சர்க்கம்
சீதையின் புலம்பல்
ராக்ஷசிகளின் சொல்லை மறுத்தல், சோகத்தால் வருந்திய சீதையின் நடுக்கம், அகால மரணம் அரிது என்பது பற்றிய புலம்பல், பிறருக்கு அடிமைப்பட்ட வாழ்வைப் பழித்தல்
ராக்ஷசிகள் கடுமையாகவும் கொடூரமாகவும் நிறையப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜனகனின் மகளான சீதை அழுதாள். அவர்கள் இனிமையற்றவர்கள், அவர்களுடைய சொல்லும் இரக்கமற்றது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, மன உறுதியுடைய வைதேகி, பெரிதும் அஞ்சியிருந்தும், கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் தெளிவான மறுமொழி கொடுத்தாள் — ‘மானிடக் கன்னி ராக்ஷசனின் மனைவியாகத் தகாது. நீங்கள் விரும்பினால் அனைவரும் சேர்ந்து என்னைத் தின்றுவிடுங்கள்; ஆனால் உங்கள் சொல்லை நான் செய்யமாட்டேன்.’ இங்கே அச்சமும் தேஜஸும் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன — குரல் தழுதழுக்கிறது, ஆனால் உறுதி அசையவில்லை. ‘மனஸ்வினீ’ (மன உறுதியுடையவள்) என்ற அடைமொழி அவளுடைய மனத் திண்மையையே குறிக்கிறது. சீதையின் இந்தச் சொல் சர்க்கம் முழுவதன் அடிநாதம் — மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறாள், தர்மத்தைக் கைவிடுவதை அல்ல. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராக்ஷசிகள் அவளைத் தின்றுவிடுவதாக அச்சுறுத்தினார்கள்; ஆகவே ‘வேண்டுமானால் தின்றுவிடுங்கள்’ என்ற சொல் அவர்களுடைய அச்சுறுத்தலுக்கே மறுமொழியாகிறது. அவளுடைய மறுமொழி சுருக்கமானது; ஆனால் அந்தச் சுருக்கத்திலேயே அவளுடைய பண்பின் உறுதி வெளிப்படுகிறது. மானிட இனம், ராக்ஷச இனம் என்ற இரு இனங்களின் வேறுபாட்டையும் அவள் நினைவூட்டுகிறாள்.
ராக்ஷசிகளின் நடுவே இருந்த, தேவமகள் போன்ற சீதை, ராவணனால் அச்சுறுத்தப்பட்டதை நினைத்துச் சோகத்தால் வருந்தி, அமைதி பெறவில்லை. கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து ஓநாய்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பெண்மான் போல, அவள் மேலும் மேலும் நடுங்கினாள்; தன் உடலுக்குள்ளேயே நுழைந்துவிடுபவள் போலச் சுருங்கிக்கொண்டாள். பிறகு அவள் பூத்துக் குலுங்கிய அசோக மரத்தின் பெரிய கிளையைப் பற்றிக்கொண்டு, உடைந்த மனத்துடன் கணவனை நினைத்தாள். கண்ணீர்ப் பெருக்கால் தன் பருத்த முலைகளை நனைத்துக்கொண்டிருந்த அவள் சோகத்தின் முடிவைக் காணவில்லை. பெருங்காற்றில் வாழைமரம் விழுவது போல நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அவள் தரையில் விழுந்தாள்; அச்சத்தால் நடுங்கி, முகம் வெளிறியவளானாள். நடுங்கியபடி இருந்த அவளுடைய நீண்ட அடர்ந்த சடை ஊர்ந்து செல்லும் பெண்பாம்பு போலத் தோன்றியது. பெண்மான், வாழைமரம், பெண்பாம்பு என்ற மூன்று உவமானங்களால் கவி அச்சத்தால் வருந்தும் ஒரே நிலையின் வெவ்வேறு கூறுகளைக் காட்டுகிறார் — அச்சம், வீழ்ச்சி, நடுக்கம். பூத்த கிளை அவளுடைய துயரத்திற்கு எதிரான பின்னணியை அமைக்கிறது. சோகம் இங்கே உடலிலேயே கண்கூடாகத் தெரிகிறது. கண்ணீரால் முலைகளை நனைத்தல் என்ற சித்திரம் அவளுடைய கண்ணீரின் இடைவிடாத ஓட்டத்தைக் குறிக்கிறது. ராவணனின் அச்சுறுத்தலின் நினைவே அவளை மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கச் செய்கிறது. ‘ஸுரஸுதோபமா’ (தேவமகள் போன்றவள்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய அழகும் தெய்வீகத் தன்மையும் நினைவுகூரப்படுகின்றன; இதனால் அவளுடைய இன்றைய நிலையின் முரண் மேலும் தெளிவாகிறது.
பெருமூச்சு விட்டபடி, சோகத்தால் வருந்தி, சினத்தால் தாக்கப்பட்ட மனமுடைய மைதிலி, வேதனையுற்றவளாகக் கண்ணீர் சொரிந்து புலம்பினாள். ‘ஹா ராமா, ஹா லக்ஷ்மணா, ஹா என் மாமியார் கௌசல்யையே, ஹா சுமித்திரையே’ என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் கதறினாள். அவள் சொன்னாள் — ‘பெண்ணுக்கோ ஆணுக்கோ அகால மரணம் கிடைப்பது அரிது என்று அறிஞர்கள் எடுத்துரைத்த இந்த உலக வழக்கு உண்மையே. ஏனெனில், இந்தக் கொடிய ராக்ஷசிகளால் துன்புறுத்தப்பட்டு, ராமனையும் இழந்த நான் இங்கே ஒரு கணமேனும் உயிர்வாழ்கிறேன்.’ பிறகு அவள் தன்னைக் கடலின் நடுவே காற்றின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்ட, சுமை நிறைந்த படகு போலக் கருதுகிறாள் — ‘புண்ணியம் குறைந்த, பரிதாபத்திற்குரிய நான் நாதியற்றவள் போல அழிந்துபோவேன்.’ இங்கே சீதை காலத்தின் நியதியை ஏற்றுக்கொள்கிறாள் — மரணத்தை விரும்பியும் அது வருவதில்லை. புலம்பலில் மாமியார்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது அவளுடைய குடும்பப் பாசத்தைக் காட்டுகிறது; அயோத்தியும் அவள் மனத்தில் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது. சுமை நிறைந்த படகு என்ற உவமை சுமையின், துயரத்தின் மிகுதியைக் குறிக்கிறது. ‘அனாதவத்’ (நாதியற்றவள் போல) என்ற சொல்லில் சிறப்பு உண்டு — நாதன் உயிரோடு இருக்கிறான், இருந்தும் தொலைவில் இருப்பதால் அவள் நாதியற்றவள் போல இருக்கிறாள். இவ்வாறு புலம்பலின் முதல் பகுதி காலத்தையும் கர்மத்தையும் பற்றிய சிந்தனையால் நிறைந்துள்ளது; அதில் அவள் தன் வாழ்க்கையையே சுமையாக உணர்கிறாள்.
‘கணவனைக் காணாமல் ராக்ஷசிகளின் பிடியில் அகப்பட்ட நான், நீரால் அரிக்கப்படும் கரை போலச் சோகத்தால் சரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், சிங்கத்தின் வீர நடையும் உடையவனும், செய்ந்நன்றி அறிந்தவனும், இனிமையாகப் பேசுபவனுமான என் நாதனைக் காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள். தன்னை அறிந்த அந்த ராமனை முற்றிலும் இழந்த எனக்கு உயிர்வாழ்வது, கொடிய நஞ்சை உண்டபின் உயிர்வாழ்வது போல அரிதானது.’ இங்கே ராமனின் குணங்கள் சுருக்கமாக நினைவுகூரப்படுகின்றன — அழகு, வீரம், செய்ந்நன்றி, இன்சொல். நீரால் அரிக்கப்படும் கரை என்ற உவமை மெல்ல மெல்லத் தேய்வதைக் குறிக்கிறது. ராமனைக் காண்பதே அவள் வாழ்க்கையின் ஆதாரம் என்பது கருத்து. ‘காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்’ என்ற சொல்லில் பொறாமை இல்லை, இழந்தவளின் வேதனை மட்டுமே உள்ளது. நஞ்சின் உவமையால் ராமனின் பிரிவு உயிரைப் பறிப்பது என்று காட்டப்படுகிறது — நஞ்சை அருந்தியவன் உயிர்வாழ்வதில்லை; அதுபோல ராமன் இல்லாமல் அவள் வாழ்வது இயலாதது. ‘விதிதாத்மனா’ (தன்னை அறிந்தவன்) என்ற அடைமொழி ராமனின் ஆன்மஞானத்தைக் குறிக்கிறது.
‘முந்தைய பிறவியில் நான் எப்படிப்பட்ட பெரும்பாவத்தைச் செய்தேனோ, அதனால் இந்தக் கொடிய, மிகக் கொடூரமான பெருந்துயரத்தை அடைகிறேன்? பெரும் சோகத்தால் சூழப்பட்ட நான் உயிரை விட்டுவிட விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்படும் என்னால் ராமனை அடைய முடியவில்லை. மானிடப் பிறவி தொலையட்டும், பிறருக்கு அடிமைப்பட்ட நிலையும் தொலையட்டும் — அதில் தன் விருப்பப்படி உயிரை விடவும் முடிவதில்லை.’ இவ்வாறு சீதையின் புலம்பல் முடிகிறது. இங்கே துயரத்தின் காரணம் கர்மத்தில் தேடப்படுகிறது — இந்தியப் பார்வையில் துயரம் முன்பு செய்ததன் பலன். அடிமைப்பட்டவளுக்கு மரணமும் தன் கையில் இல்லை என்பது துயரத்தின் உச்சம். இவ்வாறு சர்க்கம் மரண விருப்பத்துடன் முடிகிறது; அது அடுத்த சர்க்கங்களில் மேலும் வளரும். ‘ரக்ஷந்த்யா’ (காவல் காக்கப்படும்) என்ற சொல்லில் வஞ்சப்பொருள் உள்ளது — ராக்ஷசிகளால் அவள் காக்கப்படுகிறாள், ஆனால் அந்தக் காவல் சிறைப்பிடிப்பே. ‘திக்’ (தொலையட்டும்) என்று இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்ட சொல் அவளுடைய வெறுப்பின் கடுமையைக் குறிக்கிறது. இங்கே சீதையின் துயரம் தனிப்பட்டது மட்டுமல்ல; மனித வாழ்க்கையின் அடிமைத்தனம் பற்றிய பொது உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥