’ என்ற அனுமனின் இறுதி வாக்கியம் விரைந்த செயலுக்கான அழைப்பு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः॥ ५९॥