॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 57

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

ஜடாயு வதையின் வரலாற்றை அங்கதன் கூறுதல்

வானரர்களின் ஐயம், கழுகைக் கீழே இறக்குதல், ரிக்ஷரஜஸின் குலத்தைக் கூறுதல், சீதை கவரப்பட்டதும் ஜடாயு கொல்லப்பட்டதும், உண்ணாநோன்புக்கான காரணத்தைத் தெரிவித்தல்

சோகத்தால் குரல் தழுதழுத்திருந்தபோதிலும் சம்பாதியின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அதை நம்பவில்லை; கழுகுகளின் இயல்பான செயலை எண்ணி அவர்கள் ஐயம் கொண்டிருந்தனர். உண்ணாநோன்பிருந்த அவர்கள் அந்தப் பெரிய கழுகைக் கண்டு அச்சம் தரும் எண்ணம் கொண்டனர் — ‘இவன் நம் அனைவரையும் தின்றுவிடுவான்’ என்று. ஆனால் அக்கணமே அவர்களுடைய எண்ணம் மாறுகிறது — ‘சாகும் வரை உண்ணாநோன்பில் உறுதியாக நிற்கும் நம்மை இவன் தின்றால், நாம் காரியம் நிறைவேறியவர்களாவோம்; இங்கிருந்து விரைவிலேயே பேற்றை அடைந்தவர்களாவோம்’ என்று. சாவு உறுதியாகிவிட்டபின் அச்சத்துக்கு இடமே எஞ்சுவதில்லை; ஆகவே தின்னப்படுவதும் அவர்களுக்கு ஒரு உதவி போலவே தோன்றுகிறது. நம்பிக்கையின்மை ஒரு விந்தையான துணிவாக மாறுவதைக் கவி இங்கே காட்டுகிறார்; அதுவே அடுத்து வரும் உரையாடல் முழுவதற்கும் களம் அமைக்கிறது. இவ்வாறு ஐயம், அச்சம், உபாயச் சிந்தனை, சாவதற்கான உறுதி ஆகியவை இங்கே வரிசையாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

இவ்வாறு எண்ணி, அந்த வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் கழுகை மலைச்சிகரத்திலிருந்து இறக்கித் தரையில் வைத்தனர்; அப்போது இளவரசன் அங்கதன் அவனிடம் சொன்னான்: ‘ரிக்ஷரஜஸ் என்ற பெயருடைய பேராற்றல் மிக்க வானர அரசன் இருந்தான்; அவன் என் பாட்டன், மன்னன். பறவையே, அவனுக்குத் தர்மசீலர்களான இரண்டு மைந்தர்கள் இருந்தனர் — சுக்ரீவனும் வாலியும்; இருவரும் மிகுந்த வலிமையும் செறிந்த வீரமும் உடையவர்கள். உலகில் புகழ்பெற்ற செயல்களையுடைய வாலி அரசனாக இருந்தான்; அவனே என் தந்தை.’ இவ்வாறு தன் குலத்தைத் தெரிவித்த பின் அங்கதன் கதையை ராமனின் வரலாற்றுக்குக் கொண்டுசெல்கிறான்: ‘இக்ஷ்வாகுக்களின் மகாரதனும், உலகம் முழுவதற்கும் அரசனுமான, திருமிக்க தசரதன் மைந்தன் ராமன் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைந்தான்.’ முதலில் தன்னை அறிமுகம் செய்து பிறகு முக்கிய நிகழ்ச்சியைச் சொல்வதால் அங்கதன் நல்லொழுக்கத்தைக் காக்கிறான்; முதிய பறவைக்கு நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறான். மலைச்சிகரத்திலிருந்து இறக்கியதும் ஒன்றைச் சுட்டுகிறது — வானரர்கள் அவனைப் பகைவனாக அல்ல, முதிய விருந்தினனாகவே மதித்தனர். ‘மம ஆர்யஃ’ (என் பெரியோன்) என்ற சொல்லால் அங்கதன் பாட்டன் ரிக்ஷரஜஸை மரியாதையோடு நினைக்கிறான்; ‘பார்த்திவஃ’ (மன்னன்) என்பதால் அவனுடைய அரசுரிமையைச் சுட்டுகிறான். குல அறிமுகத்தோடேயே உரையாடலைத் தொடங்குவதால் அங்கதன் நீதியறிந்தவன் என்று அறியப்படுகிறது.

‘சகோதரன் லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி வைதேகியோடும், தந்தையின் ஆணையில் ஈடுபாடு கொண்ட அந்த ராமன் தர்மவழியைச் சார்ந்து நின்றான். அவனுடைய மனைவி ஜனஸ்தானத்திலிருந்து ராவணனால் பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டாள். ராமனின் தந்தை தசரதனின் நண்பனான ஜடாயு என்ற கழுகரசன், வான்வழியே கவர்ந்துசெல்லப்படும் வைதேகியைக் கண்டான். அவன் ராவணனைத் தேரற்றவனாக்கி, மைதிலியைத் தரையில் இறக்கிவைத்துப் போர் செய்தான்; ஆனால் களைத்தவனும் முதியவனுமாக இருந்ததால் போரில் அவனால் கொல்லப்பட்டான். இவ்வாறு வலிமை மிக்க ராவணனால் கொல்லப்பட்ட அந்தக் கழுகு, ராமனால் ஈமக்கடன் செய்யப்பெற்று உயர்ந்த கதியை அடைந்தது.’ இங்கே அங்கதன் அறியாமலேயே சம்பாதியின் தம்பியின் வரலாற்றைச் சொல்கிறான்; ஜடாயுவின் பெயரை அவன் முந்தைய சர்க்கத்திலேயே குறிப்பிட்டிருந்தான்; அதனால் சம்பாதியின் உள்ளத்தில் தீவிரமான அறியும் ஆவல் எழுந்தது. ‘தேரற்றவனாக்கி’ என்ற சொல்லால் ஜடாயுவின் வீரம் சுட்டப்படுகிறது — முதியவனாக இருந்தும் அவன் தேரை முறித்து மைதிலியை ஒரு கணமேனும் விடுவித்தான். ‘ராமனால் ஈமக்கடன் செய்யப்பெற்று’ என்பது அவனுடைய உயர்ந்த பேற்றைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் ராமனே நேரில் செய்த இறுதிச் சடங்கு தேவர்களுக்கும் கிடைப்பதரிது. ‘களைத்தவனும் முதியவனுமாக’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் தோல்விக்கான காரணம் தெளிவாக்கப்பட்டது; வீரக் குறைவு அல்ல.

‘பிறகு என் சிற்றப்பனான மகாத்மா சுக்ரீவனோடு ராகவன் நட்புக் கொண்டான்; அவன் என் தந்தை வாலியைக் கொன்றான். என் தந்தையால் சுக்ரீவன் அமைச்சர்களோடு ஒடுக்கப்பட்டு, அரசின் இன்பத்தை இழந்திருந்தான்; ஆகவே ராமன் வாலியைக் கொன்று அவனையே அரசில் அபிஷேகம் செய்தான். அவனால் அமர்த்தப்பட்ட சுக்ரீவன் வானரத் தலைவனும் வானர முதன்மையோரின் அரசனுமானான்; அவனாலேயே நாங்கள் சீதையைத் தேட அனுப்பப்பட்டோம்.’ தந்தையின் வதையைக்கூட அங்கதன் உணர்ச்சி மாறாமல் சொல்கிறான், ராமனைப் பழிக்கவில்லை — இது அவனுடைய பெருந்தன்மையையும் தர்மப் பற்றையும் சுட்டுகிறது. ‘நிருத்தஃ’ (ஒடுக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் நாடுகடத்தப்பட்டதும் அரசு பறிக்கப்பட்டதும் சொல்லப்பட்டன; ஆகவே ராமன் செய்த உதவி தர்மமானது என்பது உட்பொருள். அங்கதனின் சொல்லில் தந்தையை இழந்த சோகம் உள்ளது, ஆனால் பகை இல்லை — அவன் சுக்ரீவனை ‘மகாத்மா’ என்றே குறிப்பிடுகிறான்.

‘இவ்வாறு ராமனால் ஏவப்பட்ட நாங்கள் அங்குமிங்கும் தேடியும், இரவில் சூரிய ஒளியைக் காண முடியாததுபோல, வைதேகியைக் காணவில்லை. மிகுந்த கவனத்தோடு தண்டகாரண்யத்தைத் தேடி, அறியாமையால் பூமியில் திறந்திருந்த ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தோம். மயனின் மாயையால் அமைக்கப்பட்ட அந்தக் குகையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கையில், அரசன் விதித்த கெடு கடந்துவிட்டது. நாங்கள் அனைவரும் வானர அரசனின் சொல்லை நிறைவேற்றுபவர்களே; ஆயினும் விதிக்கப்பட்ட வரம்பை மீறிவிட்டோம்; ஆகவே அச்சத்தாலேயே உண்ணாநோன்பிருக்கிறோம், அலட்சியத்தால் அல்ல. காகுத்ஸ்தனும் சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் கோபமாக இருக்கும்போது, அங்கே திரும்பிச் சென்றாலும் எங்களுக்கு உயிர் இல்லை.’ இவ்வாறு அங்கதன் தங்கள் உண்ணாநோன்புக்கான காரணத்தைத் தெரிவிக்கிறான். இந்த முடிவுரையோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; கேட்டுக்கொண்டிருந்த சம்பாதியோ தம்பி ஜடாயுவின் பெயரைக் கேட்டு மனம் கலங்கினான்; அவனுடைய பதில் அடுத்த சர்க்கத்தில் கேட்கப்படுகிறது. ‘இரவில் சூரிய ஒளியைப் போல’ என்ற உவமையால் சீதையைக் காண்பது இயலாதது என்று சுட்டப்பட்டது. ‘மயனின் மாயை’ என்பதால் குகையின் உலகியல் கடந்த தன்மை நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் காலம் கடந்தது மன்னிக்கத்தக்கது போலாகிறது. ஆயினும் வானரர்கள் தம் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை — இது அவர்களுடைய நேர்மை. ‘அச்சத்தால்’ என்ற சொல்லால், இந்த உண்ணாநோன்பு பற்றின்மையால் அல்ல, தண்டனை பற்றிய அச்சத்தாலேயே மேற்கொள்ளப்பட்டது என்றும் அறியப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க