॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 56

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் ஐயமும் அனுமனின் ஆறுதலும் அரிஷ்டமலையிலிருந்து எழும்புதலும்

மீண்டும் சீதையைக் காணுதல், ‘ஒருநாள் தங்கு’ என்ற வேண்டுகோள், கடலைக் கடப்பது பற்றிய ஐயம், அனுமனின் ஆறுதல், அரிஷ்டமலையின் வருணனை, மலை ரசாதலத்தில் புகுதல், வானில் எழும்புதல்

பிறகு அனுமன் சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்த ஜானகியை வணங்கி, ‘நல்லவேளையாக உன்னை இங்கே எந்தத் தீங்குமின்றிக் காண்கிறேன்’ என்றான். இலங்கை எரிந்தபின் அவன் சொன்ன முதல் வார்த்தை இதுவே — முந்தைய சர்க்கத்தில் இருந்த அச்சம் இங்கே நேரடியாக நீங்குகிறது. பிறகு புறப்படத் தயாரான அவனை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தவளாக, கணவன்மீது கொண்ட அன்புடன் சீதை அனுமனிடம் சொன்னாள்: ‘அப்பா, குற்றமற்றவனே, நீ விரும்பினால், இங்கே நன்கு மறைந்த ஏதாவது ஓர் இடத்தில் ஒருநாள் தங்கு; இளைப்பாறிவிட்டு நாளை செல்வாய். வானரனே, பேறு குறைந்த எனக்கு அளவற்ற இந்தத் துயரம் உன் அண்மையால் ஒரு கணமேனும் குறையும். வானரப் புலியே, நீ சென்றபின் மீண்டும் வரும்வரை என் உயிரின்மீதே எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. துயரத்திலிருந்து மேலும் கொடிய துயரத்தை அடைந்து, மனக்கலக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் மெலிந்த என்னை, உன்னை மீண்டும் காணாமை பிளந்துவிடும். வீரனே, இந்த ஐயமும் என் முன்னே நிற்பதுபோல் இருக்கிறது — மிகப் பெரிய துணைவர்களான வானரர்களும் கரடிகளும் இருந்தாலும், அந்த வானர-கரடிப் படைகளோ, மனிதர்களில் சிறந்தவனின் அந்த இரு மைந்தர்களோ, கடக்க அரிய இந்தக் கடலை எப்படிக் கடப்பார்கள்? கடலைத் தாண்டும் ஆற்றல் மூன்று உயிர்களுக்கே உண்டு — விநதையின் மைந்தனான கருடனுக்கு, உனக்கு, அல்லது வாயுவுக்கு. ஆகவே அணுகவியலாத இந்தப் பணிச் சிக்கல் எழுந்திருக்கும்போது நீ என்ன தீர்வு காண்கிறாய்? நீயே பணிகளில் வல்லவன் அல்லவா. பகைவீரர்களைக் கொல்பவனே, இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற நீ ஒருவனே போதுமானவன்; அதன் பயனின் புகழும் உனக்கே உரியதாகும். ஆனால் பகைப்படையை நசுக்கும் காகுத்ஸ்தன் தானே தன் படைகளால் இலங்கையை நிரப்பி என்னை அழைத்துச் சென்றால், அதுவே அவனுக்குத் தகுந்ததாகும். ஆகவே போரில் வீரனான அந்த மகாத்மாவின் வீரத்துக்குப் பொருத்தமாக இருக்கும்படி நீ ஏற்பாடு செய்.’ இங்கே சீதையின் இரண்டு உணர்வுகள் கலக்கின்றன — ஒருபுறம் அனுமனைப் பிரியும் அச்சம், மறுபுறம் ராமனின் புகழைப் பற்றிய கவலை. அனுமனால் தன்னை அழைத்துச் செல்ல முடியும் என்று அவள் அறிவாள்; ஆயினும் கணவனின் பெருமையையே அவள் விரும்புகிறாள் — ராமன் தானே வந்து ராவணனை வென்று அவளை அழைத்துச் சென்றால்தான் அவனுடைய க்ஷத்திரிய தர்மம் நிறைவுறும். ‘ஒருநாள் தங்கு’ என்ற வேண்டுகோள் அவளுடைய தனிமையின் கருணைமிக்க சித்திரம் — பத்து மாதங்களாக ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டிருந்த அவள், தன்னவர்களின் தூதனை முதன்முறையாகக் கண்டாள்; ஆகவே அவனை ஒரு கணமும் விட்டுவிட விரும்பவில்லை. கடலைக் கடப்பது பற்றிய ஐயமும் பொருத்தமானதே — கருடன், வாயு, அனுமன் என்ற மூவரே அதைச் செய்ய வல்லவர்கள் என்று அவள் கருதுகிறாள். இந்தப் பகுதி வல்கேட் பாடத்தின் விரிவு; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இதன் சுருக்கமான வடிவமே உள்ளது. சீதையின் சொற்களில் பணிவும் அறிவும் இரண்டும் தெரிகின்றன. அவள் அனுமனை ‘அப்பா’, ‘குற்றமற்றவனே’, ‘வீரனே’, ‘வானரப் புலியே’, ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே’ எனப் பலவாறு விளிக்கிறாள் — இந்த விளிகள் அவளுடைய நன்றியையும் அன்பையும் காட்டுகின்றன. அவளே கேள்வி கேட்கிறாள், அவளே விடையின் திசையையும் சுட்டுகிறாள் — ‘நீயே பணிகளில் வல்லவன் அல்லவா’ என்று சொல்வதன் மூலம் அனுமனின் அறிவின்மீது தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறாள். அவளுடைய கவலை தன் விடுதலையைப் பற்றியது மட்டுமன்று, ராமனின் புகழைப் பற்றியதும் ஆகும். அனுமனே அவளை அழைத்துச் சென்றால், உலகில் ‘ராமன் தூதனைக் கொண்டு மனைவியை மீட்டான்’ என்று பேசப்படும்; அது ராமனின் வீரத்துக்குப் பொருந்தாது. ஆகவேதான் அவள் ‘அதுவே அவனுக்குத் தகுந்ததாகும்’ என்கிறாள். இந்த எண்ணம் க்ஷத்திரியனின் மனைவியான சீதைக்கு உரியதே. முந்தைய சர்க்கங்களிலும் அனுமனின் முதுகில் ஏறிச் செல்லும் யோசனையை அவள் மறுத்திருந்தாள் — பிற ஆடவனின் தொடுதலை நான் விரும்பவில்லை, ராமனின் புகழும் காக்கப்பட வேண்டும் என்று. இங்கே அதே எண்ணத்தை அவள் மேலும் மென்மையான முறையில் மீண்டும் சொல்கிறாள். ‘என் உயிரின்மீதே நம்பிக்கை இல்லை’ என்ற அவள் சொல், அனுமனின் வருகையால்தான் அவளுக்கு வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கை மீண்டும் பிறந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது; அவன் சென்றுவிட்டால் மீண்டும் நம்பிக்கை இழப்பாளோ என்ற அச்சம். ஆகவே ‘ஒருநாள் தங்கு’ என்ற வேண்டுகோள் வெறும் விருந்தோம்பல் அன்று, வாழ்வின் பற்றுக்கோடு.

பொருள் நிறைந்ததும், பணிவானதும், காரணங்கள் அடங்கியதுமான அவளுடைய சொற்களைக் கேட்டு, வீரனான அனுமன் விடையளித்தான்: ‘தேவி, வானர-கரடிப் படைகளின் தலைவனும், தாவுவோரில் சிறந்தவனும், வலிமை நிறைந்தவனுமான சுக்ரீவன் உன் பொருட்டு உறுதியான முடிவெடுத்திருக்கிறான். வைதேகி, அந்த வானரத் தலைவன் கோடிக்கணக்கான ஆயிரம் வானரர்களால் சூழப்பட்டு விரைவில் வருவான். மனிதர்களில் சிறந்த வீரர்களான அந்த ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருவரும் சேர்ந்து வந்து இலங்கை நகரை அம்புகளால் சிதறடிப்பார்கள். அழகிய இடையுடையவளே, ரகுநந்தனன் கூட்டத்தோடு ராக்ஷசனான ராவணனைக் கொன்று, உன்னை அழைத்துக்கொண்டு விரைவில் தன் நகருக்குச் செல்வான். ஆறுதல் கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; தக்க காலத்தை எதிர்நோக்கி இரு. விரைவில் போரில் ராமனால் கொல்லப்பட்ட ராவணனைக் காண்பாய். மைந்தர்கள், அமைச்சர்கள், உறவினர்களுடன் ராக்ஷசர்தலைவன் கொல்லப்பட்டதும், சந்திரனோடு ரோகிணி சேர்வதுபோல நீ ராமனோடு சேர்வாய். வானர-கரடிகளில் சிறந்தோருடன் காகுத்ஸ்தன் விரைவில் வருவான்; போரில் பகைவர்களை வென்று உன் சோகத்தைப் போக்குவான்.’ இவ்வாறு வைதேகிக்கு ஆறுதல் கூறி, வாயுமைந்தனான அனுமன் புறப்பட மனம் கொண்டு வைதேகியை வணங்கினான். அனுமனின் விடையில் சீதையின் ஐயத்துக்கு நேரடியான தீர்வு இல்லை — ‘கடலை எப்படிக் கடப்பார்கள்’ என்பதைப் பற்றி அவன் பேசவில்லை; படையின் பெருமையையும் ராமனின் வீரத்தையும் மட்டுமே விவரிக்கிறான். இதன் மூலம் அவளுடைய நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறான் — கோடிக்கணக்கான வானரர்களும் ராம-லக்ஷ்மணர்களும் இருக்குமிடத்தில் வழியும் கிடைக்கும் என்பது கருத்து. ‘தக்க காலத்தை எதிர்நோக்கி இரு’ என்ற சொல் சிறப்பானது — பொறுமையுடன் காலத்தை எதிர்பார்ப்பதே இப்போது அவளுடைய கடமை. ரோகிணி-சந்திரன் உவமை ராமாயணத்தில் சீதா-ராமர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘விரைவில்’ என்ற சொல் மூன்று முறை வருகிறது; அதன் மூலம் அனுமன் விரைவுக்கான உறுதியை அளிக்கிறான். ‘ஒருநாள் தங்கு’ என்ற சீதையின் வேண்டுகோளை அவன் நேரடியாக மறுக்கவில்லை; ஆனால் பணிவுடன் வணங்கிப் புறப்படத் தயாராகிறான். அனுமனின் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் உறுதியானது. முதலில் சுக்ரீவனின் முடிவையும், பிறகு படையின் எண்ணிக்கையையும், பிறகு ராம-லக்ஷ்மணர்களின் வீரத்தையும், பிறகு ராவணனின் வதத்தையும், இறுதியில் சீதை ராமனோடு மீண்டும் சேர்வதையும் வரிசையாக விவரிக்கிறான். இந்த வரிசை வரவிருக்கும் கதையின் சுருக்கம் போன்றது — யுத்த காண்டத்தின் முழுக் கதையும் இங்கே விதைவடிவில் அடங்கியுள்ளது. இவை அனைத்தையும் கேட்டுச் சீதை ஆறுதல் அடைகிறாள்; ஆகவே அனுமனால் புறப்பட முடிகிறது. அவளுடைய கேள்விக்கு அவன் தர்க்கத்தால் அன்றி நம்பிக்கையால் விடையளிக்கிறான் — இதுவே தூதனின் விவேகம்.

முதன்மையான ராக்ஷசர்களைக் கொன்று, தன் பெயரை அறிவித்து, வைதேகிக்கு ஆறுதல் கூறி, பெரும் வலிமையைக் காட்டி, நகரைக் கலங்கச் செய்து, ராவணனை ஏமாற்றி, கொடிய வலிமையை வெளிப்படுத்தி, வைதேகியை வணங்கி, அனுமன் மீண்டும் கடலின் நடுவே திரும்பிச் செல்ல மனம் கொண்டான். பிறகு தன் தலைவனைக் காணும் ஆவலுடைய, பகைவரை நசுக்கும் அந்த வானரப் புலி மலைகளில் சிறந்த அரிஷ்டத்தின்மீது ஏறினான். கவி அந்த மலையை மனிதனுடைய செயல்களைப் போன்றவற்றால் வருணிக்கிறார் — உயர்ந்த பத்மக மரங்கள் நிறைந்த கருநீல வனவரிசைகளால் அழகுற்றது; சிகரங்களுக்கு இடையே தொங்கும் மேகங்களால் மேலாடை அணிந்ததுபோல் இருந்தது; மங்கலமான சூரியக் கதிர்களால் அன்புடன் எழுப்பப்படுவதுபோல் இருந்தது; வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் தாதுக்களாகிய கண்களால் கண் திறப்பதுபோல் இருந்தது; ஆழ்ந்த நீர்ப்பெருக்கின் ஓசைகளால் வேதம் ஓதுவதுபோல் இருந்தது; பலவகை அருவிகளின் ஒலிகளால் தெளிவாகப் பாடுவதுபோல் இருந்தது; உயர்ந்தோங்கிய தேவதாரு மரங்களால் கைகளை மேலே உயர்த்தி நிற்பதுபோல் இருந்தது; நீர்வீழ்ச்சிகளின் முழக்கங்களால் எங்கும் கூக்குரலிடுவதுபோல் இருந்தது; அசையும் கருநிறக் கூதிர்கால மேகங்களால் நடுங்குவதுபோல் இருந்தது; காற்றால் அசைக்கப்பட்ட கீசக மூங்கில்களால் இசைப்பதுபோல் இருந்தது; கொடிய சிறந்த நச்சுப் பாம்புகளால் சினத்துடன் பெருமூச்சு விடுவதுபோல் இருந்தது; பனியால் ஆழமாக்கப்பட்ட குகைகளால் தியானிப்பதுபோல் இருந்தது; மேகங்களின் அடிகள் போன்ற அடிவாரக் குன்றுகளால் எங்கும் அடியெடுத்து வைப்பதுபோல் இருந்தது; மேகமாலை சூடிய சிகரங்களால் வானத்தில் கொட்டாவி விடுவதுபோல் இருந்தது; பல முகடுகளால் பரவி, பல குகைகளால் அழகுற்றிருந்தது. சால, பனை, கர்ண, மூங்கில் மரங்கள் பலவற்றால் சூழப்பட்டிருந்தது; பரந்த, பூத்துக் குலுங்கும் கொடிப்பந்தல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; பலவகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்திருந்தது; தாதுக்களின் கசிவுகளால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; பல அருவிகளைக் கொண்டிருந்தது; பாறைக் குவியல்களால் நெருக்கமாக இருந்தது; மகரிஷிகள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோர் வாழ்ந்தனர்; கொடிகளும் மரங்களும் அடர்ந்திருந்தன; அதன் குகைகளில் சிங்கங்கள் வாழ்ந்தன; புலி முதலியவை நிறைந்திருந்தன; சுவையான கிழங்குகளும் கனிகளும் தரும் மரங்கள் இருந்தன — அத்தகையது அந்த மலை. வானரர்களில் சிறந்தவனான வாயுமைந்தன் அந்த மலைமீது ஏறினான். இந்த வருணனையில் உத்பிரேக்ஷை அணியின் நீண்ட மாலை காணப்படுகிறது — ஒவ்வோர் அடைமொழியும் ‘போல’ என்ற சொல்லுடன் இணைந்துள்ளது. மலை உயிருள்ளதுபோல் — ஓதுகிறது, பாடுகிறது, தியானிக்கிறது, பெருமூச்சு விடுகிறது, கொட்டாவி விடுகிறது. இந்த வருணனை அனுமனின் மகிழ்ச்சியின் பிரதிபலிப்பும் ஆகும் — பணி நிறைவேறியபின் உலகம் முழுவதுமே அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றுகிறது. ‘கண் திறப்பதுபோல்’, ‘ஓதுவதுபோல்’, ‘பாடுவதுபோல்’ என்ற வினைச்சொற்கள் மலையை மனிதனைப்போலச் சித்திரிக்கின்றன. இந்தப் பகுதியும் வல்கேட் பாடத்தின் விரிவு; திறனாய்வுப் பாடத்தில் மலையின் சுருக்கமான வருணனையே உள்ளது. அரிஷ்டம் இலங்கைக்கு அருகில் உள்ள மலை; அங்கிருந்தே அனுமன் திரும்பிச் செல்ல எழும்புகிறான். சுந்தர காண்டத்தின் தொடக்கத்தில் மகேந்திர மலை புறப்படும் இடமாக இருந்தது; இன்று அரிஷ்டம் திரும்பிப் புறப்படும் இடம். கவி இந்த மலையின் வருணனையை நீளமாக்குகிறார், ஏனெனில் பணி நிறைவேறியபின் கதையின் ஓட்டம் அமைதியானது, மனமும் மகிழ்ச்சியானது. மலையின் ஒவ்வோர் உறுப்பும் மனிதனின் உறுப்போடு ஒப்பிடப்படுகிறது — மேகங்கள் மேலாடை, தாதுக்கள் கண்கள், தேவதாருக்கள் கைகள், குகைகள் தியானம், அடிவாரக் குன்றுகள் கால்கள், சிகரங்கள் கொட்டாவி விடும் முகம் போல. நீர்வீழ்ச்சிகளின் ஓசை வேதம் ஓதுதல் போலவும், அருவிகளின் ஓசை பாடல் போலவும், மூங்கில்களின் ஓசை குழலிசை போலவும், பாம்புகளின் பெருமூச்சு சினம் போலவும் உள்ளன. இவ்வாறு மலை ஓர் உயிர் போலச் சித்திரிக்கப்படுகிறது — சில நேரம் அமைதியான முனிவன், சில நேரம் சினமுற்ற வீரன், சில நேரம் பாடகன். அதன்பின் தாவரங்கள், விலங்குகள், தாதுக்கள், அருவிகள், பாறைகள், தேவ இனத்தவர் ஆகியோரின் பட்டியல் வருகிறது. இந்தப் பட்டியல் மலையின் செழிப்பைக் காட்டுகிறது — அங்கே எல்லா உயிர்களும் உள்ளன. முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் நீண்ட வாக்கியத்தின் இறுதியில்தான் ‘ஏறினான்’ என்ற வினைச்சொல் வருகிறது; அதனால் வாசகனும் அனுமனோடு சேர்ந்து மலைமீது ஏறுவதுபோல் உணர்கிறான். இந்த வருணனையில் பதினைந்து சுலோகங்கள் ஒரே வாக்கியத்தை அமைக்கின்றன — சம்ஸ்கிருதக் காவியத்தின் நீள்வாக்கிய நடைக்கு அழகிய எடுத்துக்காட்டு. இருபத்துமூன்று முதல் இருபத்தைந்து வரையிலான சுலோகங்கள் இலங்கையில் அனுமன் செய்த செயல்களின் சுருக்கத்தைத் தருகின்றன — ராக்ஷசர்களைக் கொன்றது, பெயரை அறிவித்தது, சீதைக்கு ஆறுதல் கூறியது, வலிமையைக் காட்டியது, நகரைக் கலங்கச் செய்தது, ராவணனை ஏமாற்றியது, சீதையை வணங்கியது. இந்தப் பட்டியலே அவனுடைய தூதுப்பணியின் வெற்றிக்கான சான்றிதழ் போன்றது. ‘ராவணனை ஏமாற்றி’ என்ற சொல் சிறப்பானது — அனுமன் தானே விரும்பிக் கட்டுண்டு ராவணனின் அவையை அடைந்தான்; ஆகவே அவன் ராவணனை ஏமாற்றினான்.

ராமனைக் காணும் விரைவாலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியாலும் தூண்டப்பட்ட அனுமன், அழகிய மலைச்சரிவுகளைத் தன் உள்ளங்காலால் மிதித்தான்; அவனால் மிதிக்கப்பட்ட பாறைகள் முழக்கத்துடன் பொடியாகிச் சிதறின. மலைகளின் அரசன்மீது ஏறி, அந்தப் பெருவானரன் உப்புக்கடலின் தெற்குக் கரையிலிருந்து வடக்குக் கரையை அடைய விரும்பித் தன் உடலைப் பெருக்கினான். மலைமீது ஏறிய வீரனான வாயுமைந்தன், பயங்கரமான பாம்புகள் வாழும் பயங்கரமான கடலைக் கண்டான். வாயுவிடமிருந்து பிறந்த அந்த வானரப் புலி, வாயுவைப்போலவே தெற்கிலிருந்து வடதிசை நோக்கி வானத்தை அடைந்தான். அப்போது அந்த வானரனால் அழுத்தப்பட்ட அந்தச் சிறந்த மலை பலவகை உயிர்களுடன் சேர்ந்து அலறியது; நடுங்கும் சிகரங்களுடனும் விழும் மரங்களுடனும் பூமிக்குள் புகுந்தது. அவனுடைய தொடைகளின் வேகத்தால் வேரோடு பிடுங்கப்பட்ட பூத்துக் குலுங்கும் மரங்கள், இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்டவைபோல முறிந்து தரையில் விழுந்தன. குகைகளின் உள்ளே இருந்த, அழுத்தப்பட்ட, பேராற்றலுடைய சிங்கங்களின் பயங்கர முழக்கம் வானத்தைப் பிளப்பதுபோல் கேட்டது. அஞ்சி, ஆடைகள் நழுவி, அணிகலன்கள் கலைந்த வித்யாதரப் பெண்கள் திடீரென மலையிலிருந்து மேலே எழுந்தனர். மிகப் பெரியவையும், வலிமையுடையவையும், ஒளிரும் நாவுடையவையும், கொடிய நஞ்சுடையவையுமான பெரும் பாம்புகள், தலையும் கழுத்தும் நசுக்கப்பட்டு நெளிந்து சுருண்டன. கின்னரர்களும் நாகர்களும் கந்தர்வர்களும் யக்ஷர்களும் வித்யாதரர்களும் அழுத்தப்பட்ட அந்தச் சிறந்த மலையை விட்டு வானத்தில் நின்றனர். அந்த வலியவனால் அழுத்தப்பட்ட அந்தச் செழிப்பான மலை, மரங்களுடனும் உயர்ந்த சிகரங்களுடனும் ரசாதலத்தில் புகுந்தது. பத்து யோஜனை அகலமும் முப்பது யோஜனை உயரமும் உடைய அந்த மலை தரையோடு சமமாயிற்று. பிறகு அலைகளால் மோதப்படும் கரைகளையுடைய பயங்கரமான உப்புக்கடலை விளையாட்டாகக் கடக்க விரும்பி அந்த வானரன் வானில் எழும்பினான். இந்தப் பகுதிக்கும் சுந்தர காண்டத்தின் தொடக்கத்துக்கும் ஒற்றுமை உண்டு — அப்போது மகேந்திர மலை அழுத்தப்பட்டது, இன்று அரிஷ்டம். ஆனால் இங்கே மலை முழுவதுமாக ரசாதலத்தில் புகுகிறது — இதனால் அனுமனின் வேகமும் வலிமையும் மிகுதியாக இருந்தது சுட்டப்படுகிறது. வித்யாதரப் பெண்கள், பாம்புகள், சிங்கங்கள் ஆகியோரின் அச்சம் முன்பும் வருணிக்கப்பட்டது; போவதற்கும் வருவதற்கும் இடையே ஒத்திசைவு இருக்கும்படி கவி அதே சித்திரத்தை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார். ‘விளையாட்டாக’ என்ற சொல் சிறப்பானது — முன்பு பெரும் முயற்சியோடு செய்யப்பட்டது இப்போது விளையாட்டுப்போலச் செய்யப்படுகிறது, ஏனெனில் பணி நிறைவேறிவிட்டது, மனமும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. ‘தெற்குக் கரையிலிருந்து வடக்குக் கரைக்கு’ என்ற சொல்லால் திசை மாறியது தெளிவாக்கப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியின் முதன்மைச் சுவை அற்புதம் (வியப்பு). அனுமன் முதலில் மலையின்மீது நின்று உடலைப் பெருக்குகிறான், பிறகு கடலைப் பார்க்கிறான், பிறகு எழும்புகிறான். அவனுடைய எழுச்சியின் வேகத்தால் மலை அமுங்கியது — முதலில் பாறைகள் பொடியாகின்றன, பிறகு மரங்கள் விழுகின்றன, பிறகு சிங்கங்கள் முழங்குகின்றன, பிறகு வித்யாதரப் பெண்களும் பாம்புகளும் கின்னரர் முதலியோரும் ஓடுகின்றனர், இறுதியில் மலை முழுவதுமே ரசாதலத்தில் புகுகிறது. இந்த வரிசை சிறியதிலிருந்து பெரியதை நோக்கிச் செல்கிறது; அதனால் வேகத்தின் அளவு படிப்படியாக உயர்கிறது. ‘பத்து யோஜனை அகலமும் முப்பது யோஜனை உயரமும்’ என்ற அளவுக் குறிப்பால் கவி உயர்வுநவிற்சியைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் — அத்தகைய பெரிய மலையும் தரையோடு சமமாயிற்று. வித்யாதரப் பெண்களின் ஆடை அணிகலன்களின் சீர்குலைவும், பாம்புகளின் சுருளலும் அச்சத்தின் உயிர்ப்புள்ள சித்திரம். இறுதிச் சுலோகத்தில் ‘லிலங்கயிஷு:’ (கடக்க விரும்பி) என்ற விருப்பப்பொருள் வினைவடிவச் சொல் அனுமனின் விருப்பத்தையும், ‘உத்பபாத’ (எழும்பினான்) என்ற இறந்தகால வினை அந்த விருப்பம் நிறைவேறியதையும் காட்டுகின்றன. அடுத்த சர்க்கத்தில் வானக்கடலின் வருணனை வரும். கவனிக்க வேண்டியது: இந்த மலை அனுமனின் பகைவன் அன்று; ஆயினும் அது அழுத்தப்படுகிறது — பெரும் பணியின் வேகத்தில் குற்றமற்றவர்களும் சில நேரம் துன்புறுகின்றனர் என்ற நுட்பமான கருத்து. ‘அலறியது’ என்ற மலையின் வருணனையும், உயிர்களின் கூக்குரலும் மலையையே துயருற்றதாகவும் உணர்வுள்ளதாகவும் காட்டுகின்றன. இறுதியில் மலை அமைதியாகத் தரையோடு சமமாகிறது, அனுமனோ வானத்தில் ஒளிர்கிறான் — இந்த முரண் சித்திரம் கவியின் திறனைக் காட்டுகிறது. ‘தெற்கிலிருந்து வடதிசை நோக்கி’ என்பது மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் இப்போது கதையின் ஓட்டம் கிஷ்கிந்தையை நோக்கி, ராமனை நோக்கி என்பது தெளிவாகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க