॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 53

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அங்கதன் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடத் தீர்மானித்தல்

குகையிலிருந்து வெளிவந்தவர்கள் கடலைக் காணுதல், காலம் கடந்தது, அங்கதனின் துயரம், உண்ணாநோன்புத் தீர்மானம், குகைக்குள் புகலாம் என்ற தாரனின் யோசனை

ஸ்வயம்பிரபையின் குகையிலிருந்து வெளிவந்த வானரர்கள் முன்னே வருணனின் இருப்பிடமான பயங்கரமான கடலைக் கண்டனர் — கரையற்றது, பெருமுழக்கமிடுவது, அச்சம் தரும் அலைகளால் கொந்தளிப்பது. இருள் நிறைந்த குகையிலிருந்து வெளிவந்து அவர்கள் கடலின் முடிவின்மையைக் காண்கிறார்கள்; அக்கரையைக் காணாமல் மேலே செல்ல இயலாது என்ற அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மை இதனாலேயே சுட்டப்படுகிறது. மயாசுரன் மாயையால் அமைத்த அந்த மலைக்கோட்டையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கையிலேயே, அரசன் சுக்ரீவன் கெடுவாக விதித்திருந்த அந்த மாதம் கடந்துவிட்டது. நன்கு பூத்துக் குலுங்கும் மரங்கள் நிறைந்த விந்திய மலையின் அடிவாரத்தில் அமர்ந்து அந்த மகாத்மாக்கள் கவலையில் ஆழ்ந்தனர். பூக்களின் மிகுந்த பாரத்தால் நுனி வளைந்து, நூற்றுக்கணக்கான கொடிகளால் சூழப்பட்ட வசந்தகால மரங்களைக் கண்டு அவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கினர். அவர்கள் சரத்காலத்தில் புறப்பட்டிருந்தனர்; இப்போது வசந்தம் வந்துவிட்டது என்று மரங்களே அவர்களுக்குக் காலத்தை அறிவித்தன. பருவ மாற்றமே இங்கே காலக் கணக்குக்குச் சாட்சி, எந்தத் தூதனும் அல்ல. இயற்கையின் அழகு மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும்; இவர்களுக்கோ அச்சம் தருகிறது — இவ்வாறு முரணான சுவையைக் கவி இங்கே அமைத்துள்ளார். வசந்தம் வந்ததை ஒருவருக்கொருவர் தெரிவித்துக்கொண்டு, செய்தி கொண்டுசெல்லும் காலமும் நோக்கமும் இழந்தவர்களாய், அவர்கள் வலிமையற்றவர்கள் போலத் தரையில் விழுந்தனர். ‘நிபேதுஃ’ (விழுந்தனர்) என்ற சொல்லால் கவி அவர்களுடைய உடல் விழுந்ததையும் மனம் உடைந்ததையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். மழைக்காலத் தங்கலிலிருந்து வசந்தம் வரை அவ்வளவு காலம் வீணாகக் கழிந்தது என்பதே அவர்களுடைய சோகத்துக்குக் காரணம். கடலைக் கண்டது ஒருபுறம் திசையின் முடிவைச் சுட்டுகிறது; பருவ மாற்றம் காலத்தின் முடிவைச் சுட்டுகிறது; இரண்டாலும் தடுக்கப்பட்ட அவர்கள் வழியற்றவர்களானார்கள்.

பிறகு அங்கதன் முதிய வானரர்களையும், சான்றோர்களையும், மற்றக் காட்டுவாசிகளையும் இனிய சொற்களால் அழைத்து, முறைப்படி மதிப்பளித்துப் பேசத் தொடங்கினான். துயரமான நேரத்திலும் நல்லொழுக்கம் மறக்கப்படவில்லை என்பது இங்கே கவனிக்கத்தக்கது. சிங்கத்துக்கும் காளைக்கும் இருப்பது போன்ற தோள்களும், பருத்து நீண்ட கைகளும் உடைய, பேரறிவாளனான இளவரசன் அங்கதன் சொன்னான்: ‘வானர அரசனின் ஆணைப்படி நாம் அனைவரும் புறப்பட்டோம். குகையில் இருந்த நமக்கு ஒரு மாதம் நிறைவடைந்துவிட்டது; வானரர்கள் இதை அறியவில்லையா? ஆச்வின (ஐப்பசி) மாதத்தில் காலக் கணக்கை வரையறுத்துக்கொண்டு நாம் புறப்பட்டோம்; அந்த மாதமும் கடந்துவிட்டது; ஆகவே இனி என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் அரசனின் நம்பிக்கையைப் பெற்றவர்கள், நீதிநெறியில் வல்லவர்கள், தலைவனின் நலனில் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள், எல்லாக் காரியங்களிலும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டவர்கள். செயல்களில் இணையற்றவர்கள், திசைகளெங்கும் வீரத்தால் புகழ்பெற்றவர்கள்; பொன்னிறக் கண்களுடைய சுக்ரீவனால் ஏவப்பட்டு, என்னை முன்னிறுத்திப் புறப்பட்டீர்கள். இப்போது காரியம் நிறைவேறாத நாம் சாக வேண்டியதுதான்; இதில் ஐயமில்லை. வானர அரசனின் ஆணையை நிறைவேற்றாமல் யார்தான் நிம்மதியாக இருக்க முடியும்?’ இங்கே அங்கதன் முதலில் அவையின் பெருமையை விவரிக்கிறான், பிறகே தன் முடிவை வெளிப்படுத்துகிறான் — நீதியறிந்த பேச்சாளனின் முறை இது. ‘என்னை முன்னிறுத்தி’ என்ற சொல்லால் அவன் குற்றத்தைத் தன்மீதே ஏற்றுக்கொள்கிறான், பின்தொடர்ந்தவர்கள் மீது அல்ல. ‘அறியவில்லையா?’ என்ற கேள்வி கடிந்துகொள்வது அல்ல, விழிப்பூட்டுவது — அனைவரும் நிலைமையைத் தாமே சிந்திக்கட்டும் என்பதே அவன் நோக்கம். அங்கதன் காலம் கடந்ததை மட்டும் சொல்லவில்லை; அவையோரின் தகுதிகளையும் குணங்களையும் எண்ணிச் சொல்லி அவர்களுடைய முடிவையே வேண்டுகிறான். ‘இனி என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற கேள்வி ஆலோசனைக்கான அழைப்பு. ஆனால் பதிலுக்குக் காத்திராமலேயே அவன் தானே பதில் சொல்லப்போகிறான் — இது அடுத்து காணத்தக்கது; ஏனெனில் நம்பிக்கையின்மை ஆலோசனையையும் மீறிவிடுகிறது. ‘குகையில் இருந்த நமக்கு’ என்ற சொல்லால், குகையில் தங்கியதே காலம் வீணானதற்குக் காரணம் என்று தெளிவாக்கப்பட்டது.

‘சுக்ரீவன் தானே விதித்த காலம் கடந்துவிட்டதால், காட்டுவாசிகளான நாம் அனைவரும் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவதே (பிராயோபவேசனம்) தகுந்தது. சுக்ரீவன் இயல்பிலேயே கடுமையானவன், தலைவன் என்ற நிலையில் உறுதியாக நிற்பவன்; குற்றம் செய்து திரும்பிச் செல்லும் நம் அனைவரையும் அவன் மன்னிக்கமாட்டான். சீதையைப் பற்றிய செய்தி கிடைக்காதபோது அவன் கொடுமையையே செய்வான்; ஆகவே இன்றே உண்ணாநோன்பை மேற்கொள்வதே தகுந்தது. பிள்ளைகளையும் மனைவியரையும் செல்வங்களையும் வீடுகளையும் விட்டு இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லும் நம்மை அரசன் நிச்சயமாகக் கொல்வான். இழிவான வதையால் சாவதைவிட இங்கேயே சாவது மேல்.’ வதை தவிர்க்க முடியாததென்றால் தானே விரும்பி உயிர்விடுவதே பெருமைக்குரியது என்ற க்ஷத்திரிய நீதி இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. பிறகு அங்கதன் தனக்கே உரிய அச்சத்தைச் சொல்கிறான்: ‘சுக்ரீவன் என்னை இளவரசனாக அபிஷேகம் செய்யவில்லை; களைப்பின்றிச் செயலாற்றும் மன்னன் ராமனே என்னை அபிஷேகம் செய்தான். முன்பே பகை கொண்ட அந்த அரசன் என் தவறைக் கண்டு, உறுதியான முடிவோடு கடுமையான தண்டனையால் என்னைக் கொல்லச் செய்வான். உயிர் போகும் வேளையில் என் துன்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்களால் என்ன பயன்? புனிதமான இந்தக் கடற்கரையிலேயே நான் உண்ணாநோன்பிருப்பேன்.’ தந்தை கொல்லப்பட்டதால் பிறந்த பழைய பகை இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்ற உறுதியான ஐயம் அங்கதன் மனத்தில் இருக்கிறது; அதனால்தான் அவன் திரும்பிச் செல்வதைச் சாவதைவிடப் பயங்கரமாகக் கருதுகிறான். அபிஷேகம் செய்தவன் ராமன், சுக்ரீவன் அல்ல — இந்த நினைவே அவன் அச்சத்தின் வேர்; ஏனெனில் அரசன் செய்யாத அபிஷேகம் அரசனுக்கு ஒரு முள்ளே. ‘கந்தும் ப்ராயோபவேசனம்’ என்ற பாடம் இங்கே அச்சில் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் வேறுவிதமாக உள்ளது. அங்கதனின் சொற்களில் மூன்று காரணங்கள் வரிசையாகக் காணப்படுகின்றன — காலம் கடந்தது, சுக்ரீவனின் இயல்பு, தனக்கும் அவனுக்கும் உள்ள பழைய பகை. இம்மூன்றும் சேர்ந்து அவன் மனத்தில் சாவே ஒரே வழி என்பது உறுதியாகிறது. ‘புனிதமான கடற்கரையில்’ என்ற இடக்குறிப்பும் பொருளுள்ளது — புண்ணியத் தலத்தில் இறப்பது மங்கலமானது என்பது சாஸ்திரம் ஏற்றது; ஆகவே அவன் சாவையும் முறைப்படி மேற்கொள்ள விரும்புகிறான்.

இளவரசனான குமாரன் சொன்ன இதைக் கேட்டு, அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவரும் இரக்கமான சொற்களைச் சொன்னார்கள்: ‘சுக்ரீவன் இயல்பிலேயே கடுமையானவன்; ராகவனோ தன் அன்புக்குரியவளிடம் பற்றுக்கொண்டவன். காரியம் நிறைவேறாத நம்மைக் கண்டு, அந்தக் கெடு கடந்த பின், வைதேகியைக் காணாமலேயே திரும்பிவந்த நம்மைப் பார்த்து, ராகவனுக்கு இனியதைச் செய்யும் விருப்பத்தால் அவன் ஐயமின்றி நம்மைக் கொல்லச் செய்வான். குற்றம் செய்தவர்கள் தலைவனின் அருகே செல்வது தகாது; நாமோ சுக்ரீவனின் முதன்மையானவர்களாக இருந்து அவனாலேயே அனுப்பப்பட்டு வந்தவர்கள். இங்கேயே சீதையைத் தேடிக் கண்டு, அல்லது அவளைப் பற்றிய செய்தியைப் பெற்று, அந்த வீரனிடம் செல்வோம்; இல்லையேல் யமனுலகுக்கே செல்வோம்.’ ராமனுக்கு இனியதைச் செய்யும் விருப்பத்தாலேயே அரசனின் கோபம் இன்னும் கடுமையாகும் என்பது வானரர்களின் கணிப்பு. ஆகவே அவர்கள் தலைவனிடம் பக்தியற்றவர்கள் அல்ல; பயனின்றித் திரும்புவதால் வரும் வெட்கத்தாலும் அச்சத்தாலுமே பின்வாங்குகிறார்கள். ‘ப்ரதானபூதாஃ’ (முதன்மையானவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்கள் தம் பெருமையை நினைவூட்டுகிறார்கள் — முதன்மை அமைச்சர்களே தண்டிக்கப்படுவார்களென்றால் மற்றவர்களின் கதி என்ன என்பது உட்பொருள். அவர்கள் முன் இரண்டே வழிகள் — சீதையைக் காண்பது, இல்லையேல் யமனுலகு; மூன்றாவது வழி இல்லை என்பது அவர்களுடைய உறுதி. இவ்வாறு இளவரசனின் முடிவு அவையின் முடிவும் ஆயிற்று; ஒருவனின் சோகம் அனைவரின் சோகம் என்ற வானர சமூகத்தின் ஒற்றுமை இங்கே வெளிப்படுகிறது. ‘இரக்கமான சொற்கள்’ என்ற அடைமொழியால் கவி அவர்களுடைய குரலின் நெகிழ்வையே சுட்டுகிறார், எதிர்ப்பை அல்ல; அவர்கள் இளவரசனைத் தடுக்கவில்லை, அவன் துயரில் பங்கேற்கிறார்கள்.

அச்சத்தால் வருந்திய வானரர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, தாரன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘துயரப்பட்டது போதும். உங்களுக்கு விருப்பமானால், அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்து நாம் அனைவரும் அங்கே வாழ்வோம். இது மாயையால் அமைக்கப்பட்டது, நுழைவதற்கு மிக அரிது; பூக்களும் நீரும் உணவும் பானமும் ஏராளமாக உள்ளது; இங்கே நமக்குப் புரந்தரனிடமிருந்தோ, ராகவனிடமிருந்தோ, வானர அரசனிடமிருந்தோ சிறிதும் அச்சமில்லை.’ சாவதற்கான தீர்மானத்துக்குப் பதிலாக உயிர்வாழும் உபாயம் இதனால் முன்வைக்கப்படுகிறது; அமைச்சனின் கடமை இதுவே — நம்பிக்கையின்மையிலும் ஒரு வழியைத் தேடுவது. அங்கதனுக்கும் உகந்த அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, நம்பிக்கை பெற்ற வானரர்கள் அனைவரும் சொன்னார்கள்: ‘நாம் கொல்லப்படாமல் இருக்கும்படியான ஏற்பாட்டை இன்றே, தாமதமின்றிச் செய்வோம்.’ இவ்வாறு சாவதற்கான தீர்மானம் ஒரு கணத்தில் உயிர்வாழும் உறுதியால் மாற்றப்பட்டது; சர்க்கம் நம்பிக்கையின் ஒரு கதிரோடு முடிகிறது. தாரன் முதியவன், அனுபவமுள்ள அமைச்சன்; ஆகவே அவன் சொல் அனைவருக்கும் ஏற்கத்தக்கதாயிற்று.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க