॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 60

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சம்பாதியின் தன்வரலாறு

வானரர்கள் அமர்தல், விந்தியத்தில் விழுந்தது, நிசாகரரின் ஆசிரமம், ரிஷி அடையாளம் கண்டு கேட்கும் கேள்வி

நீர்க்கடன் செலுத்தி நீராடிய அந்தக் கழுகைச் சூழ்ந்துகொண்டு, வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அழகிய மலையில் எல்லாப் பக்கமும் அமர்ந்தனர். நீர்க்கடன் செலுத்தித் தம்பிக்குப் பட்ட கடனைத் தீர்த்த சம்பாதி இப்போது அமைதியாக இருக்கிறான்; வானரர்கள் அவனை நடுவில் வைத்து வட்டமாக அமர்கிறார்கள் — இது கேட்போர் அவையின் சித்திரம். அந்த வானரர்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருந்த அங்கதனிடம், நம்பிக்கையை உண்டாக்கிவிட்ட சம்பாதி மகிழ்ச்சியோடு மீண்டும் சொன்னான். ‘ஜனிதப்ரத்யயஃ’ (நம்பிக்கையை உண்டாக்கியவன்) என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — முந்தைய சர்க்கத்தில் ஐயத்துக்குரியவனாக இருந்தவன் இப்போது நம்பிக்கையை உண்டாக்கிவிட்டான்; ஆகவே அவன் சொல் சிரத்தையோடு கேட்கப்படுகிறது. ‘வானரர்கள் அமைதியாக, ஒருமுகப்பட்டு நான் சொல்வதைக் கேட்கட்டும்; மைதிலியைப் பற்றி நான் எப்படி அறிவேனோ அதை உள்ளபடி எடுத்துச் சொல்வேன்’ என்று அவன் கதையைத் தொடங்குகிறான். ‘தத்யம்’ (உள்ளபடி) என்ற சொல்லால் அவன் தன் சொல்லில் கற்பனையின் சிறு சுவடும் இல்லை என்கிறான்.

‘குற்றமற்றவனே, முன்பு நான் இந்த விந்தியத்தின் சிகரத்தில் விழுந்தேன்; என் உறுப்புகள் சூரிய வெப்பத்தால் சூழப்பட்டிருந்தன, சூரியக் கதிர்களால் நான் கருகியிருந்தேன்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட சிறகுகள் கருகிய நிகழ்ச்சி இங்கே விரிவாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் இப்போது தன்வரலாற்று வடிவில். ‘ஆறு இரவுகளுக்குப் பின் நினைவு பெற்ற நான், தன்வசம் இழந்து கலங்கியவன் போல எல்லாத் திசைகளையும் பார்த்தும் எதையும் அடையாளம் காணவில்லை.’ ஆறு இரவுகள் மயக்கம், பிறகு நினைவு படிப்படியாகத் திரும்புதல் — இது உண்மைக்கு நெருக்கமான வர்ணனை. ‘பிறகு கடல்களையும், மலைகளையும், எல்லா நதிகளையும், ஏரிகளையும், காடுகளையும், பகுதிகளையும் உற்றுநோக்கியபோது எனக்கு நினைவு வந்தது.’ காட்சிகளை எண்ணுவதாலேயே நினைவு திரும்புகிறது. ‘மகிழ்ந்த பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, குகைகளும் உட்குழிவுகளும் சிகரங்களும் கொண்ட இது, தென்கடலின் கரையில் உள்ள விந்தியமே’ என்று நான் உறுதி செய்தேன் — இவ்வாறு இடத்தை அறிந்ததிலிருந்து அவனுடைய புதிய வாழ்க்கை தொடங்குகிறது. விழுந்ததன் வர்ணனை மூன்று சொற்களால் — வெப்பம், கருகல், மயக்கம்; மீண்டு வருவதோ பார்வையாலேயே. ‘நிரீக்ஷ்ய’ (உற்றுநோக்கி) என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — பறவையின் அறிவு கண்ணிலேயே நிலைகொண்டுள்ளது; ஆகவே பார்த்ததுமே அவன் தன்னை நினைவுகூர்கிறான்.

‘இங்கே தேவர்களாலும் நன்கு போற்றப்பட்ட ஒரு புனித ஆசிரமம் இருந்தது; அதில் நிசாகரர் என்ற பெயருடைய, கடும் தவம் செய்த ஒரு ரிஷி இருந்தார்.’ விந்தியத்தின் வர்ணனைக்குப் பின் தவவனத்தின் நினைவு — கவி கதையைப் படிப்படியாகத் தவசியை நோக்கி நகர்த்துகிறார். ‘அந்த ரிஷியோடு இந்த மலையில் நான் வாழ்ந்து எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன; தர்மம் அறிந்த நிசாகரரோ சுவர்க்கம் சென்றுவிட்டார்.’ எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் என்ற கணக்கு கழுகின் நீண்ட ஆயுளையும், மகரிஷியின் பிரிவின் நீளத்தையும் ஒருசேரச் சுட்டுகிறது. ‘கரடுமுரடான விந்தியச் சிகரத்திலிருந்து மிகுந்த சிரமத்தோடு மெல்ல இறங்கி, கூரிய தர்ப்பைகள் நிறைந்த தரைக்குத் துயரத்தோடு மீண்டும் வந்தேன். அந்த ரிஷியைக் காணும் விருப்பத்தோடு மிகுந்த வேதனையுடன் அங்கே சென்றேன்; ஜடாயுவும் நானும் அவரைப் பலமுறை சென்று சந்தித்திருந்தோம்.’ சிறகற்றவன் மலையிலிருந்து இறங்குவது கடினமானது; ஆயினும் குருவைக் காணும் விருப்பம் அவனைத் தூண்டுகிறது. தம்பியோடு சேர்ந்து சென்றதன் நினைவும் இங்கே உள்ளத்தைத் தொடுவது. ஆசிரமத்தின் நினைவோடு முனிவரின் தவத்தின் நினைவும் வருகிறது; இவ்வாறு இடத்தின் கதை குருவின் கதைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. சிறகற்றவன் இறங்கியதில் ‘மெல்ல’, ‘மிகுந்த சிரமத்தோடு’ என்ற இரண்டு சொற்களும் துன்பத்தையே சுட்டுகின்றன.

‘அந்த ஆசிரமத்தின் அருகே நறுமணம் கமழும் காற்று வீசியது; பூக்காத அல்லது காய்க்காத ஒரு மரம்கூடக் காணப்படவில்லை.’ தவத்தின் ஆற்றலால் அங்கே பருவ ஒழுங்கும் தளர்ந்திருந்தது — எப்போதும் பூவும் பழமும். இந்த ஆசிரம வர்ணனை வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை; அதனால் தவசியின் மகிமை அவரைச் சூழ்ந்த இடத்தாலேயே சுட்டப்படுகிறது. ‘புனிதமான ஆசிரமத்தை அடைந்து, ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து, பகவான் நிசாகரரைக் காணும் விருப்பத்தோடு காத்திருந்தேன்.’ விருந்தினன் வந்து மரத்தடியிலேயே அமர்கிறான், அழைக்கப்படாமல் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைவதில்லை — இதுவே நல்லொழுக்கம். ‘பிறகு தொலைவில், சுடர்விடும் ஒளியுடைய ரிஷியைக் கண்டேன் — நீராடி முடித்தவராய், எதிர்க்க அரியவராய், வடக்கு நோக்கித் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தார்.’ நீராடித் திரும்பும் ஒளிமிக்க முனிவர் தொலைவிலிருந்தே தெரிகிறார். காற்றின் நறுமணம், மரங்கள் எப்போதும் பூத்துக் காய்ப்பது — இந்த இரண்டு அடையாளங்களாலேயே தவவனத்தின் மகிமை நிறுவப்படுகிறது.

‘கரடிகளும், ஸ்ருமர மான்களும், புலிகளும், சிங்கங்களும், பலவகை ஊர்வனவும் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு அணுகின — உயிர்கள் கொடையாளியை அணுகுவதுபோல.’ உவமை அழகானது — முனிவர் அபயம் தருபவர், விலங்குகள் இரப்பவை. ‘பிறகு ரிஷி ஆசிரமத்தை அடைந்ததை அறிந்து அந்த உயிரினங்கள் சென்றுவிட்டன — அரசன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்ததும் அமைச்சர்களோடு கூடிய படை முழுவதும் தத்தம் இடத்துக்குச் செல்வதுபோல.’ இரண்டாவது உவமை அரசவையைச் சார்ந்தது; காட்டிலும் ஒரு வரன்முறை உள்ளது என்பது உட்பொருள். ‘என்னைக் கண்டு மகிழ்ந்த ரிஷி மீண்டும் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்து, ஒரு முகூர்த்த நேரத்திலேயே வெளியே வந்து என் காரியத்தைக் கேட்டார்.’ ‘சௌம்யனே, உன் உருக்குலைவைக் கண்டு உன் இறகுகளை எண்ணக்கூட முடியவில்லை; உன் இரு சிறகுகளும் நெருப்பால் கருகியுள்ளன; உன் உடலில் உயிர்மூச்சுகளும் குன்றியுள்ளன’ என்று முனிவர் அவனுடைய நிலையை விவரிக்கிறார். விலங்குகள் வருவதும் போவதுமாக இரண்டு உவமைகள் — கொடையாளி, அரசன்; இரண்டுமே முனிவரின் மகிமையைக் காட்டுகின்றன. ‘ஒரு முகூர்த்த நேரத்திலேயே’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் விரைவும் விருந்தினனிடம் அவருக்குள்ள மரியாதையும் சுட்டப்பட்டன.

‘முன்பு இரண்டு கழுகுகளை நான் கண்டிருக்கிறேன் — வேகத்தில் காற்றுக்கு நிகரானவர்கள், கழுகுகளின் அரசர்கள், சகோதரர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்.’ முனிவர் நினைவாலேயே அவனை அடையாளம் காண்கிறார் — இதனால் அந்த இரு சகோதரர்களும் முன்பு அங்கே வந்து போனது நிறுவப்படுகிறது. ‘சம்பாதியே, நீ மூத்தவன், ஜடாயு உன் தம்பி; மனித உருவம் தாங்கி நீங்கள் இருவரும் என் பாதங்களைப் பற்றி வணங்குவது வழக்கம்.’ விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் பறவைகள் மனித உருவில் குருவை வணங்குகின்றன — இது பக்தியின் முறை. ‘உனக்கு இந்த நோய் எப்படி உண்டாயிற்று? சிறகுகள் எப்படி உதிர்ந்தன? இந்தத் தண்டனையை உனக்கு விதித்தவர் யார்? கேட்கும் எனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்.’ மூன்று கேள்விகளோடு சர்க்கம் முடிகிறது; பதிலை அடுத்த சர்க்கத்தில் சம்பாதி சொல்கிறான்; அங்கே சூரியனைப் பின்தொடர்ந்த கொடிய செயல் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. கேள்விகளோடேயே சர்க்கம் முடிகிறது, பதில் அடுத்து — இது கவியின் கதைப் பிரிப்பு முறை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க