॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 58

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சம்பாதி இலங்கையைப் பற்றித் தெரிவித்தல்

சம்பாதியின் கண்ணீர் மல்கிய பதில், சூரியனைப் பின்தொடர்ந்ததால் சிறகுகள் கருகியது, சீதை கவரப்பட்டதைக் கண்டது, இலங்கையின் வர்ணனை, பறவைகளின் வழிகள், தம்பிக்கு நீர்க்கடன்

உயிரைத் துறக்கத் துணிந்த வானரர்கள் இவ்வாறு இரக்கமான சொற்களைச் சொன்னதும், அந்தக் கழுகு கண்ணீர் மல்கப் பெருங்குரலில் பதில் சொன்னது. கண்களில் கண்ணீர் முதியவனின் பாசத்தைச் சுட்டுகிறது; பெருங்குரல் காட்டுகிறது — உடல் வலிமை குன்றியிருந்தாலும் அவனுடைய சொல்வலிமை குன்றவில்லை. ‘வானரர்களே, வலிமை மிக்க ராவணனால் போரில் கொல்லப்பட்டான் என்று நீங்கள் சொல்லும் ஜடாயு என் தம்பி’ என்று அவன் சொல்கிறான். பிறகு தன் பலவீனத்தைத் தானே தெரிவிக்கிறான்: ‘முதுமையாலும் சிறகுகள் இல்லாமையாலும், இதைக் கேட்டும் நான் பொறுத்துக்கொள்கிறேன்; இன்று என் தம்பியின் பகையைத் தீர்க்கும் வலிமை எனக்கு இல்லை.’ ‘மர்ஷயே’ (பொறுத்துக்கொள்கிறேன்) என்ற சொல்லே அவனுடைய ஆதரவற்ற நிலைக்குச் சான்று — பழிதீர்க்க இயலாதவன் பொறுத்துக்கொள்ளவே செய்கிறான். இவ்வாறு மூன்றே சுலோகங்களில் கவி பகையின் நினைவையும் முதியவனின் இயலாமையையும் ஒருசேர நிலைநாட்டுகிறார்; ஏனெனில் இந்தச் சர்க்கத்தின் உதவி முழுவதும் இந்த இயலாமையிலேயே நிலைகொண்டுள்ளது.

பிறகு சம்பாதி பழைய நிகழ்ச்சியை நினைவுகூர்கிறான்: ‘முன்பு இந்திரன் விருத்திரனைக் கொன்ற பின், வெற்றியை நாடிய நாங்கள் இருவரும் கதிர்மாலை அணிந்து சுடர்விடும் சூரியனை நோக்கிச் சென்றோம். வான்வழியைச் சூழ்ந்து, வேகமாக மிக உயரத்துக்குச் சென்றோம்; சூரியன் நடுவானை அடைந்தபோது ஜடாயு சோர்ந்து விழத் தொடங்கினான்.’ ஒளி மிகுந்த இடத்தில் தம்பியின் வலிமை குன்றுகிறது, அண்ணனின் பாசமோ வளர்கிறது. ‘சூரியக் கதிர்களால் வாடி மிகவும் கலங்கிய அந்தத் தம்பியைக் கண்டு, பாசத்தால் நான் என் சிறகுகளால் அவனை மூடிக் காத்தேன்’ என்று அவன் சொல்கிறான். அதனால் ஜடாயு காக்கப்பட்டான்; சம்பாதியின் இறகுகளோ கருகின — ‘இறகுகள் கருகிய நான் விந்தியத்தில் விழுந்தேன், வானரச் சிறந்தோரே; இங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தும் என் தம்பியைப் பற்றிய செய்தி எதையும் நான் அறியவில்லை.’ தம்பியைக் காப்பதற்காகத் தன்னையே எரித்துக்கொண்ட அண்ணனின் இந்தக் கதையே அடுத்து வரும் எல்லா உதவிக்கும் வேர். சிறகுகள் கருகியதே அவனுடைய கட்டு, அதுவே அவனுடைய பெருமையும்; வானரர்களின் ஐயமும் இதனால் ஒரேயடியாக நீங்கியது. சூரியனைப் பின்தொடரப் புறப்பட்ட இரு சகோதரர்களின் செருக்கு இங்கே சுட்டப்படுகிறது; அதன் விளைவு அண்ணனின் வாழ்நாள் முழுவதுமான முடக்கம் என்று கவி வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை, ஆயினும் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார்.

ஜடாயுவின் அண்ணன் சம்பாதி இவ்வாறு சொன்னதும், பேரறிவாளனான இளவரசன் அங்கதன் அப்போது பதில் சொன்னான். அவனுடைய சொல் மிகவும் எச்சரிக்கையானது — அவன் நம்பவும் இல்லை, நம்பாமலும் இல்லை; மூன்று ‘என்றால்’களை வைக்கிறான்: ‘நீ ஜடாயுவின் அண்ணன் என்றால், நான் சொன்னதை நீ கேட்டாய் என்றால், அந்த அரக்கனின் இருப்பிடத்தை நீ அறிவாய் என்றால், அதைச் சொல். தொலைநோக்கற்ற அந்த இழிந்த அரக்கன் ராவணன் அருகில் இருக்கிறானா தொலைவில் இருக்கிறானா என்பதை நீ அறிந்தால் எங்களுக்குச் சொல்.’ ‘அதீர்க்கதர்சினம்’ (தொலைநோக்கற்றவன்) என்ற அடைமொழியால் அங்கதன் ராவணனின் குறுகிய பார்வையைச் சுட்டுகிறான் — பிறன் மனைவியைக் கவர்பவன் தன் அழிவையே அழைக்கிறான். பிறகு பேரொளி வாய்ந்த ஜடாயுவின் அண்ணன் வானரர்களை மகிழ்விக்கும் வண்ணம் தனக்குத் தகுந்த சொற்களைச் சொன்னான்; ‘ஆத்மானுரூபம்’ (தனக்குத் தகுந்த) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — அந்தச் சொல் அவனுடைய குலத்துக்கும் வயதுக்கும் அறிவுக்கும் தக்கதாக இருந்தது. அங்கதனின் கேள்வி இருவகையானது — முதலில் அறிமுகம் பற்றியது, பிறகு இருப்பிடம் பற்றியது; இந்த வரிசையே அவனுடைய திறமையைக் காட்டுகிறது; முதியவனின் பதிலும் அதே வரிசையைப் பின்பற்றுகிறது.

‘வானரர்களே, நான் சிறகுகள் கருகி வலிமை இழந்த கழுகு; ஆயினும் சொல்லால் மட்டுமாவது ராமனுக்குச் சிறந்த உதவி செய்வேன்’ என்று அவன் உறுதியளிக்கிறான். உடலால் இயலாதவனும் சொல்லால் உதவ முடியும் என்பதே இந்தச் சர்க்கத்தின் மைய நீதி. தன் அறிவாற்றலைக் காட்டி அவன் சொல்கிறான்: ‘வருணனின் உலகங்களையும், விஷ்ணு திரிவிக்கிரமனாக அடியெடுத்து வைத்ததையும், தேவாசுரப் போர்களையும், அமுதம் கடையப்பட்டதையும் நான் அறிவேன். ராமனின் இந்தக் காரியமே நான் முதலில் செய்ய வேண்டியது; முதுமை என் ஒளியைப் பறித்துவிட்டது, என் உயிர்மூச்சுகளும் தளர்ந்துவிட்டன.’ முதியவனாக இருந்தும் அவன் கடமையைக் கைவிடவில்லை; அதையே முதலிடத்தில் வைக்கிறான். பிறகு தான் கண்டதை விவரிக்கிறான்: ‘அழகு நிறைந்த, எல்லா அணிகலன்களும் பூண்ட ஓர் இளம்பெண் தீயவனான ராவணனால் கவர்ந்துசெல்லப்படுவதை நான் கண்டேன். அந்த அழகி “ஹா ராமா, ஹா ராமா, ஹா லக்ஷ்மணா” என்று கதறிக்கொண்டு, அணிகலன்களை வீசியெறிந்துகொண்டு, உடலை உதறிக்கொண்டிருந்தாள். மலையுச்சியில் சூரிய ஒளி போல, அவளுடைய சிறந்த பட்டாடை கருநிற அரக்கனின் மேல், மேகத்தில் மின்னல் போல ஒளிர்ந்தது.’ ராமனின் பெயரை அவள் சொன்னதாலேயே அவன் அவளை அடையாளம் காண்கிறான்: ‘அவளே சீதை என்று நான் கருதுகிறேன்; அந்த அரக்கனின் இருப்பிடத்தைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்.’ கருமேகத்தில் மின்னல் என்ற உவமை அரக்கனின் கருமையையும் சீதையின் பொன்னிறத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘வாங்மாத்ரேண’ (சொல்லால் மட்டும்) என்ற சொல்லில் ‘மாத்ர’ (மட்டும்) என்பது முக்கியமானது — அவன் தன் எல்லையையே தன் கொடையாக்குகிறான். வருணனின் உலகங்கள், திரிவிக்கிரமனின் அடிவைப்பு, தேவாசுரப் போர், அமுதம் கடைதல் — இந்த நான்கும் புராணங்களில் புகழ்பெற்றவை; அவற்றுக்குச் சாட்சியாக இருந்ததைக் கொண்டு அவன் தன் வயதின் நம்பகத்தன்மையை நிறுவுகிறான். சீதையின் வர்ணனையில் மூன்று நிகழ்கால வினையெச்சச் சொற்கள் — கதறிக்கொண்டு, வீசியெறிந்துகொண்டு, உதறிக்கொண்டு — அவளுடைய எதிர்ப்பின் மூன்று வடிவங்களைக் காட்டுகின்றன. அணிகலன்களை வீசியெறிந்ததே ருஷ்யமூகத்தில் வானரர்கள் கண்ட அடையாளத்தின் வேர்; இதனால் இந்தச் சர்க்கம் முன்னும் பின்னும் இணைக்கப்படுகிறது. இங்கேதான் முதன்முறையாக வானரர்களுக்குச் சீதையைப் பற்றிய நேரடிச் சான்று கிடைக்கிறது; முன்பு வெறும் ஊகமே இருந்தது.

‘விச்ரவஸின் நேரடி மைந்தனும், வைச்ரவணனான குபேரனின் சகோதரனுமான ராவணன் என்ற அரக்கன் இலங்கை நகரில் வாழ்கிறான். இங்கிருந்து கடலில் முழுமையாக நூறு யோஜனை தொலைவில் உள்ள ஒரு தீவில், விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்ட அழகிய இலங்கை நகரம் உள்ளது.’ தந்தையின் பெயராலும் சகோதரனின் பெயராலும் அறிமுகம் தந்து, சம்பாதி ராவணனின் குலத்தைக் கேட்பவர்களின் மனத்தில் பதிக்கிறான். பிறகு நகரை விவரிக்கிறான்: ‘ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான வண்ண வாயில்களாலும், பொன் மேடைகளாலும், பொன்னிறமான பெரிய மாளிகைகளாலும் அது நன்கு அமைக்கப்பட்டுள்ளது; சூரிய நிறம் கொண்ட பெரிய மதிலால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே பட்டாடை உடுத்திய வைதேகி துயரத்தோடு வாழ்கிறாள்; ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்பட்டு, அரக்கிகளால் கவனமாகக் காவல் காக்கப்படுகிறாள். எல்லாப் பக்கமும் கடலால் காக்கப்படும் அந்த இலங்கையில், மன்னன் ஜனகனின் மகளான மைதிலியை நீங்கள் காண்பீர்கள். முழுமையான நூறு யோஜனைக் கடலைக் கடந்து, தென்கரையை அடைந்து, அங்கே ராவணனைக் காண்பீர்கள். அங்கேயே விரைவாக, உடனே, வீரத்தோடு செல்லுங்கள், வானரர்களே.’ சுருக்கமாக இருந்தாலும் இந்தப் பொன்னகர வர்ணனை சுந்தர காண்டத்தின் விரிவான இலங்கை வர்ணனையின் வித்து. ‘தீனா’ (துயருற்றவள்) என்ற ஒரே சொல்லால் கவி சீதையின் நிலையைச் சொன்னார் — அவள் உயிரோடிருக்கிறாள், ஆனால் இன்பமாக அல்ல; அதனால் வானரர்களிடம் சோகமும் நம்பிக்கையும் கலந்தன. நூறு யோஜனை அகலக் கடலே இலங்கையின் பெரும் காவல்; அது இல்லாவிடில் ராவணனின் நகரம் அணுகமுடியாத கோட்டையாக இருக்காது. ‘கடந்து’, ‘அடைந்து’, ‘காண்பீர்கள்’ என்ற சொற்களால் சம்பாதி வழியை வரிசையாகக் காட்டுகிறான் — முதலில் கடலைக் கடத்தல், பிறகு தென்கரையை அடைதல், பிறகு ராவணனைக் காணுதல். ‘விக்ரமத்வம்’ (வீரத்தோடு செல்லுங்கள்) என்ற ஆணையால் அறியப்படுகிறது — அவன் செய்தியை மட்டுமல்ல, ஊக்கத்தையும் தருகிறான். இதனால் வானரர்களின் உண்ணாநோன்புக்கான காரணமே நீங்கியது; சுக்ரீவன் ஆணையிட்ட காரியத்தின் நிறைவு இப்போது அருகில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. நகரின் வர்ணனை வாயில்களில் தொடங்கி மதிலில் முடிகிறது; நடுவில் சீதை வைக்கப்பட்டுள்ளாள் — வெளியே பொன், உள்ளே துயரம் என்ற முரணைக் கவி அமைத்துள்ளார்.

‘ஞானத்தால் நான் காண்கிறேன் — சீதையைக் கண்டு நீங்கள் திரும்பி வருவீர்கள்’ என்று அவன் வாழ்த்துகிறான். பிறகு வானத்தின் ஆறு வழிகளை வரிசையாக விவரிக்கிறான்: ‘முதல் வழி குலிங்கப் பறவைகளுக்கும், தானியம் உண்டு வாழும் மற்றப் பறவைகளுக்கும் உரியது. இரண்டாவது பலியுணவு உண்ணும் காகம் முதலியவற்றுக்கும், மரங்களின் பழங்களை உண்பவற்றுக்கும் உரியது. மூன்றாவது வழியில் பாசப் பறவைகளும், குரரங்களோடு அன்றில்களும் செல்கின்றன. நான்காவது வழியில் பருந்துகள் செல்கின்றன, ஐந்தாவதில் கழுகுகள். வலிமையும் வீரியமும் பொருந்திய, அழகும் இளமையும் கொண்ட அன்னங்களுக்கு ஆறாவது வழி; வினதையின் மைந்தனான கருடனின் வழியோ இவை அனைத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது.’ பறவை வழிகளின் இந்தக் கணக்கு, வான்வெளி பற்றிய பழைய அறிவின் அரிய சித்திரம்; அது சம்பாதியின் சாட்சியத்தை நம்பத்தக்கதாக்குகிறது. ‘வானரச் சிறந்தோரே, நாம் அனைவரும் வினதையின் மைந்தனிடமிருந்தே (கருடனிடமிருந்தே) பிறந்தோம். ஆனால் நாங்கள் ஒரு பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தோம்; அதனால் இறைச்சி உண்பவர்களானோம்; தம்பிக்குச் செய்யப்பட்ட பகைக்கு நான் பழிதீர்க்க வேண்டும். இங்கே இருந்தபடியே நான் ராவணனையும் ஜானகியையும் காண்கிறேன்; ஏனெனில் எங்களுக்கும் கருடனுக்குரிய தெய்விகமான பார்வை வலிமை உள்ளது.’ ஆறு வழிகளின் கணக்கில் வரிசை கீழிருந்து மேலே செல்கிறது — தானியம் உண்பவை கீழே, கருடன் எல்லாவற்றுக்கும் மேலே; இதனால் வானத்தின் அடுக்கு வேறுபாடு சித்திரிக்கப்படுகிறது. தன் குலத்தைச் சொன்ன பின் சம்பாதி தன் இனம் தாழ்ந்ததற்கான காரணத்தையும் தெரிவிக்கிறான் — முன்பு செய்த பழிக்கத்தக்க செயல். இவ்வாறு அவன் தன்னைப் பழித்துக்கொள்வதை மறைக்கவில்லை; மாறாக அதனாலேயே தன் வாய்மையை நிலைநாட்டுகிறான். ‘தெய்விகமான பார்வை வலிமை’ என்ற சொல்லால் தொலைவைக் காணும் ஆற்றல் தெய்விகமானது, மிகைப்படுத்தல் அல்ல என்று சுட்டப்பட்டது. வழிகளின் இந்த வர்ணனை அழகுக்காக மட்டுமல்ல, ‘பறவைகளின் போக்கை நான் அறிவேன்’ என்பதற்குச் சான்றாகவே தரப்படுகிறது.

‘ஆகவே, வானரர்களே, உணவின் வலிமையாலும் இயல்பாலும் நாங்கள் நூறு யோஜனைக்கும் அப்பால் வரை எப்போதும் காண்கிறோம். எங்கள் பிழைப்பு இயல்பாகவே தொலைவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது; கால்களால் போரிடும் கோழி முதலியவற்றின் பிழைப்போ மரத்தடியிலேயே அமைக்கப்பட்டுள்ளது.’ தன் இனத்தின் தொலைநோக்கு ஆற்றலைக் காரணத்தோடு நிறுவி அவன் தன் சொல்லை நம்பத்தக்கதாக்குகிறான். ‘உப்புக் கடலைக் கடக்க ஏதேனும் உபாயத்தைக் காணுங்கள்; வைதேகியை அடைந்து காரியம் நிறைவேறியவர்களாய்த் திரும்புவீர்கள். உங்களோடு வருணனின் இருப்பிடமான கடலுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்; சுவர்க்கம் சென்ற மகாத்மாவான என் தம்பிக்கு நீர்க்கடன் செலுத்துவேன்.’ பிறகு பேராற்றல் மிக்க வானரர்கள் சிறகுகள் கருகிய சம்பாதியை ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான கடலின் கரையில் உள்ள அந்த இடத்துக்குக் கொண்டுசென்றனர்; நீர்க்கடன் செலுத்திய அந்தப் பறவைத் தலைவனை மீண்டும் அதே இடத்துக்குக் கொண்டுவந்து வைத்தனர். செய்தியைப் பெற்ற அந்த வானரர்கள் மகிழ்ந்தனர். உண்ணாநோன்பால் சாவதற்கு உறுதிபூண்ட அதே இடத்தில் நம்பிக்கை பிறந்தது — இதுவே சர்க்கத்தின் முடிவு, அடுத்த காண்டத்தின் தொடக்கமும். ‘ஆஹாரவீர்யேண’ (உணவின் வலிமையால்) என்ற சொல்லால் அவன் உணவால் வரும் வலிமையையும், ‘நிஸர்கேண’ (இயல்பால்) என்பதால் இனத்தின் இயல்பையும் சொன்னான் — இரண்டும் சேர்ந்தே நூறு யோஜனைப் பார்வை இயல்கிறது. கால்களால் போரிடும் கோழி முதலியவற்றின் பிழைப்பைப் பற்றிய வர்ணனை எதிர்மறை உதாரணம் — பார்வை குறைந்தவற்றின் பிழைப்பும் சிறிய இடத்துக்குள்ளேயே அடங்கும். நீர்க்கடன் செலுத்துவதில் வானரர்கள் செய்த உதவி முதியவனிடம் நன்றியுணர்வை எழுப்புகிறது; வானரர்களுக்கு அதனால் சீதையைப் பற்றிய செய்தி கிடைக்கிறது — இருவரின் உதவியும் ஒன்றையொன்று நிறைவு செய்கிறது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் ‘மகிழ்ந்தனர்’ என்ற ஒரே சொல் இந்த முழு மாற்றத்துக்கும் சாட்சி. இவ்வாறு சாவதற்காக அமர்ந்த வானரர்கள் வாழ்வின் காரியத்தை மீண்டும் பெறுகிறார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे अष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க