॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 52

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் நடந்ததைக் கூறுதலும் குகையிலிருந்து வெளியேறுதலும்

ஸ்வயம்பிரபையின் கேள்வி, அனுமன் நடந்தவை அனைத்தையும் தெரிவித்தல், காலம் கடந்ததால் அச்சம், தவவலிமையால் வானரர்கள் குகையிலிருந்து வெளியேறுதல்

பிறகு மன ஒருமைப்பாடுடைய, தர்மநெறியில் நடக்கும் அந்தத் தவப்பெண், இளைப்பாறிய வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரிடமும் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள்: ‘வானரர்களே, பழங்களை உண்டதால் உங்கள் களைப்பு நீங்கியிருந்தால், நான் கேட்கத் தகுந்ததாக இருந்தால், உங்கள் கதையைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.’ முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் தரப்பட்ட விருந்தோம்பல் குறிப்பின் பயன் இங்கே காணப்படுகிறது — முதலில் உணவு, பிறகு கேள்வி. ‘யதி சைதன்மயா ச்ராவ்யம்’ (நான் கேட்கத் தகுந்ததாக இருந்தால்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய தகுதியறிவு வெளிப்படுகிறது; அவள் ரகசியத்தைக் கேட்பதில்லை, கேட்கத் தகுந்ததை மட்டுமே விரும்புகிறாள்.

அவளுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, மாருதியின் மைந்தன் அனுமன் நேர்மையோடு உள்ளது உள்ளபடி சொல்லத் தொடங்கினான்: ‘மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவனும், உலகம் முழுவதற்கும் அரசனுமான, திருமிக்க தசரதன் மைந்தன் ராமன், தன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி வைதேகியோடும் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைந்தான். அவனுடைய மனைவி ஜனஸ்தானத்திலிருந்து ராவணனால் பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டாள். அந்த அரசனின் நண்பன், சுக்ரீவன் என்ற வீர வானரன், வானரத் தலைவர்களின் அரசன்; அவனால் நாங்கள் அனுப்பப்பட்டோம்.’ ‘நேர்மையோடு, உள்ளது உள்ளபடி’ என்ற இரண்டு சொற்களால் அனுமனின் வாய்மை சுட்டப்படுகிறது — மிகைப்படுத்தலும் இல்லை, மறைத்தலும் இல்லை. ராமனின் அறிமுகத்தில் மூன்று அடைமொழிகள் — உலகம் முழுவதற்கும் அரசன், மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவன், திருமிக்க தசரதன் மைந்தன்; இவற்றால் அவனுடைய ஆட்சிப் பெருமையும் ஒளியும் குலமும் ஒருசேரச் சொல்லப்பட்டன. தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்தது என்பது வனவாசத்தின் சுருக்கம்; கேட்பவள் தவப்பெண் என்பதால், வாசகன் அல்ல என்பதால், கவி இங்கே விரிவாகச் சொல்லவில்லை. சீதை கவரப்பட்டதும் ஒரே அரைச் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்டது — ‘ஜனஸ்தானத்திலிருந்து ராவணனால் பலவந்தமாகக் கவரப்பட்டாள்’ என்று. ‘பலவந்தமாக’ என்ற சொல் அதர்மத்தைச் சுட்டுகிறது; அதனால் தவப்பெண்ணின் இரக்கம் ஈர்க்கப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் அறிமுகத்தில் ‘அரசனின் நண்பன்’ என்பது முதலிலும், ‘வானரர்களின் அரசன்’ என்பது பின்னரும் வருகின்றன — நட்பு முதலில் கணக்கிடப்படுகிறது, ஆட்சிப் பெருமை பின்னர்.

‘அகஸ்தியர் சஞ்சரித்ததும் யமனால் காக்கப்படுவதுமான தெற்குத் திசைக்கு, அங்கதனைத் தலைமையாகக் கொண்ட இந்த வானரத் தலைவர்களோடு நாங்கள் சென்றோம். “நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் அரக்கன் ராவணனையும் வைதேகியான சீதையையும் தேடுங்கள்” என்று நாங்கள் ஏவப்பட்டோம். காடு முழுவதையும் கடலையும் தெற்குத் திசையையும் தேடி, பசியுற்ற நாங்கள் ஒரு மரத்தடியை அடைந்தோம். முகம் வெளிறி, அனைவரும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி, கவலை என்ற பெருங்கடலில் அமிழ்ந்து, அதன் கரையைக் காணமுடியாமல் இருக்கிறோம்.’ கவலைக் கடல் என்ற உருவகம் இங்கே அழகானது — முன்னே கடலே அவர்களுக்குக் கண்கூடான தடையாக அமையப்போகிறது. தெற்குத் திசையின் வர்ணனையில் இரண்டு அடைமொழிகள் — அகஸ்தியர் சஞ்சரித்தது, யமனால் காக்கப்படுவது; ஒன்றால் புனிதமும், மற்றதால் பயங்கரமும் சொல்லப்பட்டன. ‘காமரூபிணம்’ (விரும்பிய உருவம் எடுப்பவன்) என்ற ராவணனின் அடைமொழி அவனைத் தேடுவதன் கடினத்தைச் சுட்டுகிறது — விருப்பப்படி உருவம் தரிப்பவனை எப்படி அடையாளம் காண்பது? ‘காடு, கடல், தெற்குத் திசை’ என்ற மூன்றையும் குறிப்பிட்டதால் தேடலின் விரிவு சொல்லப்பட்டது. முகம் வெளிறியது வெளித் துயரம், ஆழ்ந்த சிந்தனை உள் துயரம்; ‘அதன் கரையைக் காணமுடியவில்லை’ என்பது அவர்களுடைய நம்பிக்கையிழப்பின் உச்சம். நாற்பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் விவரிக்கப்பட்ட எல்லாவற்றின் சுருக்கமே இது, அனுமனின் வாயால் சொல்லப்படுகிறது.

‘பிறகு கண்களைச் சுழலவிட்டுப் பார்த்தபோது, கொடிகளாலும் மரங்களாலும் மூடப்பட்ட, இருள் சூழ்ந்த ஒரு பெரிய குகையைக் கண்டோம். இதிலிருந்து, இறகுகளில் நீர்த்துளிகளும் தாதும் படிந்து நீரில் நனைந்த அன்னங்களும், குரரங்களும் நாரைகளும் ஆகிய பறவைகள் வெளியே பறக்கின்றன. “நல்லது, இதற்குள் நுழைவோம்” என்று நான் வானரர்களிடம் சொன்னேன்; அவர்கள் அனைவரும்கூட இதே ஊகத்துக்கு வந்திருந்தனர். காரியத்தை விரைந்து முடிக்கும் ஆவலோடு அனைவரும் இதற்குள் இறங்கினோம்; ஒருவர் கையை ஒருவர் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு இறங்கினோம். இவ்வாறு திடீரென இருள் சூழ்ந்த இந்தக் குகைக்குள் நுழைந்தோம். இதுவே எங்கள் காரியம்; இந்தக் காரியத்துக்காகவே நாங்கள் வந்தோம்.’ ஐம்பதாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட தன் ஊகத்தையே அனுமன் இங்கே மீண்டும் சொல்கிறான் — கதையே மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது, ஆனால் சொல்பவனின் வாயால். கதை சொல்லலில் மீண்டும் கூறுதல் குற்றமல்ல, காவியத்தின் இயல்பு; கவி தானே விவரித்ததைக் கதாபாத்திரத்தின் வாயால் மீண்டும் கேட்கச் செய்கிறார்; அதனால் கேட்பவளும் அதையே அறிகிறாள். ‘நல்லது, இதற்குள் நுழைவோம்’ என்பது அனுமனின் சொல்லே; ஆகவே உள்ளே நுழைந்ததற்கான பொறுப்பை அவன் தானே ஏற்கிறான் — இது தலைவனின் இலக்கணம். ‘அனுமானமுபாகதம்’ (ஊகத்துக்கு வந்திருந்தனர்) என்ற சொல்லால், மற்றவர்களும் அனுமனின் சொல்லால் மட்டுமல்லாமல் தம் சொந்த அறிவாலேயே அதே முடிவுக்கு வந்திருந்தனர் என்று காட்டப்படுகிறது. கைகளை ஒருவரோடொருவர் பற்றிக்கொண்டு இறங்கியது இருளில் கூட்டத்தைக் காக்கும் உபாயம்.

‘மிகவும் வாடி, பசியுற்ற நாங்கள் அனைவரும் உன்னிடம் வந்தோம். விருந்தோம்பல் தர்மப்படி நீ அளித்த கிழங்குகளையும் பழங்களையும் பசியால் வருந்திய நாங்கள் உண்டோம். பசியால் சாகும் நிலையில் இருந்த எங்கள் அனைவரையும் நீ காப்பாற்றினாய்; ஆகவே அதற்குக் கைம்மாறாக இந்த வானரர்கள் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் — அதைச் சொல்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், எல்லாம் அறிந்த ஸ்வயம்பிரபை அந்த வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவருக்கும் பதில் சொன்னாள்: ‘வேகமும் வலிமையும் மிக்க வானரர்கள் அனைவரிடமும் நான் மனநிறைவு அடைந்துள்ளேன்.’ நன்றியுணர்வும் கைம்மாறு செய்யும் விருப்பமும் வானரர்களின் பண்பின் அடையாளம்; பற்றின்மை தவப்பெண்ணின் அடையாளம். விருந்தோம்பல் தர்மம் இங்கே பெயர் சொல்லியே குறிப்பிடப்படுகிறது — கொடுக்கப்பட்டது தர்மத்தின்படி கொடுக்கப்பட்டது, வெறும் இரக்கத்தால் மட்டும் அல்ல. ‘சாகும் நிலையில் இருந்த’ என்பது மிகைப்படுத்தல் அல்ல; நீண்ட காலம் பசியாலும் தாகத்தாலும் வருந்திய அவர்கள் உண்மையில் உயிருக்கே ஆபத்தான நிலையில் இருந்தனர். கைம்மாறு பற்றிய கேள்வி வானரர்களின் நன்றியுணர்வையே சுட்டுகிறது; தவப்பெண்ணின் பதில் அவளுடைய பற்றின்மையைச் சுட்டுகிறது. ‘ஸர்வஜ்ஞா’ (எல்லாம் அறிந்தவள்) என்ற அடைமொழியால், அவள் முன்பே எல்லாவற்றையும் அறிந்திருந்தாள், ஆயினும் அவர்கள் வாயால் கேட்க விரும்பினாள் என்பது சுட்டப்படுகிறது.

‘தர்மநெறியில் நடக்கும் எனக்கு இங்கே யாராலும் எந்தக் காரியமும் ஆக வேண்டியதில்லை’ என்று தவப்பெண் தர்மம் நிறைந்த மங்கலச் சொற்களைச் சொன்னதும், அனுமன் குறையற்ற கண்களுடைய அவளிடம் சொன்னான்: ‘தர்மநெறியில் நடப்பவளே, நாங்கள் அனைவரும் உன்னை அடைக்கலமாக அடைந்துள்ளோம். மகாத்மாவான சுக்ரீவன் எங்களுக்கு விதித்த கெடு, இந்தக் குகையில் நாங்கள் சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருக்கையிலேயே கடந்துவிட்டது. ஆகவே நீ எங்களை இந்தக் குகையிலிருந்து கரையேற்ற வேண்டும்; சுக்ரீவனின் ஆணையை மீறியவர்களாய், ஆயுள் தீர்ந்தவர்களாய், சுக்ரீவனிடம் அச்சம் கொண்டவர்களாய் உள்ள எங்கள் அனைவரையும் நீ காக்க வேண்டும். நாங்கள் செய்ய வேண்டிய பெரும் காரியம் ஒன்று உள்ளது; இங்கே தங்கியிருந்ததால் அதை நாங்கள் செய்யவில்லை.’ இங்கே அச்சம் இருவகை — அரசனின் தண்டனையிலிருந்து, காரியம் கெடுவதிலிருந்து. அடைக்கலம் புகுதலே (சரணாகதி) இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம்; அனுமன் வலிமையைக் காட்டவில்லை, மாயையையும் அல்ல — பணிந்து சரணடைதலையே அவன் சார்கிறான். ‘கதாயுஷஃ’ (ஆயுள் தீர்ந்தவர்கள்) என்ற சொல் அச்சத்தின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது; அவர்கள் கருத்தில் சுக்ரீவனின் தண்டனை மரணத்துக்கு நிகர். ‘குகையில் சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருக்கையில்’ என்ற சொல்லால் காலம் வீணானதன் காரணமும் தெரிவிக்கப்பட்டது — கவனக்குறைவால் அல்ல, குகையில் அலைந்ததால். இரண்டாவது காரணம் ‘பெரும் காரியம் செய்யப்படவில்லை’ என்பது; இதனால் அவர்களுடைய அச்சம் தம் உயிருக்காக மட்டுமல்ல, ராம காரியம் கெட்டுவிடும் என்பதாலும்தான் என்று அறியப்படுகிறது. இவ்வாறு பக்தியும் அச்சமும் சேர்ந்து வேண்டுகோளைத் தீவிரமாக்குகின்றன.

அனுமன் இவ்வாறு சொன்னதும் தவப்பெண் சொன்னாள்: ‘உள்ளே நுழைந்தவன் உயிரோடு திரும்புவது கடினம் என்று நினைக்கிறேன். ஆயினும் நியமங்களால் ஈட்டிய என் தவத்தின் சிறந்த வலிமையால் வானரர்கள் அனைவரையும் இந்தக் குகையிலிருந்து கரையேற்றுவேன். வானரர்களில் சிறந்தவர்களே, கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள்; கண்களை மூடாமல் வெளியேறுவது இயலாது.’ பிறகு அனைவரும் மென்மையான விரல்களுடைய கைகளால் கண்களை மூடிக்கொண்டனர். ‘உயிரோடு திரும்புவது கடினம்’ என்ற சொல்லால் குகையின் மாயைத்தன்மை மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது; வெளியேறுவது வலிமையால் அல்ல, தவத்தாலேயே இயலும். தவப்பெண்ணின் பதில் இருபகுதியானது — முதலில் காரியம் கடினமானது என்கிறாள், பிறகு தவத்தால் அதைச் சாதிப்பேன் என்று உறுதியளிக்கிறாள்; இதனால் அருளின் மதிப்பு கூடுகிறது. ‘நியமோபார்ஜிதேன’ (நியமங்களால் ஈட்டியது) என்ற சொல்லால் தவத்தின் ஊற்றும் சொல்லப்பட்டது — நியமங்களே தவத்துக்கு அடிப்படை. கண்களை மூடும் ஆணை ரகசியத்தைக் காப்பதற்காக; மாயை வழியைப் பார்க்க முடியாது என்பது கருத்து. வானரர்களும் சிறிதும் ஐயமின்றி ஆணையைப் பின்பற்றுகிறார்கள் — இது அவர்களுடைய நம்பிக்கையின் அடையாளம். ‘மென்மையான விரல்களுடைய கைகளால்’ என்ற அடைமொழி வானரர்களின் மென்மையையும் காட்டுகிறது.

புறப்படும் ஆவலால் மகிழ்ந்த அவர்கள் உடனே கண்களை மூடிக்கொண்டனர். கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாக்களான வானரர்கள் கண்ணிமைக்கும் நேரத்துக்குள் அவளால் குகையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவரப்பட்டனர். அந்தக் கடினமான இடத்திலிருந்து வெளிவந்த அவர்கள் அனைவரையும் தர்மநெறியில் நடக்கும் தவப்பெண் தேற்றி இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘இதுவே பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த திருமிக்க விந்திய மலை; இதுவே பிரஸ்ரவண மலை; இதுவே பெருங்கடலான சாகரம். வானரர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் என் இருப்பிடத்துக்குச் செல்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லி ஸ்வயம்பிரபை அந்த அழகிய குகைக்குள் நுழைந்தாள். திசைகளைக் காட்டி அவள் அவர்களுக்கு வழியையும் காட்டுகிறாள்; கடலைக் காண்பது அடுத்த சர்க்கத்தின் வித்து. ‘கண்ணிமைக்கும் நேரத்துக்குள்’ என்ற சொல்லால் தவத்தின் ஆற்றல் அற்புதமாகக் காட்டப்பட்டது — ஒரு யோஜனை தூரம் நடந்து அடைந்ததை ஒரு கணத்திலேயே கடந்தனர். ‘ஸமாச்வாஸ்ய’ (தேற்றி) என்ற சொல்லால் தவப்பெண்ணின் தாய்மையன்பு சொல்லப்பட்டது; அவள் வெளியேற்றுவது மட்டுமல்ல, ஆறுதலும் சொல்கிறாள். விந்தியம், பிரஸ்ரவணம், கடல் என்ற மூன்று இடங்களைக் காட்டி அவள் அவர்களுடைய திசைமயக்கத்தைப் போக்குகிறாள். இறுதியில் அவள் மீண்டும் குகைக்குள்ளேயே நுழைகிறாள் — ஏனெனில் அதுவே அவளுடைய விரதம், ஹேமையின் மாளிகையைக் காப்பது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः॥ ५२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க