॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 24

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதை ராக்ஷசிகளின் சொற்களை மறுத்தலும் ராக்ஷசிகள் அச்சுறுத்தலும்

ராக்ஷசிகளின் கடுஞ்சொற்கள், சீதையின் கற்பு அறிவிப்பு, சசி, அருந்ததி முதலியோரின் எடுத்துக்காட்டுகள், சிம்சுபா மரத்தடியில் சீதை, வினதை, விகடை, சண்டோதரி, ப்ரகஸை, அஜாமுகி, சூர்ப்பணகை ஆகியோரின் தின்றுவிடும் அச்சுறுத்தல், சீதையின் அழுகை

பிறகு விகாரமான முகமுடைய அந்த ராக்ஷசிகள் அனைவரும், கடுஞ்சொல்லுக்குத் தகாதவளான சீதையிடம் கடுமையான, இனிமையற்ற சொற்களைச் சொன்னார்கள். ‘பருஷம் பருஷானர்ஹாம்’ (கடுஞ்சொல்லுக்குத் தகாதவளிடம் கடுஞ்சொல்) என்ற சொல்விளையாட்டால் கவி முரணைக் காட்டுகிறார் — கடுஞ்சொல்லுக்குத் தகாதவளுக்கே கடுஞ்சொல். ‘சீதையே, எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிய, விலையுயர்ந்த படுக்கைகள் உடைய அந்தப்புரத்தில் வாழ்வதை நீ ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை?’ ‘மானிடப் பெண்ணான நீ மானிடனின் மனைவியாக இருப்பதையே பெரிதாக மதிக்கிறாய்; ராமனிடமிருந்து உன் மனத்தைத் திருப்பிக்கொள், இல்லையேல் நீ ஒருபோதும் இருக்கமாட்டாய்.’ அச்சுப் பதிப்பில் ‘நைவம் ஜாது பவிஷ்யதி’ — ‘இப்படி ஒருபோதும் நடக்காது’ என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ந த்வம் ஜாது பவிஷ்யஸி’ (நீ ஒருபோதும் இருக்கமாட்டாய்). ‘மூவுலகச் செல்வங்களையும் அனுபவிக்கும் ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணனைக் கணவனாக அடைந்து விருப்பப்படி உலவு.’ நான்காம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. ‘பழிக்கப்படாதவளே, அழகியே, மானிடப் பெண்ணான நீ அரசை இழந்தவனும், நோக்கம் நிறைவேறாதவனும், கலங்கியவனுமான அந்த மானிடன் ராமனை விரும்புகிறாய்.’ ராக்ஷசிகளின் வாதம் இன வேறுபாடு — மானிடப் பெண் மானிடனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்; அது அவர்களுடைய பார்வையில் மடமை. ராமன் அரசை இழந்தது, நோக்கம் நிறைவேறாதது, கலங்கியிருப்பது என்ற மூன்று குறைகள் சொல்லப்படுகின்றன; உண்மையில் அவை ராமனின் தியாகத்தின் மன உறுதியின் அடையாளங்கள். முந்தைய சர்க்கத்தில் ஒவ்வொருத்தியாகப் பேசினார்கள்; இங்கே அனைவரும் ஒரே குரலில் பேசுகிறார்கள் — அழுத்தம் கூடுகிறது. ‘மானுஷீ’ (மானிடப் பெண்) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; பின்னர் சீதை இதே சொல்லைத் தன் பெருமையாகக் கொண்டு மறுமொழி கூறுவாள். அந்தப்புரத்தின் சுகம், ராவணனின் செல்வச் சிறப்பு, ராமனின் எளிமை — இந்த மூன்று பொருள்களும் முந்தைய சர்க்கங்களிலிருந்தே வந்தவை.

ராக்ஷசிகளின் சொல்லைக் கேட்டு, தாமரை போன்ற கண்களுடைய சீதை கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள் — ‘நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து சொல்லும் உலகம் வெறுக்கும் இந்தச் சொல் — இந்தப் பாவச் சொல் — என் மனத்தில் நிலைகொள்ளவில்லை.’ ‘மானிடப் பெண் ராக்ஷசனின் மனைவியாகத் தகாது; வேண்டுமானால் நீங்கள் அனைவரும் என்னைத் தின்றுவிடுங்கள், உங்கள் சொல்லை நான் செய்யமாட்டேன்.’ ராக்ஷசிகளின் ‘மானிடப் பெண்’ என்ற வாதத்தை அவள் அவர்களுக்கே எதிராகப் பயன்படுத்துகிறாள் — நான் மானிடப் பெண், ஆகவே ராக்ஷசனின் மனைவி அல்லள். ‘எளியவனோ அரசை இழந்தவனோ, எவன் என் கணவனோ அவனே என் குரு; சூரியனிடம் சுவர்ச்சலை போல நான் எப்போதும் அவனிடம் பற்றுடையவள்.’ பிறகு அவள் பதிவிரதைகளின் மரபை நினைவுகூர்கிறாள் — ‘பெரும்பேறுடைய சசி இந்திரனுக்குப் பணிவிடை செய்வது போல, அருந்ததி வசிஷ்டருக்கு, ரோஹிணி சந்திரனுக்கு, லோபாமுத்திரை அகஸ்தியருக்கு, சுகன்யை சியவனருக்கு, சாவித்திரி சத்தியவானுக்கு, ஸ்ரீமதி கபிலருக்கு, மதயந்தி சௌதாசனுக்கு, கேசினி சகரனுக்கு, பீமனின் மகளான தமயந்தி நிஷத மன்னனான நளனுக்குப் பின்பற்றும் மனைவியராக இருந்தது போல, நான் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் சிறந்தவனான என் கணவன் ராமனைப் பின்பற்றுபவள்.’ இந்த எடுத்துக்காட்டுகள் பலவகையானவை — தேவர்கள், ரிஷிகள், அரசர்கள்; சில கணவர்கள் முதியவர்கள் (சியவனர்), சிலர் அவலநிலையை அடைந்தவர்கள் (நளன், சத்தியவான், சௌதாசன்); இருந்தும் மனைவியர் பின்பற்றுபவர்களாகவே இருந்தனர். ஆகவே ‘ராமன் எளியவன், அரசை இழந்தவன்’ என்ற வாதம் பொருளற்றது. ஒன்பதாம் சுலோகம் முதல் பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதி வரை அனைத்தும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. சீதையின் சொல்லைக் கேட்டு, ராவணனால் தூண்டப்பட்ட ராக்ஷசிகள் சினத்தால் வெறிகொண்டு கடுஞ்சொற்களால் அவளை அச்சுறுத்தினார்கள் — இந்தப் பதின்மூன்றாம் சுலோகம் அச்சுப் பதிப்பில் ஆறு பாதங்கள் உடையது. இங்கே சீதையின் கண்ணீர் பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல, துயரத்தின் அடையாளம்; அவளுடைய சொல்லோ அசையாதது. ‘வேண்டுமானால் தின்றுவிடுங்கள்’ என்ற சொல்லால் அவள் மரணத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறாள், ஆனால் தர்மத்தைக் கைவிடுவதை அல்ல. எடுத்துக்காட்டுகளின் மாலை அவளுடைய கற்பு தனிப்பட்டது அல்ல, இந்திய மரபின் ஒரு பகுதி என்பதைக் காட்டுகிறது. ‘குரு:’ என்ற சொல் சிறப்பானது — கணவன் வெறும் தலைவன் அல்ல, வழிகாட்டியும் வணங்கத்தக்கவனும் ஆவான். சுவர்ச்சலையின் உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் ஒளி-சூரியன் உவமையைப் பின்பற்றுகிறது.

சிம்சுபா மரத்தில் பதுங்கியிருந்த, பேச்சின்றி இருந்த குரங்கான அனுமன், சீதையை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசிகளின் சொற்களைக் கேட்டான். கவி மீண்டும் வாசகருக்கு அனுமனின் இருப்பை நினைவூட்டுகிறார் — அவன் எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சி; பின்னர் இவற்றை ராமனிடம் தெரிவிப்பான். கொதிப்படைந்த அந்த ராக்ஷசிகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த சீதையை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நெருங்கி, எரியும், தொங்கும் தங்கள் உதடுகளை மீண்டும் மீண்டும் நக்கினார்கள் — உதடு நக்குதல் தின்ன விரும்புவதன் பயங்கர அடையாளம். பெருஞ்சினம் கொண்ட அவர்கள் விரைந்து கோடரிகளை எடுத்துக்கொண்டு சொன்னார்கள் — ‘இவள் ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணனைக் கணவனாகப் பெறத் தகுதியற்றவள்.’ பயங்கரமான அந்த ராக்ஷசிகளால் அச்சுறுத்தப்பட்ட அழகியான சீதை, கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அதே சிம்சுபா மரத்தை அணுகினாள் — அனுமன் பதுங்கியிருந்த அதே மரம். கதையின் நோக்கில் இந்த இணைவு மிக முக்கியமானது — சீதையே அனுமனின் அருகில் வருகிறாள். ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்ட, அகன்ற கண்களுடைய சீதை அந்தச் சிம்சுபா மரத்தை அடைந்து சோகத்தில் மூழ்கியவளாக நின்றாள். மெலிந்த, வாடிய முகமுடைய, அழுக்கடைந்த ஆடை அணிந்த அவளைப் பயங்கரமான ராக்ஷசிகள் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் மீண்டும் அச்சுறுத்தினார்கள். ‘பீமாபீ’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் — ‘பீமாபி:’ (பயங்கரமானவர்களால்) என்ற பொருளில்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ‘பீமாபீ’ என்றே உள்ளது. சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் சீதை வருவது அனுமனின் உரையாடலுக்கு வழியைச் சீராக்குகிறது. அச்சத்தால் நடுங்கும் அவள், குழந்தை தாயிடம் செல்வது போல, புகலிடம் தேடி மரத்தை நெருங்குகிறாள். அனுமன் பதுங்கியிருக்கிறான், பேச்சின்றி இருக்கிறான் — நேரம் வராததால் அவன் இன்னும் வெளிப்படவில்லை. ‘பரஶ்வதான்’ (கோடரிகளை) எடுத்ததன் மூலம் ராக்ஷசிகளின் அச்சுறுத்தல் சொல்லிலிருந்து செயலுக்கு மாறுகிறது. ‘கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு’ என்ற சித்திரம் உருக்கமானது — ராக்ஷசிகளின் முன் பலவீனத்தைக் காட்டாமல் இருக்க அவள் அழுகையை மறைக்க விரும்புகிறாள்; ஆனால் இறுதியில் மன உறுதி உடைகிறது. சீதையின் வர்ணனை — மெலிந்தவள், வாடிய முகமுடையவள், அழுக்கடைந்த ஆடை அணிந்தவள் — பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தின் வர்ணனையை நினைவூட்டுகிறது. ராக்ஷசிகளின் கொதிப்பு எவ்வளவு அதிகரிக்கிறதோ, அவ்வளவுக்குச் சீதை மரத்தின் அருகே செல்கிறாள் — கதையின் போக்கு அனுமனின் உரையாடலை நோக்கிச் செலுத்தப்படுகிறது.

பிறகு பார்ப்பதற்கே பயங்கரமான, சினம் கொண்ட தோற்றமுடைய, கோரைப்பற்களுடைய, தொங்கும் வயிறுடைய வினதை என்ற ராக்ஷசி சொன்னாள் — ‘சீதையே, கணவனிடம் உனக்குள்ள அன்பு போதுமான அளவு காட்டப்பட்டுவிட்டது; மங்கலமானவளே, எல்லா இடங்களிலும் அளவுமீறிச் செய்யப்படுவது கேட்டுக்கே வழிவகுக்கிறது.’ ‘அளவுக்கு மிஞ்சினால் எதையும் தவிர்க்க வேண்டும்’ என்ற உலகப் பழமொழியே ராக்ஷசியின் வாயில் வருகிறது. ‘மைதிலி, நான் மனநிறைவடைந்தேன், உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; நீ மானிட முறையை (நன்னடத்தையை) கடைப்பிடித்துவிட்டாய்; நலம் தரும் சொல்லைச் சொல்லும் என் சொல்லையும் செய்.’ ‘எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் தலைவனான ராவணனைக் கணவனாக ஏற்றுக்கொள் — அவன் வீரமுடையவன், (பகைவர்கள் மீது) பாய்ந்து செல்பவன், தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனைப் போன்றவன்.’ ‘திறமையுடையவனும், கொடை வள்ளலும், எல்லோரிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவனுமான ராவணனைச் சார்ந்திரு; எளியவனான மானிடன் ராமனைக் கைவிடு.’ ‘வைதேகி, தெய்வீக நறுமணப் பூச்சுகள் பூசி, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இன்றுமுதல் எல்லா உலகங்களுக்கும் அரசியாகு.’ ‘அழகியே, அக்னிக்கு ஸ்வாஹா போலவும், இந்திரனுக்குச் சசி போலவும் ஆகு; எளியவனும் ஆயுள் தீர்ந்தவனுமான ராமனால் உனக்கு என்ன பயன்?’ ‘நான் சொன்ன இந்தச் சொல்லை நீ செய்யாவிட்டால், இந்தக் கணத்திலேயே நாங்கள் அனைவரும் உன்னைத் தின்றுவிடுவோம்.’ வினதையின் சொல் தொடக்கத்தில் இனிமையானது, முடிவில் கொடியது — ஒரே பேச்சில் சாமத்திலிருந்து தண்டத்திற்கு நகர்கிறது. ‘கதாயுஷா’ (ஆயுள் தீர்ந்தவன்) என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் மரணத்தையும் ஊகிக்கிறாள். அச்சுப் பதிப்பில் 23.2இல் ‘விக்ராந்தமாபதந்தம் ச’ (வீரமுடையவனும் பாய்ந்து செல்பவனும்) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விக்ராந்தம் ரூபவந்தம் ச’ (வீரமுடையவனும் அழகுடையவனும்). ராவணனின் ‘திறமை, கொடை, இன்சொல்’ என்ற குணங்கள் ராக்ஷசியின் பார்வையில் உண்மையாக இருக்கலாம்; ஆனால் சீதைக்கு அவை பொருளற்றவை. வினதை சீதையின் அன்பை ‘மானிட முறை’ என்று ஏற்றுக்கொள்கிறாள் — அது புகழ்ச்சியும் கூட, ஏளனமும் கூட. ‘அளவுமீறிச் செய்வது கேட்டுக்கே’ என்ற வாதம் சீதையின் கற்பைக் குற்றமாக அல்ல, மிகையாக வர்ணிக்கிறது — இது நுட்பமான ஆசைகாட்டல் வகை; கற்பின் மதிப்பை ஒப்புக்கொண்டே அதற்கு எல்லை வகுக்கிறது. ஸ்வாஹா, சசி ஆகிய எடுத்துக்காட்டுகள் சீதையின் எடுத்துக்காட்டு மாலைக்கே மறுமொழி போல உள்ளன — சீதை சசியைப் பின்பற்றும் மனைவியாக நினைவூட்டினாள்; வினதை அவளையே இந்திரனின் செல்வத்தில் பங்குடையவள் என்கிறாள். ‘இன்றுமுதல் எல்லா உலகங்களுக்கும் அரசி’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் மூவுலக ஆதிக்க உரிமைக்கோரல் மீண்டும் அறிவிக்கப்படுகிறது. வினதையின் உருவ வர்ணனை — கோரைப்பற்களுடையவள், தொங்கும் வயிறுடையவள், சினம் கொண்ட தோற்றமுடையவள் — அவளுடைய சொல்லின் இனிமை பொய்யானது என்பதைக் காட்டுகிறது.

பிறகு தொங்கும் முலைகளுடைய விகடை என்ற வேறொரு ராக்ஷசி, சினம் கொண்டு முஷ்டியை உயர்த்தி அச்சுறுத்தியபடி சீதையிடம் சொன்னாள் — ‘மிகக் கெட்ட புத்தியுடைய மைதிலி, தகாத உன் பல சொற்களை இரக்கத்தாலும் மென்மையாலும் நாங்கள் பொறுத்துக்கொண்டோம்.’ ‘காலத்திற்கேற்ற எங்கள் நலம் தரும் சொல்லை நீ செய்வதில்லை. பிறரால் அடைய முடியாத கடலின் அக்கரைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறாய்; ராவணனின் பயங்கர அந்தப்புரத்தில் நுழைந்திருக்கிறாய்; ராவணனின் மாளிகையில் சிறைவைக்கப்பட்டு எங்களால் காவல் காக்கப்படுகிறாய்.’ ‘மைதிலி, இந்திரனே நேரில் வந்தாலும் உன்னைக் காப்பாற்ற முடியாது; நலம் கூறும் என் சொல்லைச் செய்.’ ‘கண்ணீர் சொரிந்தது போதும், பொருளற்ற சோகத்தை விட்டுவிடு; எப்போதுமான எளிமையைக் கைவிட்டு அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஏற்றுக்கொள்.’ ‘சீதையே, ராக்ஷச அரசனோடு விருப்பப்படி விளையாடு; அஞ்சுபவளே, பெண்களின் இளமை நிலையற்றது என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.’ ‘உன் இளமை கடந்துபோகாத வரை சுகத்தை அடைவாயாக.’ ‘மதர்த்த கண்களுடையவளே, ராக்ஷச அரசனோடு அழகிய உத்தியானங்களிலும் மலைச் சோலைகளிலும் உலவு; தேவி, அழகியே, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உன் வசத்தில் இருப்பார்கள்.’ ‘மைதிலி, எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் தலைவனான ராவணனைக் கணவனாக ஏற்றுக்கொள்; இல்லையேல் உன் இதயத்தைப் பிடுங்கித் தின்றுவிடுவேன்.’ விகடையின் வாதம் மூவகையானது — துணையின்மை (கடலின் அக்கரை, இந்திரனும் காப்பாற்ற முடியாது), இளமையின் நிலையாமை, தின்றுவிடுவோம் என்ற அச்சம். இளமையின் நிலையாமை பற்றிய வாதம் இருபதாம் சர்க்கத்தில் ராவணனாலும் பயன்படுத்தப்பட்டது; ராக்ஷசிகள் தங்கள் தலைவனின் சொற்களையே மீண்டும் சொல்கிறார்கள். ‘எங்களால் காவல் காக்கப்படுகிறாய்’ என்ற சொல்லும் இருபொருள் உடையது — பாதுகாப்பும் கூட, சிறைக்காவலும் கூட. ‘ராவணனைக் கணவனாக ஏற்றுக்கொள்’ என்ற பாதம் வினதையின் சொல்லிலும் இருந்தது, இங்கே மீண்டும் வருகிறது — ராக்ஷசிகளின் சொற்கள் ஒரே மாதிரியானவை, அச்சுறுத்தல் மட்டும் படிப்படியாகக் கடுமையாகிறது. விகடை முந்தைய சர்க்கத்திலும் பேசியவள்; இங்கே அவள் முஷ்டியை உயர்த்தியபடி மீண்டும் வருகிறாள். ‘இரக்கத்தாலும் மென்மையாலும் பொறுத்துக்கொண்டோம்’ என்ற அவளுடைய சொல் தன் இரக்கத்தைப் பற்றிய பெருமிதம் — தின்றுவிடுவேன் என்று அச்சுறுத்துபவளே தன்னை மென்மையானவளாகக் கருதுகிறாள்; இந்த முரண் நகைச்சுவையும் அவலமும் கலந்தது. ‘கடலின் அக்கரை’ என்ற சொல் சீதையின் புவியியல் தனிமையைத் தெளிவாக்குகிறது — கடலே அவளுடைய சிறையின் மதில்; ஆனால் அனுமன் அதே கடலைத் தாண்டி இங்கே வந்திருக்கிறான் என்பது வாசகருக்குத் தெரியும். விகடையின் சொல் ராவணனின் பேச்சின் சிறிய போலி போன்றது — உத்தியானங்கள், மலைச் சோலைகள், ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள். ‘இந்திரனும் காப்பாற்ற முடியாது’ என்ற செருக்கும் வீணானது, ஏனெனில் ராமன் இந்திரனைவிட வலிமையானவன். ‘இதயத்தைப் பிடுங்கித் தின்றுவிடுவேன்’ என்ற இறுதி அச்சுறுத்தல் ராவணனின் ‘காலை உணவுக்காக’ என்ற சொல்லைப் பின்பற்றுகிறது.

விகடை சொல்கிறாள் — ‘நான் சொன்ன சொல்லை நீ முறைப்படி செய்யாவிட்டால்…’ பிறகு கொடிய தோற்றமுடைய சண்டோதரி என்ற ராக்ஷசி பெரிய சூலத்தைச் சுழற்றியபடி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள் — ‘மான்குட்டி போன்ற கண்களுடைய, அச்சத்தால் நடுங்கும் முலைகளுடைய, ராவணனால் கவரப்பட்ட இவளைக் கண்டதும் எனக்கு இந்தப் பெரும் ஆசை (தௌர்ஹ்ருதம்) உண்டாயிற்று — இவளுடைய கல்லீரல், மண்ணீரல், பெரிய மார்பு, நாளங்களோடு கூடிய இதயம், உறுப்புகள், தலை ஆகியவற்றைத் தின்ன வேண்டும் என்பது என் எண்ணம்.’ பிறகு ப்ரகஸை என்ற ராக்ஷசி சொன்னாள் — ‘கொடியவளான இவளுடைய கழுத்தை நெரிப்போம்; ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்? பிறகு அரசனிடம் தெரிவிக்கலாம் — அந்த மானிடப் பெண் இறந்துவிட்டாள் என்று; இதில் ஐயமில்லை, அவன் ‘தின்னுங்கள்’ என்று சொல்வான்.’ பிறகு அஜாமுகி என்ற ராக்ஷசி சொன்னாள் — ‘இவளை வெட்டி, பிறகு எல்லாவற்றையும் சம அளவுத் துண்டுகளாக்குங்கள்; பிறகு அனைவரும் பங்கிட்டுக்கொள்வோம்; சண்டை எனக்குப் பிடிக்காது. விரைவில் பானமும் பலவிதமான நிறைய மாலைகளும் கொண்டுவரப்படட்டும்.’ பிறகு சூர்ப்பணகை என்ற ராக்ஷசி சொன்னாள் — ‘அஜாமுகி சொன்னதே எனக்கும் பிடித்திருக்கிறது; எல்லாச் சோகங்களையும் அழிக்கும் கள் விரைவில் கொண்டுவரப்படட்டும்; மானிட இறைச்சியைச் சுவைத்த பின் நிகும்பிலையில் நடனமாடுவோம்.’ நிகும்பிலை இலங்கையின் தேவி இருப்பிடம் — இந்தி உரையில் ‘நிகும்பிலா தேவியின் முன் நடனம்’ என்று உள்ளது. இவ்வாறு விகாரமான ராக்ஷசிகளால் அச்சுறுத்தப்பட்ட, தேவமகள் போன்ற அந்தச் சீதை மன உறுதியை இழந்து அழுதாள் — இந்தச் சுலோகம் அச்சுப் பதிப்பில் மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் உடையது. இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் சுலோகப் பிரிவு ஒரு பாதி அளவு நகர்ந்துள்ளது — 38 முதல் 47 வரை ஒவ்வொரு சுலோகமும் முந்தைய பேச்சாளியின் கடைசி வாக்கியத்தையும் புதிய பேச்சாளியின் தொடக்கத்தையும் கொண்டுள்ளது; இந்தி உரையில் உள்ள ‘37½’, ‘38½’ முதலிய பின்ன எண்களும் இதையே குறிக்கின்றன. ராக்ஷசிகளின் அச்சுறுத்தல் சர்க்கத்தின் முடிவில் உச்சத்தை அடைகிறது — பங்கீடு, பானம், நடனம் என ஒரு விழாவைப் போல. எல்லா முந்தைய சொற்களிலும் சீதை தாங்கி நின்ற மன உறுதி இப்போது உடைகிறது — ஆனால் அவளுடைய அழுகை உறுதியைக் கைவிடுவது அல்ல, துயரத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. அடுத்த சர்க்கத்தில் அவளுடைய புலம்பல் வர்ணிக்கப்படும். சண்டோதரியின் ‘தௌர்ஹ்ருத:’ என்ற சொல் கர்ப்பிணியின் ஆசையைக் குறிப்பது; இங்கே அருவருப்புச் சுவைக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ப்ரகஸையின் சொல்லில் ராவணனின் கட்டளையை மீறும் யோசனையும் உள்ளது — தலைவனின் விருப்பத்தைவிட அவளுக்குப் பசியே வலியது; பொய் சொல்லவும் அவள் தயாராக இருக்கிறாள். அஜாமுகியின் ‘சம அளவுத் துண்டுகள்’, ‘சண்டை பிடிக்காது’ என்ற சொற்கள் அவர்களுக்குள் சண்டையிடும் இயல்பைக் காட்டுகின்றன. இவ்வாறு ஆறு ராக்ஷசிகள் ஆறு வகை அச்சத்தை உண்டாக்குகிறார்கள்; அனுமன் எல்லாவற்றையும் கேட்கிறான். சூர்ப்பணகையின் கள் அருந்துதல், நடனம் பற்றிய யோசனை ராக்ஷசிகளின் கொடூரத்தைக் களியாட்டத்தோடு கலக்கிறது. ‘ஸுரஸுதோபமா’ (தேவமகள் போன்றவள்) என்ற சர்க்க இறுதி அடைமொழி சீதையின் தேவகன்னிக்கு நிகரான தூய்மையை நினைவூட்டுகிறது; ராக்ஷசிகளின் விகாரத்தோடு முரணையும் காட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க