॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 55

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அங்கதனோடு வானரர்கள் உண்ணாநோன்பிருத்தல்

சுக்ரீவனின் குற்றங்களைக் கூறுதல், தான் கொல்லப்படுவோம் என்ற அங்கதனின் ஐயம், செய்தி, தர்ப்பைப் புல்லில் அமர்தல், அவனோடு சேர்ந்து சாவதென்ற வானரர்களின் உறுதி

அனுமனின் பணிவான, தர்மம் நிறைந்த, தலைவனுக்கு மரியாதை செலுத்தும் சொற்களைக் கேட்டு அங்கதன் பதில் சொன்னான்: ‘உறுதி, மனத்தூய்மை, கொடுமையின்மை, நேர்மை, வீரம், மனவுறுதி — இவை சுக்ரீவனிடம் இல்லை. மூத்த சகோதரன் உயிரோடு இருக்கும்போதே அவனுடைய அன்புக்குரிய பட்டத்தரசியை, தர்மப்படி தாய்க்கு நிகரானவளை, இழிவானவனாய் ஏற்றுக்கொண்டவன் தர்மம் அறிந்தவன் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? போருக்கு நியமிக்கப்பட்ட சகோதரன் உள்ளே இருக்கும்போது குகையின் வாயிலை மூடிய அந்தத் தீயவன் எப்படித் தர்மம் அறிந்தவனாவான்? சத்தியத்தைச் சாட்சியாக வைத்துக் கைகொடுத்தவனும், தனக்குக் காரியம் செய்து முடித்தவனும், பெரும்புகழ் உடையவனுமான ராகவனையே மறந்தவன் வேறு யாருடைய நன்மையைத்தான் நினைவில் கொள்வான்? அதர்ம அச்சத்தால் அல்ல, லக்ஷ்மணனிடம் கொண்ட அச்சத்தாலேயே சீதையைத் தேடும்படி ஆணையிட்டவனிடம் தர்மம் எப்படி இருக்கும்? பாவியும், நன்றி கெட்டவனும், நினைவு தவறியவனும், நிலையற்ற மனம் உடையவனுமான அவனை எந்தப் பெரியோன்தான் ஒருபோதும் நம்புவான் — அதிலும் அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவன்?’ இங்கே அங்கதன் மூன்று குற்றங்களை வரிசையாக எண்ணுகிறான் — தாரையை ஏற்றுக்கொண்டது, குகை வாயிலை மூடியது, ராமனின் உதவியை மறந்தது. அனுமனின் சொல் தர்மம் நிறைந்ததாக இருந்தது; ஆனால் அங்கதன் ‘தர்மம்’ என்ற சொல்லையே பிடித்துக்கொண்டு பதில் தருகிறான் — தர்மம் பேசப்படும் சுக்ரீவனே அதர்மவான் என்று. ‘அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவன்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன்னையே சுட்டுகிறான் — அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவனே அதிகம் ஐயப்பட வேண்டியவன், ஏனெனில் அரசுப் போட்டி அங்கேதான் நிகழக்கூடும். ருமையைக் கவர்ந்தது வாலி செய்தது; அதற்குப் பழிவாங்கும் விதமாகச் சுக்ரீவன் தாரையை ஏற்றுக்கொண்டான் — இந்தப் பழைய நிகழ்ச்சி இங்கே நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘வேறு யாருடைய நன்மையைத்தான் நினைவில் கொள்வான்?’ என்ற கேள்வியால் அங்கதன் உலக நீதியையே வெளிப்படுத்துகிறான் — மிகப் பெரிய உதவியையே மறப்பவனிடமிருந்து சிறிய உதவி செய்தவனுக்கு என்ன நம்பிக்கை? ஆறு சுலோகங்களில் ஆறு குற்றங்கள் எண்ணப்பட்டுள்ளன; ஏழாவதில் அவற்றின் முடிவு சொல்லப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அவனுடைய சொல் வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் எழுந்தது அல்ல; ஒழுங்கமைந்த ஒரு குற்றப்பத்திரிகை போன்றது.

‘அரசில் தன் சொந்த மகனையே அமர்த்த வேண்டும் — அவன் குணமுள்ளவனாயினும் குணமற்றவனாயினும்; இவ்வாறு கருதும் சுக்ரீவன், பகைவனின் குலத்தில் பிறந்த என்னை எப்படி உயிரோடு விடுவான்? என் ரகசிய ஆலோசனை வெளிப்பட்டுவிட்டது, நான் குற்றம் செய்தவன், என் வலிமை சிதைந்துவிட்டது; கிஷ்கிந்தையை அடைந்து அநாதை போல வலிமையற்ற நான் எப்படி வாழ்வேன்? அரசுக்காக, வஞ்சகனும் கொடியவனும் இரக்கமற்றவனுமான அவன் மறைமுகமான தண்டனையாலோ சிறையாலோ என்னை ஒழித்துவிடுவான். சிறைப்படுவதையும் நலிவதையும்விட எனக்கு உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவதே மேல். அனைவரும் எனக்கு விடை தாருங்கள்; வானரர்கள் வீடு திரும்பட்டும். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன் — நகருக்குச் செல்லமாட்டேன்; இங்கேயே உண்ணாநோன்பிருப்பேன்; சாவே எனக்கு மேல்.’ ‘பின்னமந்த்ரஃ’ (ரகசிய ஆலோசனை வெளிப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான் — தாரனின் ரகசிய யோசனை வெளிப்பட்டுவிட்டது; ஆகவே அரசத் துரோகக் குற்றச்சாட்டும் தன்மேல் நிலைக்கும். இவ்வாறு அனுமனின் பேதச் சொல் நேரடியாக மறுக்கப்படவில்லை; அதனாலேயே அங்கதனின் அச்சம் இன்னும் உறுதிப்பட்டது. அரசு ஆசை சிற்றப்பன் என்ற உறவையும் மீறிவிடும் என்பது அங்கதனின் உறுதியான நம்பிக்கை. ‘அநாதை போல’ என்ற உவமையால் அவன் தந்தையின் மரணத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான் — வாலி உயிரோடு இருந்தபோது அவனுக்கு எந்தக் கவலையும் இருக்கவில்லை. சிறைப்படுதல் சாவைவிடவும் பொறுக்க முடியாதது என்பது க்ஷத்திரிய மனப்பான்மை; ஆகவே அவன் தானே விரும்பிச் சாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘அனைவரும் எனக்கு விடை தாருங்கள்’ என்ற சொல்லால் மற்றவர்களும் தன்னோடு சேர்ந்து சாவதை அவன் விரும்பவில்லை; தன் சொந்த முடிவை மட்டுமே வெளிப்படுத்துகிறான்.

‘அரசனை வணங்கி நலம் விசாரியுங்கள்; வலிமை மிக்க ராகவர்கள் இருவரையும் அவ்வாறே வணங்கி விசாரியுங்கள். என் சிற்றப்பன் வானர அரசன் சுக்ரீவனுக்கும், என் தாய் ருமைக்கும் உடல்நலத்தோடு நலம் விசாரித்ததாகச் சொல்லுங்கள். என் தாய் தாரையை நீங்கள் தேற்ற வேண்டும்; அவள் இயல்பிலேயே மகன்மேல் பாசமுள்ளவள், இரக்கமுள்ளவள், பரிதாபத்துக்குரியவள். நான் இங்கே அழிந்தேன் என்று கேட்டால் அவள் நிச்சயமாக உயிரை விட்டுவிடுவாள்.’ இவ்வளவு சொல்லி, அந்த முதியோரை வணங்கி, அங்கதன் அழுதுகொண்டே மனம் வருந்தித் தரையில் தர்ப்பைப் புல்லில் அமர்ந்தான். சிற்றப்பனிடம் கோபம், தாயிடம் இரக்கம் — இவ்விரண்டுக்கும் இடையே நிற்கும் சிறுவனைப் போல அவன் இறுதியில் தாயைப் பற்றியே கவலைப்படுகிறான். செய்தியில் சுக்ரீவன் ‘தாதன்’ (தந்தைக்கு நிகரானவன்) என்றும், ருமை ‘தாய்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள் — பழித்த பின்னும் குல மரியாதை கைவிடப்படவில்லை என்பது இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. சாகும் வேளையிலும் அவன் வரிசையாக அனைவரையும் நினைக்கிறான் — அரசன், ராம லக்ஷ்மணர், சுக்ரீவன், ருமை, தாரை. இந்த வரிசையே அவனுடைய உயர்குடிப் பண்பைச் சுட்டுகிறது. தாரையைப் பற்றி ‘தபஸ்வினீ’ (பரிதாபத்துக்குரியவள்) என்ற சொல் கருணைச் சுவையின் உச்சம் — மகனை இழந்த சோகத்தால் அவள் உயிர்விடுவாள் என்று அவனே அறிகிறான்; ஆயினும் தன் உறுதியிலிருந்து அசையவில்லை.

அவன் அங்கே அமர்ந்ததும் வானரச் சிறந்தோர் அழுது, துயருற்று, கண்களிலிருந்து சூடான கண்ணீரைப் பெருக்கினர். சுக்ரீவனைப் பழித்து, வாலியைப் புகழ்ந்து, அவர்கள் அனைவரும் அங்கதனைச் சூழ்ந்துகொண்டு உண்ணாநோன்பிருக்கத் தீர்மானித்தனர். வாலியின் மகனுடைய அந்தச் சொல்லை அறிந்து, வானரச் சிறந்தோர் நீரைத் தொட்டு (ஆசமனம் செய்து), கிழக்கு நோக்கியவர்களாய், நுனி தெற்கு நோக்கிய தர்ப்பைகளின் மேல், கடலின் வடகரையைச் சார்ந்து அமர்ந்தனர். இறந்த வாலியைப் புகழ்தல், உயிரோடிருக்கும் சுக்ரீவனைப் பழித்தல் — இவ்வாறு வானர சமூகத்தின் பிளவுபட்ட உள்ளம் இங்கே வெளிப்படுகிறது. நீரைத் தொடுதல், கிழக்கு நோக்கி அமர்தல், நுனி தெற்கு நோக்கிய தர்ப்பைகள், வடகரை — இவை அனைத்தும் சாஸ்திரம் சொல்லும் உயிர்விடும் விரதத்தின் அங்கங்கள்; ஆகவே அவர்களுடைய உறுதி வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் எழுந்தது அல்ல, முறைப்படியானது. அங்கதன் ஒருவனின் உறுதி அனைவரின் உறுதியும் ஆயிற்று; அனுமனின் பேத உபாயம் இங்கே எதிர்மாறான பலனைத் தருவது கவனிக்கத்தக்கது — யாரைப் பிரிக்க விரும்பினானோ அவர்களே இன்னும் அதிகமாக ஒன்றுபட்டனர். ‘பரிவார்ய’ (சூழ்ந்துகொண்டு) என்ற சொல்லால் அவர்கள் இளவரசனைச் சுற்றி வளைத்து நின்றனர் என்று சுட்டப்படுகிறது; காக்கும் உணர்வு சாகும் வேளையிலும் கைவிடப்படவில்லை.

‘இதுவே தகுந்தது’ என்று சாக விரும்பிய வானரச் சிறந்தோர் சொன்னார்கள். ராமனின் வனவாசம், தசரதனின் மறைவு, ஜனஸ்தானத்தில் நிகழ்ந்த அழிவு, ஜடாயுவின் வதை, வைதேகி கவரப்பட்டது, வாலியின் வதை, ராமனின் கோபம் ஆகியவற்றைப் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த வானரர்களுக்கு அச்சம் வந்தது. பெரிய மலைச்சிகரங்களைப் போன்ற ஏராளமான வானரர்கள் அமர்ந்ததால், அந்த மலை தன் குகைகளுக்குள்ளும் எதிரொலித்து, பெருமுழக்கமிடும் மேகங்கள் நிறைந்த வானத்தைப் போல ஆயிற்று. மரணச் சபையில் பழைய நிகழ்ச்சிகளை நினைவுகூர்ந்ததே புதிய அச்சத்துக்குக் காரணமாயிற்று. இந்த ஏழு துயர நிகழ்ச்சிகளும் வரிசையாக அயோத்தி, தண்டகாரண்யம், கிஷ்கிந்தை ஆகியவற்றின் கதைகளை நினைவூட்டுகின்றன; இரண்டே சுலோகங்களில் முந்தைய கதை முழுவதும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. இறுதியில் மலையின் எதிரொலி அவர்களுடைய சோகத்தின் வெளிப் பிரதிபலிப்பாக விவரிக்கப்படுகிறது — மேக முழக்கம் போல அந்த ஒலித்திரள் வானத்தையே நிறைக்கிறது. ‘பயமாகதம்’ (அச்சம் வந்தது) என்ற சொல் இறுதியில் நிற்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அந்த அச்சம் சம்பாதியின் வடிவில் நேரில் வந்து நிற்கும் என்பதற்கான குறிப்பு இது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க