சர்க்கம்
ராக்ஷசிகள் சீதைக்குப் போதித்தல்
ராவணன் வெளியேறுதல், ராக்ஷசிகளின் தாக்குதல், ஏகஜடை புலஸ்திய வம்சத்தை வர்ணித்தல், ஹரிஜடை, விகடை, துர்முகி ஆகியோரின் சொற்கள், ராவணனின் மனைவியாகும்படி வற்புறுத்துதல்
இவ்வாறு மைதிலியிடம் சொல்லிவிட்டு, ராக்ஷசிகள் அனைவருக்கும் கட்டளையிட்டு, பகைவர்களை அலறச் செய்யும் மன்னன் ராவணன் வெளியேறினான். முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதி நிகழ்ச்சியே இங்கே சுருக்கமாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் முந்தைய கதையின் இழையைப் பற்றிக்கொள்வது வால்மீகியின் நடை. ராக்ஷச அரசன் வெளியேறி மீண்டும் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றதும், பயங்கர உருவமுடைய அந்த ராக்ஷசிகள் சீதையை நோக்கிப் பாய்ந்தனர் — எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஓடிவந்து சூழ்ந்துகொண்டனர். சினத்தால் வெறிகொண்ட அவர்கள் சீதையை அணுகி, கடுஞ்சொற்களால் வைதேகியிடம் இதைச் சொன்னார்கள் — ‘சீதையே, புலஸ்திய குலத்தில் சிறந்தவனும் மகாத்மாவுமான பத்துத் தலையோன் ராவணனின் மனைவியாவதை நீ பெரிதாக மதிக்கவில்லையா?’ ராக்ஷசிகளின் முதல் வாதம் குலப்பெருமை — ராவணன் புலஸ்திய வம்சத்தில் பிறந்தவன், ஆகவே அவனுடைய மனைவியாவது பெருமைக்குரியது. ராவணனின் கட்டளை ‘சாம, தான, பேத, தண்டங்களால்’ என்பது; அவர்கள் முதலில் சாமத்தையே (இன்சொல்லையே) பயன்படுத்துகிறார்கள், அவர்களுடைய குரல் கடுமையாக இருந்தாலும். அரசன் இருந்தபோது அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்; அவன் சென்றதும்தான் அவர்கள் துணிச்சல் பெறுகின்றனர் — இது பணியாளர்களின் இயல்பு. சீதை முன்போலவே தனியள், நான்கு திசைகளிலும் விகாரமான உருவமுடைய ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறாள். அனுமனும் மரத்திலிருந்து இவை அனைத்தையும் பார்க்கிறான், கேட்கிறான். ‘மஹாத்மன:’ (மகாத்மாவான) என்ற அடைமொழி ராக்ஷசிகளின் வாயில் ராவணனுக்கான புகழ்ச்சி; கவி அதை வஞ்சப்புகழ்ச்சியாகப் பயன்படுத்துகிறார்.
பிறகு ஏகஜடை என்ற ராக்ஷசி, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், உள்ளங்கை போன்ற (தட்டையான) வயிறுடைய சீதையை அழைத்து இவ்வாறு சொன்னாள் — ‘ஆறு பிரஜாபதிகளில் நான்காமவரான இந்தப் பிரஜாபதி, பிரம்மனின் மானஸ புத்திரர், புலஸ்தியர் என்று புகழ்பெற்றவர்.’ அச்சுப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பு — மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், க்ரது என்பவர்களே ஆறு பிரஜாபதிகள். ‘புலஸ்தியரின் மானஸ புத்திரர், தேஜஸ் மிக்க மகரிஷி, பிரஜாபதிக்கு நிகரான ஒளியுடையவர், விஶ்ரவஸ் என்ற பெயருடையவர்.’ ‘அகன்ற கண்ணுடையவளே, அவருடைய மகன் பகைவர்களை அலறச் செய்யும் ராவணன்; அந்த ராக்ஷச அரசனுக்கு மனைவியாக நீ தகுந்தவள்.’ ‘எல்லா உறுப்புகளும் அழகுடையவளே, நான் சொன்ன சொல்லை நீ ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை?’ ஏகஜடை பிரம்மனிலிருந்து தொடங்கி வம்ச மரபை வர்ணிக்கிறாள் — ராவணன் அந்தண வம்சத்தில் பிறந்தவன், ரிஷிகளின் பேரன் என்று. ஆனால் இந்த வாதமே ராவணனின் குற்றத்தைப் பெரிதாக்குகிறது — மகரிஷிகளின் குலத்தில் பிறந்தவன் அதர்மம் செய்கிறான். முந்தைய சர்க்கங்களில் சீதை தான் பிறந்த குலத்தையும் கணவனின் குலத்தையும் நினைவூட்டினாள்; இங்கே ராக்ஷசி போட்டியாக ராவணனின் குலத்தை வர்ணிக்கிறாள். ‘கரதலோதரீ’ (உள்ளங்கை போன்ற வயிறுடையவள்) என்ற அடைமொழி சீதையின் மெலிவைக் குறிக்கிறது — உண்ணாநோன்பால் வயிறு உள்ளங்கை போலத் தட்டையாகிவிட்டது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியில் அடுத்துப் பேசுபவளான ஹரிஜடை நுழைகிறாள். ஏகஜடையின் சொல்லில் கட்டளையைவிடக் கெஞ்சலே அதிகம் — ‘அகன்ற கண்ணுடையவளே’, ‘எல்லா உறுப்புகளும் அழகுடையவளே’ என்ற இனிய விளிகள். வம்சப் பெருமையால் சீதையின் மனத்தை மாற்ற அவள் விரும்புகிறாள், ஏனெனில் சீதையும் உயர்குலத்தவள்; ஆனால் சீதைக்குக் கணவனே மேலான பெருமை — கணவன் யாருடைய வம்சத்தவன் என்பது அல்ல.
பிறகு ஹரிஜடை என்ற ராக்ஷசி, சினத்தால் பூனை போன்ற கண்களுடையவளாக, கண்களை அகல விரித்து இவ்வாறு சொன்னாள் — ‘முப்பத்து மூன்று தேவர்களையும் தேவராஜனையும் வென்ற அந்த ராக்ஷச அரசனுக்கு மனைவியாக நீ தகுந்தவள்.’ அச்சுப் பதிப்பில் இரண்டாம் அடிக்குறிப்பு — பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், பதினொரு ருத்ரர்கள், எட்டு வசுக்கள், இரண்டு அஶ்வினி குமாரர்கள் — இவர்களே முப்பத்து மூன்று தேவர்கள். ‘வீரத்தால் செருக்குற்றவனும், சூரனும், போர்களில் பின்வாங்காதவனும், வலிமையுடையவனும், ஆற்றல் மிக்கவனுமான அவனுடைய மனைவியாக நீ ஏன் விரும்பவில்லை?’ இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் பதினோராம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் உடையது. ‘பெருவலிமையுடைய மன்னன் ராவணன், தனக்கு அன்புக்குரியவளும், மிகவும் மதிக்கப்படுபவளும், எல்லோரிலும் பெரும்பேறுடையவளுமான மனைவியை (மண்டோதரியை) விட்டுவிட்டு உன்னிடம் வருவான்.’ ‘ஆயிரம் பெண்களால் நிறைந்த, பலவித ரத்தினங்களால் அழகுற்ற அந்தப்புரத்தைக் கைவிட்டு ராவணன் உன்னிடம் வருவான்.’ ஹரிஜடையின் வாதம் வீரமும் நற்பேறும் — தேவர்களை வென்றவன், எல்லா மனைவியரையும் கைவிட்டு உன்னையே தேர்ந்தெடுப்பான் என்று. இதைச் சீதைக்கு நற்பேறு என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள்; சீதையோ அதைப் பாவமாகவே காண்கிறாள். பூனைக் கண்ணுடையவள் என்ற வர்ணனை அவளுடைய கொடூர இயல்பைக் குறிக்கிறது; ராக்ஷசிகள் ஒருவர்பின் ஒருவராக நுழைவது நாடகக் காட்சிகளைப் போலக் கவியால் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
வேறொருத்தியான விகடை என்ற ராக்ஷசி இவ்வாறு சொன்னாள் — ‘பயங்கர வீரமுடைய எவனால் நாகர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் போரில் பலமுறை வெல்லப்பட்டார்களோ, அவன் உன் அருகில் வந்திருக்கிறான்.’ ‘இழிந்தவளே, எல்லாச் செல்வமும் நிறைந்த மகாத்மாவான ராக்ஷச அரசன் ராவணனின் மனைவியாவதை நீ ஏன் விரும்பவில்லை?’ ‘அதமே’ (இழிந்தவளே) என்ற விளியால் இன்சொல் கடுமையாக மாறுகிறது. பிறகு துர்முகி என்ற ராக்ஷசி சொன்னாள் — ‘எவனுக்கு அஞ்சிச் சூரியன் சுடுவதில்லையோ, காற்று வீசுவதில்லையோ, நீண்ட கடைக்கண்களுடையவளே, அவனருகில் நீ ஏன் இருக்கக்கூடாது?’ ‘எவனுக்கு அஞ்சி மரங்கள் மலர்மழை பொழிந்தனவோ, அவன் விரும்பும்போது மலைகளும் மேகங்களும் நீரைச் சொரிந்தனவோ —’ ‘ஒளிமிக்கவளே, ராக்ஷசர்களின் அரசனும் அரசர்க்கரசனுமான அந்த ராவணனின் மனைவியாக நீ ஏன் மனம் வைக்கவில்லை?’ ‘தேவி, உனக்கு உண்மையாகவே நன்மையானது சொல்லப்பட்டது; அழகிய புன்னகையுடையவளே, இந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொள், இல்லையேல் நீ இருக்கமாட்டாய்.’ இறுதி வாக்கியத்தில் ‘ந பவிஷ்யஸி’ (நீ இருக்கமாட்டாய்) என்பதில் மரண அச்சுறுத்தல் தெளிவாகிறது — சாமத்திலிருந்து தண்டத்தை நோக்கிய வளர்ச்சி சர்க்கத்தின் முடிவில் முழுமையடைகிறது. விகடை, துர்முகி ஆகியோரின் சொற்களின் தொடக்கங்கள் (‘அன்யா து விகடா…’ — வேறொருத்தியான விகடையோ…, ‘ததஸ்தாம் துர்முகீ…’ — பிறகு அவளிடம் துர்முகி…) வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. பதினான்காம், பதினாறாம் சுலோகங்கள் அச்சுப் பதிப்பில் ஆறு பாதங்கள் உடையவை. துர்முகியின் வர்ணனை இயற்கையின் சக்திகள் மீது ராவணனுக்குள்ள ஆதிக்கத்தைக் காட்டுகிறது — சூரியனும் காற்றும்கூட அவனுக்கு அஞ்சிக் கட்டுப்பட்டுள்ளன. சீதையோ எல்லாவற்றையும் கேட்டும் மௌனமாகவே இருக்கிறாள்; அவளுடைய மறுமொழி அடுத்த சர்க்கத்தில் வருகிறது. ராக்ஷசிகளின் சொற்கள் வரிசையாகக் குலம், வீரம், செல்வம், அச்சம் என்ற நான்கு பொருள்களில் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥