சர்க்கம்
சீதையைப் பற்றிய அனுமனின் கவலையும் அது நீங்குதலும்
சினத்தைப் பழித்தல், சீதை எரிந்திருப்பாளோ என்ற அச்சம், தன்னைப் பழித்தல், நற்சகுனங்கள், சாரணர்களின் சொல், திரும்பிச் செல்லும் முடிவு
எரிந்துகொண்டிருக்கும், நடுங்கிய, அஞ்சிய ராக்ஷசக் கூட்டங்களுடைய இலங்கை நகரைக் கண்டு வானரன் அனுமன் சிந்தித்தான். அவன் மனத்தில் மிகப் பெரிய அச்சம் எழுந்தது; தன்மீதே வெறுப்பும் பிறந்தது — ‘இலங்கையை எரித்தபோது நான் என்ன இழிவான செயலைச் செய்துவிட்டேன்?’ எழுந்த சினத்தை, கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பை மக்கள் நீரால் அணைப்பதுபோல, அறிவால் அடக்கிவிடும் மகாத்மாக்கள் உண்மையில் பேறுபெற்றவர்கள். சினங்கொண்டவன் எந்தப் பாவத்தைத்தான் செய்யமாட்டான்? சினங்கொண்டவன் பெரியோரையும் கொல்வான்; கடுஞ்சொல்லால் நல்லோரையும் இகழ்வான். சினமுற்ற மனிதன் சொல்லத்தக்கது எது, சொல்லத்தகாதது எது என்று ஒருபோதும் அறியமாட்டான்; சினங்கொண்டவனுக்குச் செய்யத்தகாத செயலும் இல்லை, சொல்லத்தகாத சொல்லும் இல்லை. பாம்பு பழைய தோலை உரிப்பதுபோல, எழுந்த சினத்தைப் பொறுமையாலேயே விலக்குபவனே மனிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான். என்னை நொந்துகொள்கிறேன் — நான் மிகக் கெட்ட அறிவுடையவன், நாணமற்றவன், பாவிகளிலும் பெரும் பாவி; சீதையை எண்ணாமல் நெருப்பை வைத்து, என் தலைவனையே அழித்தவனானேன். இங்கே கவிஞர் அனுமனின் களிப்புக்கு உடனடியாகப் பின்னே விவேகம் உதிப்பதைக் காட்டுகிறார். வெற்றிக் கணத்திலேயே அவன் தன்னை ஆராய்கிறான்; இது மகாத்மாவின் இலக்கணம். பாம்பின் பழைய தோலைப் போலச் சினத்தைக் கைவிட வேண்டும் என்ற உவமை உலகில் புகழ்பெற்றதாயிற்று. ராவணனின் செருக்கை முறிக்கவும் ராக்ஷசர்களின் மனத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்கவுமே அனுமன் இலங்கையை எரித்தான்; அது அரசியல் நீதிக்கு ஏற்றதே. ஆனால் அந்தக் களிப்பில் அவன் ஒன்றை மறந்தான் — யாரைத் தேடி அவன் வந்தானோ அந்தச் சீதையும் அதே நகரில் இருக்கிறாள் என்பதை. ஆகவே அவன் முதலில் சினத்தின் இயல்பை ஆராய்கிறான். சினம் அறிவை அழிக்கிறது; பிறகு சொல்லடக்கம் அழிகிறது; பிறகு செய்யத்தக்கது செய்யத்தகாதது என்ற விவேகம் அழிகிறது. இந்த வரிசை இரண்டு முதல் ஐந்தாம் சுலோகங்களில் தெளிவாக உள்ளது. பொறுமையே சினத்துக்கு மருந்து என்று ஆறாம் சுலோகத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஏழாம் சுலோகத்தில் அவன் தன்னை மூன்று அடைமொழிகளால் பழிக்கிறான் — மிகக் கெட்ட அறிவுடையவன், நாணமற்றவன், பெரும் பாவி — மேலும் நெருப்பு வைத்தவன், தலைவனை அழித்தவன் என்றும். இந்தச் சொற்கள் அவனுடைய இதயத்தின் கடுந்துயரை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு கணத்துக்கு முன் ராக்ஷசர்களைக் கொன்ற வீரனே இப்போது தன் செயலுக்காக நாணுகிறான் — இதுவே அவனுடைய பெருமை.
இந்த இலங்கை முழுவதும் எரிந்துவிட்டதென்றால், உயர்ந்தவளான ஜானகியும் நிச்சயம் எரிந்திருப்பாள்; அதை அறியாத நான் என் தலைவனின் பணியை அழித்துவிட்டேன். எதற்காக இந்த முயற்சி தொடங்கப்பட்டதோ அந்தப் பணியையே நான் சீர்குலைத்துவிட்டேன்; ஏனெனில் இலங்கையை எரித்தபோது நான் சீதையைக் காக்கவில்லை. இந்தப் பணியில் சிறிதளவே எஞ்சியிருந்தது, அது ஏறக்குறைய முடிந்திருந்தது; ஆனால் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் வேரையே அழித்துவிட்டேன். ஜானகி அழிந்துவிட்டாள் என்பது தெளிவு; ஏனெனில் இலங்கையில் எரியாத எந்த இடமும் தெரியவில்லை; நகர் முழுவதும் சாம்பலாக்கப்பட்டுவிட்டது. என் அறிவின் தடுமாற்றத்தால் அந்தப் பணி கெட்டுவிட்டதென்றால், இன்று இங்கேயே உயிரைத் துறப்பதே எனக்கு உகந்தது. நெருப்பில் விழுவேனா, அல்லது வடவாமுகத்தில் (கடலடி ஊழித்தீயில்) விழுவேனா, அல்லது கடல்வாழ் உயிர்கள் உண்ணும்படி என் உடலைக் கொடுப்பேனா? பணியின் முழுமையையும் அழித்த நான் உயிரோடு இருந்துகொண்டு வானரவேந்தன் சுக்ரீவனையோ, மனிதருள் புலிகளான அந்த ராமலக்ஷ்மணரையோ எப்படிக் காண முடியும்? சினம் என்ற குற்றத்தால், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற வானர இயல்பின் சபலத்தையே நான் காட்டிவிட்டேன். கட்டுப்படுத்த முடியாத, நிலையற்ற இந்த ராஜச (ரஜோகுண) மனப்பான்மையை நொந்துகொள்கிறேன்; ஆற்றல் இருந்தும் உணர்ச்சிவேகத்தால் நான் சீதையைக் காக்கவில்லை. சீதை அழிந்தால் அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரும் அழிவார்கள்; அவர்கள் அழிந்தால் சுற்றத்தாரோடு சுக்ரீவனும் அழிவான். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, உடன்பிறந்தோர்மேல் அன்புடைய அறவுருவான பரதன் சத்ருக்னனோடு எப்படி உயிர்வாழ முடியும்? அறப்பற்றுடைய இக்ஷ்வாகு குலம் அழிந்தால் மக்கள் அனைவரும் துயரத்தாலும் வேதனையாலும் வாடுவார்கள். ஆகவே நான் பேறற்றவன், அறத்தையும் பொருளையும் சேர்த்ததை இழந்தவன், சினம் என்ற குற்றத்தால் சூழப்பட்ட மனமுடையவன், வெளிப்படையாகவே உலகை அழிப்பவன். அனுமனின் கவலை ஒரே குற்றத்திலிருந்து குலம் முழுவதும் நாடு முழுவதும் அழிவது வரை படிப்படியாகப் பரவுகிறது. தூதனின் ஒரு கவனக்குறைவு எவ்வாறு உலகம் முழுவதற்கும் துயரத்தை உண்டாக்கக்கூடும் என்பதை இந்தச் சங்கிலி காட்டுகிறது. இங்கே அவனுடைய எளிமை பலவீனம் அல்ல, தலைவன்மீதுள்ள பக்தியின் உச்சநிலை — அவன் தன் புகழைச் சிந்திக்கவில்லை, ராமனின் பணியையே சிந்திக்கிறான். ‘நிலையற்ற வானர இயல்பு’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் இனத்தின் இயல்பையும் பழிக்கிறான். அவன் மரணத்துக்கான மூன்று வழிகளையும் சிந்திக்கிறான் — நெருப்பில் புகுதல், வடவாமுகத்தில் விழுதல், நீர்வாழ் உயிர்களுக்கு உடலைக் கொடுத்தல். இது அவனுடைய நம்பிக்கையிழப்பின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது. ஆனால் கவனிக்க வேண்டியது, அவன் உயிர்விடுவதைச் சிந்திக்க மட்டுமே செய்கிறான், செய்யவில்லை; அவனுடைய அறிவு விரைவிலேயே திரும்புகிறது. பரதனையும் சத்ருக்னனையும் நினைவுகூர்வதால் அயோத்தியோடு உள்ள தொடர்பும் மீண்டும் முன்வருகிறது — ராமனின் வனவாசத்தைச் சார்ந்தே அயோத்திவாசிகளின் வாழ்க்கையும் உள்ளது. இக்ஷ்வாகு குலம் அழிந்தால் மக்களுக்குத் துயரம் என்ற சொல் அரசறத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கிறது — அரசனின் குலமே மக்களின் காவல். ‘சினம் என்ற குற்றத்தால் சூழப்பட்ட மனமுடையவன்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; இதனால் அனுமனின் மனத்தில் ஒரே எண்ணம் சுழல்கிறது — என் சினமே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் — என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். துயரத்தை வருணிப்பதில் கவிஞர் விரிவாகச் செல்வதால், இந்தப் பகுதி சர்க்கத்தில் மிக நீளமானது.
இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, முன்பு அனுபவித்த நற்சகுனங்கள் அவனுக்கு மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தன; அவற்றை அவன் நேரில் நடப்பவைபோலச் சிந்தித்தான். அல்லது எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடைய அவள் தன் ஒளியாலேயே காக்கப்பட்டிருப்பாள்; மங்கலமானவளான அவள் அழியமாட்டாள்; ஏனெனில் நெருப்பு நெருப்பில் செயல்படாது. அறவுருவும் அளவற்ற ஒளியும் உடைய ராமனின் மனைவியை, தன் ஒழுக்கத்தாலேயே காக்கப்பட்டவளை, நெருப்பு தொடவும் தகுதியற்றது. நிச்சயமாக ராமனின் ஆற்றலாலும் வைதேகியின் நற்செயலாலும், எரிப்பதையே தொழிலாகக் கொண்ட இந்த அவிசுமப்பவன் என்னையும் எரிக்கவில்லை. பரதன் முதலிய மூன்று உடன்பிறந்தோருக்கும் தெய்வமாகவும், ராமனின் மனத்துக்கு இனியவளாகவும் இருப்பவள் எப்படி அழிவாள்? எரிப்பதையே தொழிலாகக் கொண்ட, எங்கும் தலைமைபெற்ற, அழிவற்ற நெருப்பு என் வாலை எரிக்கவில்லையென்றால், அது உயர்ந்தவளை எப்படி எரிக்கும்? மீண்டும் வியந்த அனுமன், நீரின் நடுவே பொன்மையமுடைய மலையான மைநாகனைக் கண்டதையும் நினைவுகூர்ந்தான். தவத்தாலும், வாய்மையாலும், கணவனிடம் வேறெங்கும் செல்லாத பற்றாலும் அவளே நெருப்பை எரிப்பாள்; நெருப்பு அவளை எரிக்காது. இங்கே அனுமன் வாதத்தால் தன்னைத் தேற்றிக்கொள்கிறான் — நெருப்பு சீதைக்குத் தந்தையைப் போலக் காவல் என்பது கருத்து. மைநாகனின் நினைவு, ராமனின் பணிக்காகக் கடலே உதவியதென்றால் நெருப்பு எப்படி மாறாகச் செய்யும் என்பதைக் குறிக்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதையே நெருப்பை வேண்டினாள் — ‘கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்திருந்தால், அனுமனுக்குக் குளிர்ந்தவனாக இரு’ என்று; ஆகவேதான் அனுமனின் வால் எரியவில்லை. அனுமன் இப்போது அதே காரணத்தை நினைக்கிறான். ‘நெருப்பு நெருப்பில் செயல்படாது’ என்ற சொல் சிறப்பாக அழகானது — சீதை தானே நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியுடையவள்; ஆகவே நெருப்பு அவளை வெல்ல முடியாது. தவம், வாய்மை, கணவனிடம் வேறெங்கும் செல்லாத பற்று — இவை மூன்றும் சீதையின் வலிமைகள். அனுமனின் வாதம் இவ்வாறு படிப்படியாக அச்சத்திலிருந்து நம்பிக்கையை நோக்கிச் செல்கிறது; முதலில் சகுனங்கள், பிறகு சீதையின் ஒளி, பிறகு நெருப்பின் இயல்பு, பிறகு தன் அனுபவம். ‘அல்லது’ என்ற சொல்லால் அவன் முந்தைய நம்பிக்கையற்ற சிந்தனைக்கு மாற்றை முன்வைக்கிறான் — இது விவேகம் திரும்புவதன் அறிகுறி. சீதை ‘பரதன் முதலிய மூன்று உடன்பிறந்தோருக்கும் தெய்வம்’ என்று சொல்லப்படுகிறாள்; ஆகவே அவள் ராமனின் மனைவி மட்டுமல்ல, குலம் முழுவதும் போற்றுபவள். எல்லாத் தேவர்களும் காப்பதில் முனைந்திருக்கும் அவள் திடீரென நெருப்பால் எப்படி அழிவாள்? இவ்வாறு அனுமனின் இதயத்தில் நம்பிக்கை மீண்டும் உதிக்கிறது.
இவ்வாறு தேவியின் அறப்பற்றைச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அனுமன் அங்கே மகாத்மாக்களான சாரணர்களின் சொல்லைக் கேட்டான்: ‘அடடா, ராக்ஷசர்களின் இருப்பிடத்தில் கூரிய, அஞ்சத்தக்க நெருப்பை விட்டு அனுமன் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தான். ஓடும் ராக்ஷசப் பெண்களாலும் குழந்தைகளாலும் முதியோராலும் நிறைந்து, மக்களின் கூச்சலால் நிரம்பிய நகரம் மலைக்குகைகளோடு அழுவதுபோலத் தோன்றுகிறது. மாடங்களோடும் மதில்களோடும் தோரணங்களோடும் இந்த இலங்கை நகரம் எரிந்துவிட்டது; ஆனால் ஜானகி எரியவில்லை — இது அற்புதமான வியப்பே.’ அமுதம் போன்ற இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அவன் மனத்தில் உடனே மகிழ்ச்சி பிறந்தது. பலன் கண்ட சகுனங்களாலும், சிறந்த காரணங்களாலும், முனிவர்களின் சொற்களாலும் அனுமன் மனம் மகிழ்ந்தான். பிறகு விருப்பம் நிறைவேறிய அந்த வானரன், அரசமகள் தீங்கின்றி இருக்கிறாள் என்று அறிந்து, அவளை மீண்டும் நேரில் கண்டபின் திரும்பிச் செல்ல முடிவுசெய்தான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. இங்கே மூன்று சாட்சிகள் — சகுனங்கள், வாதம், சாரணர்களின் சொல் — ஒரே உண்மையை நிறுவுகின்றன. இருந்தும் அனுமன் கேட்டதோடு மட்டும் நிறைவடையவில்லை; நேரில் காண விரும்புகிறான். இதுவே தூதனின் அறம். சாரணர்கள் சித்தர்களைப் போல வானில் திரியும் தேவ இனத்தவர்; அவர்களுடைய சொல் முப்பத்துநான்காம் சுலோகத்தில் ‘முனிவர்களின் சொல்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. அவர்கள் இலங்கையின் சீர்குலைவை இரக்கத்தோடு வருணித்தனர் — பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியோரும் ஓடுகின்றனர், நகரம் அழுவதுபோல உள்ளது. இருந்தும் அவர்களுடைய சொல்லின் சாரம் ஒன்றே — ஜானகி எரியவில்லை. இதனால் அனுமனின் கவலை முழுவதும் தணிந்தது. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் அச்சத்தோடு, முடிவு மகிழ்ச்சியோடு — நடுவே விவேகத்தின் பயணம். அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் மீண்டும் சிம்சுபா மரத்தடியில் சீதையைக் காணச் செல்கிறான். ‘பலன் கண்ட சகுனங்கள்’ என்ற சொல் சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — முன்பு பலித்த சகுனங்கள் மீண்டும் நம்பத்தக்கவை. ‘உடனே பிறந்த மகிழ்ச்சி’ என்ற சொல்லால், துயரத்தின் இடத்தில் திடீரென மகிழ்ச்சி பிறந்தது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். உபஜாதி யாப்பில் சர்க்கத்தை நிறைவுசெய்வது கதையின் புதிய கட்டத்தைக் குறிக்கிறது — இனி திரும்பிச் செல்லும் கதை தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥