சர்க்கம்
சுபார்சுவனின் வரலாற்றைச் சம்பாதி கூறுதல்
ஜாம்பவானின் கேள்வி, சம்பாதியின் இழிநிலை, சுபார்சுவன் ராவணனைக் கண்டது, சித்தர்களின் சொல், சொல்லால் மட்டும் உதவுவதாக உறுதி
கழுகரசன் சொன்ன, அமுதம் போலச் சுவைக்கும் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு அந்த வானரச் சிறந்தோர் மகிழ்ந்தனர். முன்பு ஐயத்துக்குரியவனாக இருந்தவனே இப்போது நம்பிக்கைக்குரியவனானான் — இந்த மாற்றம் வானரர்களின் முகங்களில் வெளிப்பட்டது. பிறகு வானரர்களில் சிறந்த ஜாம்பவான் எல்லா வானரர்களோடும் தரையிலிருந்து சட்டென எழுந்து கழுகரசனிடம் சொன்னான். ‘சட்டென எழுந்து’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய பரபரப்பு காட்டப்பட்டது — உண்ணாநோன்பிருந்தவர்களும் கேட்டவுடனேயே எழுகிறார்கள். அவனுடைய கேள்வி நான்கு பகுதிகளால் அமைந்தது: ‘சீதை எங்கே? அவளை யார் கண்டார்? மைதிலியைக் கவர்ந்தவன் யார்? அதையெல்லாம் நீ சொல்; காட்டுவாசிகளுக்குப் புகலிடமாகவும் இரு.’ ‘கதிர்பவ’ (புகலிடமாக இரு) என்ற வேண்டுகோளால் ஜாம்பவான் முதிய பறவையைத் தங்கள் அடைக்கலமாக்குகிறான்; இதனால் அவனுடைய பணிவும் தலைமையும் ஒருசேரக் காணப்படுகின்றன.
‘வஜ்ராயுதத்தின் வேகத்தோடு விழும் தசரதன் மைந்தனின் அம்புகளையும், லக்ஷ்மணனே எய்யும் அம்புகளையும், அவற்றின் வீரத்தையும் எண்ணிப் பாராத இந்தத் துணிச்சல்காரன் யார்?’ என்பது ஜாம்பவானின் இரண்டாவது கேள்வி. இங்கே கேள்வியே பழிப்பு — ராம லக்ஷ்மணரின் அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாதவன் நிச்சயம் மூடன் என்பது உட்பொருள். பிறகு சீதையைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்பதில் ஒருமுகப்பட்டு, உண்ணாநோன்பைக் கைவிட்ட வானரர்களை மகிழ்ந்த சம்பாதி மீண்டும் தேற்றி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான். ‘ப்ரதிஸம்முக்தான்’ (விடுபட்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்கள் உண்ணாநோன்பைக் கைவிட்டனர் என்று அறியப்படுகிறது; ‘ஸீதாச்ருதிஸமாஹிதான்’ (சீதையைப் பற்றிக் கேட்பதில் ஒருமுகப்பட்டவர்கள்) என்பது அவர்களுடைய மன ஒருமைப்பாட்டைச் சொல்கிறது. ‘வைதேகி எவ்வாறு கவரப்பட்டாள் என்று நான் கேட்டபடியும், யார் எனக்குச் சொன்னார்கள் என்பதையும், அந்த நீள்விழியாள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பதையும் கேளுங்கள்’ என்று அவன் கதையைத் தொடங்குகிறான். இவ்வாறு பேச்சாளன் கேட்பவர்களின் ஆவலை முன்பே மூன்று பொருள்களாகப் பிரிக்கிறான். ‘மீண்டும் தேற்றி’ என்ற சொல்லால் அறியப்படுகிறது — முன்பும் அவன் அவர்களைத் தேற்றியிருந்தான்; இப்போது விரிவாகச் சொல்கிறான்.
‘பல யோஜனை நீளமுள்ள, அணுகுவதற்கரிய இந்த மலையில் நெடுங்காலத்துக்கு முன் விழுந்த நான் முதியவன்; உயிர்வலிமையும் வீரமும் குன்றியவன்’ என்று அவன் தன் நிலையைச் சொல்கிறான். ‘இந்த நிலையில் உள்ள என்னை, பறவைகளில் சிறந்தவனும் என் மகனுமான சுபார்சுவன் உரிய வேளையில் உணவளித்துப் பேணுகிறான்.’ தந்தையைப் பேணுவது மகனின் தர்மம் என்பதைக் கவி இங்கே அமைதியான குரலில் நிலைநாட்டுகிறார். பிறகு தன் இனத்தின் இயல்பை உதாரணத்தால் காட்டுகிறான்: ‘கந்தர்வர்களுக்குக் காமம் கூர்மையானது, பாம்புகளுக்குக் கோபம் கூர்மையானது, மான்களுக்கு அச்சம் கூர்மையானது, எங்களுக்கோ பசி கூர்மையானது.’ நான்கு பகுதிகள் கொண்ட இந்த உவமை கழுகுகளின் பசி இயல்பானது, ஆகவே மன்னிக்கத்தக்கது என்று காட்டுகிறது. ‘ஒருநாள் பசியால் வருந்தி உணவை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னிடம், சூரியன் மறைந்த பின் என் மகன் இறைச்சி இன்றியே வந்தான். உணவு தடைபட்டதால் நான் அவனை வருத்தினேன்; அன்பை வளர்ப்பவனான அவன் உள்ளது உள்ளபடி என்னை மதித்து இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.’ தந்தையின் கோபம், மகனின் பணிவு — இரண்டின் சித்திரமும் சுருக்கமாக வரையப்பட்டது. ‘கூர்மையானது’ (தீக்ஷ்ண) என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது — அதனால் கவி இயல்பின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்; பசி கழுகின் குற்றம் அல்ல, இனத்தின் இயல்பு. தந்தையின் கோபத்தை விவரிப்பதில் சம்பாதி உண்மையில் தன்னையே பழித்துக்கொள்கிறான்; அதனால் கேட்பவர்களின் நம்பிக்கையை வளர்க்கிறான். ‘ப்ரீதிவர்தனஃ’ (அன்பை வளர்ப்பவன்) என்ற மகனின் அடைமொழி தந்தையின் கழிவிரக்கத்தைச் சுட்டுகிறது — அன்பை வளர்ப்பவனே வருத்தப்பட்டான். முதியவனின் புகலிடம் மகனே; அவனுடைய கதையின் தொடக்கமும் மகனிடமிருந்தே — இது கவியால் நோக்கத்தோடு அமைக்கப்பட்டது.
‘தந்தையே, வழக்கம்போல இறைச்சி தேடி வானில் பறந்து, மகேந்திர மலையின் வாயிலை மறித்து நன்கு அமர்ந்திருந்தேன். அங்கே கீழ்நோக்கிய முகத்தோடு தனியாக, கடலுக்குள் திரியும் ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் வழியைத் தடுக்கத் தீர்மானித்திருந்தேன்.’ மகேந்திர மலையின் வாயிலில் நின்று கடல்வாழ் உயிரினங்களின் வழியை மறிப்பது — இதுவே கழுகுகளின் வேட்டை முறை. ‘அங்கே பொடித்த மைக்குவியல் போன்ற ஒருவனைக் கண்டேன்; அவன் சூரிய உதயத்தைப் போன்ற ஒளியுடைய ஒரு பெண்ணைத் தூக்கிக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தான்.’ அவன் கருமைக் குவியல் போல, அவள் விடியல் ஒளி போல — நிற முரணால் கவி சித்திரத்தை நிறுவுகிறார். ‘அவ்விருவரையும் கண்டு, உணவாக்கிக்கொள்ள நான் உறுதி கொண்டேன்; ஆனால் அவன் பணிவாக, இனிய சொற்களால் (சாமத்தால்) வழிவிடும்படி வேண்டினான்.’ பிறகு சுபார்சுவன் தான் பின்வாங்கியதற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறான்: ‘இனிய சொற்களோடு வேண்டுபவர்களைத் தாக்குபவன் பூமியில் இல்லை; இழிந்த மக்களிலும் யாரோ ஒருவரே அவ்வாறு செய்வர் — என்னைப் போன்றவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ இந்தப் பெருந்தன்மையே கதையின் உள்ளுயிர் — இனிமையாக வேண்டப்பட்டவன் தாக்குவதில்லை. ‘அவன் தன் ஒளியால் வானத்தையே சுருக்குவதுபோல வேகமாகச் சென்றுவிட்டான்; பிறகு வானில் திரியும் உயிரினங்கள் என்னை அணுகிப் பாராட்டின.’ ‘அத்யவஸம்’ (தீர்மானித்திருந்தேன்) என்ற வினைச்சொல்லால் தனியொருவனின் உறுதி காட்டப்பட்டது — ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களுக்கிடையே அவன் ஒருவனே தடுப்பவன். வர்ணனையின் வரிசையும் அழகானது — முதலில் இடம், பிறகு செயல், பிறகு காட்சி, பிறகு உரையாடல். ராவணனின் பெயர் இங்கே சொல்லப்படவில்லை, ‘ஒருவன்’ என்று மட்டுமே — ஏனெனில் அப்போது சுபார்சுவன் அவனை அறியவில்லை; பெயர் பின்னர் சித்தர்களால் சொல்லப்படுகிறது. இந்தக் கதைசொல்லும் முறை ரகசியத்தைப் படிப்படியாக வெளிப்படுத்துகிறது. இங்கே சுபார்சுவனின் சொல், சர்க்கத்துக்குள் அமைக்கப்பட்ட ஒரு உட்கதை போலத் தோன்றுகிறது.
‘“நல்லவேளை, சீதை உயிரோடிருக்கிறாள்” என்று மகரிஷிகள் என்னிடம் சொன்னார்கள்; “எப்படியோ அவன் மனைவியோடு போய்விட்டான்; உனக்கு நலம், ஐயமில்லை.”’ ரிஷிகளின் சொல்லில் இரண்டு பொருள்கள் — சீதை உயிரோடிருப்பது, சுபார்சுவனின் நலம்; ஏனெனில் ராவணனோடு மோதுவது அவனுக்கு ஆபத்தாகவே இருந்திருக்கும். ‘இவ்வாறு மிகச் சிறந்த அந்தச் சித்தர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள்; அவனே அரக்கர்களின் அரசன் ராவணன் என்றும் அவர்களே எனக்குத் தெரிவித்தார்கள்.’ பிறகு சுபார்சுவன் தான் கண்டதை விவரிக்கிறான்: ‘தசரதன் மைந்தன் ராமனின் மனைவியும் ஜனகனின் மகளுமான அவள், அணிகலன்களும் பட்டாடையும் நழுவி, சோகத்தின் வேகத்தால் வெல்லப்பட்டு, ராம லக்ஷ்மணரின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கதறிக்கொண்டு, கூந்தல் அவிழ்ந்திருந்தாள்; அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததால்தான் இந்தத் தாமதம், தந்தையே’ என்று சொல்வல்லோரில் சிறந்த அவன் சொன்னான். தாமதத்துக்கான காரணத்தைச் சொல்வதன் மூலம் அவன் தந்தையின் கோபத்தையும் தணிக்கிறான். ‘இந்தச் செய்தி முழுவதையும் சுபார்சுவன் எனக்குத் தெரிவித்தான்; அதைக் கேட்டும் வீரச்செயல் செய்ய என் மனத்தில் சிறிதும் எண்ணம் எழவில்லை’ என்று சம்பாதி தன் செயலின்மையைத் தானே ஒப்புக்கொள்கிறான். சீதையின் நிலையை விவரிப்பதில் மூன்று அடைமொழிகள் — அணிகலன்களும் பட்டாடையும் நழுவியவள், சோகத்தின் வேகத்தால் வெல்லப்பட்டவள், கூந்தல் அவிழ்ந்தவள் — இவை சுந்தர காண்டத்தில் மீண்டும் எதிரொலிக்கின்றன. ‘கேட்டும்’ என்பதில் உள்ள ‘உம்’ என்ற இடைச்சொல்லில் முதியவனின் வேதனை பொதிந்துள்ளது — கேட்டிருந்தான், ஆனால் செய்ய இயலவில்லை; இந்தத் தன்னிரக்கமே அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் தன் வரலாற்றைச் சொல்லத் தூண்டுகிறது. சித்தர்களின் சொல்லே சம்பாதியின் சாட்சியத்துக்குச் சான்று; ஏனெனில் அவன் அதைத் தானே காணவில்லை.
‘சிறகற்ற பறவை எந்தச் செயலைத்தான் தொடங்க முடியும்? சொல், அறிவு, குணம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு வாழும் என்னால் செய்ய முடிவதை இங்கே சொல்கிறேன் — கேளுங்கள்; அது உங்கள் ஆண்மையைச் சார்ந்தது.’ தன் எல்லையைத் தெளிவாகத் தெரிவித்து அவன் தன் கொடையைச் சொல்லுக்கும் அறிவுக்கும் உட்படுத்துகிறான். ‘சொல்லாலும் அறிவாலும் உங்கள் அனைவருக்கும் இனியதைச் செய்வேன்; தசரதன் மைந்தனின் காரியம் எதுவோ அது என்னுடையதே, இதில் ஐயமில்லை.’ பிறகு வானரர்களை ஊக்குவிக்கிறான்: ‘நீங்கள் அறிவில் சிறந்தவர்கள், வலிமையுள்ளவர்கள், மனவுறுதி உடையவர்கள்; வானர அரசனால் அனுப்பப்பட்டவர்கள், தேவர்களாலும் எதிர்க்க அரிதானவர்கள். ராம லக்ஷ்மணரின் கங்கப் பறவை இறகுகள் கொண்ட அம்புகள் மூவுலகங்களையும் காக்கவும் அடக்கவும் போதுமானவை. தசக்ரீவன் ஒளியும் வலிமையும் உடையவனாக இருக்கலாம்; ஆனால் திறமையுள்ள உங்களுக்குச் சிறிதும் கடினமானது இல்லை. ஆகவே காலம் கடத்தியது போதும், அறிவால் ஒரு முடிவு செய்யுங்கள்; உங்களைப் போன்ற அறிவாளிகள் காரியங்களில் தயங்கித் தேங்குவதில்லை.’ இவ்வாறு முதிய பறவை உபதேசத்தாலேயே படையைத் தூண்டுகிறது; சர்க்கம் உறுதியான முடிவுக்கான அழைப்போடு முடிகிறது. ‘சிறகற்ற பறவை’ என்ற முரணால் அவன் தன் குறைபாட்டைக் கூர்மையாகக் காட்டுகிறான். ‘பௌருஷாச்ரயம்’ (ஆண்மையைச் சார்ந்தது) என்ற சொல்லில் காரியத்தின் சுமை வானரர்கள் மேலேயே வைக்கப்படுகிறது — அவன் வழியைக் காட்டுகிறான், செல்வது அவர்களுடையது. இறுதிச் சுலோகங்களில் ஊக்கமளிப்பதற்கு மூன்று காரணங்கள் — உங்கள் குணங்கள், ராம லக்ஷ்மணரின் அம்புகள், பகைவனின் வலிமையும் உங்கள் ஆற்றலின் முன் குறைவே என்பது. ‘அறிவாளிகள் காரியங்களில் தயங்கித் தேங்குவதில்லை’ என்ற பொன்மொழி போன்ற வாக்கியமே சர்க்கத்தின் இறுதிச் சொல்; அது வானரர்களுக்கு ஓர் ஆணையே. இவ்வாறு முதிய பறவை தன் பலவீனத்துக்குப் பதிலாக அறிவையும் உபதேசத்தையும் தந்து காரியத்தைச் சாதிக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः॥ ५९॥