॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 56

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சம்பாதியைக் காணுதல்

கழுகரசனின் வருகை, வானரர்களின் அச்சம், அங்கதன் ஜடாயுவை நினைவுகூர்தல், சம்பாதியின் சோகம், தன்னைக் கீழே இறக்குமாறு வேண்டுதல்

அந்த வானரர்கள் அனைவரும் உண்ணாநோன்பிருந்த அந்த மலைப்பகுதிக்குக் கழுகரசன் வந்தான். சம்பாதி என்ற பெயருடைய, நெடுங்காலம் வாழ்ந்த அந்தப் பறவை ஜடாயுவின் அண்ணன்; திருமிக்கவன், வலிமைக்கும் ஆண்மைக்கும் புகழ்பெற்றவன். அவன் பெருமலையான விந்தியத்தின் குகையிலிருந்து வெளிவந்து, அமர்ந்திருந்த வானரர்களைக் கண்டு, மனம் மகிழ்ந்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘உலகில் விதி மனிதனை அவனுக்கு விதிக்கப்பட்ட வழியிலேயே பின்தொடர்கிறது என்பார்கள்; அதுபோலவே நெடுநாளுக்குப் பின் இந்த உணவு தானாகவே என்னிடம் வந்திருக்கிறது. ஒருவர் பின் ஒருவராக இறக்கும் வானரர்களை ஒவ்வொருவராக உண்பேன்.’ அந்த வானரர்களைப் பார்த்து அந்தப் பறவை இந்தச் சொற்களைச் சொன்னது. வினைப்பயன் தானாகவே வந்து சேரும் என்ற கொள்கை இங்கே கழுகால் தன் இன்பத்துக்காகப் பொருத்தப்படுகிறது; அதே கொள்கையின் எதிர்மாறான விளைவை வானரர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள் — ஒருவனுக்கு உணவு கிடைப்பது மற்றவர்களுக்குச் சாவு. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே கவி முரணை முன்வைக்கிறார் — சாவதற்குத் தீர்மானித்தவர்களின் அருகிலேயே உண்பவன் வந்துவிட்டான். சம்பாதியின் அறிமுகம் மூன்று சொற்களால் தரப்படுகிறது — நெடுங்காலம் வாழ்ந்தவன், ஜடாயுவின் சகோதரன், வலிமைக்கும் ஆண்மைக்கும் புகழ்பெற்றவன்; இம்மூன்றிலேயே அடுத்து வரும் கதை முழுவதன் வித்தும் பொதிந்துள்ளது; ஏனெனில் ஜடாயுவுடனான உறவே அவனை வானரர்களுக்கு உதவுபவனாக்கும். ‘ஹ்ருஷ்டாத்மா’ (மனம் மகிழ்ந்தவன்) என்ற சொல் இரக்கத்துக்குரியது — அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதே மற்றவர்களுக்குச் சாவு தருகிறது. ‘இறக்கும் இறக்கும்’ என்ற இரட்டிப்பால் நீண்ட காலம் தொடரும் உண்ணும் வரிசை சுட்டப்படுகிறது; பறவை திடீரெனத் தாக்குவதில்லை, அவர்கள் சாவதையே காத்திருக்கிறது.

உணவுக்கு ஆசைப்பட்ட அந்தப் பறவையின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, மிகவும் கலக்கமுற்ற அங்கதன் அனுமனிடம் சொன்னான்: ‘பார், சீதையைக் காரணமாக்கி, விவஸ்வானின் மைந்தனான யமனே நேரில் வானரர்களை அழிப்பதற்காக இந்த இடத்துக்கு வந்துவிட்டான். ராமனின் காரியமும் செய்யப்படவில்லை, அரசனின் ஆணையும் நிறைவேற்றப்படவில்லை; வானரர்களுக்கு இந்த எதிர்பாராத ஆபத்து திடீரென்று வந்துவிட்டது. வைதேகிக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பிய கழுகரசன் ஜடாயு அங்கே செய்த செயலை நீங்கள் முழுமையாகக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். அதுபோலவே எல்லா உயிர்களும் — விலங்குப் பிறவி எடுத்தவையும்கூட — நம்மைப் போலவே உயிரைத் தந்து ராமனுக்கு இனியதைச் செய்கின்றன. அன்பாலும் இரக்கத்தாலும் கட்டுண்டு அவை ஒன்றுக்கொன்று உதவுகின்றன; ஆகவே அவனுக்கு (ராமனுக்கு) உதவுவதற்காக நீங்களே உங்களைத் தியாகம் செய்யுங்கள்.’ இங்கே அங்கதன் சாவதற்கான காரணத்தையே மாற்றுகிறான் — சுக்ரீவன் மீதான அச்சத்தால் அல்ல, ராமனுக்கு உதவுவதற்காக உயிர்விடுவதே மேல் என்று. ‘நேரில் விவஸ்வான் மைந்தனான யமனே’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் அங்கதன் கழுகை மரணதேவனாகவே கருதுகிறான். அவனுக்கு இரண்டு சோகங்கள் — காரியம் நிறைவேறாமை, காலமல்லாக் காலத்தில் சாவு; ஆனால் விரைவிலேயே அவன் அவற்றின் மேல் மூன்றாவது உணர்வை ஏற்றுகிறான் — ராமனுக்காகச் சாவது வீணல்ல என்று. ஜடாயுவின் உதாரணமே இங்கே அடிப்படை; ஒரு பறவையே செய்ததை வானரர்களும் செய்ய வேண்டும் என்பது. ‘அன்பாலும் இரக்கத்தாலும் கட்டுண்டு’ என்ற சொல்லால் உயிர்கள் ஒன்றுக்கொன்று உதவுவது இயல்பாக அமைந்தது, விதியால் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது அல்ல என்று சொல்லப்பட்டது. இவ்வாறு அங்கதனின் சொல் இங்கே சோகத்திலிருந்து தர்ம உபதேசமாக மாறுகிறது.

‘தர்மம் அறிந்த ஜடாயுவே ராமனுக்கு இனியதைச் செய்தான். நாமோ ராகவனுக்காக உழைத்துக் களைத்து, உயிரைத் துறக்கத் துணிந்து, அடர்காடுகளுக்குள் புகுந்தும் மைதிலியைக் காணவில்லை. அந்தக் கழுகரசனே பேறு பெற்றவன் — போரில் ராவணனால் கொல்லப்பட்டான், சுக்ரீவன் மீதான அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டான், உயர்ந்த கதியையும் அடைந்தான். ஜடாயுவின் அழிவாலும், அரசன் தசரதனின் மறைவாலும், வைதேகி கவரப்பட்டதாலும் வானரர்கள் உயிருக்கே ஆபத்தான நிலையை அடைந்துள்ளனர். ராம லக்ஷ்மணர் சீதையோடு காட்டில் வாழ்ந்தது, ராகவனின் அம்பால் வாலி கொல்லப்பட்டது, ராமனின் கோபத்தால் அரக்கர்கள் எல்லாரும் கொல்லப்பட்டது — இந்தக் கேடுகள் அனைத்தும் கைகேயி பெற்ற வரத்தாலேயே உண்டாயின.’ ஒரே வரத்தின் விளைவு அயோத்தி, தண்டகாரண்யம், கிஷ்கிந்தை, இலங்கை எல்லாவற்றிலும் பரவுகிறது என்று கவி இங்கே சுட்டுகிறார். ‘சுக்ரீவன் மீதான அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டான்’ என்ற சொல்லில் கூர்மையான உட்குத்தல் உள்ளது — இறந்தும் ஜடாயு வானரர்களைவிட மகிழ்ச்சியானவன், ஏனெனில் அவன்மேல் சுக்ரீவனின் தண்டனை இல்லை. பதினாறாம் சுலோகத்தில் அங்கதன் துயரத் தொடரின் வேரை ஒரே இடத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறான் — கைகேயியின் வரம்; அதனாலேயே வனவாசம், அதனாலேயே சீதை கவரப்பட்டது, அதனாலேயே வாலி வதை, அதனாலேயே வானரர்களின் இந்த உயிர்விடும் விரதமும். இந்தக் காரணச் சங்கிலி ராமாயணத்தின் முழுக் கதையையும் ஒரே நூலில் கோக்கிறது. ‘ஸம்சயம் கதாஃ’ (ஐயநிலையை அடைந்தனர்) என்ற சொல்லால் உயிருக்கே ஐயம் சொல்லப்பட்டது, மனத்துக்கு அல்ல; வானரர்களின் நிலை இங்கே கதையின் மிகத் தாழ்ந்த புள்ளியை அடைகிறது.

திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்ட அந்தத் துயரமான சொற்களைக் கேட்டு, தரையில் விழுந்து கிடக்கும் வானரர்களையும் பார்த்து, மனம் மிகவும் திடுக்கிட்ட அந்தப் பேரறிவுடைய கழுகரசன் இரங்கத்தக்க குரலில் பேசினான். அங்கதனின் வாயிலிருந்து வந்த அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, கூரிய அலகும் பெரும் குரலும் உடைய அந்தக் கழுகு சொன்னது: ‘என் உயிரினும் இனிய என் தம்பி ஜடாயுவின் வதையை, என் மனத்தை நடுங்கச் செய்வதுபோலத் தன் சொல்லால் அறிவிப்பவன் யார்? ஜனஸ்தானத்தில் அரக்கனுக்கும் கழுகுக்கும் இடையே போர் எப்படி நிகழ்ந்தது? என் தம்பியின் இந்தப் பெயரை நெடுங்காலத்துக்குப் பின் இன்று கேட்கிறேன்.’ ‘நடுங்கச் செய்வதுபோல’ என்ற உவமையால் கவி காட்டுகிறார் — உடல் நடுங்கவில்லை, மனமே நடுங்குகிறது; அதுவே ஆழ்ந்த துயரம். உண்ணும் ஆசையோடு வந்த பறவை தம்பியின் பெயரைக் கேட்டதும் திடீரென வேறாகிவிடுகிறது; ‘ப்ருசசகிதமதிஃ’ (மனம் மிகவும் திடுக்கிட்டவன்) என்ற சொல்லால் அவன் உள்ளத்தின் திடீர் மாற்றம் சுட்டப்படுகிறது. ‘மகாமதிஃ’ (பேரறிவுடையவன்) என்ற அடைமொழியும் சுட்டுகிறது — அவன் வெறும் பறவை அல்ல, விவேகி; ஆகவேதான் அவனுடைய சோகம் இரக்கத்துக்குரியதாக வெளிப்படுகிறது, கோபமாக அல்ல. வானரர்களின் சொல் ‘அனுகீர்த்திதம்’, அதாவது மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டது; அதனாலேயே அவன் காதுகளில் தம்பியின் பெயர் விழுந்தது. ‘சொல்லால் அறிவிக்கிறான்’ என்ற வழக்கால் அவனாலேயே அதை நம்ப முடியவில்லை என்று சுட்டப்படுகிறது — கேட்டது உண்மையா, அல்லது பிரமையா என்பது அவன் ஐயம்.

‘குணம் அறிந்தவனும், வீரச் செயல்களால் புகழத்தக்கவனுமான என் தம்பியின் பெயர் சொல்லப்பட்டதால், மிக நீண்ட காலத்துக்குப் பின் மனநிறைவு அடைந்துள்ளேன். ஆகவே, வானரச் சிறந்தோரே, இந்த மலைக்கோட்டையிலிருந்து நீங்கள் என்னைக் கீழே இறக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; அவனுடைய அழிவைப் பற்றியும் கேட்க விரும்புகிறேன். ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த என் தம்பி ஜடாயுவுக்கு, ராமனைத் தன் அன்பு மகனாக, மூத்த மகனாக, பெரியோருக்கு இனியவனாகக் கொண்ட தசரதன் எப்படி நண்பனானான்? சூரியக் கதிர்களால் சிறகுகள் கருகிவிட்டதால் என்னால் நகர முடியாது; பகைவரை அடக்குபவர்களே, இந்த மலையிலிருந்து இறங்க விரும்புகிறேன்.’ உண்ணும் ஆசையோடு வந்த கழுகு, தம்பியின் பெயரைக் கேட்டதும் திடீரெனச் சோகத்தில் ஆழ்ந்தது; வானரர்களின் அச்சம் இங்கே நம்பிக்கையாக மாறுகிறது. ‘யவீயஸஃ’ (இளையவனின்) என்ற சொல்லால் சம்பாதி மூத்தவன் என்று அறியப்படுகிறது; மூத்தவனுக்கு இளையவனிடம் உள்ள பாசம் இங்கே வெளிப்படுகிறது. சிறகுகள் கருகிய கதை அடுத்த சர்க்கங்களில் விரிவாகச் சொல்லப்படும்; இங்கே அது அவனுடைய இயலாமைக்குக் காரணமாக மட்டும் சுட்டப்படுகிறது. ‘கீழே இறக்க வேண்டும்’ என்ற வேண்டுகோளே கதையின் திருப்பம் — உண்பவனாக இருந்தவன் இரப்பவனாகிவிட்டான்; வானரர்களின் அச்சத்தின் இடத்தில் நம்பிக்கை எழுந்தது. இவ்வாறு சர்க்கம் ஒரு கேள்வியோடு முடிகிறது; பதில் அடுத்த சர்க்கத்தில் தரப்படுகிறது. இங்கே இருபத்து நான்காம் சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் அமைந்துள்ளது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க