॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 54

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமனின் பேதநீதி

அங்கதனின் குணங்களின் வர்ணனை, பேத உபாயத்தைப் பயன்படுத்துதல், லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் பற்றிய அச்சம், வானரர்கள் கைவிடுவார்கள் என்ற ஐயம், சுக்ரீவனின் தர்மசீலத்தின் வர்ணனை

தாரைகளின் தலைவனான சந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடைய தாரன் அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அங்கதன் அந்த அரசைக் கைப்பற்றிவிட்டான் என்றே அனுமன் கருதினான். வானரர்களிடையே பிளவு ஏற்பட்டால் பலர் அங்கதனின் பக்கம் சேர்வார்கள்; வலிமை மிக்க அவன் சுக்ரீவனை அரசிலிருந்து நீக்கிவிடுவான் என்பது அவனுடைய ஐயம். அனுமன் அறிவான் — இந்த வாலியின் மைந்தன் எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட அறிவுடையவன், நான்கு வலிமைகள் பொருந்தியவன், பதினான்கு குணங்கள் நிறைந்தவன். ஒளியாலும் வலிமையாலும் வீரத்தாலும் அவன் எப்போதும் நிறைந்து வருகிறான் — வளர்பிறையின் தொடக்கத்தில் அழகால் வளரும் சந்திரனைப் போல. அறிவில் பிருகஸ்பதிக்கு நிகரானவன், வீரத்தில் தந்தையை ஒத்தவன்; புரந்தரன் பிருகஸ்பதியின் சொற்களைக் கேட்பதுபோல அவன் தாரனின் சொற்களைக் கேட்டு நடக்கிறான். இத்தகைய குணவானாக இருந்தும் தலைவனின் காரியத்துக்காக அவன் களைத்துப்போனதைக் கண்டு, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனான அனுமன் அவனைத் தன் வழிக்குக் கொண்டுவர முயலத் தொடங்கினான். இங்கே கவி முதலில் புகழ்ச்சியையும் பிறகு உபாயத்தையும் முன்வைக்கிறார் — எதிர்கொள்ளும் ஆளின் வலிமையை அறிந்த பின்னரே நீதியைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக. இந்தக் குணக் கணக்கு அனுமனின் மனத்துக்குள்ளேயே நிகழ்ந்தது, சொல்லில் அல்ல; ஆகவே அது மரியாதையும் ஆகும், ஐயமும் ஆகும். தாரனின் சொல்லால் குகைக்குள் புகுவதில் அனைவரின் இசைவும் ஏற்பட்டது; அதனாலேயே சுக்ரீவனின் அரசு கைநழுவிப் போகிறது என்று அனுமன் உணர்ந்தான். அறிவின் எட்டு குணங்கள், நான்கு வலிமைகள், அரசனுக்குரிய பதினான்கு குணங்கள் — இவை இந்தி உரையின் அடிக்குறிப்புகளில் விரிவாக எண்ணப்பட்டுள்ளன; மூலத்திலோ எண்ணிக்கையால் மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இதனால் அங்கதன் வெறும் வலிமையாளன் மட்டுமல்ல, அரசைத் தாங்கத் தகுதியானவனும் கூட என்று சுட்டப்படுகிறது — ஆகவேதான் அவனுடைய எதிர்ப்பு சுக்ரீவனுக்குப் பேரச்சம் தருவதாகிறது.

நான்கு உபாயங்களில் மூன்றாவதைக் கையாண்டு, சொல்வன்மையால் அவன் அந்த வானரர்கள் அனைவரையும் பிரித்தான். அவர்கள் அனைவரும் பிரிந்த பின், கோப உபாயம் (தண்டம்) கலந்த அச்சுறுத்தும் பலவகைச் சொற்களால் அவன் அங்கதனை அச்சுறுத்தினான்: ‘தாரையின் மைந்தனே, போரில் நீ உன் தந்தையைவிடவும் திறமையானவன் என்பது உறுதி; உன் தந்தை வானர அரசை எப்படித் தாங்கினானோ அப்படியே உறுதியாகத் தாங்க நீயும் வல்லவன். ஆனால் வானரர்களில் சிறந்தவனே, வானரர்கள் எப்போதும் நிலையற்ற மனம் உடையவர்கள்; பிள்ளைகளும் மனைவியரும் இல்லாமல் உன்னோடு தங்கியிருந்து உன் ஆணைகளை அவர்கள் பொறுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள். உன் முன்னிலையிலேயே உனக்குச் சொல்கிறேன் — இவர்கள் உன்னிடம் அன்பு காட்டுவார்கள் என்பது நடவாது. ஜாம்பவானும், நீலனும், பெரும் வானரனான சுஹோத்திரனும் எப்படியோ, நானும் அப்படியே. என்னோடு சேர்ந்த இவர்கள் அனைவரையும் சாமம், தானம் முதலிய உபாயங்களாலோ தண்டத்தாலோ நீ சுக்ரீவனிடமிருந்து பிரித்து இழுக்க இயலாது.’ இங்கே அனுமனின் திறமை தெரிகிறது — முதலில் அவன் அங்கதனின் ஆற்றலை ஒப்புக்கொள்கிறான், பிறகு அவன் தனித்து நிற்பதையே காட்டுகிறான். வலிமை இருந்தாலும் பின்பற்றுவோர் இல்லாவிடில் அது பயனற்றது என்பது நீதியின் சாரம். சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் — இவை நான்கு உபாயங்கள்; இவற்றில் மூன்றாவதான பேதமே இங்கே முதலில் கையாளப்பட்டது, நான்காவதான தண்டம் அதன்பின். முதலில் பின்பற்றுவோரைப் பிரித்து, பிறகு தலைவனை அச்சுறுத்துவது — இந்த வரிசை சாஸ்திரம் ஏற்றது. ‘உன் முன்னிலையிலேயே உனக்குச் சொல்கிறேன்’ என்ற சொல்லால் அனுமன் வஞ்சகம் செய்யவில்லை; வெளிப்படையாகப் பேசுவதாலேயே நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறான்.

‘வலியவனோடு பகை கொண்ட பின் எளியவன் வெறுமனே அமர்ந்திருப்பதையும் நீதியறிந்தோர் (ஆபத்தானதாகவே) சொல்கிறார்கள் — ஆகவே தன்னைக் காத்துக்கொள்ள விரும்பும் எளியவன் பகை கொள்ளக்கூடாது. தாயைப் போலக் காக்கும் என்று நீ கருதும் இந்தக் குகை பிளக்க முடியாதது என்று நீ கேட்டிருப்பது வீண்; லக்ஷ்மணனின் அம்புகளுக்கு இதைப் பிளப்பது ஒரு சிறிய வேலையே. முன்பு இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தை வீசிச் செய்தது இங்கே சிறிதளவே; லக்ஷ்மணனோ கூரிய அம்புகளால் இதை இலைக்கூடையைப் போலப் பிளந்துவிடுவான். லக்ஷ்மணனிடம் அத்தகைய நாராசங்கள் (இரும்பு அம்புகள்) பல உள்ளன — வஜ்ராயுதத்தையும் இடியையும் போன்ற தாக்குதல் உடையவை, மலைகளையும் பிளப்பவை.’ இவ்வாறு தாரன் காட்டிய புகலிடத்தையே அனுமன் புகலற்றதாக்குகிறான். குகை என்ற புகலிடம் தாயைப் போலக் காக்கும் என்று தாரன் உண்டாக்கிய நம்பிக்கையையே அவன் அம்புகளால் கிழித்தெறிகிறான்; புகலிடம் அழிக்கப்பட்ட பின் சரணடைவதே ஒரே வழியாக எஞ்சும் என்பது அவனுடைய உபாய வரிசை. நீதிசாஸ்திரத்தின் ஒரு பொது விதி இங்கே எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது — எளியவன் வலியவனோடு பகை கொண்ட பின் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாலும் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில் பகை தானாகத் தணிவதில்லை. குகையைப் பிளக்க முடியாது என்பதைத் தாரன் முந்தைய சர்க்கத்திலேயே முன்வைத்திருந்தான்; அதையே அனுமன் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத் தாக்குதல் என்ற உதாரணத்தால் மறுக்கிறான் — வஜ்ராயுதம் சிறிதே செய்ததை லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் எளிதாகச் செய்யும் என்று.

‘பகைவரை வாட்டுபவனே, நீ இங்கே தங்கியிருக்கத் தொடங்கும் அப்போதே, உறுதியான முடிவெடுத்து வானரர்கள் அனைவரும் உன்னைக் கைவிட்டுவிடுவார்கள். பிள்ளைகளையும் மனைவியரையும் நினைத்துக்கொண்டு, எப்போதும் கலக்கமுற்று, பசியுற்று, துன்பமான படுக்கைகளால் வருந்தி, அவர்கள் உன்னைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவார்கள். நலம் விரும்பும் நண்பர்களும் உறவினர்களும் இல்லாத நீ, அசையும் ஒரு புல்லைக் கண்டும் மிகவும் கலங்குவாய். நெறி தவறியவனைக் கொல்ல விரும்பும், பயங்கரமான, பெருவேகமுடைய, எதிர்க்க அரிதான லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் உன்னைத் தாக்காமல் இருக்கும் என்பது ஒருபோதும் நடவாது.’ இந்தச் சொற்களால் அனுமன் அங்கதன் முன் தனிமையான வாழ்க்கையின் சித்திரத்தை வைக்கிறான் — பசி, அச்சம், உறக்கமின்மை, உறவினர் பிரிவு. இன்று சாவதே மேல் என்று கருதுபவனின் முன், சாவைவிடக் கொடிய வாழ்க்கையைக் காட்ட அவன் முயல்கிறான்; அதனாலேயே அவனுடைய உறுதி தளர்கிறது. பசி, மனைவி மக்களின் நினைவு, கடினமான படுக்கை — இந்த மூன்று காரணங்களால் பின்பற்றுவோர் படிப்படியாக விலகிவிடுவார்கள் என்பது உலக அனுபவத்தால் நிறுவப்பட்டது. ‘பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவார்கள்’ என்ற வழக்கு உள்ளத்தைத் தொடுவது — கைவிடுதல் திடீரென அல்ல, மெல்ல மெல்லப் பின்னுக்குத் தள்ளுவதாலேயே நிகழ்கிறது. ‘அபவ்ருத்தம்’ (நெறி தவறியவன்) என்ற சொல் தன் கடமையிலிருந்து விலகியவனைச் சுட்டுகிறது; ராம காரியத்திலிருந்து விலகியவனின் வதை தவிர்க்க முடியாதது என்பதே அச்சத்தின் வேர்.

‘எங்களோடு வந்து பணிவுடன் முன்னிற்கும் உன்னை, சுக்ரீவன் வழிமுறைப்படி அரசில் அமர்த்துவான். உன் சிற்றப்பன் தர்மராஜன், அன்பை விரும்புபவன், உறுதியான விரதம் உடையவன், தூயவன், வாக்குத் தவறாதவன்; அவன் உன்னை ஒருபோதும் அழிக்கமாட்டான். அவன் உன் தாய்க்கு இனியதைச் செய்ய விரும்புகிறான்; அதற்காகவே அவன் வாழ்கிறான்; அவனுக்கு வேறு பிள்ளை இல்லை — ஆகவே அங்கதா, புறப்படுவோம்.’ பேதத்தால் தொடங்கிய பேச்சு சாமத்தால் முடிகிறது; தாரையின் பிள்ளைப்பாசம், சுக்ரீவனுக்குப் பிள்ளை இல்லாமை, அரசின் வாரிசுரிமை — இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து அனுமன் அவன் திரும்பிச் செல்வதை நியாயமானதாக்குகிறான். ‘கம்யதாம்’ (செல்லப்படட்டும்) என்ற செயப்பாட்டு வழக்கால் ஆணை அல்ல, பணிவான வேண்டுகோளே சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு பேதத்தால் தொடங்கிய உபாயம் சாமத்தால் நிறைவுற்றது; அனுமனின் பேச்சு தண்டம், பேதம், சாமம் மூன்றும் ஒன்றுசேர்ந்த அமைப்பு என்று சொல்லலாம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க